Συνεπιμέλεια – TirnavosPress

Είναι αναγκαία η συνεπιμέλεια;

Gio — Thu, 29 Sep 2022 17:35:23 +0000

Άρθρο του Στέφανου Ζαμπακίκα για την συνεπιμέλεια

Σε μια οικογένεια είναι πολύ συχνό να ανακύπτουν προβλήματα και διαφωνίες στο πλαίσιο της συμβίωσης, ιδίως όταν στην οικογένεια υπάρχουν παιδιά.

Σ’ αυτή την περίπτωση είναι λογικό πως οι ευθύνες και για τους δύο γονείς αυξάνονται. Ωστόσο, σε πολλές οικογένειες τα προβλήματα δεν είναι εύκολο να επιλυθούν ειρηνικά, οπότε καταλήγουν στη διακοπή της συμβίωσης.

Η τυπική διακοπή της συμβίωσης επέρχεται μετά την έκδοση διαζυγίου ή με τη λύση του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης. Με τη λύση ρυθμίζεται εκτός από τη κατανομή της κινητής και ακίνητης περιουσίας που αποκτήθηκε μετά τον γάμο μεταξύ των συζύγων όπως ορίζεται στις διατάξεις 1394-1395 του Αστικού Κώδικα, ρυθμίζεται και η άσκηση της γονικής μέριμνας του τέκνου αν αυτό είναι ανήλικο.

Η ρύθμιση της άσκησης της γονικής μέριμνας είναι ένα ζήτημα που τον τελευταίο καιρό έχει υποστεί αρκετές μεταρρυθμίσεις. Συγκεκριμένα, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2021 την ανάθεση της άσκησης της γονικής μέριμνας αποφάσιζε το δικαστήριο.

‘Oριζε ότι η γονική μέριμνα μπορούσε να ασκηθεί από τον έναν γονέα ή και από τους δύο γονείς από κοινού αν αυτοί όριζαν συγχρόνως τον τόπο διαμονής του τέκνου, όπως θεσπίστηκε από τη διάταξη 1513 του Αστικού Κώδικα πριν την αναθεώρηση.

Τις περισσότερες φορές ωστόσο, για τη γονική μέριμνα του παιδιού ήταν υπεύθυνος ο ένας κηδεμόνας. Μετά την ψήφιση του ν. 4800/2021 όμως τίθεται σε ισχύ η «συνεπιμέλεια» του τέκνου.

Η ΑΚ 1513 ορίζει πως πλέον μετά τη διακοπή της συμβίωσης με έναν από τους παραπάνω τρόπους, εφόσον ζουν και οι δύο γονείς εξακολουθούν να ασκούν από κοινού και εξίσου τη γονική μέριμνα. Ο Νομοθέτης προσπαθεί να ρυθμίσει μια ισότιμη άσκηση της επιμέλειας του τέκνου.

Φυσικά, ο γονέας με τον οποίο διαμένει το τέκνο μπορεί, λογοδοτώντας στον άλλο γονέα, να επιχειρεί πράξεις που υπάγονται στη διαχείριση της περιουσίας του παιδιού ή την εκπροσώπησή του σε μια υπόθεση, δικαιοπραξία ή δίκη.

Για πράξεις όμως σχετικές με την υγεία, την εκπαίδευση και το θρήσκευμά του απαιτείται απόφαση που λαμβάνεται και από τους δύο γονείς.

Μ’ αυτή τη νέα ρύθμιση είναι λογικό να ανακύπτουν ερωτήματα και προβληματισμοί.

Ένα ερώτημα που διατυπώνει ο καθένας διαβάζοντας τη παραπάνω νομολογία είναι:

Τι γίνεται στη περίπτωση που ο ένας γονέας του παιδιού ή και οι δύο, είναι απολύτως ακατάλληλοι να διατρέφουν και να λαμβάνουν αποφάσεις για την ανατροφή του παιδιού

(π.χ. αν οι γονείς είναι εξαρτημένοι ή αλκοολικοί, ή αν ο ένας γονέας έχει καταδικαστεί στο παρελθόν για ενδοοικογενειακή βία);

Σε αυτό το ερώτημα έχει δώσει απάντηση η διάταξη 1532 του Αστικού Κώδικα η οποία ορίζει πως αν οι γονείς ή ο ένας γονέας δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί στο λειτούργημα αυτό, το δικαστήριο μπορεί, εφόσον το ζητήσει ο άλλος γονέας ή οι πλησιέστεροι συγγενείς του τέκνου ή ο εισαγγελέας και αποδειχθεί ο ισχυρισμός τους, να διατάξει κάθε πρόσφορο μέτρο ακόμη και την αφαίρεση της άσκησης της γονικής μέριμνας από τον ίδιο.

Ήταν αναγκαία όμως αυτή η μεταρρύθμιση;

Ας το δούμε λίγο πρακτικά. Αν ένα παιδί έχει μεγαλώσει με τους δύο γονείς του, σε περίπτωση διακοπής της συμβίωσης θα ήταν δύσκολο γι’ αυτό να «αποχωρηστεί» τον έναν του γονέα;

Ρητορική μάλλον ερώτηση. Ένα παιδί όσο συναισθηματικά δεμένο και να είναι με τον έναν του γονέα η έλλειψη του άλλου θα είναι οπωσδήποτε έντονη. Από την άλλη μεριά, είναι δύσκολο και για τον γονέα να μην συμμετέχει και να είναι απών από την ανατροφή του δικού του παιδιού.

Δεν είναι δύσκολο λοιπόν, συνειρμικά πλέον, να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως η «συνεπιμέλεια» του παιδιού μόνο προς το συμφέρον του μπορεί να αποβλέπει.

Ακόμη και οι προβληματισμοί που ανακύπτουν από τη ρύθμιση αυτή έχουν προβλεφθεί από τον νομοθέτη. Έτσι, η μεταρρύθμιση αυτή ήταν αναγκαία για όλους τους γονείς αλλά και για τα παιδιά τους, ώστε να μην αποκόπτονται οι συναισθηματικοί δεσμοί που έχουν αναπτυχθεί μεταξύ τους και το παιδί να συνεχίζει ακόμα και μετά τη διάζευξη να έχει κοντά τους γονείς του «σαν να μη χωρίσανε ποτέ».

[quads id=4]

ΠΗΓΗ ΔΡΑΝ

Το άρθρο Είναι αναγκαία η συνεπιμέλεια; εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Οι θέσεις της ΕΛΨΕ για τη συνεπιμέλεια

Gio — Mon, 31 May 2021 16:40:53 +0000

Η Ελληνική Ψυχολογική Εταιρεία (ΕΛΨΕ) προσκλήθηκε στις 12 Μαΐου στη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για να εκθέσει τις απόψεις της σχετικά με το σχέδιο νόμου του υπουργείου Δικαιοσύνης «Μεταρρυθμίσεις αναφορικά με τις σχέσεις γονέων και τέκνων και άλλα ζητήματα οικογενειακού δικαίου». Αποδεχθήκαμε με προθυμία την πρόσκληση, διότι, αν και πρόκειται για ένα ζήτημα νομικό, απαιτείται η συνδρομή της επιστήμης της ψυχολογίας, η οποία και μπορεί να καταδείξει ποιο είναι το συμφέρον των παιδιών.

Η εταιρεία μας είναι η ακαδημαϊκή εταιρεία των Ελλήνων Ερευνητών της επιστήμης της ψυχολογίας και τα μέλη της είναι κάτοχοι διδακτορικού διπλώματος, σε μεγάλο ποσοστό μέλη ΔΕΠ σε πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού. Κατά συνέπεια, τα μέλη της εταιρείας ασχολούνται όχι μόνο με την εφαρμογή της ψυχολογικής γνώσης, αλλά και με την ίδια την παραγωγή της γνώσης. Γνωρίζουμε, λοιπόν, πολύ καλά τη διαδικασία της ψυχολογικής έρευνας, αλλά και είμαστε σε θέση να αξιολογήσουμε την ποιότητα των επιστημονικών ευρημάτων. Η τοποθέτησή μας κινήθηκε σε τέσσερις βασικούς άξονες:

1. Είναι καλύτερο για τα παιδιά να ζουν πρωτίστως ή αποκλειστικά με τον ένα γονέα; Πλήθος επιστημονικών ευρημάτων και μετα-αναλύσεων συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι –με εξαίρεση τις περιπτώσεις στις οποίες τα παιδιά χρειάζονταν προστασία από έναν κακοποιητικό ή αμελή γονέα (και αυτό συμβαίνει ακόμη και προτού χωρίσουν οι γονείς τους)– τα παιδιά που μετά τον χωρισμό των γονιών τους μεγαλώνουν σε οικογένειες στις οποίες ακολουθείται η πρακτική της συνεπιμέλειας εμφανίζουν καλύτερες επιδόσεις σε μια σειρά από δείκτες σε σύγκριση με παιδιά που μεγαλώνουν με αποκλειστική επιμέλεια από τον ένα γονέα. Συγκεκριμένα, εμφανίζουν: α) χαμηλότερα επίπεδα κατάθλιψης, άγχους και γενικότερα ψυχικής δυσφορίας, β) χαμηλότερη επιθετικότητα και προβλήματα συμπεριφοράς, μειωμένη χρήση αλκοόλ και ουσιών, γ) καλύτερη σχολική πρόοδο και καλύτερη γνωστική ανάπτυξη, δ) καλύτερη σωματική υγεία, ε) χαμηλότερα ποσοστά καπνίσματος και στ) καλύτερες σχέσεις με πατέρες, μητέρες, γιαγιάδες και παππούδες. Οι έρευνες από τις οποίες προέκυψαν τα συμπεράσματα αυτά, όρισαν ως συνεπιμέλεια τη συνθήκη κατά την οποία το παιδί μετά τον χωρισμό των γονιών του περνάει με τον κάθε γονέα όχι λιγότερο από 35% του χρόνου του. Αυτό το ποσοστό πιστεύουμε ότι πρέπει να ορίζει ο νόμος ως ελάχιστο χρονικό όριο με τον κάθε γονέα. Ιδανικά, υποστηρίζουμε 50% του χρόνου του παιδιού με τον κάθε γονέα με διανυκτερεύσεις και εναλλασσόμενη κατοικία.

2. Εχει οφέλη η εναλλασσόμενη κατοικία; Ακούγονται φωνές στον δημόσιο διάλογο που υποστηρίζουν ότι η εναλλασσόμενη κατοικία καθιστά το παιδί «μπαλάκι» και του δημιουργεί συνθήκες αστάθειας. Ομως, η σταθερότητα που τόσο χρειάζεται ένα παιδί, έγκειται κατά βάση στη σταθερότητα των σχέσεων, στη σταθερή επαφή και με τους δύο γονείς και στη συστηματική συμμετοχή τους στην καθημερινότητα του παιδιού. Αυτό που έχει σημασία είναι η «ψυχική κατοικία» του παιδιού και εκεί διαμένουν και οι δύο γονείς του.

3. Από ποια ηλικία μπορεί να εφαρμοστεί η συνεπιμέλεια; Μία προσεκτική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας δείχνει ότι τα βρέφη κατά γενικό κανόνα αναπτύσσουν σχέσεις προσκόλλησης με παραπάνω από έναν τροφό και από τα δύο φύλα. H έκθεση-σταθμός του Warshak «Social science and parenting plans for young children: A consensus report» που δημοσιεύθηκε το 2014, υπό την έγκριση της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας και την προσυπογράφουν 110 εξέχοντες διεθνείς επιστήμονες της κλινικής και αναπτυξιακής ψυχολογίας, παιδοψυχιατρικής, ψυχιατρικής, κοινωνιολογίας, εκπαίδευσης και συμβουλευτικής, αναφέρει ότι προκειμένου να αναπτυχθεί υγιής σχέση γονέα – παιδιού, η κοινή ανατροφή θα πρέπει να είναι ο κανόνας για τα παιδιά όλων των ηλικιών, περιλαμβανομένων και των πολύ μικρών παιδιών (βρεφών και νηπίων).

4. Κατά πόσον είναι ωφέλιμη η συνεπιμέλεια όταν οι γονείς έχουν έντονες, συνεχιζόμενες συγκρούσεις; Μετα-ανάλυση 33 μελετών από τον Bauserman το 2012 έδειξε ότι ακόμα και όταν συνυπολογίζεται το επίπεδο της γονικής σύγκρουσης, τα παιδιά για τα οποία εφαρμόζεται συνεπιμέλεια έχουν καλύτερα αποτελέσματα σε πολλούς δείκτες ευεξίας. Οι αρνητικές επιπτώσεις της γονεϊκής σύγκρουσης φάνηκε ότι πιθανώς είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι ένας από τους δύο γονείς χάνει την επαφή με τα παιδιά του σε καταστάσεις υψηλών γονεϊκών συγκρούσεων. Αντί να αποδεχθούμε λοιπόν ότι η υψηλή σύγκρουση είναι αναπόφευκτη σε οικογένειες που δεν ζουν πια μαζί, στόχος μας πρέπει να είναι η μείωση της σύγκρουσης. Έχουν άλλωστε αναπτυχθεί εξειδικευμένες παρεμβάσεις για να βοηθήσουν τους γονείς να μειώσουν τις συγκρούσεις, συμπεριλαμβανομένων της συμβουλευτικής διαμεσολάβησης και των προγραμμάτων εκπαίδευσης γονέων. Σύμφωνα με τη διεθνή έρευνα, όταν το θεσμικό πλαίσιο υποχρεώνει τους γονείς σε διαβούλευση και εύρεση λύσεων –ειδικά όταν υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες και συγκρούσεις– αποφεύγεται το επιπλέον ψυχικό και οικονομικό κόστος των συνεχιζόμενων προσφυγών στα δικαστήρια.

Συμπερασματικά, η θέση της Ελληνικής Ψυχολογικής Εταιρείας είναι ότι η συνεπιμέλεια είναι προς το συμφέρον των δύο γονέων, αλλά πρωτίστως προς το συμφέρον των παιδιών.

* Η κ. Μαριέττα Παπαδάτου-Παστού είναι επίκουρη καθηγήτρια Νευροψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, τέως γενική γραμματέας της Ελληνικής Ψυχολογικής Εταιρείας.

Πηγή

Το άρθρο Οι θέσεις της ΕΛΨΕ για τη συνεπιμέλεια εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Συνεπιμέλεια: Από κοινού και εξίσου γονική μέριμνα και στον Αστικό Κώδικα

Gio — Thu, 20 May 2021 02:00:19 +0000

Νομοτεχνικές βελτιώσεις σε διατάξεις του νομοσχεδίου για τη συνεπιμέλεια ανακοίνωσε στην Ολομέλεια ο υπουργός Δικαιοσύνης Κώστας Τσιάρας.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης είπε ότι και κατά την αυριανή συνεδρίαση θα υπάρξουν και άλλες νομοτεχνικές βελτιώσεις.

Λαμβάνοντας υπόψη όσα η επιστημονική υπηρεσία της Βουλής κατέθεσε στην έκθεση της, ο υπουργός Δικαιοσύνης ανακοίνωσε ότι:

– προστίθεται στο άρθρο 1510 του Αστικού Κώδικα, για τη γονική μέριμνα, η φράση «και εξίσου» και το εδάφιο διαμορφώνεται ως εξής: «Η μέριμνα για το ανήλικο τέκνο είναι καθήκον και δικαίωμα των γονέων (γονική μέριμνα), οι όποιοι την ασκούν από κοινού και εξίσου».

– με νομοτεχνική βελτίωση εξαιρείται η περίπτωση ενδοοικογενειακής βίας από τη δυνατότητα προσφυγής σε διαμεσολάβηση για την άσκηση της γονικής μέριμνας.

– στο αντικείμενο των σεμιναρίων για την επιμόρφωση των δικαστικών λειτουργών περιλαμβάνεται ιδίως η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Το άρθρο Συνεπιμέλεια: Από κοινού και εξίσου γονική μέριμνα και στον Αστικό Κώδικα εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Υπουργείο Δικαιοσύνης: Στη Βουλή το σχέδιο νόμου για τη συνεπιμέλεια

Gio — Fri, 07 May 2021 12:18:28 +0000

Οι προωθούμενες διατάξεις ακολουθούν την αρχή της μη διάκρισης μεταξύ των γονέων, καθώς καθιερώνεται η από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας και από τους δύο γονείς μετά το διαζύγιο, όπως εφαρμόζεται στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες

Στη Βουλή κατατέθηκε το σχέδιο νόμου του υπουργείου Δικαιοσύνης για τη συνεπιμέλεια τέκνων.

Δείτε εδώ το σχέδιο νόμου

Προάγονται, παράλληλα, οι εναλλακτικές μέθοδοι επίλυσης των οικογενειακών διαφορών, όπως η διαμεσολάβηση.

Το άρθρο Υπουργείο Δικαιοσύνης: Στη Βουλή το σχέδιο νόμου για τη συνεπιμέλεια εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Υπουργικό Συμβούλιο: Η συνεπιμέλεια στο επίκεντρο της συνεδρίασης

Gio — Wed, 24 Feb 2021 12:31:36 +0000

Το νέο νομοθετικό πλαίσιο που θα διέπει τις σχέσεις γονέων και τέκνων μετά τη διακοπή της συμβίωσης των συζύγων, με αποκλειστικό γνώμονα το συμφέρον των παιδιών, παρουσιάστηκε αναλυτικά στη σημερινή συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, υπό τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη.

Με όλα αυτά, προσαρμόζεται η ελληνική έννομη τάξη σε όσα ισχύουν στις προηγμένες χώρες της Ευρώπης, όπου προβλέπεται από τη νομοθεσία η από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας.

Ενεργή παρουσία και των δύο γονέων

Η διάσταση, το διαζύγιο, η διακοπή συμβίωσης ή η ακύρωση του γάμου των γονέων, δεν πρέπει να μεταβάλλουν τον τρόπο άσκησης της γονικής μέριμνας των ανηλίκων τέκνων, η οποία πρέπει να ασκείται και από τους δύο γονείς, καθόσον σκοπός αποτελεί η ψυχική υγεία του ανηλίκου τέκνου, η ομαλή ένταξή του στο κοινωνικό περιβάλλον και η ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

Παράλληλα, ενισχύεται η προσπάθεια των γονέων να αντιμετωπίζονται ζητήματα που αφορούν το τέκνο με αμοιβαία αποδεκτές λύσεις και προωθείται ο μεταξύ τους διάλογος για ζητήματα που το αφορούν.

Υπογραμμίζεται ότι το νομοσχέδιο δεν αφαιρεί οποιοδήποτε δικαίωμα του γονέα που ασκεί την επιμέλεια του ανηλίκου τέκνου. Αντιθέτως εισάγει την ενεργή παρουσία και των δύο γονέων στην ανατροφή του τέκνου και στην εκπλήρωση της ευθύνης τους σ’ αυτό.

Σημειώνεται ακόμη ότι προασπίζεται το δικαίωμα διατροφής, καθόσον στο νομοσχέδιο προβλέπεται ότι η υπαίτια μη καταβολή διατροφής εκ μέρους του υπόχρεου γονέα αποτελεί κακή άσκηση γονικής μέριμνας και δύναται εξ αυτού του λόγου να αφαιρεθεί αυτή από τον υπαίτιο γονέα.

Για το περιεχόμενο του νομοσχεδίου κατέθεσαν τις απόψεις τους εγγράφως και προφορικώς κοινωνικοί και επιστημονικοί φορείς που δραστηριοποιούνται σε θέματα οικογένειας και παιδιού, όπως επίσης και εκπρόσωποι των κοινοβουλευτικών κομμάτων.

Το άρθρο Υπουργικό Συμβούλιο: Η συνεπιμέλεια στο επίκεντρο της συνεδρίασης εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Νομικά θέματα που προκύπτουν από το νέο νόμο για την “Συνεπιμέλεια” που προτίθεται να κατατεθεί στη Βουλή

Gio — Tue, 23 Feb 2021 10:34:36 +0000

“Νομικά θέματα Συνεπιμέλειας”: Αποτελούμε μια ομάδα δικηγόρων που πραγματευόμαστε νομικά ζητήματα που αφορούν στην Ελληνική κοινωνία και επιδιώκουμε να διαφωτίσουμε τη κοινή γνώμη επισημαίνοντας τις στρεβλώσεις των εισερχόμενων νομοσχεδίων για μείζοντα κοινωνικά ζητήματα στην Ελληνική Βουλή. Φρονούμε ότι η παρέμβασή μας πρέπει να έχει ως στόχο την ανάδειξη των νομικών αστοχιών που έχουν αντίκτυπο στον κοινωνικό ιστό όπως το προωθούμενο νομοσχέδιο για την αναμόρφωση του Οικογενειακού Δικαίου. Στο πλαίσιο αυτό, το νομοσχέδιο που έχει έρθει στο φως της δημοσιότητας εισάγει στη πραγματικότητα ακραίες συντηρητικές ρυθμίσεις που στην πράξη θα εφαρμοστούν σε βάρος των παιδιών και των γυναικών.

Οι διατάξεις προσκρούουν ευθέως σε διεθνείς συμβάσεις και αν τυχόν ψηφιστεί κινδυνεύει να καταδικαστεί η Χώρα από τα διεθνή δικαστήρια.

Συγκεκριμένα α) ο κακοποιητικός γονέας μόνο με αμετάκλητη απόφαση δικαστηρίου δεν ασκεί δικαιώματα επικοινωνίας και τη γονική μέριμνα το οποίο πρακτικά σημαίνει 8-10 έτη κακοποίησης,

β) εισάγει αυθαιρέτως ελάχιστη επικοινωνία 1/3 του χρόνου του παιδιού αφαιρώντας την υποχρέωση αξιολόγησης από τα αρμόδια δικαστικά όργανα, χωρίς να προκύπτει να αφορά στον ελεύθερο ή στον πραγματικό χρόνο. Στη περίπτωση που αφορά στον πραγματικό χρόνο είναι άτοπο καθώς πρόκειται για 8 ώρες την ημέρα. Είναι δε σαφές ότι η τόσο εκτεταμένη επικοινωνία θα έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση των διατροφών ή την κατάργηση των διατροφών των παιδιών. Άλλωστε μόνο η αναιτιολόγητη μη καταβολή της διατροφής θα ποινικοποιείται γεγονός που θα διευκολύνει τη μη καταβολή της

γ) εισάγει αυθαιρέτως υποχρεώσεις των γονέων έναντι των ανιόντων της πατρικής ή μητρικής γραμμής (παππούδες, γιαγιάδες) τις οποίες συνδέει με λόγο αφαίρεσης της γονικής μέριμνας

δ) εισάγει αόριστες και δυσαπόδεικτες έννοιες ερειδόμενες σε ανυπόστατα ψυχολογικά κριτήρια και καταστάσεις όπως “διατάραξη της συναισθηματικής σχέσης, και πρόκληση διάρρηξης σχέσεων” τις οποίες τις καθιστά λόγους αφαίρεσης της γονικής μέριμνας. Με άλλα λόγια ενώ το νομοσχέδιο επιβάλλει την επικοινωνία του παιδιού με τους γονείς στη πράξη προβλέπει την αυθαίρετη αφαίρεση της άσκησης της γονικής μέριμνας.

Η ratio του νομοθέτη ότι συγκεκριμένο νομοθετικό κείμενο φαίνεται να είναι η εξυπηρέτηση της απρόσκοπτης ανεμπόδιστης ακώλυτης ευρείας επαφής του τέκνου με τους γονείς του , την οποία την ανάγει σε μέγιστο αγαθό αναφορικά με το συμφέρον του τέκνου. Το αποτέλεσμα όμως της ρυθμίσεως καταλήγει σε αφαίρεση γονικής μέριμνας ήτοι σε πλήρη και ολοκληρωτική αποξένωση του παιδιού από τον άλλο γονέα . επομένως η έννομη συνέπεια της ρύθμισης αντιστρατεύεται αυτή κάθε αυτή την ratio της ρύθμισης . Πρόσκειται εμφανώς για παραδοξολογία

ε) το γεγονός ότι το νομοσχέδιο απαιτεί τη συμφωνία των γονέων σε κεφαλαιώδη ζητήματα της γονικής μέριμνας όπως εκπαίδευση του παιδιού και υγεία καθόλου δε επιλύει τις αντιδικίες των γονέων αντίθετα τις γιγαντωθεί καθώς είναι βέβαιο ότι τα ζητήματα αυτά θα αποτελούν πεδίο μάχης.

στ) Ο νομοθέτης δεν προβλέπει καμία μέριμνα για την ίδρυση οικογενειακών δικαστηρίων και την δημιουργία κατάλληλων δομών.

Το άρθρο Νομικά θέματα που προκύπτουν από το νέο νόμο για την “Συνεπιμέλεια” που προτίθεται να κατατεθεί στη Βουλή εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

«Ενεργοί Μπαμπάδες»: Το νέο Οικογενειακό Δίκαιο να προστατεύει τα δικαιώματα των παιδιών

Gio — Fri, 19 Feb 2021 20:57:40 +0000

Η ΑΜΚΕ «Ενεργοί Μπαμπάδες» μετά από ενδελεχή μελέτη αναφέρει συγκεκριμένες αρχές που θα πρέπει να διέπουν το νέο Οικογενειακό Δίκαιο έτσι ώστε να προστατεύει τα θεμελιώδη δικαιώματα των παιδιών.

Προκειμένου το νέο Οικογενειακό Δίκαιο να ανταποκρίνεται στα παραπάνω, και να προστατεύει ουσιαστικά τα δικαιώματα των παιδιών, επιβάλλεται να διέπεται από τις ακόλουθες αρχές:

Αδιάσπαστες, κοινές γονικές ευθύνες και δικαιώματα (γονική μέριμνα), χωρίς διαχωρισμό μεταξύ επιμέλειας και λοιπής γονικής μέριμνας.
Να προσδιοριστεί́ στον Νόμο ότι είναι δικαίωμα και προς το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού να ανατρέφεται εξίσου και από τους δυο γονείς.
Κατά νομικό τεκμήριο, δηλαδή υποχρεωτικά, κοινή άσκηση γονικής μέριμνας – επιμέλειας (συνεπιμέλεια) και από τους δύο γονείς, ανεξάρτητα από την μεταξύ τους νομική σχέση (έγγαμοι, διαζευγμένοι, σε διάσταση, χωρίς γάμο, κλπ).
Αφαίρεση της επιμέλειας μόνο σε περιπτώσεις αποδεδειγμένης ακαταλληλότητας γονέα (π.χ. κακοποίηση, παραμέληση τέκνου κλπ).
Κατά νομικό τεκμήριο, ίσος χρόνος ανατροφής, δηλαδή ίσος αριθμός διανυκτερεύσεων σε καθημερινότητα και διακοπές, με εναλλασσόμενη κατοικία, για τους γονείς που δεν τους έχει αφαιρεθεί η γονική μέριμνα/επιμέλεια (δηλαδή που δεν είναι αποδεδειγμένα ακατάλληλοι ως γονείς), πλην των περιπτώσεων που υπάρχει άλλη έγγραφη συμφωνία μεταξύ τους.
Προσδιορισμός του τόπου κατοικίας του παιδιού ως ο τόπος της τελευταίας κοινής κατοικίας των γονέων, κατά τρόπο, ώστε το παιδί να μην αλλάζει τόπο ανατροφής (π.χ. να μην αλλάζει σχολείο). Η κατοικία μπορεί να αλλάξει μόνο με έγγραφη συμφωνία των γονέων ή με οριστική δικαστική απόφαση.
Να προσδιοριστεί στον Νόμο ότι είναι δικαίωμα του παιδιού να έχει επαρκή χρόνο επικοινωνίας – με φυσική παρουσία – και με τους δύο γονείς και υποχρέωση και των δύο γονέων να εξυπηρετούν το δικαίωμα αυτό, μεταξύ άλλων και πρακτικά στις φυσικές μετακινήσεις, εκτός από τις περιπτώσεις μονομερούς απομάκρυνσης του ενός γονέα μακριά από τον τόπο κατοικίας του παιδιού.
Θέσπιση πλάνου ανατροφής (parenting plan) στο οποίο οι ασκούντες τη γονική μέριμνα/ επιμέλεια γονείς θα συμφωνούν στα θέματα ανατροφής του παιδιού, όπως ποια θρησκευτική παιδεία θα έχει, σε ποιο σχολείο θα φοιτήσει, ποιος παιδίατρος θα το παρακολουθεί, κλπ. Τα πεδία που δεν μπορούν να συμπληρώσουν από κοινού οι γονείς θα τα συμπληρώνει ο δικαστής.
Θέσπιση επιβαρυντικής περίστασης σε περιπτώσεις ψευδών κατηγοριών και ισχυρισμών σε διαφορές που αφορούν στις σχέσεις γονέα παιδιού́ – παράλληλα τούτο να συνιστά κακή άσκηση της γονικής μέριμνας/επιμέλειας και να επισύρει την αφαίρεσή της.
Αυστηρές ποινές για όσους παραβιάζουν τους όρους συνεπιμέλειας, ιδίως με σκοπό την αποξένωση, έως και αφαίρεση της γονικής μεριμνας/επιμέλειας. Ποινικοποίηση της γονικής αποξένωσης.

Η Πολιτεία καλείται να προστατεύσει θεμελιώδη δικαιώματα των παιδιών, όχι απλώς υπακούοντας στις διεθνείς της δεσμεύσεις, και τα πορίσματα των επιστημόνων, αλλά με ειλικρινή βούληση αλλαγής του μοντέλου της επιμέλειας στην Ελλάδα.

Δεν πρόκειται για υπέρβαση, αλλά για την υιοθέτηση του αυτονόητου.

«Ενεργοί Μπαμπάδες, για τα δικαιώματα του παιδιού ΑΜΚΕ»

¹https://www.statistics.gr/documents/20181/c6722cda-7c31-4f55-9eaa-6177db8cdcd7

²https://elpse.com/wp-content/uploads/2020/07/ELPSE-KEIMENO-GIA-TH-SYNEPIMELEIA.pdf

³https://www.energoimpampades.gr/seps/

⁴https://www.energoimpampades.gr/syllogos-ellinon-koinoniologon-synepimeleia-teknon/

⁵https://www.synigoros.gr/resources/050820-epistolh-oikogeneiako-dikaio–2.pdf

⁶ν.2101/1992 – ΦΕΚ 192/Α/2-12-1992 https://www.energoimpampades.gr/722-2/

⁷https://assembly.coe.int/nw/xml/XRef/Xref-XML2HTML-EN.asp?fileid=22220

Πηγή

Το άρθρο «Ενεργοί Μπαμπάδες»: Το νέο Οικογενειακό Δίκαιο να προστατεύει τα δικαιώματα των παιδιών εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Λοβέρδος: Συνεπιμέλεια εδώ και τώρα, δεν πάει άλλο!

Gio — Thu, 11 Feb 2021 06:06:54 +0000

«Χιλιάδες γονείς με τραυματικές εμπειρίες ζητούν δικαίωση από τη μια και από τη άλλη δύο χρόνια σχεδόν η κυβέρνηση κλωθογυρίζει το σχετικό νομοσχέδιο» δηλώνει ο βουλευτής του ΚΙΝΑΛ, Ανδρέας Λοβέρδος, αναφορικά με το σχέδιο νόμου για το Οικογενειακό Δίκαιο και τη συνεπιμέλεια των τέκνων και από τους δύο γονείς.

Υπενθυμίζει ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης είχε δώσει διαβεβαιώσεις ότι τον περασμένο Σεπτέμβριο η Εθνική Αντιπροσωπεία θα ήταν έτοιμη να νομοθετήσει αρμοδίως.

«Έχοντας από την πρώτη στιγμή ενστερνιστεί την αναγκαιότητα του θεσμού της συνεπιμέλειας είχα χαιρετίσει τότε αυτή την ανακοίνωση. Η πραγματικότητα, όμως, εξελίχθηκε πολύ διαφορετικά. Είμαστε ακόμη “στο περίμενε”» αναφέρει.

«Συνεπιμέλεια εδώ και τώρα. Δεν πάει άλλο!» καταλήγει ο κ. Λοβέρδος.

Το άρθρο Λοβέρδος: Συνεπιμέλεια εδώ και τώρα, δεν πάει άλλο! εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Χωρισμός γονέων: Δικαίωμα να ζει με το παιδί για 10 μέρες το μήνα ο γονέας που δεν έχει την επιμέλεια

Gio — Tue, 26 Jan 2021 04:25:18 +0000

Μετά από 40 χρόνια ολόκληρα χρόνια αλλάζει το οικογενειακό δίκαιο με νομοσχέδιο που έχει έτοιμο ο υπουργός Δικαιοσύνης Κων. Τσιάρας, κυρίως όσον αφορά τα δύσκολα και σύνθετα θέματα της επιμέλειας των παιδιών όταν οι γονείς τους χωρίζουν. Οι νέες διατάξεις θα συζητηθούν στο υπουργικό συμβούλιο και σύντομα θα πάρουν το δρόμο προς τη Βουλή.

Για πρώτη φορά θεσπίζεται το τεκμήριο (όπου σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει λόγος για να μην ισχύσει) της επικοινωνίας με τον γονιό που δεν διαμένει με το παιδί στο 1/3 του συνολικού χρόνου της επικοινωνίας. Αυτή η πρόβλεψη είναι πολύ σημαντική διότι ο δικαστής ξεκινάει από τη βάση ότι ο γονιός που δεν μένει με το παιδί έχει το δικαίωμα να το παίρνει και να ζει μαζί του για το 1/3 του συνολικού χρόνου επικοινωνίας. Δηλαδή, να μην το παίρνει μόνο κάποια Σαββατοκύριακα ή λίγες μέρες το καλοκαίρι, αλλά συχνά και σε τακτική βάση.

Καθοριστικής σημασίας είναι η ρύθμιση του νέου νόμου ότι στο εξής η άσκηση της γονικής μέριμνας για τα παιδιά των χωρισμένων γονιών θα γίνεται από κοινού, καθώς από κοινού οι γονείς θα αποφασίζουν για τη ζωή των παιδιών τους, όπως για παράδειγμα την επιλογή του σχολείου, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη τους, την ονοματοδοσία καθώς και άλλα σοβαρά ή λιγότερο σοβαρά θέματα που αφορούν την καθημερινότητα των παιδιών.

Η νομοθετική ρύθμιση της από κοινού γονικής μέριμνας εκτιμάται από τους ειδικούς που έλαβαν μέρος στη νομοπαρασκευαστική επιτροπή από την προεδρίου του επίτιμου εισαγγελέα του Αρίου Πάγου, Ιωάννη Τέντε, πως θα συμβάλει στην ανάδειξη του κοινού ρόλου των γονιών και βεβαίως θα έχει ως συνέπεια τη μείωση των αντιδικιών και την εμπέδωση νέων σχέσεων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των παιδιών με γνώμονα πάντα το συμφέρον τους.

Σημαντική είναι και η ρύθμισή με την οποία καθιερώνεται για πρώτη φορά η έννοια της γονικής αποξένωσης. Με τον τρόπο αυτό, το δικαστήριο θα πρέπει να συνεκτιμά για την απόφασή του που αφορά τη σχέση γονιού – παιδιού την ικανότητα και πρόθεση καθενός από τους γονείς να σέβεται τα δικαιώματα του άλλου, την εν γένει συμπεριφορά του κατά το προηγούμενο διάστημα, αλλά κυρίως την αποτροπή αποξένωσης του παιδιού που δεν μένει μαζί του.

Πηγή

Το άρθρο Χωρισμός γονέων: Δικαίωμα να ζει με το παιδί για 10 μέρες το μήνα ο γονέας που δεν έχει την επιμέλεια εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Συνεπιμέλεια παιδιών: Παρέμβαση 57 γυναικών πανεπιστημιακών και ερευνητών

Gio — Tue, 01 Dec 2020 21:15:02 +0000

Με εξαίρεση τις περιπτώσεις που ένας από τους δύο γονείς είναι αποδεδειγμένα βίαιος, κακοποιητικός ή αμελής, η συνεπιμέλεια και ο ίσος χρόνος των παιδιών με τους δύο γονείς είναι μια συνθήκη από την οποία κερδίζουν όλοι

Tη θέση τους για το φλέγον θέμα της συνεπιμέλειας των παιδιών μετά από διαζύγιο, καταθέτουν 57 γυναίκες – πανεπιστημιακοί. Στο κείμενο που υπογράφουν αναφέρερουν:

Ως πανεπιστημιακοί και επιστήμονες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό που διδάσκουμε, και ερευνούμε στον ευρύτερο χώρο της ψυχολογίας, των νευροεπιστημών, της ιατρικής, της βιολογίας, της κοινωνιολογίας, των παιδαγωγικών, αλλά και των σπουδών φύλου επιθυμούμε να συμμετέχουμε στον δημόσιο διάλογο που έχει ανοίξει σχετικά με το θέμα της συνεπιμέλειας των παιδιών μετά από το διαζύγιο ή τη διακοπή συμβίωσης των γονέων τους.

Επιγραμματικά, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε καθεστώς συνεπιμέλειας εμφανίζουν (α) χαμηλότερα επίπεδα κατάθλιψης, άγχους και γενικότερα ψυχικής δυσφορίας, (β) χαμηλότερη επιθετικότητα και λιγότερα προβλήματα συμπεριφοράς, μειωμένη χρήση αλκοόλ και ουσιών, (γ) καλύτερη σχολική επίδοση και καλύτερη γνωστική ανάπτυξη, (δ) καλύτερη σωματική υγεία, (ε) χαμηλότερα ποσοστά καπνίσματος και (στ) καλύτερες σχέσεις με πατέρες, μητέρες, γιαγιάδες και παππούδες.

Σκοπός μας στη συγκεκριμένη παρέμβαση είναι να παραθέσουμε τα επιστημονικά ευρήματα που καταδεικνύουν ότι η συνεπιμέλεια υποστηρίζει και όλα αυτά για τα οποία πάλεψε το κίνημα του φεμινισμού εδώ και πολλές δεκαετίες: την αυτενέργεια, την ελευθερία και την ισοτιμία των γυναικών.

Οι λόγοι, λοιπόν, για τους οποίους η συνεπιμέλεια είναι η προτιμότερη επιλογή για τις μητέρες παιδιών όλων των ηλικιών είναι οι εξής (βιβλιογραφία που υποστηρίζει τις παρακάτω θέσεις βρίσκεται στον σύνδεσμο: shorturl.at/bM178):

Η αποφυγή του κινδύνου εμφάνισης ψυχικής και επαγγελματικής εξουθένωσης λόγω έλλειψης ελεύθερου χρόνου. Το σύνδρομο της εξουθένωσης αποτελεί μια κατάσταση στρες και υπερκόπωσης με σημαντικές σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις. Κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό για τις γυναίκες που δεν δύνανται να διαθέσουν τον ανάλογο χρόνο.
Η δυνατότητα διεκδίκησης υψηλότερων θέσεων εργασίας, οικονομικών απολαβών, κοινωνικής και επαγγελματικής καταξίωσης και άρα αυτονομίας και αυτενέργειας.
Η δημιουργία νέων φιλικών, ερωτικών και συντροφικών σχέσεων, για τις οποίες απαιτείται χρόνος και ενέργεια. Είναι γνωστό ότι η ευημερία των γονέων συνδέεται με την ευημερία των παιδιών τους.
Η προαγωγή της σχέσης πατέρα-παιδιού, η οποία μπορεί να συνεισφέρει στην ανατροφή υγιών, ικανών και χαρούμενων παιδιών. Επίσης, η αποφυγή του συνδρόμου της γονικής αποξένωσης, το οποίο μπορεί να προκαλέσει τραυματικές εμπειρίες στο παιδί που μπορεί να το επηρεάζουν σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Η ευημερία του παιδιού είναι σίγουρα μέσα στις επιδιώξεις κάθε μητέραςm
Η μείωση των διενέξεων και της αντιδικίας, εφόσον οι δύο γονείς αναγκάζονται να συνεργαστούν πριν και μετά τον χωρισμό τους με στόχο την ευημερία των παιδιών τους. Όταν αυτό δεν είναι εφικτό, χάρη στην προαγωγή της συνεπιμέλειας προτρέπονται οι γονείς, αντί να προσφεύγουν στα δικαστήρια, να προσφεύγουν στους ειδικούς: διαμεσολαβητές, επιστήμονες ψυχικής υγείας κ.τ.λ. Με τη βοήθεια των ειδικών, η συνεργασία στην πλειονότητα των περιπτώσεων είναι εφικτή.
Η μείωση του στίγματος εξαιτίας του διαζυγίου και της διεκδίκησης της επιμέλειας από τον έναν από τους δύο γονείς. Συχνά σε δίκες για την επιμέλεια, ο ένας από τους δύο γονείς καλείται να αποδείξει την αθωότητά του και την καταλληλόλητά του ως γονέας, κατόπιν κατηγοριών από τον άλλο γονέα. Μερικές φορές, ανεξαρτήτως φύλου, αυτές οι κατηγορίες είναι βάσιμες, άλλες φορές όμως είναι συκοφαντικές.

Συμπερασματικά, με βάση τα επιστημονικά ευρήματα η συνεπιμέλεια είναι προς το συμφέρον τόσο των παιδιών, όσο και των δύο γονέων. Η ανατροφή μιας νέας γενιάς παιδιών που πιστεύουν στην ισότητα των δύο φύλων μέσα από το παράδειγμα της συνεργασίας των δύο γονέων και της συνεπιμέλειας θα έπρεπε να είναι ο κύριος στόχος του φεμινιστικού κινήματος της εποχής μας. Αυτό θα έπρεπε να προασπίζονται και οι μητέρες των παιδιών.

Υπογραφές (αλφαβητικά)

Ιωάννα Ανδρεάδου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Φαρμακολογίας, Φαρμακευτική Σχολή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Φαίη Αντωνίου, Επίκουρη Καθηγήτρια, Παιδαγωγικό Τμήμα Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Γεωργία Βαλσαμή, Καθηγήτρια, Τμήμα Φαρμακευτικής, Σχολή Επιστημών Υγείας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Αργυρώ Βατάκη, Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου
Αλεξία Barrable, Λέκτορας, Σχολή Κοινωνικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Dundee, Σκωτία, Ηνωμένο Βασίλειο
Βικτωρία Βιβιλάκη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Τμήμα Μαιευτικής, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής
Στυλιανή Βλάχου, Επίκουρη Καθηγήτρια Βιοψυχολογίας, Σχολή Ψυχολογίας, Dublin City University, Δουβλίνο, Ιρλανδία
Αγγελική Γαζή, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
Ευαγγελία Γαλανάκη, Καθηγήτρια Αναπτυξιακής Ψυχολογίας, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Σχολή Επιστημών της Αγωγής, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Ελεάννα Γαλανάκη, Επίκουρη Καθηγήτρια, Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Αποστολία (Λία) Γαλάνη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Διδακτικής της Γεωγραφίας, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Σχολή Επιστημών της Αγωγής, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Ευγενία Γεωργάκα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Τομέας Κοινωνικής και Κλινικής Ψυχολογίας, Τμήμα Ψυχολογίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Ηρώ Γεωργούση, Ερευνήτρια Α’ , Ινστιτούτο Βιοεπιστημών και Εφαρμογών, Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος»
Μαριρένα Γρηγορίου, Καθηγήτρια, Τμήμα Μοριακής Βιολογίας & Γενετικής, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
Χριστίνα Δάλλα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Φαρμακολογίας, Ιατρική Σχολή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Νευροεπιστήμονας, Ethics Expert, Directorate General for Research and Innovation, European Commission
Μαρία Δασκολιά, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Παιδαγωγικό Τμήμα Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Φιλοσοφική Σχολή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Κατερίνα Δερμών, Καθηγήτρια Φυσιολογίας. Τμήμα Βιολογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών
Παναγιώτα Δημητροπούλου, Επίκουρη Καθηγήτρια Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας, Τμήμα Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
Κλεοπάτρα Διακογιώργη, Επίκουρη Καθηγήτρια, ΤΕΠΕΚΕ, Πανεπιστήμιο Πατρών
Κυριακή Θερμού, Καθηγήτρια Φαρμακολογίας, Ιατρική Σχολή Πανεπιστήμιο Κρήτης, Νευροεπιστήμονας
Ρέα Κακάμπουρα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Σχολή Επιστημών της Αγωγής, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Γεωργία (Τζίνα) Καλογήρου, Καθηγήτρια, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Σχολή Επιστημών της Αγωγής, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Δόμνα Καραγωγέως, Καθηγήτρια Μοριακής Βιολογίας-Αναπτυξιακής Νευροβιολογίας, Ιατρική Σχολή, Πανεπιστήμιο Κρήτης
Ευθυμία Κιτράκη, Καθηγήτρια Βιολογίας, Τμήμα Οδοντιατρικής, Σχολή Επιστημών Υγείας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Σοφία Κουκούλη, Επίκουρη Καθηγήτρια Κοινωνικής Πολιτικής, Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο
Ελένη Λυπουρλή, Λέκτορας, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Ευγενία Μαγουλά, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Γλωσσολογίας, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Άννα Μαντόγλου, Καθηγήτρια, Τμήμα Ψυχολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Ελβίρα Μασούρα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Τμήμα Ψυχολογίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Ρεβέκκα Μάτσα, Διευθύντρια Ερευνών, Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ, Νευροεπιστήμονας
Ευαγγελία Μαυρικάκη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ελένη Μότσιου, Επίκουρη Καθηγήτρια, ΠΤΠΕ, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.
Μαρία Παναγιωτακοπούλου, Ομότιμη Καθηγήτρια Βιολογίας-Νευροβιολογίας, Ιατρική Σχολή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Ελένη Α. Παπαδάκη, Καθηγήτρια Αιματολογίας, Ιατρική Σχολή, Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Μαριέττα Παπαδάτου-Παστού, Επίκουρη Καθηγήτρια Νευροψυχολογίας, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ντόνα Παπαστυλιανού, Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας, Τμήμα Ψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Μυρτάνη Πιερή, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Επιστημών Ζωής και Υγείας, Πανεπιστημίου Λευκωσίας
Χριστίνα Πιπέρη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Βιοχημείας, Ιατρική Σχολή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Φωτεινή Πολυχρόνη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Τμήμα Ψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Κορνηλία Πουλοπούλου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Νευροφυσιολογίας και Νευροβιολογίας, Αιγινήτειο Νοσοκομείο, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Πέπη Ρηγοπούλου, Ομότιμη Καθηγήτρια τέχνης-ψυχανάλυσης και Πολιτισμού του τμήματος του ΕΚΠΑ επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης
Χρυσάνθη Σαρδέλη, Μαιευτήρας-Γυναικολόγος, Αναπλ. Καθηγήτρια Φαρμακολογίας-Κλινικής Φαρμακολογίας, Τμήμα Ιατρικής, Σχολή Επιστημών Υγείας, ΑΠΘ & Εργαστήριο Μελέτης Ιατρικού Δικαίου και Βιοηθικής, Νομική Σχολή, ΑΠΘ, Ethics Expert, Directorate General for Research and Innovation, European Commission
Ελένη Σαλαβού, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Κυριακή Σιδηροπούλου, Επίκουρη Καθηγήτρια Βιολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης, Νευροεπιστήμονας
Μαριάννα Σιδηροπούλου, Ψυχολόγος- ψυχαναλύτρια, υποψήφια διδάκτωρ School of Business and Informatics, Department of Organisational Psychology, Birkbeck, University of London, Ηνωμένο Βασίλειο
Άντρια Σιήμη, Λέκτορας, Τμήμα Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κύπρου
Ειρήνη Σκαλιόρα, Καθηγήτρια Γνωσιακής Επιστήμης, Τμήμα Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης ΕΚΠΑ, και Συνεργαζόμενη Ερευνήτρια, Εργαστήριο Νευροφυσιολογίας και Συμπεριφοράς, Ίδρυμα Ιατροβιολογικών Ερευνών Ακαδημίας Αθηνών (ΙΙΒΕΑΑ)
Αλεξάνδρα Σολδάτου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Παιδιατρικής, Β´ Παιδιατρική Κλινική, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Λουκία Ταξιτάρη, Μεταδιδακτορική ερευνήτρια, Institute of Computational Linguistics, Centro Nazionale delle Ricerche, Pisa, Ιταλία
Ελίζαμπεθ Τζόνσον, Καθηγήτρια Ανατομίας, Νευροεπιστήμονας, Ιατρική Σχολή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Κοσμήτορας, Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου
Ειρήνη Τοπαλίδου, Aνώτερη ερευνήτρια (Senior scientist), Τμήμα Βιοχημείας, Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, Σιάτλ, Η.Π.Α.
Άννα Κ. Τουλουμάκου, Πανεπιστημιακή Υπότροφος, Τμήμα Ψυχολογίας Πάντειο Πανεπιστήμιο, Επ. Συνεργάτιδα Κέντρο SKOPE, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης
Γιώτα Τουλούμη, Καθηγήτρια Βιοστατιστικής και Επιδημιολογίας, Ιατρική Σχολή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Μαριαλένα Τριβέλλα, Ερευνήτρια, Τμήμα Καρδιαγγειακής Ιατρικής, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Ηνωμένο Βασίλειο
Αναστασία Τσαμπαρλή, Καθηγήτρια Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Μαργαρίτα Χρυσάνθου, Δρ. Βιολογίας- Νευροβιολογίας, ΕΔΙΠ, Ιατρική Σχολή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Ξένια Χρυσοχόου, Καθηγήτρια Κοινωνικής και Πολιτικής Ψυχολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Πηγή

Το άρθρο Συνεπιμέλεια παιδιών: Παρέμβαση 57 γυναικών πανεπιστημιακών και ερευνητών εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.