Ευχομαι να δοθεί το συντομότερο τέλος στην παραλυτική αγωνία και αβεβαιότητα που βιώνουν οι οικογένειες των αγνοουμένων.

Τέλος, επικοινωνώ από νωρις το πρωί μαζί τους, αλλά οφείλω να εκφράσω δημόσια τον σεβασμό μου προς όλα τα στελέχη και τους εργαζόμενους του ΕΚΑΒ, της πυροσβεστικής, της πολιτικής προστασίας και της 5ης Υγειονομικής περιφέρειας, του γιατρούς νοσηλευτές και διοικητικό προσωπικό του Γενικού και Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου που για μια ακόμη φορά αντικρίζουν με θάρρος και προσήλωση στο καθήκον την ανείπωτη φρικη, την ανθρώπινη τραγωδία και δεν λυγίζουν αλλά συνεχίζουν να δίνουν την μάχη με την άμορφη μάζα σιδερικών.

Ας διαλευκάνθουν το συντομότερο τα αιτια του ατυχήματος και μακαρι να μην ξαναζήσουμε ποτέ τέτοιες στιγμες.

Αθηνά Σιαφαρίκα

Το άρθρο Λίγες στιγμές μπορούν να μας συγκλονίσουν τόσο συθέμελα όσο το σημερινό τραγικό συμβάν εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Είναι μεγάλη η χαρά και η συγκίνηση για μένα να μπορώ σήμερα να απευθύνομαι στους μαθητές τους παλιού μου σχολείου, από το οποίο με συντροφεύουν οι πιο όμορφες αναμνήσεις. Με χαρά και συγκίνηση επιστρέφω πάντα εδώ, έστω και διαδικτυακά, με την ελπίδα να μπορώ να ανταποδώσω έστω κι ένα μικρό μέρος όσων μου έδωσε το σχολείο και οι καθηγητές του.

Ευχαριστώ θερμά τις δύο κυρίες που εκτιμώ και αγαπώ εξίσου, την Διευθύντρια του Σχολείου μας κα Πατσή και την Καθηγήτρια κα Φακή, για αυτή την πολύ τιμητική για μένα πρόσκληση.

Θέλω επίσης να ευχαριστήσω και όλους εσάς που σήμερα είστε εδώ, με αφορμή τον εορτασμό της γιορτής της Γυναίκας, και αφιερώνετε λίγο από τον χρόνο σας για να με ακούσετε. Δεδομένης της συμμετοχής σας στο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα «Σχολεία Πρέσβεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου», Διαισθάνομαι ότι το κοινό μου σήμερα είναι γεμάτο ανησυχίες, προβληματισμούς και διάθεση συμμετοχής στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Ειλικρινά σας θαυμάζω και σας χαίρομαι! Γιατί κόντρα στον καταιγισμό εικόνων, πληροφοριών και παραπληροφόρησης, αλλά και  κάθε λογής διαστρεβλωμένων προτύπων  τα οποία σας κατακλύζουν στα κοινωνικά δίκτυα, επιλέξατε τη συμμετοχή, τον προβληματισμό, την ανταλλαγή απόψεων αλλά και την αναζήτηση διαφορετικών προτύπων μέσα στην πραγματική ζωή και όχι στην οθόνη του κινητού σας. 

Λίγα λόγια για μένα: είμαι η Αθηνά Σιαφαρίκα, μεγάλωσα στον Τύρναβο και αποφοίτησα 1^η από το σχολείο μας, το τότε Ενιαίο Λύκειο Τυρνάβου. Μάλιστα είχα την μεγάλη τύχη να έχω την κα Φακή στο μάθημα αρχαίων ελληνικών κατεύθυνσης.

Αποφοίτησα 3^η από τη Νομική Αθηνών, με υποτροφίες του ΙΚΥ και των Κληροδοτημάτων του Παν/μιου Αθηνών, κατέχω δυο μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών, από τη Νομική Αθηνών και από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης με υποτροφία του ιδρύματος Ωνάση. Για μένα η μάθηση δεν σταματά ποτέ, καθώς συνεχίζω τις σπουδές και την εξειδίκευσή μου είτε με ερευνητικές εργασίες είτε με πιστοποιήσεις στον χρηματοπιστωτικό τομέα, στον οποίο εξειδικεύομαι.

Έχω εργασθεί σε Ευρωπαϊκά όργανα και δικηγορικές εταιρίες στις Βρυξέλλες, απ’ όπου επέστρεψα το 2014. Αυτή τη στιγμή εργάζομαι σε μία από τις πιο καινοτόμες και εξωστρεφείς ελληνικές επιχειρήσεις του χρηματοπιστωτικού τομέα, στο τμήμα Κανονιστικής Συμμόρφωσης και Νομικών Υποθέσεων.

H σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στον εορτασμό, σε παγκόσμιο επίπεδο, των κοινωνικών, οικονομικών, πολιτιστικών και πολιτικών επιτευγμάτων των γυναικών. Ταυτόχρονα, ο εορτασμός της Ημέρας της Γυναίκας αποτελεί μια αφορμή να αναλογιστούμε, σε κάθε γενιά, ποιοι είναι οι τομείς εκείνοι στους οποίους πρέπει ακόμα να γίνουν βήματα προόδου και ποια είναι η δράση που πρέπει να αναλάβει ο καθένας μας.

Με αφορμή τον σημερινό Εορτασμό της Γιορτής της Γυναίκας, στη σημερινή μου ομιλία θα ήθελα να αναδείξω θεματικές που ευρύτερα αφορούν τη Σύγχρονη Γυναίκα- τη Γυναίκα της γενιάς μου και της δικής σας:

Α. Έμφυλη Βία

Β. Εξίσωση δικαιωμάτων γυναικών – ιδίως μητρότητας- στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα

Γ.  Προκαταλήψεις ως προς την επιλογή επαγγέλματος των γυναικών, ιδίως στους τομείς των θετικών επιστημών και της τεχνολογίας.

Ειδικότερα:

Α. Ως προς τη θεματική της Έμφυλης Βίας:

Τα δεδομένα είναι αποκαρδιωτικά. Μία στις 10 γυναίκες έχει πέσει θύμα κάποιας μορφής σεξουαλικής βίας από την ηλικία των 15 ετών και άνω, και μία στις 20 γυναίκες έχει πέσει θύμα βιασμού από την ηλικία των 15 ετών και άνω. Θα μπορούσε να είναι μία από εμάς, η αδερφή μας, η φίλη μας. Ιδίως οι νέες γυναίκες, είναι οι πιο ευάλωτες λόγω οικονομικών, οικογενειακών και άλλων εξαρτήσεων κοινωνικοοικονομικής φύσεως.

Στην τοποθέτησή μου, δεν θα σταθώ στο πλήθος υποθέσεων που έχουν τον τελευταίο μόνο χρόνο σοκάρει την κοινή γνώμη, ούτε θα αναλύσω τα κοινωνικά και προσωπικά αίτια που μπορεί να οδήγησαν σε κάθε ένα από τα εγκλήματα.

Θα ήθελα όμως να γνωρίζουμε όλοι την πρόοδο που γίνεται σε θεσμικό επίπεδο στο κομμάτι αυτό – γιατί εμείς -εσείς είναι αυτοί που μπορούμε να συμβάλλουμε στην περαιτέρω πρόοδο και εξέλιξη του θεσμικού αυτού πλαισίου.

Τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί θετικές εξελίξεις σε επίπεδο ΕΕ, αλλά και κρατών μελών, ως προς την αναγνώριση της «ενδοοικογενειακής» βίας ή τη βίας «από στενό σύντροφο» όχι ως ζητήματα ιδιωτικής φύσεως, αλλά ως ζητήματα που χρήζουν παρέμβασης από την οργανωμένη Πολιτεία, καθώς συνιστούν παραβιάσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων των γυναικών όσον αφορά την αξιοπρέπεια, την ισότητα και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη.

Η αντιμετώπιση της βίας, που έχει τις ρίζες της στο φύλο, αλλά και σε κάθε είδους άλλη διάκριση, έχει επίπεδα νομικά, θεσμικά αλλά και κοινωνικά.

Σε νομικό επίπεδο η σύμβαση της Κωνσταντινούπολης του Συμβουλίου της Ευρώπης και η οδηγία της ΕΕ για τα θύματα της εγκληματικότητας αποτελούν το βασικότερο διεθνές πλαίσιο για την αντιμετώπιση των θυμάτων της βίας λόγω φύλου.

Η υιοθέτηση, εφαρμογή κι επέκταση της προστασίας αυτής κρίνεται αναγκαία και απόρροια της παραδοχής ότι η βία κατά των γυναικών αποτελεί παραβίαση θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων στην ΕΕ.

Σε θεσμικό επίπεδο, η ευρωπαϊκές και εθνικές πολιτικές στους τομείς της απασχόλησης, της εκπαίδευσης, της υγείας, της τεχνολογίας πρέπει να λαμβάνουν υπόψη την προστασία των γυναικών από φαινόμενα σεξισμού, βίας και θυματοποίησης στους αντίστοιχους τομείς, αλλά και να στοχεύουν στην προληπτική δράση και ενημέρωση της κοινωνίας για τις δυσμενείς συνέπειες της έμφυλης βίας στο κοινωνικό σύνολο.

Καταλήγοντας, ας μην ξεχνάμε ότι η κάθε αλλαγή ξεκινάει από το άτομο και τον πρώτο κοινωνικό πυρήνα, αυτόν της οικογένειας. Ας καλλιεργήσουμε τη συνείδηση ότι η συσχέτιση άνδρα-γυναίκας, δεν χρειάζεται να είναι σχέση επιβολής, αλλά σχέση ισοτιμίας, υποστήριξης και ενθάρρυνσης.

Β. Εξίσωση δικαιωμάτων γυναικών – ιδίως μητρότητας- στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα

Το δεύτερο σημείο το οποίο θα ήθελα να αναδείξω στη σημερινή μου τοποθέτηση αφορά ένα άλλο κοινωνικό ζήτημα, το οποίο οι νέες γενιές γυναικών στην Ελλάδα οφείλουν να διεκδικήσουν σε θεσμικό επίπεδο, δεδομένου και του οξύτατου δημογραφικού προβλήματος της χώρας μας.

Το ζήτημα αυτό αφορά άμεσα τη Γυναίκα και την προστασία της Οικογένειας, αν και δεν συνδέεται άμεσα με το ζήτημα της ισότητας των φύλων -αφορά όμως μια άλλη «ισότητα» , αυτή μεταξύ γυναικών εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Ομολογώ ότι, είναι ευτύχημα, αλλά και αποτέλεσμα μακροχρόνιων αγώνων, το γεγονός ότι οι γυναίκες της ηλικίας μου θεωρούν δεδομένο ότι, κατά κανόνα, ότι αμείβονται το ίδιο με τους άνδρες συναδέλφους τους.  

Μας απασχολεί όμως βαθιά ένα άλλο θέμα: αναρωτιόμαστε, όσες εργαζόμαστε στον ιδιωτικό τομέα, πώς θα κάνουμε οικογένεια, πώς θα γίνουμε μάνες και πώς θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας όταν, μία μητέρα εργαζόμενη ιδιωτική υπάλληλος οφείλει να επιστρέψει στη δουλειά της μερικούς μόλις μήνες μετά τη γέννηση του παιδιού της. Πώς θα αποφασίσει να κάνει εξαρχής παιδιά όταν το μεγαλύτερο μέρος του οικογενειακού εισοδήματος διοχετεύεται στη φύλαξη των παιδιών.

Παράλληλα, λοιπόν, με τον αγώνα για ίσα δικαιώματα, όχι μόνο αμοιβής, αλλά και πρόσβασης σε θέσεις λήψης αποφάσεων, επιχειρηματικών και πολιτικών, τα οποία μονοπωλούνται ακόμα από άνδρες, δίνεται και ένας άλλος αγώνας. Ο αγώνας της νέας εργαζόμενης του ιδιωτικού τομέα να γίνει μάνα και να κρατήσει την οικογένειά  της.

Και γι’ αυτό απαιτούνται θεσμικές τομές. Ως κόρη δημοσίων υπαλλήλων και εργαζόμενη στον ιδιωτικό τομέα, δεν μπορώ να σκεφτώ μεγαλύτερη μεταρρύθμιση, προς αυτή την κατεύθυνση, από την εξίσωση των δικαιωμάτων μητρότητας (και πατρότητας) μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα.

Όλοι έχουμε το ίδιο δικαίωμα να βρισκόμαστε δίπλα στα παιδιά μας. Ας το κατοχυρώσουμε.

Γ.  Προκαταλήψεις ως προς την επιλογή επαγγέλματος των γυναικών, ιδίως στους τομείς των θετικών επιστημών και της τεχνολογίας.

Στις περισσότερες ομιλίες που θα ακούσει κανείς με αφορμή τον εορτασμό της Γιορτής της Γυναίκας, δίδεται μεγάλη έμφαση στην – ακόμα περιορισμένη – πρόσβαση γυναικών σε θέσεις ευθύνης αλλά και στην υπο-εκπροσώπηση των γυναικών σε συλλογικά όργανα, είτε του ιδιωτικού τομέα (βλ. διοικητικά συμβούλια επιχειρήσεων) είτε του δημοσίου τομέα και των δημοκρατικών θεσμών (βλ. κοινοβούλιο, κυβερνητικές θέσεις κλπ.).

Ορθά οι περισσότερες ομιλίες επικεντρώνονται στα ζητήματα αυτά – καθώς ακόμα φαίνεται ότι δεν έχουμε αντιμετωπίσει όλες εκείνες τις αιτίες και τις συνθήκες που, είτε αποθαρρύνουν τις γυναίκες από τη διεκδίκηση τέτοιων θέσεων, είτε ακόμα διατηρούν ξεπερασμένες αρνητικές προκαταλήψεις  εις βάρος των γυναικών ως προς την ικανότητα και την αποτελεσματικότητά τους σε θέσεις ευθύνης. Στη σημερινή μου ομιλία θα προτιμήσω να μην επαναλάβω αυτόν τον προβληματισμό.

Όχι μόνο γιατί πιστεύω ότι έχουν γίνει πολύ σημαντικά θετικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση – όχι μόνο γιατί όσες γυναίκες κατέχουν ήδη θέσεις ευθύνης «διαλύουν» δημόσια και συστηματικά κάθε προκατάληψη εις βάρος της ικανότητας των γυναικών, αλλά γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να αναδείξω μία άλλη προκατάληψη εις βάρος των γυναικών που καμία φορά πιστεύουμε και αναπαράγουμε και οι ίδιες οι γυναίκες.

Ακόμα και σήμερα, ιδίως στην επαρχία, υπάρχει ακόμα η αντίληψη ότι υπάρχουν ανδρικές και γυναικείες δουλειές, και ότι ο κλάδος των θετικών επιστημών και της τεχνολογίας  δεν είναι για τις γυναίκες – ακόμα χειροτέρα δε ακούγεται ακόμα ότι οι γυναίκες δεν είναι «καλές» στους τομείς αυτούς.

Κλάδοι όπως η κυβερνοασφάλεια, η ασφάλεια δικτύων, η ανάπτυξη λογισμικού, η μηχανική, τα μαθηματικά, θεωρούνται ακόμα και από τις ίδιες τις γυναίκες ως «ανδρικά» επαγγέλματα.

Η προκατάληψη αυτή είναι αναγκαίο να σταματήσει. Όχι μόνο γιατί είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι οι γυναίκες είναι εξίσου ικανές με τους άνδρες στους τομείς των Επιστημών, της Τεχνολογίας, της Μηχανικής και των Μαθηματικών, αλλά πρωτίστως γιατί αυτοί είναι οι κλάδοι με τις περισσότερες θέσεις εργασίας και τις μεγαλύτερες δυνατότητες επαγγελματικής ανάπτυξης.

Υπολογίζεται ότι στον ευρύτερο χώρο της τεχνολογίας υπάρχουν αυτή τη στιγμή παγκοσμίως περί τα 4 εκατομμύρια θέσεις εργασίας που παραμένουν κενές λόγω έλλειψης κατηρτισμένου στην τεχνολογία προσωπικού.

Η εκθετική πρόοδος της τεχνολογίας θα αλλάξει παντελώς το πλαίσιο στο οποίο ζούμε μέσα σε μια μόλις δεκαετία. Θέσεις εργασίας δεδομένες στο τώρα, σύντομα θα εξαλειφθούν, ενώ η τεχνολογική κατάρτιση θα αποτελεί τον βασικό δείκτη αλφαβητισμού.

Το δε χάσμα μεταξύ ανεπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών, πλούσιων και φτωχών, υψηλών μεσαίων και χαμηλών στρωμάτων θα μεγαλώνει με εκθετικούς ρυθμούς, ακολουθώντας την τεχνολογική επανάσταση σε όλους τους τομείς.

Σας καλώ, ήδη σήμερα, να ξεπεράσουμε την προκατάληψη ότι οι κλάδοι των Επιστημών, της Τεχνολογίας, της Μηχανικής, των Μαθηματικών, είναι κλάδοι που δεν αφορούν τις γυναίκες.

Η προκατάληψη και ο δισταγμός των γυναικών να εισέλθουν σε αυτούς τους κλάδους θα τους στερήσουν πολλές και καλά αμειβόμενες δουλειές στο μέλλον, αυξάνοντας τις υφιστάμενες ή δημιουργώντας νέες κοινωνικές ανισότητες. Ήδη σήμερα, αφιερώστε μισή ώρα λιγότερη στα social media και επενδύστε την στο να αναζητήσετε στο διαδίκτυο πληροφορίες για το τι σημαίνει κυβερνοασφάλεια, τεχνικός δικτύου, developer, εκμάθηση κώδικα, προγραμματισμός εφαρμογών.

Ξεκινήστε ακόμα και με μερικά διαδικτυακά μαθήματα να χτίζετε τις γνώσεις σας στην τεχνολογία και τις τεχνολογικές εφαρμογές. Κι ακόμα κι αν έχετε κλίση στις θεωρητικές και ανθρωπιστικές επιστήμες ή στις τέχνες, πάντα επιλέξτε να μελετήσετε εκείνη την πτυχή τους που αφορά, συνδέεται ή επηρεάζεται από την τεχνολογία και την επίδρασή της (θετική και αρνητική) στο άτομο, την κοινωνία, τις σχέσεις, την κοινωνική διαστρωμάτωση, την ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων μέχρι και την ψηφιακή δημοκρατική διακυβέρνηση. Είμαι βέβαιη ότι η επένδυσή σας αυτή θα σας δικαιώσει!   

Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τον χρόνο και την προσοχή σας! Εύχομαι τα σημεία της ομιλίας μου να σας φανούν χρήσιμα! Είμαι πάντα στη διάθεση του σχολείου, των καθηγητών αλλά και του καθενός από εσάς ατομικά σε οτιδήποτε μπορώ να σας συνδράμω!

Με εκτίμηση και φιλικούς χαιρετισμούς,

Αθηνά Π. Σιαφαρίκα

Απόφοιτη Ενιαίου Λυκείου Τυρνάβου, 2006

Το άρθρο Η Αθηνά Σιαφαρίκα ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα του ΓΕΛ Τυρνάβου μιλάει για την ημέρα της γυναίκας εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

«Η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας», πρόσθεσε, δίνοντας μία από τις πιο λυτρωτικές υποσχέσεις στην ανθρωπότητα. Η δε Γέννησή Του επιβεβαίωσε εν τοις πράγμασι την υπόσχεσή Του.

Η Ενσάρκωση του Άπειρου και Αιώνιου με τη Γέννηση του Θεανθρώπου φέρνει το βαθιά συμβολικό μήνυμα: όπως γεννήθηκε με σάρκα και οστά το Θείο, έτσι ας γεννηθεί και μέσα μας η συνείδηση ότι μπορούμε τώρα, σε αυτή τη ζωή ήδη, να βιώσουμε την ένωση μαζί Του.

Κάθε Χριστούγεννα, το ίδιο και τα φετινά, μας θυμίζουν ότι, κάθε μέρα έχουμε την ευκαιρία να «ξαναγεννηθούμε» πνευματικά, να μετα-νοήσουμε και να αναζητήσουμε την Χαρά, τη Συγχώρεση και την Αγάπη Του στις καρδιές μας – τις δικές μας και των συνανθρώπων μας.

Οι δυσκολίες, οι κρίσεις και οι ασθένειες που πάντα βαραίνουν τη θνητή υπόστασή μας ενίοτε μας αποπροσανατολίζουν.

Η Γέννησή του ας είναι ο παντοτινός «φάρος» που θα διαλύει το «σκοταδι» των αισθήσεων και της υπερκατανάλωσης και θα μας θυμίζει πόσο κοντά είναι η Βασιλεία του: μέσα μας!

Καλά Χριστούγεννα, με Υγεία και Αγάπη!

Αθηνά Π. Σιαφαρίκα Δικηγόρος Πολιτευτής Ν. Λάρισας, ΝΔ

Το άρθρο Η Βασιλεία εντός μας! εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Δομενικο, Μεσοχώρι, Αμουρι, Γαλήνη, Πλατυκαμπος, Δοξαρας, Συκούριο , Αμπελακια, Ελευθέριο, Τσαριτσανη, Φάρσαλα, Λάρισα….τα χώματα του τόπου μας έχουν ποτιστεί από το αίμα μαχόμενων Ελλήνων και άμαχου πληθυσμού.

Γιατί το ΟΧΙ ήταν υπόσχεση θυσίας που έδωσε ενας αλλά εκπλήρωσαν πολλοί. Θυσια για την Πατρίδα και την Ελευθερία. Σε αυτούς υποκλινόμαστε.

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου! Ζήτω η Ελλάς!

Αθηνά Π. Σιαφαρίκα
Δικηγορος
Πολιτευτής Ν Λάρισας, ΝΔ

Το άρθρο «ΟΧΙ» : υπόσχεση θυσίας για την Ελευθερία. εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

«Την σκότωνε στο ξύλο», «Η εμένα ή κανέναν», «Την σκότωσε και μετά αυτοκτόνησε», «Την σκότωσε γιατί δεν «συμμορφωνόταν», «Την τσιμέντωσε», «Την έσφαξε με 78 μαχαιριές», «Την σκότωσε και την έθαψε», «Την τεμάχισε και την πέταξε στα σκουπίδια», μερικοί από του τίτλους ειδήσεων, ομολογίες των δραστών.

Κάποιοι από τους δράστες είχαν βεβαρυμμένο ιστορικό εγκληματικότητας, άλλοι όχι. Κάποιοι ήταν βίαιοι, άλλοι άνθρωποι της «διπλανής πόρτας», «φυσιολογικοί», με δουλειές, οικογένειες, φίλους. Και τι γίνεται με τα πολυάριθμα θύματα ενδοοικογενειακής βίας; Πάνω από 4.000 κλήσεις πραγματοποιήθηκαν στη γραμμή SOS 15900 για έμφυλη – ενδοοικογενειακή βία το α΄ εξάμηνο του έτους. Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί- άνδρες κάθε κοινωνικής τάξης και μόρφωσης;

Το πλήθος των θυμάτων που συνεχώς αυξάνεται, οι τραγικές δολοφονίες που σοκάρουν είναι όντως εγκλήματα πάθους; Θόλωσαν από έρωτα ή ζήλεια; Κατά τη γνώμη μου τα αιτία είναι βαθύτερα και θα πρέπει να αρχίσουμε να τα συζητάμε σοβαρά, χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες αλλά και χωρίς φεμινιστικό φανατισμό.

Πίσω από την κατακόρυφη άνοδο της βιαιοπραγίας κατά των γυναικών, υπολανθάνει ένα βαθύτερο κοινωνικό φαινόμενο που εδώ και καιρό λαμβάνει χώρα οδεύοντας προς την κορύφωση του. Ήδη σε μία γενιά, στη γενιά μου, γίναμε μάρτυρες, νεότεροι και μεγαλύτεροι, αλλαγών στην κοινωνία, στο επικρατούν κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο, στη δομή της οικογένειας, της εργασίας, και ως εκ τούτου των σχέσεων, κοινωνικών, φιλικών, οικογενειακών, προσωπικών. Στην ταχύτητα των αλλαγών συμβάλλει καταλυτικά η τεχνολογία ανταλλαγής πληροφοριών, τα κοινωνικά δίκτυα, η «ανοιχτή κοινωνία».

Στο πλαίσιο αυτό τα άτομα, ιδίως τα άλλοτε πιο καταπιεσμένα μέλη της κοινωνίας, γνωρίζουν και διεκδικούν το δικαίωμα στην ισότητα, στον σεβασμό, στην ελευθερία. Η δε οικονομική οργάνωση της κοινωνίας το επιτρέπει, καθώς στην αγορά των υπηρεσιών δεν επικρατεί ο πιο μυϊκά ισχυρός, αλλά ο πιο ικανός πνευματικά και συναισθηματικά. Με αλλά λόγια, βιώνουμε την ταχύτατη, λόγω τεχνολογίας, μεταστροφή του μοντέλου που επικρατούσε σε κοινωνία και οικονομία τους προηγούμενους αιώνες.

Το προηγούμενο μοντέλο αμφισβητείται πια από τη γενιά της – ας μου επιτραπεί ο όρος – «φιλελεύθερης τεχνολογίας». Μια γενιά που η τεχνολογία της άνοιξε νέους ορίζοντες και ευχερέστατη πρόσβαση στην πληροφορία και τη γνώση. Μια γενιά στην οποία η πλειοψηφία των νέων γονέων μεγαλώνουν τα παιδιά τους κατά τον ίδιο τρόπο, χωρίς διακρίσεις και με ίδιες ευκαιρίες και σεβασμό, είτε είναι αγόρι είτε κορίτσι. Η αλλαγή πορείας είναι οριστική. Είναι δε άτοπο κανείς να είναι υπέρ ή κατά της αλλαγής αυτής.

Πρόκειται για ένα κοινωνικό φαινόμενο που τροφοδοτείται και επεκτείνεται με ρυθμούς και ένταση που ξεπερνά το άτομο και την κοινωνία, μεταβάλλει τις δομές, τη σκέψη και τη συμπεριφορά μας. Μας μετουσιώνει. Άλλους μας κάνει πιο ανοιχτούς, πιο ελεύθερους, άλλους πιο βίαιους, αμυνόμενους μάταια ενάντια στην αναπόφευκτη αλλαγή που διαισθάνονται. Το στοίχημα της δικής μας γενιάς είναι να πούμε όχι στη διχαστική, διαγενεακη εμφυλη βία.

Τα εγκλήματα κατά των γυναικών, η ποινή του θανάτου στο πλάσμα που δίνει ζωή, μας τραυματίζει βαθιά ως κοινωνία, προκαλώντας σοβαρά ρήγματα μεταξύ φύλων και γενεών. Στις γενιές της ελευθερίας και της τεχνολογίας που θα ακολουθήσουν, με τα δικά τους προβλήματα και προκλήσεις, το στοίχημα δεν είναι η υπεροχή του ενός ή του άλλου φύλου, αλλά η εγκάρδια συμπόρευση, χέρι- χέρι.

Αθηνά Π. Σιαφαρίκα

Πολιτευτής Ν. Λάρισας, Ν.Δ. Δικηγόρος

Το άρθρο «Επιδημία»Γυναικοκτονιών: μια διαγενεακή πάλη σε εξέλιξη εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Αυτό το Πάσχα, για άλλη μια φορά μοναχικό και ασκητικό, μοιάζει με την κορύφωση του θείου δράματος. Μας στερεί ξανά την παρηγοριά μας: την Οικογένεια και την Εκκλησία. Το μεγαλειώδες Χριστιανικό Ελληνικό Πάσχα, όπως το κρατάνε ζωντανό οι αναμνήσεις μας. Δοκιμάζει τις ανθρώπινες αντοχές μας. Αυτό το Πάσχα έχουμε όσο ποτέ ανάγκη την Ανάσταση.

Η πίστη μας επιμελώς μας έχει προετοιμάσει ότι μόνο «δια του Σταυρού» θα έρθει η λύτρωση. Ας υπομείνουμε με πίστη το τελευταίο στάδιο της δοκιμασίας μας, την κορύφωση του δικού μας αγώνα, με τη βεβαιότητα ότι η Ανάστασή μας, η λύτρωσή μας ατομική και συλλογική, δεν αργεί. Όπως μας δίδαξε κάθε Πάσχα της ζωής μας: ο Θάνατος θα ηττηθεί, η Ζωή θα θριαμβεύσει!

«Ιδού Γαρ Ήλθε Διά Του Σταυρού, Χαρά Εν Όλω Τω Κόσμω! Καλή Ανάσταση σε όλους μας!

Αθηνά Σιαφαρίκα Δικηγορος

Πολιτευτής Ν. Λάρισας, ΝΔ

Το άρθρο «Δια του Σταυρού, Χαρά εν όλω τω κόσμω» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

– Γιατί σε μια περίοδο πολλαπλού εγκλεισμού και περιορισμού της εκπαιδευτικής διαδικασίας, επιμείνατε άοκνα στην αναζήτηση της Γνώσης – Γιατί επαναπροσδιορίσατε τα όρια του Εφικτού για κάθε παιδί και έφηβο της πολύπαθης περιοχής μας, ξεπερνώντας τις δυσκολίες κάθε δημοσίου σχολείου μιας επαρχιακής πόλης.

– Γιατί δικαιώσατε τον κόπο τον γονιών και των δασκάλων σας. Άξιοι για την υποστήριξη και την καθοδήγηση που σας έδωσαν. Ιδιαίτερα συγχαίρω τους καθηγητές και τη Διευθύντρια του Λυκείου, κα Πατσή, που συνέδραμαν τα μέγιστα στη μεγάλη αυτή διάκριση για τους ίδιους τους μαθητές, αλλά και για τον τόπο μας. Ως απόφοιτος του ΓΕΛ Τυρνάβου και κόρη εκπαιδευτικών «νιώθω» όλα τα στάδια της δοκιμασίας και σας συγχαίρω διπλά: για τη Γνώση και για το Θάρρος. Με τον ίδιο τρόπο εύχομαι να πορευθείτε στην ενήλικη ζωή σας και να κάνατε τους συμπολίτες σας πάντα υπερήφανους!

Με εκτίμηση Αθηνά Σιαφαρίκα, Δικηγόρος

1η αποφοιτήσασα ΓΕΛ Τυρνάβου, Έτος 2006

Το άρθρο Συγχαρητήριο Μήνυμα Αθ. Σιαφαρίκα στους μαθητές και εκπαιδευτικούς του ΓΕΛ Τυρνάβου! εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ένας αγώνας λίγων εναντίον πολλών, ένας αγώνας σκληρός, αμφίρροπος, με απαιτήσεις στρατιωτικής επιχείρησης και διπλωματικών ελιγμών, ανάμεσα σε εμφύλιες έριδες και πολιτικά συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής. Κι, όμως, ενάντια σε κάθε πιθανότητα, ενάντια σε κάθε πρόβλεψη, νίκησαν! Και αυτό κάνει τη Νίκη τους Ένδοξη, Διαχρονική και Οικουμενική.

Μία κατάκτηση της Νεότερης Ελλάδας, συνέχεια της ένδοξης ιστορίας των Αρχαίων Προγόνων μας, σύμβολο του διαχρονικού και πανανθρώπινου πολιτικού αιτήματος για Ελευθερία απέναντι σε κάθε καταπίεση, που παραμένει επίκαιρο και μας εμπνέει ακόμα και σήμερα, 200 χρόνια μετά! Στο ερώτημα, πώς γίνεται μια «χούφτα» ανθρώπων να νίκησε μια Αυτοκρατορία, η απάντηση – κατά τη γνώμη μου – δεν πρέπει να παραβλέπει τη δύναμη της Πίστεως και της ξεκάθαρης Εθνικής Ταυτότητας του Ελληνισμού, στοιχεία ανέγγιχτα στις καρδιές των υπόδουλων Ελλήνων παρά τους αιώνες σκλαβιάς.

Χριστιανισμός και Ελληνική γλώσσα και παράδοση, «σφυρηλάτησαν» το αγωνιστικό πνεύμα των Ελλήνων μαχητών, για τους οποίους η νίκη ήταν μονόδρομος: «Ελευθερία ή Θάνατος»! 200 χρόνια μετά ας αναλογιστούμε την ένδοξη Νίκη της Πατρίδα μας και του Χριστιανισμού. Αλλά και τον ένδοξο Θάνατο των Προγόνων μας. Σε μια περίοδο που Σημαία, Πατρίδα και Χριστιανισμός απειλούνται τόσο από εσωτερικές διαβρωτικές δυνάμεις, όσο και από τον διαχεόμενο Ισλαμικό φονταμενταλισμό, ας οπλιστούμε με την ίδια Πίστη, με Εθνική Ομοψυχία και Πατριωτικό Πνεύμα και ας σταθούμε νικηφόρα απέναντι σε κάθε εχθρό της Ελληνικής Δημοκρατίας, του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού και του Χριστιανισμού.

Χρόνια πολλά Ελλάδα, Χρόνια πολλά Έλληνες! Ζήτω το Έθνος!

                Αθηνά Π. Σιαφαρίκα

Δικηγόρος Πολιτευτής Ν. Λάρισας, Ν.Δ

Το άρθρο Ελληνική Επανάσταση: ένα παγκόσμιο γεγονός εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Όπως και να έχει, δυο κατηγορίες επαγγελματιών βρέθηκαν από την αρχή στην πρώτη γραμμή για την αντιμετώπιση του COVID: το υγειονομικό προσωπικό της χώρας μας και η Ελληνική Αστυνομια. Και οι δυο εργάζονται σε δύσκολες υγειονομικά συνθήκες, σε συνεχή ετοιμότητα, οι μεν πρώτοι βλέποντας καθημερινά τον πόνο και τον θάνατο, οι μεν δεύτεροι αντιμετωπίζοντας την αδιαφορία, την κούραση, την αγανάκτηση, την οργή, την επιθετικότητα, ενίοτε και την επίθεση των πολιτών.

Από όσα είδαμε στη δημοσιότητα, ναι ήταν υπέρμετρη, δυσανάλογη η αντίδραση στο πρώτο συμβάν της Νέας Σμύρνης. Μας ξένισε. Δεν μας ταιριάζει. Η πολιτεία οφείλει συγνώμη σε κάθε θύμα παράνομης βίας από τα όργανά της.

Αυτό που, όμως, λιγότερο συζητάμε στην περίπτωση της Νέας Σμύρνης είναι ότι η πολιτεία οφείλει – κατά τη γνώμη μου- και μια συγνώμη και στον πρώτο αστυνομικό: μια συγνώμη που δεν του έδωσε εκπαίδευση επαρκή και αποτελεσματική για να αντιμετωπίζει κάθε πρόκληση με ψυχραιμία, πού δεν έλεγξε κατά την είσοδο σου Σώμα και, έκτοτε, τακτικά αν μπορεί να ανταπεξέλθει συναισθηματικά και σωματικά στις απαιτήσεις της «πρώτης γραμμής», που δεν τον θωρακίζει θεσμικά απέναντι στην κάθε κάμερα iPhone που «καταγράφει τις σκηνές βίας» και προσκομίζεται ως απόδειξη στο “δικαστήριο” του Facebook. Αλλά και μια συγνώμη που -αναγκαστικά- η Αστυνομια ανέλαβε το έργο, όχι να καταδιώκει εγκληματίες, αλλά να υπενθυμίζει ή και να επιβάλει σε μια ολόκληρη κοινωνία, με όλα τα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά χαρακτηριστικά, τα μέτρα πρόληψης της διασποράς του ιού .

Για τον λόγο αυτό χαιρετίζω τη στοχευμένη δέσμη μέτρων που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός: ατομικές κάμερες σε κάθε αστυνομικό στα πρότυπα άλλων χωρών, αναβάθμιση των αστυνομικών σπουδών, ενίσχυση των ψυχοτεχνικων τεστ τόσο για την κατάταξη στο Σώμα όσο και κατά τη διάρκεια της θητείας, ειδικός Συνήγορος του Πολίτη για ζητήματα αστυνομικής βίας. Γρήγορα να εφαρμοστούν: είναι προς όφελος και της κοινωνίας και του Σώματος.

Βέβαια, ας μη γελιόμαστε, τα όσα θλιβερά ακολούθησαν στη Νέα Σμύρνη δεν αποτελούν αντίδραση στην αστυνομική βία. Αποτελούν, αντίθετα, εκδήλωση πολιτικής στάσης υπέρ της βίας, υπέρ της αταξίας, ενάντια στην Πολιτεία και τους θεσμούς της. Σε μια περίοδο δύσκολη για όλους, επιχειρείται να μετατραπεί η κούραση της κοινωνίας από την υγειονομική κρίση σε γενικευμένη αντίδραση. Με κλισέ φράσεις του τύπου «η βία φέρνει βία», ταχα δήθεν ως μοιραία και αναπόφευκτη συνέπεια, για να καλύψουν πράξεις εκδίκησης και στυγνά δολοφονικά κίνητρα, απευθύνονται στα πιο πρωτόγονα ανθρώπινα ένστικτα. Λες και είμαστε στη ζούγκλα και όχι στο κέντρο της Αθήνας. Ποιον κοροϊδεύουν και ποιον αλήθεια έχουν πείσει; Ποιος χάνει αν όχι η ίδια η κοινωνία;

Για όσο δρόμο διανύσαμε ως τώρα, για όσα πρέπει ακόμα να γίνουν, ας γυρίσουμε ατομικά και συλλογικά την πλάτη σε όσους προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την κούρασή μας. Την ίδια απαίτηση που έχουμε από την Αστυνομια να μην αντιδρά στις προκλήσεις τους, την ίδια απαίτηση πρέπει να έχουμε και από τους εαυτούς μας.

Αθηνά Σιαφαρίκα
Δικηγορος
Πολιτευτής Ν. Λαρισης, ΝΔ

Το άρθρο «Και μια συγνώμη για τον αστυνομικό» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Σήμερα, τώρα, οι γυναίκες όλου του Νομού μας, οι γυναίκες της ιδιαίτερης πατρίδας μου στον Τύρναβο, στο Δαμασι, αλλά και στην Ελασσονα, δίνουν μάχη να κρατήσουν ενωμένη την οικογένεια τους, να φροντίζουν τα παιδιά και τους ηλικιωμένους σε μια σκηνή, έξω από τη θαλπωρή του σπιτιού, με τις αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες να μην περιμένουν.

Αναμφίβολα η άμεση αντίδραση της Πολιτείας και η κινητοποίηση της Κοινωνίας των Πολιτών παρηγορεί και ενθαρρύνει. Τίποτα όμως δεν συγκρίνεται με το πλήγμα στα σπίτια, στις καρδιές, και στην καθημερινότητα των συμπολιτών μας. Και αυτόν τον πόνο μόνο οι γυναίκες μπορούν να απαλύνουν με τη φροντίδα, την αγάπη τους και την ήρεμη δύναμη που τις χαρακτηρίζει. Σε αυτες τις γυναίκες, τις διπλανές μας, τις φιλες μας, τις συντοπίτισσές μας υποκλινόμαστε σήμερα.

Χρόνια πολλά σε όλες! Δύναμη, υπομονή και κουράγιο!

Αθηνά Π. Σιαφαρίκα

Δικηγορος Πολιτευτής Ν. Λαρισης, ΝΔ

Το άρθρο «Ημέρα της Γυναίκας αφιερωμένη στις γυναίκες σε Τύρναβο, Δαμάσι, Ελασσόνα» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Μεγάλη συζήτηση γίνεται τελευταία σχετικά με το Νομοσχέδιο για την Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πολλές και σεβαστές οι τοποθετήσεις. Εντούτοις, προσωπικά ιδιαίτερη εντύπωση μου προκάλεσε η εξής φράση που διάβασα προ ολίγου σε κείμενο 3 πολιτικών προσώπων: «Είναι αδιανόητο τα πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Βερολίνου, της Σορβόνης, της Ρώμης, της Βαρκελώνης, της Πράγας να αστυνομοκρατούνται».

Δεν ξέρω αν οι γράφοντες έχουν φοιτήσει ή έστω επισκεφθεί κάποιο από τα πανεπιστήμια αυτά. Επειδή, λοιπόν, έχω φοιτήσει, πέραν της Νομικής Αθηνών, και σε δυο από τα ως άνω πανεπιστήμια, ήτοι στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, θεωρώ αναγκαίο να μεταφέρω τουλάχιστον την προσωπική μου εμπειρία:

1. Το αδιανόητο σε Σορβόνη και Οξφόρδη είναι να εισέλθει οποιοδήποτε ξένο άτομο στον χώρο διδασκαλίας αλλά και στη βιβλιοθήκη του ιδρύματος χωρίς να έχει πρώτα ταυτοποιηθεί το όνομα και η σχέση του με το ίδρυμα (φοιτητής,καθηγητής, προσωπικό). Για το λόγο αυτό στις εισόδους των χώρων του πανεπιστημίων αυτών είναι τοποθετημένοι «φρουροί» και ελέγχουν ατομικά κάθε εισερχόμενο πολίτη.

2. Το αδιανόητο στα δυο αυτά πανεπιστήμια είναι να μην έχει εξασφαλισθεί σε φοιτητές και καθηγητές ένα καθαρό και ήσυχο περιβάλλον όπου θα μπορεί να προαχθεί η έρευνα και η διδασκαλία. Σκηνές βανδαλισμού σε όλους ανεξαρτήτως τους χώρους των ελληνικών πανεπιστημίων, ακόμα και στις τουαλέτες (!) απλά δεν υπάρχουν.

3. Το αδιανόητο είναι να μην μπορεί να γίνει παρουσίαση στους φοιτητές με τη χρήση σύγχρονων οπτικοακουστικών μέσων γιατί αυτά εκλάπησαν, παρά τη μεγάλη επένδυση δημοσίου χρήματος.

4. Το αδιανόητο είναι να μην μπορείς να κάνεις μάθημα μετά το απόγευμα ή και μέρα μεσημέρι γιατί ακριβώς έξω από την είσοδο του πανεπιστημίου γίνεται εμπόριο και χρήση ναρκωτικών, ενώ οι χώροι του πανεπιστημίου να έχουν γίνει αποθήκη πραμάτειας των αλλοδαπών μικροπωλητών.

5. Το αδιανόητο είναι να είσαι πρύτανης, καθηγητής, διοικητικό προσωπικό και να μην είναι εγγυημένη η ασφάλεια σου και η σωματική σου ακεραιότητα.

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Όπως ομολογείται στο ίδιο κείμενο «των 3», τόσα χρόνια «Λύση πρακτική κι αποδεκτή δεν βρέθηκε». Άρα, το μέτρο προστασίας που πρότεινε το Υπ. Παιδείας είναι κατάλληλο, αναγκαίο και ανάλογο του επιδιωκόμενου σκοπού, καθώς τα υπόλοιπα μέτρα απέτυχαν. Αν υπήρχε κάποια άλλη λύση, άμεσα εφαρμόσιμη και αποτελεσματική, θα είχε ήδη κατατεθεί. Ας κατατεθεί έστω και τώρα. Πόσους καθηγητές και φοιτητές πρέπει να δούμε τραμπουκισμένους ακόμα; Σε τι κατάσταση πρέπει να φτάσουν τα ελληνικά πανεπιστήμια για να καταλάβουμε ότι χωρίς ασφάλεια δεν υπάρχει ούτε ακαδημαϊκή ούτε οικονομική πρόοδος;

Επιτέλους πρέπει να δοθεί μια λύση στην τωρινή απαράδεκτη κατάσταση. Ο κόσμος, η επιστήμη, η τεχνολογία εξελίσσονται με ραγδαίους ρυθμούς κι εμείς ακόμα συζητάμε αν θα μπορούμε να είμαστε ασφαλείς μέσα στα πανεπιστήμια!

Αυτός που πλήττεται περισσότερο από την ανομία στα πανεπιστήμια είναι ο απλός Έλληνας πολίτης που επενδύει στη μόρφωση των παιδιών του και βλέπει την επένδυση του να μην αποδίδει. Αν θελουμε λοιπόν να συγκρινόμαστε με Σορβόνη και Οξφόρδη, ας συζητήσουμε πως θα φτιάξουμε τις ίδιες συνθήκες διδασκαλίας, τις ίδιες βιβλιοθήκες, την ίδια πρόσβαση σε ακαδημαϊκές βάσεις δεδομένων, αλλά και πιο πρακτικά, εστίες για τους φοιτητές που αναγκάζονται να πληρώνουν υπέρογκα ενοίκια σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Ας μιλήσουμε,λοιπόν, για την ταμπακιέρα.

Η κα Αθηνά Π. Σιαφαρικα είναι Δικηγορος (MJur Oxford) Πολιτευτής Ν.Λάρισας, ΝΔ

Πηγή

Το άρθρο Η κατάσταση στα Πανεπιστήμια εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το εμβόλιο κατά του COVID που είναι ήδη στη χώρα μας, μας γεμίζει ελπίδα για την κατοχύρωση του ύψιστου αγαθού της ατομικής και δημόσιας υγείας. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι η υγεία πλήττεται, έμμεσα και μέσο-μακροπρόθεσμα, και από την καχεκτική οικονομική δραστηριότητα πλήττοντας το υγιές και παραγωγικό ανθρώπινο δυναμικό της χώρας μας.

Στο χριστουγεννιάτικο μήνυμα μου ευχαρίστησα ιατρούς και νοσηλευτές για την απαράμιλλη προσφορά τους. Στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα μου θέλω να απευθυνθώ στο παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας μας, στους εργαζόμενους, στους επαγγελματίες, στους εμπόρους, στους παραγωγούς, στους εμπορικούς συλλόγους, σε όλους εκείνους που αποτελούν τα «ζωτικά όργανα» της οικονομίας μας: αυτοί είναι οι αφανείς ήρωες της πανδημίας. Αυτοί έκλεισαν τα μαγαζιά τους, αυτοί δεν πήγαν στις δουλειές τους, αυτοί δεν δημιούργησαν, αυτοί δεν παρήγαγαν, αυτοί είδαν το εμπόρευμα τους στις αποθήκες. Αυτοί προάσπισαν το δημόσιο συμφέρον με βαρύ προσωπικό κόστος.

Δίπλα, λοιπόν, σε ιατρούς, νοσηλευτές και στην ελληνική αστυνομια που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης, εκφράζω την συμπαράσταση μου και την ευγνωμοσύνη μου στους παραγωγικούς και επιχειρηματικούς φορείς της χώρας μας, τους αφανείς ήρωες της πανδημίας που οφείλουμε όλοι να στηρίξουμε, καταναλωτές, πολιτικοί, πολίτες, τη νέα αυτή χρονιά.

Εύχομαι το 2021 να είναι όχι μόνο έτος επετείου της Ελληνικής Παληγγενεσίας, αλλά πρωτίστως έτος συλλογικής, κοινωνικής και οικονομικής, παληγγενεσιας. Το 2021 θα ξανά σταθούμε όρθιοι. Όπως μας δίδαξαν οι πρόγονοι μας.

Καλή Χρονιά με Υγεία, Ελπίδα και Αλληλεγγύη!

Καλή αντάμωση,
Αθηνά Σιαφαρίκα
Δικηγορος
Πολιτευτής Ν.Λάρισας, ΝΔ

Το άρθρο «Το 2021 να ξανασηκωθουμε όρθιοι» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το άρθρο Ευχές για τον εορτασμό του Αγίου Γεδεών Χρόνια πολλά στην πόλη μας! εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

 -Εδώ Πολυτεχνείο.

-Εδώ; Εδώ πού;

-Εδώ, στην Ελλάδα, την 17^η Νοέμβρη 2020. Συνολικός αριθμός θανάτων: 1.228. Διασωληνωμένοι: 443.

-Πόλεμο έχουμε; 

-«Μάχη» δίνεται σίγουρα.

-Και τότε, πώς θα γιορτάσουμε το Πολυτεχνείο;

-‘Όπως ορίζει το Σύνταγμα και οι νόμοι της Ελληνικής Δημοκρατίας. Αυτής για την οποία πάλεψαν.

Με άλλα λόγια δικαίωμα του συνέρχεσθαι εν μέσω πανδημίας. Μια άσκηση με νομικές και πολιτικές προεκτάσεις, άρρηκτα συνυφασμένες. Ας τα πάρουμε, όμως, ένα-ένα:

Ως προς το νομικό σκέλος:

Το άρθρο 11 του Συντάγματος κατοχυρώνει το δικαίωμα των Ελλήνων «να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα». Εντούτοις, τα δικαιώματα δεν είναι ούτε απεριόριστα ούτε ασκούνται εις βάρος άλλων. Το ίδιο το Σύνταγμα ορίζει όρια και δυνατούς περιορισμούς στην άσκησή τους, καθώς και κανόνες στάθμισης και ερμηνείας σε περίπτωση «σύγκρουσης» με άλλα δικαιώματα ή έννομα αγαθά, όταν δηλαδή δεν είναι δυνατή η απόλυτη άσκηση όλων των δικαιωμάτων και αγαθών ταυτόχρονα, αλλά το ένα πρέπει να υποχωρήσει προς όφελος κάποιου άλλου (όπως εν προκειμένω η δημόσια υγεία).

Έτσι, το ίδιο άρθρο του Συντάγματος που κατοχυρώνει το δικαίωμα του συνέρχεσθαι, στην δεύτερη παράγραφο ορίζει ότι «Oι υπαίθριες συναθροίσεις μπορούν να απαγορευτούν με αιτιολογημένη απόφαση της αστυνομικής αρχής, γενικά, αν εξαιτίας τους επίκειται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια, σε ορισμένη δε περιοχή, αν απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής, όπως νόμος ορίζει». Οι τυπικές προϋποθέσεις, δηλαδή έκδοση απόφασης αστυνομικής αρχής, πληρώθηκαν (η δε σχετική δυνατότητα εξειδικεύεται στον κυρωτικό νόμο 4683/2020).

Το αν η παρούσα πανδημία «απειλεί σοβαρά να διαταράξει την κοινωνικοοικονομική ζωή» και άρα αποτελεί «σοβαρό κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια», κατά την γνώμη μου είναι προφανές ότι ισχύει, καθώς δεν υπάρχει απλά απειλή ή κίνδυνος διατάραξης, αλλά ο κίνδυνος και η σοβαρή διατάραξη έχουν ήδη επέλθει, δεδομένων των μέτρων που έχουν ληφθεί λόγω της πανδημίας, της επιβάρυνσης του συστήματος υγείας, αλλά και της οικονομικής «άπνοιας» που έχει προκαλέσει η πανδημία. Άλλωστε, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ρητά προβλέπει την δημόσια υγεία ως νόμιμο λόγο περιορισμού του εν λόγω δικαιώματος. Το ίδιο φαίνεται να δέχεται και ο Σύριζα, όπως θα συζητήσουμε λίγο παρακάτω.

Μα καλά, θα ρωτήσει κάποιος, δεν υπήρχε κάποιο ηπιότερο («αναλογικότερο», όπως λέμε στα νομικά) μέτρο αντί της πλήρους απαγόρευσης; Ας το εξετάσουμε. Προϋπόθεση του συνέρχεσθαι, είναι να μπορεί κατ’ αρχάς ατομικά ο καθένας να κινηθεί ελεύθερα. Σε περίοδο, λοιπόν, τόσο αυστηρών περιορισμών (lockdown) στην κίνηση προσώπων, αγαθών και υπηρεσιών, πώς μπορεί να ασκηθεί το παρεπόμενο δικαίωμα του συνέρχεσθαι; Άρα, η απαγόρευση του συνέρχεσθαι, ήταν το μόνο αναγκαίο και επαρκές μέτρο, στις δεδομένες συνθήκες, για τον περιορισμό της διασποράς της πανδημίας.

• Ως προς το πολιτικό σκέλος:

Ωραία θα πει κανείς, τότε γιατί δεν προβλέφθηκε μία εξαίρεση για τα πολιτικά πρόσωπα; Η αλήθεια, όμως, είναι ότι, έως τώρα, από τα μέτρα περιορισμού (ατομικής) κίνησης εξαιρούνται πολιτικά πρόσωπα όπως Βουλευτές, μέλη της Κυβέρνησης κλπ. Δηλαδή, σε κάθε περίπτωση, τα πρόσωπα αυτά κινούνται ελεύθερα, προς εκπλήρωση των πολιτικών και κυβερνητικών τους καθηκόντων, τηρώντας όμως τους λοιπούς υγειονομικούς κανόνες.  Άρα, τα πολιτικά πρόσωπα μπορούσαν ελεύθερα να μεταβούν ατομικά (ή έστω ανά 3, όπως ήταν επιτρεπτό) στους χώρους μνήμης και να τιμήσουν ό,τι για τον καθένα σηματοδοτεί η επέτειος του Πολυτεχνείου.

Η συμμετοχή, όμως, πολιτικών προσώπων σε δημόσιες συγκεντρώσεις (άνω των 4 ατόμων) για τον σκοπό αυτό δεν επετράπη. Γιατί όμως; Την απάντηση μας την δίνει ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, διά στόματος Αυγής[1], η οποία σε σχετικό δημοσίευμα μας πληροφορεί: «Η ακριβής ώρα της παρουσίας της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ δεν ανακοινώθηκε, προκειμένου να μην υπάρξει αυθόρμητη προσέλευση περισσότερων πολιτών». Ομολογεί έτσι η αντιπολίτευση ότι η μη απαγόρευση δημόσιων, έστω εορταστικών, συναθροίσεων, θα είχε τον βέβαιο κίνδυνο ανεξέλεγκτης προσέλευσης κόσμου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την επιδείνωση των υγειονομικών συνθηκών και την αύξηση των κρουσμάτων. Άλλωστε, υπήρχαν άλλα ηπιότερα μέτρα (δεδομένων των συνθηκών) για να αποδώσει κανείς τιμή στην μνήμη του Πολυτεχνείου. Για παράδειγμα, ο εορτασμός από τον Σύνδεσμο Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 έγινε διαδικτυακά!

Αλλά είναι και αυτή η μάχη των εντυπώσεων…Αυτή η αναπόδραστη ανάγκη να θυμίσεις κάπως ότι υπάρχεις, ενώ δεν έχεις καμία σοβαρή πολιτική πρόταση. Αυτή η ανάγκη να επιβεβαιώσεις τα κομματικά στερεότυπα με πρόσχημα όσους χάθηκαν για Ελευθερία (υπάρχει άραγε Ελευθερία χωρίς Υγεία;). Αυτή η ανάγκη να διχάσεις για να επιβιώσεις όταν η ανάγκη για ενιαίο κοινωνικό μέτωπο κρίνει ζωές. Μια εικόνα κατώτερη των περιστάσεων. Μια στάση που δεν ωφελεί ούτε την ίδια την Αντιπολίτευση, ούτε την κοινωνία.

Πηγή

Το άρθρο Εδώ Πολυτεχνείο* εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Όχι, λοιπόν, στις απειλές κατά της εθνικής κυριαρχίας, όχι στην αλλοίωση της συλλογικής συνείδησης από κάθε είδους τηλεοπτική υποκουλτούρα, όχι στην αλλοίωση της ελληνορθόδοξης ταυτότητας από δήθεν γκουρού «αυτοβελτίωσης», «life coaching» και νέας γενιάς ανεπάγγελτων «influencers», όχι στην κατάργηση κάθε έννοιας ιδιωτικότητας από την ανελέητη έκθεση στα κοινωνικά δίκτυα.

Η μεγαλύτερη τιμή σε όσους χάθηκαν είναι η προσήλωση στους αγώνες του σήμερα. Είναι η συλλογική προσήλωση στα δύσκολα «ΟΧΙ», σε εκείνες τις αποφάσεις που καθορίζουν την πορεία μιας ολόκληρης γενιάς.

Ζήτω το Έθνος! Ζήτω η Ελλάδα μας!

Αθηνά Π. Σιαφαρίκα

Δικηγόρος

Πολιτευτής Ν. Λαρίσης, ΝΔ

Το άρθρο Μήνυμα Αθ. Σιαφαρίκα για τη σημερινή Επέτειο: «Νυν υπέρ πάντων ο αγών» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το άρθρο Απάντηση της Αθηνάς Σιαφαρίκα προς την ιστοσελίδα paidis.com «Ατυχής η ανάρτησή σας για τις δηλώσεις μου» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.