Η έρευνα ανέλυσε δεδομένα από περισσότερα από 12 εκατομμύρια άτομα που γεννήθηκαν στο Οντάριο του Καναδά μεταξύ 1960 και 2009. Από αυτούς οι 152.587 διαγνώστηκαν με ψυχωτική διαταραχή.

Μεταξύ 1997 και 2023 η ετήσια συχνότητα εμφάνισης ψυχωτικών διαταραχών αυξήθηκε κατά 60% στα άτομα ηλικίας 14-20 ετών, ενώ παρέμεινε σταθερή ή μειώθηκε στα άτομα ηλικίας 21 έως 50 ετών. Τα ποσοστά νέων κρουσμάτων άρχισαν να αυξάνονται για όσους γεννήθηκαν από τη δεκαετία του 1980 και αργότερα. Για παράδειγμα, άτομα που γεννήθηκαν από το 2000 έως το 2004 εκτιμήθηκε ότι είχαν 70% μεγαλύτερο ποσοστό νέων διαγνώσεων ψυχωτικών διαταραχών σε σύγκριση με άτομα που γεννήθηκαν από το 1975 έως το 1979.

Ο συνολικός αριθμός ατόμων που διαγνώστηκαν με ψυχωτική διαταραχή μέχρι την ηλικία των 30 ετών αυξήθηκε κατά 37,5% για όσους γεννήθηκαν την περίοδο 1990-1994 σε σύγκριση με άτομα που γεννήθηκαν το 1975-1979.

Η αύξηση των περιστατικών παρατηρήθηκε τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες, αν και οι άνδρες παρέμειναν σε υψηλότερο κίνδυνο συνολικά. Όσοι διαγνώστηκαν με ψυχωτικές διαταραχές μη συναισθηματικού τύπου, που σημαίνει ότι δεν συνδέονται με διαταραχές της διάθεσης, όπως η σχιζοφρένεια, ήταν συχνότερα άνδρες, κάτοικοι περιοχών χαμηλού εισοδήματος, μακροχρόνιοι κάτοικοι του Καναδά και άτομα που είχαν ήδη λάβει φροντίδα για προβλήματα ψυχικής υγείας και χρήση ουσιών.

Σημειώνεται ότι δύο πρόσφατες μελέτες από τη Δανία και την Αυστραλία διαπίστωσαν επίσης αυξήσεις με την πάροδο του χρόνου στις διαγνώσεις σχιζοφρένειας σε νεότερα άτομα.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι πολλοί παράγοντες ενδέχεται να συμβάλλουν στην αύξηση αυτή. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η μεγαλύτερη ηλικία των γονέων, το κοινωνικοοικονομικό στρες, καθώς και αρνητικές εμπειρίες στην παιδική ηλικία. Σημαντικό ρόλο φαίνεται να παίζει και η χρήση ουσιών, όπως κάνναβη, διεγερτικά, παραισθησιογόνα και συνθετικά ναρκωτικά, που έχει αυξηθεί τις τελευταίες δύο δεκαετίες στον Καναδά.

πηγή: protothema.gr

Το άρθρο Νέα μελέτη διαπιστώνει αύξηση των ψυχωτικών διαταραχών στις νεότερες γενιές εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ευχαριστούμε θερμά τους συμμετέχοντες για την ενεργή παρουσία τους και την συμβολή τους στον διάλογο μέσα από τους προβληματισμούς τους. Ευελπιστούμε στην ανανέωση των συναντήσεών μας. Οι «Διάλογοι Ψυχής & Νου» θα πραγματοποιούνται μια φορά κάθε μήνα, θα είναι ανοιχτές προς όλους, χωρίς εγγραφή και χωρίς κάποιο κόστος συμμετοχής, με διαφορετική θεματολογία κάθε φορά.

Για πληροφορίες αναφορικά με τις δράσεις του Κέντρου Κοινότητας, τηλ:2492350315 email: kentrokoinotitasdt@gmail.com,  καθημερινά ώρες υποδοχής κοινού 08:00-14:00.

Το Κέντρο Κοινότητας του Δήμου Τυρνάβου εντάσσεται στο Πρόγραμμα «Θεσσαλία 2021-2027» και συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο + (ΕΚΤ+).

Το άρθρο 4η Συνάντηση «Διαλόγων Ψυχής & Νου» στο Αρχοντικό Καράσσου: «Κοινωνικές Κατασκευές και Προκαταλήψεις» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Και πραγματικά, κάτι υπάρχει στον Ιανουάριο που τον κάνει να μοιάζει σαν να έχει 90 μέρες αντί για 31. Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό; Πάμε να το δούμε λίγο πιο αναλυτικά, με μια δόση χιούμορ και μια πρέζα επιστήμης.

Οι λόγοι που ο Ιανουάριος μοιάζει ατελείωτος:

1. Η “μετά-γιορτινή” κατάθλιψηΟι γιορτές πέρασαν, τα λαμπάκια μαζεύτηκαν, και οι στολισμένοι δρόμοι έγιναν πάλι… καθημερινοί. Όταν επιστρέφεις στη ρουτίνα μετά από τόσο φαγητό, δώρα και χαρά, η πραγματικότητα μοιάζει κάπως πιο βαριά. Ο Ιανουάριος είναι σαν εκείνη τη Δευτέρα μετά από διακοπές.
2. Οικονομική… “νηστεία”Μετά από την υπερβολική κατανάλωση τον Δεκέμβριο, ο Ιανουάριος είναι γεμάτος “περιμένουμε τον μισθό”. Οι προσφορές στα καταστήματα φαίνονται σαν όνειρο θερινής νυκτός, και ο τραπεζικός λογαριασμός… κλαίει.
3. Οι μέρες είναι ακόμα μικρέςΠαρόλο που το χειμερινό ηλιοστάσιο έχει περάσει, οι μέρες παραμένουν σύντομες και ο καιρός συχνά μουντός. Το αποτέλεσμα; Νιώθουμε κουρασμένοι και λίγο… “μαραμένοι”.
4. Οι στόχοι της νέας χρονιάςΞεκινάς τον μήνα γεμάτος όρεξη για αλλαγές: δίαιτα, γυμναστήριο, διαλογισμό. Μέχρι τις 15 του μήνα, όμως, οι περισσότεροι στόχοι έχουν ήδη μπει στο “ράφι”. Το βάρος της αποτυχίας προσθέτει έξτρα… βάρος στον Ιανουάριο.

Τι λέει η επιστήμη για αυτό το φαινόμενο;

Οι ψυχολόγοι το αποδίδουν σε έναν συνδυασμό παραγόντων:

• Ο χρόνος φαίνεται να “κυλάει” πιο αργά όταν δεν έχουμε κάτι να περιμένουμε. Μετά τις γιορτές, οι επόμενες μεγάλες διακοπές αργούν, και αυτό μας κάνει να νιώθουμε ότι οι μέρες “σέρνονται”.
• Η έλλειψη φωτός επηρεάζει τη διάθεση. Το φως του ήλιου είναι ζωτικής σημασίας για τη βιταμίνη D και τη σεροτονίνη, τις οποίες ο εγκέφαλός μας χρησιμοποιεί για να μας κρατάει χαρούμενους.
• Η ρουτίνα μοιάζει πιο βαριά. Ο Ιανουάριος σηματοδοτεί την επιστροφή στην καθημερινότητα, κάτι που ενισχύει την αίσθηση μονοτονίας.

Πώς να “μικρύνεις” τον Ιανουάριο

Αν νιώθεις ότι ο μήνας δεν τελειώνει, δοκίμασε τα εξής:

• Βάλε μικρούς στόχους. Μην περιμένεις να αλλάξεις τη ζωή σου μέσα σε έναν μήνα. Κάθε μικρή νίκη μετράει.
• Κάνε κάτι καινούργιο. Ένα νέο χόμπι ή δραστηριότητα μπορεί να σπάσει τη ρουτίνα.
• Βγες έξω, ακόμα και αν έχει κρύο. Λίγος καθαρός αέρας και κίνηση μπορούν να κάνουν θαύματα.
• Προγραμμάτισε κάτι ευχάριστο. Ένα δείπνο με φίλους ή μια μικρή εκδρομή μπορεί να σου δώσει κάτι να περιμένεις.

Ο Ιανουάριος μπορεί να μοιάζει ατελείωτος, αλλά αυτός είναι ο ρόλος του: να μας δώσει χρόνο να προσαρμοστούμε στη νέα χρονιά. Σκέψου το σαν έναν “προπονητή” που μας προετοιμάζει για τους επόμενους μήνες. Και θυμήσου: ο Φεβρουάριος είναι πάντα εκεί για να μας αποζημιώσει με τις λίγες μέρες του!

Το άρθρο Ιανουάριος: Ο Μήνας που διαρκεί… πέντε μήνες εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το Κέντρο Κοινότητας του Δήμου Τυρνάβου διοργανώνει μια σειρά συναντήσεων με τίτλο «Διάλογοι Ψυχής & Νου» που σκοπό έχουν την συζήτηση πάνω σε διάφορα ζητήματα καθημερινότητας μέσα από την οπτική της Ψυχολογίας. Οι συναντήσεις πραγματοποιούνται μια φορά κάθε μήνα, είναι ανοιχτές προς όλους, χωρίς εγγραφή και χωρίς κάποιο κόστος συμμετοχής.

Για πληροφορίες αναφορικά με τις δράσεις του Κέντρου Κοινότητας, τηλ: 2492350315, email: kentrokoinotitasdt@gmail.com.

Το Κέντρο Κοινότητας του Δήμου Τυρνάβου εντάσσεται στο Πρόγραμμα «Θεσσαλία 2021-2027» και συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο+ (ΕΚΤ+).

Το άρθρο Διάλογοι Ψυχής & Νου: «Φοβίες, Τραύμα, Κρίσεις Πανικού» στο Αρχοντικό Καράσσου εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Για πολλούς, όμως, αυτή η ιδανική εικόνα έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα, φέρνοντας στο προσκήνιο συναισθήματα μοναξιάς και ανεκπλήρωτης ανάγκης για ουσιαστική σύνδεση. Ταυτόχρονα, ο καταναλωτισμός που χαρακτηρίζει τις γιορτές δημιουργεί συχνά μια παραπλανητική αίσθηση ευτυχίας, επηρεάζοντας τη σχέση μας με τον εαυτό μας και την ψυχική μας υγεία.

Η μοναξιά των γιορτών: Ένας σιωπηλός επισκέπτης

Η μοναξιά δεν είναι απλώς η απουσία ανθρώπων γύρω μας. Είναι μια εσωτερική εμπειρία, που συχνά εμφανίζεται όταν νιώθουμε πως οι σχέσεις μας δεν ανταποκρίνονται στις συναισθηματικές μας ανάγκες. Κατά τη διάρκεια των γιορτών, αυτή η αίσθηση μπορεί να ενταθεί. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γεμίζουν με εικόνες ευτυχίας και κοινωνικών εκδηλώσεων, δημιουργώντας την εντύπωση πως όλοι γύρω μας περνούν καλύτερα από εμάς.

Αυτή η «γιορτινή μοναξιά» μπορεί να πλήξει την αυτοεκτίμηση και να οδηγήσει σε αρνητικές σκέψεις, όπως το αίσθημα ότι «κάτι λείπει» ή ότι «δεν ανήκουμε». Ειδικά για άτομα που αντιμετωπίζουν ήδη καταστάσεις όπως απώλειες, αποξένωση ή δύσκολες οικογενειακές σχέσεις, η περίοδος αυτή μπορεί να αποτελέσει μια δύσκολη ψυχική δοκιμασία.

Η κατανάλωση ως υποκατάστατο της ευτυχίας

Σε αυτό το πλαίσιο, ο καταναλωτισμός εμφανίζεται ως «λύση». Οι διαφημίσεις μας υπόσχονται πως ένα ακριβό δώρο, μια λαμπερή διακόσμηση ή ένα πλούσιο εορταστικό τραπέζι θα μας κάνουν ευτυχισμένους. Πράγματι, η αγορά νέων αντικειμένων μπορεί να μας προσφέρει μια στιγμιαία αίσθηση ευχαρίστησης, καθώς διεγείρει το σύστημα ανταμοιβής του εγκεφάλου.

Ωστόσο, αυτή η χαρά είναι συχνά παροδική. Σύντομα επιστρέφουμε στο σημείο εκκίνησης, νιώθοντας ξανά το κενό που προσπαθήσαμε να γεμίσουμε. Εάν η κατανάλωση μετατραπεί σε κύριο μηχανισμό αντιμετώπισης, μπορεί να οδηγήσει σε άγχος για τα οικονομικά, ενοχές και ενίσχυση των αρνητικών συναισθημάτων.

Η ψυχολογία πίσω από τη «γιορτινή κατανάλωση»

Οι γιορτές ενισχύουν την τάση μας να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους. Ένα πλούσιο δώρο ή μια υπερβολική διακόσμηση μπορεί να φαίνεται σαν ένας τρόπος να δείξουμε ότι ανήκουμε, ότι είμαστε «αρκετά καλοί». Αυτό, όμως, τροφοδοτεί έναν φαύλο κύκλο, όπου η αυτοεκτίμησή μας εξαρτάται από εξωτερικά στοιχεία.

Παράλληλα, η υπερβολική ενασχόληση με τα υλικά αγαθά μας αποσπά από το να επενδύσουμε στη δημιουργία βαθύτερων σχέσεων, που θα μπορούσαν να μας προσφέρουν διαρκή ικανοποίηση. Έτσι, καταλήγουμε να γεμίζουμε το σπίτι μας με αντικείμενα, αλλά να συνεχίζουμε να αισθανόμαστε το κενό.

Πώς μπορούμε να βρούμε ισορροπία;

Η ψυχική μας υγεία απαιτεί προτεραιότητα στις πραγματικές μας ανάγκες, αντί για εφήμερες «λύσεις». Ποια είναι τα πρώτα βήματα για να αντιμετωπίσουμε τη μοναξιά και τον καταναλωτισμό;

– Αναγνώριση των συναισθημάτων μας: Είναι φυσιολογικό να νιώθουμε μοναξιά, και το να το αποδεχτούμε. Η συζήτηση με έναν φίλο και η επίσκεψη σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση αυτών των συναισθημάτων.

– Εστίαση στις σχέσεις: Αντί να αγοράσουμε «το τέλειο δώρο», μπορούμε να αφιερώσουμε χρόνο σε φίλους ή αγαπημένους. Μια συνομιλία ή μια απλή βόλτα μπορεί να έχει μεγαλύτερη συναισθηματική αξία από κάθε υλικό αντικείμενο.

– Ανάπτυξη νέων παραδόσεων: Εάν η παραδοσιακή εικόνα των γιορτών μας προκαλεί άγχος, μπορούμε να δημιουργήσουμε τις δικές μας παραδόσεις, που αντανακλούν τις αξίες και τις επιθυμίες μας.

– Περιορισμός της κατανάλωσης: Μπορούμε να προσανατολιστούμε σε πιο ουσιαστικές επιλογές, όπως να χαρίσουμε εμπειρίες αντί για αντικείμενα.

– Αυτοφροντίδα: Η περίοδος των γιορτών είναι ιδανική ευκαιρία για να επενδύσουμε στη φροντίδα του εαυτού μας, είτε μέσω σωματικής άσκησης, είτε ξεκινώντας ψυχοθεραπεία.

Η μοναξιά και ο καταναλωτισμός των γιορτών αποτελούν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: της ανθρώπινης ανάγκης για σύνδεση και πληρότητα. Αντί να προσπαθούμε να γεμίσουμε το κενό μέσα μας με υλικά αγαθά, μπορούμε να επιλέξουμε να επενδύσουμε σε σχέσεις, εμπειρίες και ουσιαστική αυτοφροντίδα. Οι γιορτές, τελικά, δεν είναι μια περίοδος για να αποδείξουμε κάτι σε άλλους, αλλά μια ευκαιρία να επανασυνδεθούμε με τον εαυτό μας και με ό,τι έχει πραγματική σημασία στη ζωή μας.

* Πηγή: Grace

Το άρθρο Χριστούγεννα: Πώς οι γιορτές επηρεάζουν τη ψυχική μας υγεία εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ο συγγραφέας θα συνομιλήσει με το κοινό και θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου του.

“Αυτό το ταξίδι θα το κάνουμε παρέα, στους πιο κοινούς μας τόπους. Εκεί όπου είμαστε ολόιδιοι. Χωρίς άλλα μασκαρέματα. Εκεί, παρέα με τον φόβο, την ενοχή και τον πόνο. Μήπως και δούμε τελικά πως μέσα από τα σακατεμένα μπερδέματά μας το φως περιμένει να μας βρει. Αρκεί να έχουμε το θάρρος να το προσκαλέσουμε. 

Γιατί το φως… πάντοτε φως θα φέρει, απ’ όσα σκοτάδια και αν διαβεί.”

Βιογραφικό του συγγραφέα

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ είναι κλινικός ψυχολόγος, απόφοιτος του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στην κλινική ψυχολογία του Πανεπιστημίου του Leiden. Έχει διατελέσει συντονιστής βάρδιας στο «Χαμόγελο του Παιδιού», στις Γραμμές Έκτακτης Ανάγκης, καθώς και Αναπληρωτής Συντονιστής της Κινητής Μονάδας Παρέμβασης στον Οργανισμό Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ). Είναι ο πρώτος ψυχολόγος στην Ελλάδα που συνδύασε την επιστήμη της ψυχολογίας με το θέατρο. Το 2024, η πρώτη παράσταση-ομιλία του με τίτλο «Το παιδί που ανταμώσαμε» γνώρισε τεράστια επιτυχία σε όλη την Ελλάδα, την Κύπρο και τη Γερμανία. Διατηρεί το ιδιωτικό του γραφείο στην Πάτρα.

Το άρθρο Παρουσιάζεται το νέο βιβλίο του Γιάννη Αθανασόπουλου “Να προσέχεις” στις 26 Νοεμβρίου στο Μύλο του Παππά εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ο Δημήτρης Σούρας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Metropolitan πριν από πέντε ημέρες όπου οι γιατροί έδωσαν μάχη για να τον κρατήσουν στη ζωή αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Σύμφωνα με πληροφορίες πρόσφατα είχε επιστρέψει από ταξίδι στην Αίγυπτο. Αρχικά, σύμφωνα με πληροφορίες του newsit.gr νόμιζε ότι είχε πρόβλημα στη μέση αλλά η κατάστασή του επιδεινώθηκε με υψηλό πυρετό.

Σε μια ανάρτηση που δημοσιεύθηκε στο προφίλ του από την κόρη του Νίκη και χαρακτηρίζει τον ίδιο και το αδάμαστο πνεύμα του ο γνωστός ψυχίατρος «αποχαιρετά» ο ίδιος όσους τον αγάπησαν αναχωρώντας για το μεγάλο ταξίδι.

«Σας ευχαριστώ πολύ για την αγάπη σας!!! Απευθύνομαι σε όλους σας που με αγαπήσατε και σας αγάπησα από άκρη σε άκρη! Εγώ έμαθα, μίλησα και έζησα! Σειρά σας! Θα σας ακολουθώ από ψηλά…»

Γεννήθηκε το 1952 στον Βόλο, όπου παρέμεινε μέχρι τα 18 του χρόνια. Στη συνέχεια σπούδασε στην Ιατρική Σχολή και εξειδικεύτηκε στην Ψυχιατρική σε διάφορα νοσοκομεία των Αθηνών και του εξωτερικού (Ιταλία, Γαλλία, Αμερική). Εργαζόταν ως ιδιώτης ψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής τα τελευταία 40 χρόνια, ήταν διευθυντής της Ψυχιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου Metropolitan και υπεύθυνος ψυχίατρος του Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου σε θέματα προμεταμοσχευτικού ελέγχου. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Μαρούδα και απέκτησαν μαζί μία κόρη, τη Νίκη.

Ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος δεν δίσταζε να πει τη γνώμη του για μεγάλα και μικρά κοινωνικά ζητήματα και μέσα από την επιστημονική του ιδιότητα να δίνει λύσεις.

πηγή

Το άρθρο Πέθανε ο γνωστός ψυχίατρος Δημήτρης Σούρας εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Αγαπητές συναδέλφισσες, αγαπητοί συνάδελφοι,

Σύμφωνα με την υπ΄αριθμ. 73277/11-8-2023 απόφαση της Πράξης «Ενίσχυση και Ενδυνάμωση της κοινωνικοσυναισθηματικής  ανάπτυξης και ανθεκτικότητας των μαθητών μέσω του θεσμού των Ψυχολόγου και Κοινωνικού Λειτουργού» ικανοποιήθηκε ένα πάγιο αίτημα του κλάδου για την στελέχωση των σχολείων με αυτές τις ειδικότητες.

Σκοπός της δράσης είναι αφενός η απασχόληση αναπληρωτών Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού (ΕΕΠ) κατηγορίας κλάδων ΠΕ 23 ΨΥΧΟΛΟΓΩΝ και ΠΕ 30 ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ σε σχολεία της Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης και αφετέρου  η ενημέρωση, η συμβουλευτική και η ενδυνάμωση της σχολικής κοινότητας, ήτοι μαθητών/μαθητριών με και χωρίς ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, εκπαιδευτικών, γονέων και άλλων εμπλεκομένων, ώστε να αποκτήσουν εκείνες τις δεξιότητες που απαιτούνται για να διαχειριστούν αποτελεσματικά κρίσιμες και απρόβλεπτες καταστάσεις, δημιουργώντας ένα ασφαλές σχολικό περιβάλλον με απώτερο στόχο τη διαφύλαξη της δημόσιας υγείας, την προστασία των μαθητών/τριών και των οικογενειών τους, καθώς και της σχολικής κοινότητας και κατ’ επέκταση της κοινωνίας. Ειδικότερα, οι στόχοι είναι γνωστικοί, κοινωνικοσυναισθηματικοί και ανάπτυξης δεξιοτήτων ανταπόκρισης σε καταστάσεις κρίσης/εκτάκτων αναγκών. Επιπλέον, ο ρόλος των ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών θα είναι ανιχνευτικός, ενημερωτικός, υποστηρικτικός, διαμεσολαβητικός.

Στα πλαίσια αυτής της δράσης κάθε σχολικό έτος  με Υπουργική απόφαση ορίζονται τα σχολεία στα οποία τοποθετούνται  οι Ψυχολόγοι και οι Κοινωνικοί Λειτουργοί.

Με την  υπ 118203/ΓΔ4/17-10-2024  Υ.Α. καθορίστηκαν  οι ομάδες σχολικών μονάδων Π/θμιας και Δ/θμιας Εκπαίδευσης  στις οποίες ασκούν καθήκοντα μέλη Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού (Ε.Ε.Π.) του κλάδου ΠΕ23-Ψυχολόγων και του κλάδου ΠΕ30- Κοινωνικών Λειτουργών για το σχολικό έτος 2024-2025.

Τα σχολεία χωρίστηκαν σε ομάδες  και έτσι έγιναν οι τοποθετήσεις.

Παρατηρώντας την απόφαση και τις ομάδες των σχολείων διαπιστώνουμε  ότι δεν περιλαμβάνεται   στις ομάδες το σχολικό συγκρότημα του 7^ου ΓΕΛ Λάρισας και του 9^ου  Γυμνασίου Λάρισας  στο οποίο φοιτούν πάνω από 450 μαθητές . Είναι άξιο απορίας  πως ¨ξεχάστηκαν¨ να συμπεριληφθούν τα δύο συστεγαζόμενα σχολεία της πόλης  με αυτά τα δεδομένα.

Επίσης δεν έχουν τοποθετηθεί Ψυχολόγοι ή Κοινωνικοί Λειτουργοί  σε αρκετά σχολεία της Περιφέρειας αλλά και της πόλης της Λάρισας. Ενδεικτικά αναφέρουμε

Γυμνάσιο Δομενίκου, Λύκειο Δομενίκου , Γυμνάσιο και Λ.Τ. Τσαριστάνης, Γυμνάσιο και Λ.Τ. Καλλιθέας , Γυμνάσιο και Λ.Τ. Λιβαδίου,  Γυμνάσιο και Λ.Τ. Κρανιάς, ΓΕΛ Αγίας ΓΕΛ Συκουρίου  και άλλα.

Οι ανάγκες των σχολείων είναι οι ίδιες. Θα έπρεπε με  τις ενέργειες τους ο αναπληρωτής Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας και η αναπληρώτρια Περιφερειακή Διευθύντρια Θεσσαλίας να φροντίσουν  να καλυφθούν όλα τα σχολεία.

Τους καλούμε  να εξηγήσουν τα κριτήρια με τα οποία έγινε  ο καθορισμός των ομάδων, τα κριτήρια με τα οποία έγινε ο αποκλεισμός των σχολείων που προαναφέραμε.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες μας είναι ίσοι μεταξύ τους και δικαιούνται  να αντιμετωπίζονται  με  ισότητα και δικαιοσύνη και σεβασμό στις ανάγκες τους.

Το ίδιο ισχύει φυσικά για τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς  των σχολείων  που δεν έχουν Ψυχολόγο ή Κοινωνική Λειτουργό, αφού – όπως προκύπτει από τη βιβλιογραφία –  στους σκοπούς της τοποθέτησης των προαναφερθέντων ειδικοτήτων είναι η κάλυψη των αναγκών της συμπεριφορικής και μαθησιακής υγείας των παιδιών και των εφήβων αλλά και των γονέων, των εκπαιδευτικών και όλης της σχολικής κοινότητας, ώστε να αναπτυχθεί στον ακαδημαϊκό, ορθολογικό, συναισθηματικό, συμπεριφορικό και κοινωνικό τομέα.

Διεκδικούμε την κάλυψη όλων των σχολείων με Ψυχολόγους ή Κοινωνικούς Λειτουργούς.

Το άρθρο ΑΔΗΚ Λάρισας: Σχολεία δύο ταχυτήτων στις τοποθετήσεις Ψυχολόγων & Κοινωνικών Λειτουργών εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Την ορκωμοσία τέλεσε η Διευθύντρια της Περιφερειακής Διεύθυνσης Α/θμιας & Β/θμιας Εκπαίδευσης Θεσσαλίας, κα. Βασιλική Ζιάκα, η οποία, αφού συνεχάρη τους νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς, τους ευχήθηκε καλή δύναμη και ευσυνειδησία στο έργο που αναλαμβάνουν και συνέχισε με την ευχή όλα τα χρόνια της επαγγελματικής τους σταδιοδρομίας στη Δημόσια Εκπαίδευση να είναι γεμάτα χαρά και δημιουργικότητα.

Κλείνοντας, η κα. Ζιάκα τόνισε ότι το Υπουργείο Παιδείας, συνεχίζοντας την πολιτική των τελευταίων ετών, προχώρησε συνολικά σε δέκα νέους διορισμούς μόνιμου ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού Α/θμιας & Β/θμιας Εκπαίδευσης στην Περιφέρεια Θεσσαλίας σε Σ.Δ.Ε.Υ. – ΚΕ.ΔΑ.ΣΥ. Με τους νέους αυτούς διορισμούς ο αριθμός των μόνιμων ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών που υποστηρίζουν τις σχολικές μονάδες της ΠΔΕ Θεσσαλίας ανέρχεται πλέον στους είκοσι δύο (22) και δεκαεννέα (19) αντίστοιχα.

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter. 

πηγή

Το άρθρο Θεσσαλία: Δέκα νέοι μόνιμοι ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί στα σχολεία εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η σχέση ενός παιδιού με το αλκοόλ είναι μία από τις μόνιμες αγωνίες των γονιών, ειδικά στην εφηβική ηλικία, όπου οι σχέσεις δοκιμάζονται και τα όρια μπαίνουν πάλι από την αρχή.

Oι περισσότεροι γονείς δεν γνωρίζουν καν ότι το παιδί τους πίνει ή ότι μεθάει, αναφέρει η Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου.

Tα παιδιά που καταναλώνουν αλκοόλ συνήθως πηγαίνουν μετά την έξοδό τους κατευθείαν για ύπνο, έτσι οι γονείς δεν μυρίζουν την αναπνοή τους. Άλλα παιδιά καμουφλάρουν τη μυρωδιά του ποτού με άρωμα που την υπερκαλύπτει, ενώ, αν οι γονείς αντιληφθούν ότι μυρίζουν αλκοόλ, ισχυρίζονται πως ήπιαν μόνο ένα ποτήρι.

Συμβουλές

Αν αντιληφθείτε ότι το παιδί σας πίνει, πρέπει κατ’ αρχάς να αξιολογήσετε τη συχνότητα και τις συνθήκες υπό τις οποίες συμβαίνει αυτό.
▪ Συζητήστε μαζί του με ηρεμία τι το ωθεί να πίνει.
▪ Pωτήστε το τι στάση έχει η παρέα του στο θέμα του αλκοόλ, μήπως νιώθει άσχημα αν πει όχι στους φίλους του;
▪ Σε περίπτωση που ο έφηβος έχει αρχίσει να διασκεδάζει πίνοντας, δεν πρέπει να λειτουργήσετε «αστυνομικά» και να του απαγορεύσετε τις εξόδους. Aυτό δεν θα λύσει το πρόβλημα.
▪ Μπορείτε να εντείνετε την επίβλεψή σας με διακριτικότητα και να προσπαθήσετε να μειώσετε τις «ευκαιρίες» για τέτοιου είδους συμπεριφορά.
▪ Βοηθήστε το παιδί να μειώσει το άγχος του, το οποίο πηγάζει από διάφορες αιτίες, και καθοδηγήστε το σε πιο θετικούς τρόπους χαλάρωσης, όπως ο αθλητισμός, η καλή συντροφιά, η θετική ψυχαγωγία κ.λπ.

Aν, παρά τις προσπάθειές σας, το παιδί εξακολουθεί να πίνει ή η συμπεριφορά του σας προβληματίζει, αναζητήστε τη βοήθεια ειδικού.

Αλεξάνδρα Καππάτου

Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος

Πηγή

Το άρθρο Πώς θα καταλάβω αν το παιδί μου πίνει; Η Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Υπογράφηκε από το Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, εγκύκλιος που αφορά σε «Οδηγίες – κατευθύνσεις για τη λειτουργία των θεσμών ενταξιακής εκπαίδευσης». Στην εγκύκλιο διευκρινίζεται και επισημαίνεται ότι στο εξής οι Ψυχολόγοι και οι Κοινωνικοί Λειτουργοί των σχολικών μονάδων, έχουν τη δυνατότητα να συνομιλούν με τους μαθητές και τις μαθήτριες που επιθυμούν να τους συναντήσουν, χωρίς αυτό να απαιτεί την συναίνεση των γονιών τους.

Χωρίς την άδεια γονέα η επίσκεψη μαθητών στους ψυχολόγους στα σχολεία

Αυτή η πρόβλεψη, η οποία είναι σύμφωνη και με τις επισημάνσεις της Συνηγόρου του Παιδιού, ενισχύει ιδίως εκείνα τα παιδιά που βιώνουν άσχημες και πιθανώς παραμελητικές ή κακοποιητικές καταστάσεις, στο οικογενειακό ή στο σχολικό περιβάλλον. Συνεπώς, είναι απαρατήρητο για εκείνα να ακουστούν χωρίς φόβο και να λάβουν πληροφόρηση για όσα τους απασχολούν. Σαφώς, αν απαιτούνται, στη συνέχεια, ενέργειες σκόπιμης παρέμβασης στο πλαίσιο του σχολείου ζητείται η συναίνεση και βέβαια συνεργασία της οικογένειας και η υπογραφή του σχετικού πρωτοκόλλου συνεργασίας. Επιπλέον, στην εγκύκλιο διευκρινίζονται ουσιαστικά ζητήματα και παρέχονται οδηγίες και επιμορφωτικό υλικό που αφορούν στους θεσμούς της ενταξιακής εκπαίδευσης συνολικά.

Δόμνα Μιχαηλίδου για ψυχολόγους στα σχολεία : «Ακούμε κάθε παιδί»

Η Δόμνα Μιχαηλίδου, Υφυπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, δήλωσε ότι: «Πιστεύουμε στον ρόλο και στο αποτύπωμα των Ψυχολόγων και Κοινωνικών Λειτουργών στα σχολεία. Μέχρι πρότινος όμως, για να μπορέσει ένας μαθητής να απευθυνθεί σε αυτούς ήταν υποχρεωτική η γραπτή συγκατάθεση του γονέα ή κηδεμόνα. Βάσει μελετών διεθνών ερευνών, συζητήσεων μας με τους ειδικούς της παιδικής προστασίας και της εμπειρίας που αποκτήσαμε τα τέσσερα προηγούμενα χρόνια, θεωρήσαμε αναγκαιότητα να προχωρήσουμε σε αυτή την αλλαγή.

Σκοπός μας είναι κανένα παιδί να μην είναι και να μην νιώθει μόνο και αβοήθητο, ειδικά εκείνα τα παιδιά που βιώνουν άσχημες καταστάσεις μέσα στο οικογενειακό ή στο σχολικό περιβάλλον. Γιατί ακριβώς όπως μας λένε οι έρευνες και οι ειδικοί, όταν για παράδειγμα ένα παιδί βιώνει μια δύσκολη κατάσταση στο περιβάλλον του, αν για να μπορέσει να μιλήσει γι’ αυτό είναι απαραίτητη η συναίνεση της οικογένειας, τότε αυτό είναι δύσκολο. Με εντατική δουλειά έχουμε καταφέρει να σπάσουμε τη σιωπή. Από σήμερα κάναμε ακόμα ένα βήμα. Στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε ένα ανοιχτό, φιλικό προσβάσιμο σχολείο για όλα τα παιδιά.

Ένα σχολείο όπου όλοι οι μαθητές και οι μαθήτριες θα νιώθουν ασφαλείς. Κύριο μέλημά μας είναι να ενισχύουμε διαρκώς την εμπιστοσύνη τους στο σχολείο. Είναι δικαίωμα όλων των παιδιών να ακούγονται, να ζητούν πληροφορίες. Και είναι υποχρέωση μας να τους το διασφαλίσουμε».

πηγή

Το άρθρο Ψυχολόγοι στα σχολεία: Μπορούν να συναντούν μαθητές χωρίς την άδεια του γονέα εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το άτυχο κοριτσάκι έχασε τη ζωή του κλεισμένο μέσα στο αυτοκίνητο για τουλάχιστον 5 ώρες, καθώς έμεινε χωρίς οξυγόνο και ήταν εκτεθειμένο στον ήλιο. 

Το να ευθύνεσαι για τον θάνατο του παιδιού σου είναι ο χειρότερος εφιάλτης κάθε γονιού. 

Η τραγωδία στην Άρτα φαίνεται ότι είναι μία ακόμα περίπτωση του «Συνδρόμου του Ξεχασμένου Μωρού», που στις ΗΠΑ έχουν γραφτεί βιβλία για αυτό. 

Η επιστήμη όμως έχει εξήγηση υποστηρίζοντας ότι δεν έχει να κάνει με το αν ο γονιός είναι καλός ή κακός αλλά με τη στιγμιαία απώλεια μνήμης, ο  γονιός οδηγός χάνει την επίγνωση της παρουσίας του παιδιού του στο αυτοκίνητο.

Τα δύο συστήματα μνήμης που παλεύουν στον εγκέφαλο

Ο David Diamond, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριντα, δήλωσε στο ABC News ότι επιστημονικές μελέτες του εγκεφάλου αποδεικνύουν ότι το «σύνδρομο ξεχασμένου μωρού» υπάρχει στην πραγματικότητα.

Αυτός που μπορεί να ξεχάσει το παιδί στο αυτοκίνητο συνήθως είναι ο γονέας που δεν μεταφέρει στην καθημερινότητα το μωρό- πχ από και προς τον παιδικό σταθμό. Τότε  – όταν ο γονέας έχει μια αλλαγή στη ρουτίνα του αλλά το μυαλό του πχ είναι απασχολημένο με τα «καθημερινά» εργασιακά του θέματα-  μπορεί να ξεχάσει τελείως ότι στο πίσω κάθισμα υπάρχει το μωρό του. 

«Το σύστημα συνήθειας του εγκεφάλου μας, που μας επιτρέπει να κάνουμε πράγματα μηχανικά-  χωρίς να το σκεφτόμαστε. Το να κάνεις μια εργασία χωρίς σκέψη ονομάζεται «κινητική μνήμη». Όταν πρέπει ο εγκέφαλος να αλλάξει τη ρουτίνα του, τότε διαφορετικά συστήματα του εγκεφάλου ανταγωνίζονται μεταξύ τους».

Ο Diamond εξήγησε ότι όταν υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ του «συστήματος μνήμης από συνήθεια» του εγκεφάλου και του «συστήματος της μακροπρόθεσμης  μνήμης», δλδα να θυμηθείς να κάνεις κάτι – στην προκειμένη περίπτωση να πας κάπου το μωρό. 

Όταν υπερισχύσει το σύστημα μνήμης συνήθειας (κινητική μνήμη), εκεί ο γονιός ξεχνάει τελείως το παιδί στο πίσω κάθισμα (ειδικά αν πρόκειται για ένα ήσυχο βρέφος ή μωρό που κοιμάται – και τότε τότε μπορεί να εμφανιστεί το σύνδρομο του ξεχασμένου μωρού.

Υπό συνθήκες στέρησης ύπνου ή άγχους, ο Diamond είπε ότι οι γονείς μπορούν να αθετήσουν επαναλαμβανόμενες ενέργειες. Για παράδειγμα, μια διαδρομή ρουτίνας από το σπίτι στη δουλειά, αντί από το σπίτι στον παιδικό σταθμό, εκτελείται αυτόματα,. Ο γονέας κατεβαίνει, κλειδώνει το αυτοκίνητο και πάει στη δουλειά του μηχανικά, έχοντας ξεχάσει εντελώς ότι έχει το μωρό του στο πίσω κάθισμα. 

Σύμφωνα με τους επιστήμονες ,τελικά  δεν υπάρχει σταθερό προφίλ του γονέα που ξεχνά το παιδί του στο αυτοκίνητο. Γονείς κάθε φυλής, φύλου, εισοδήματος, μορφωτικού επίπεδου και ιδιοσυγκρασίας μπορούν την κακιά την ώρα να κάνουν το μοιραίο λάθος. 

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter. 

πηγή skai.gr

Το άρθρο Τι απαντούν οι επιστήμονες στην ερώτηση: «Μα πώς γίνεται να ξεχάσεις το παιδί σου;» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η κακοποίηση ενός ζώου, μπορεί να είναι ένα κακό δείγμα της κοινωνίας μας αλλά δυστυχώς η κακοποίηση ζώων υπάρχει και δεν είναι λίγες οι φορές που υποτιμάμε το μέγεθος της βίας που ασκείται σε πολλά είδη ζώων. Το χτύπημα, οι φωνές και άλλα είδη βίας ενάντια σε ένα ζώο είναι ένα αρκετά ανησυχητικό χαρακτηριστικό σημάδι για ένα άτομο. Ποιο είναι όμως το προφίλ των ατόμων που συνήθως κακοποιούν (και) ζώα.

Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε ότι βία θεωρείται και η εγκατάλειψη και η παραμέληση ενός ζώου είτε είναι κατοικίδιο, είτε αδέσποτο είτε ζώο της άγριας φύσης.

Παρόλο που η πλειοψηφία καταδικάζει ανοικτά αυτές τις πράξεις, υπάρχουν αρκετοί τύποι κακοποίησης ζώων που παρατηρούνται ανά τον κόσμο. Για παράδειγμα κακοποίηση θεωρείται και ο βασανισμός των ταύρων στις ταυρομαχίες ή και η παραμέληση των ατόμων που αναπαράγουν ζώα που ζουν σε κλουβιά χωρίς καμία ανθρωπιά. Ευτυχώς υπάρχουν τρόποι να εμποδίσει κανείς τέτοια σκληρότητα, αλλά λίγες φορές είναι οι περιπτώσεις που καταγγέλλονται τέτοιες καταστάσεις. 

Αρκετοί είναι οι ερευνητές που έχουν προσπαθήσει να δουν ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά ενός κακοποιητή ζώων. Παρόλα αυτά είναι σημαντικό να θυμάται κανείς ότι είναι και θέμα κουλτούρας και παίζει ρόλο ο πολιτισμός της κάθε χώρας. 

Tα χαρακτηριστικά των κακοποιητικών ατόμων

Επιθετικότητα

Ένα επιθετικό άτομο έχει μια φυσική τάση να απαντά με βία στα ερεθίσματα του περιβάλλοντός του. Σε αυτή την περίπτωση εάν ένα άτομο είναι απελπισμένο ή θυμωμένο μπορεί να ασκήσει βία σε ένα ζώο.

Έλλειψη ελέγχου, απερισκεψία

Συνήθως τα άτομα αυτά δεν έχουν τον έλεγχο των πράξεών τους. Δεν σκέφτονται τις πράξεις τους και αφήνουν το θυμό τους να βγαίνει χωρίς να υπολογίζουν τις δυνητικές επιπτώσεις.

Χαμηλή ενσυναίσθηση

Ένα κύριο χαρακτηριστικό που απουσιάζει είναι η ενσυναίσθηση. Πρόκειται για την ικανότητα αναγνώρισης της συναισθηματικής κατάστασης των άλλων ατόμων. Αν ένα άτομο δεν μπορεί να μπει στη θέση ενός ζώου τη στιγμή που το πληγώνει, είναι πολύ πιο απίθανο να αποφύγει να το βλάψει ξανά στο μέλλον.

Ανάγκη επίδειξης ισχύος

Σε αρκετές περιπτώσεις η βία χρησιμοποιείται ως μέσο διατήρησης της ισχύος. Όταν ένα ζώο δεν υπακούει για παράδειγμα ο κακοποιητής μπορεί να ασκήσει βία.

Εγωϊσμός

Όταν ένα άτομο σκέφτεται μόνο τις δικές του ανάγκες και σκέφτεται μόνο τις ενέργειες που μπορούν να ωφελήσουν το ίδιο μπορεί να δίνει αδίστακτο ακόμα και στα ζώα καθώς στόχο έχει να ικανοποιήσει τις δικές του ιδιοτροπίες. 

Περιφρόνηση νόμων 

Τα άτομα αυτά δεν νοιάζονται για τους νόμους και τις κοινωνικά ήθη, αλλά συνήθως χαίρονται να πηγαίνουν κόντρα σε αυτά και είναι πιθανό να αναπτύξουν κακοποιητικά χαρακτηριστικά. Αυτό συμβαίνει επειδή βάζουν σε κίνδυνο την ευζωία των άλλων γύρω τους.

Η σχέση με τις ψυχικές διαταραχές

Είναι πολύ πιθανό να υπάρχει κάποια ασθένεια πίσω από την ανάγκη επίδειξης σκληρότητας. Τέτοιες ψυχοπαθολογίες είναι σοβαρές και επηρεάζουν και τον τρόπο με τον οποίο ένα ζώο σκέφτεται και αισθάνεται κοντά στον κακοποιητή.

Ψυχοπάθεια

Πολλά άτομα με ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά δεν έχουν την ικανότητα να αισθανθούν τον πόνο του άλλου. Αν μπορούν να αποκομίζουν κάποιο όφελος θα κάνουν και κακό. Δεν θα διστάσουν. Σε κάθε περίπτωση δεν είναι όλοι ψυχοπαθείς.

Άλλοι παράγοντες

Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που πρέπει να υπολογίζουμε όμως όπως η παιδεία που έχει πάρει κανείς από το σπίτι του. Αν έχει μάθει ένας γονιός να χτυπάει το παιδί τα ζώα για παράδειγμα είναι πολύ πιθανό να μείνει με αυτή την «συνήθεια» το παιδί αυτό και ως ενήλικας. Ο μόνος τρόπος για να σταματήσει αυτό το φαινόμενο είναι η αναγνώρισή του τόσο στους άλλους όσο σε εμάς τους ίδιους και τους γνωστούς μας.

Είναι εξίσου σημαντικό να δώσουμε σημασία στα παιδιά που κακομεταχειρίζονται ζώα και κατοικίδια. Καλό είναι αν ένα παιδί έχει τέτοια συμπεριφορά να πάει σε έναν ψυχολόγο. Δεν αποκλείεται το ίδιο το παιδί αυτό που κακοποιεί ζώα να έχει κακοποιηθεί και το ίδιο. Ας μην ξεχνάμε ότι ένας θύτης τις περισσότερες φορές έχει υπάρξει και ο ίδιος θύμα…

Τι κάνουμε όταν βλέπουμε ένα τέτοιο περιστατικό

Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να κάνουμε καταγγελίες και να αναφέρουμε πάντως τα περιστατικά στις αρχές για να εμποδίσουμε τον κύκλο βίας. Μην φοβάστε, με τον τρόπο αυτό μπορείτε να εμποδίσετε πολλά προβλήματα και πολύ πιθανόν έναν νέο κύκλο βίας.

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter. 

πηγή

Το άρθρο Κακοποίηση ζώων: Τα ψυχικά χαρακτηριστικά των δραστών εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η παρούσα πρόσκληση απευθύνεται σε Ψυχολόγους που δεν είχαν υποβάλει ή δεν είχε εγκριθεί η αίτησή τους στο πλαίσιο της προηγούμενης πρόσκλησης

.Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν: Αναφέρεται ως πηγή το tirnavospress.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά. – Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή – Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.

Το άρθρο Πρόσκληση σε ψυχολόγους για να συμμετάσχουν στις Επιτροπές Αξιολόγησης του προγράμματος «Προσωπικός Βοηθός για ΑμεΑ» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η ευχέρεια στην πλοήγηση, σε συνδυασμό με τον εξαιρετικά απλό σχεδιασμό του, έχει διευκολύνει την εξάπλωση του TikTok σε όλες, σχεδόν, τις ηλικιακές ομάδες. Οι προτάσεις παρακολούθησης υλικού βασισμένου στη διαδικτυακή δραστηριότητα των χρηστών, όμως, είναι που εγγυώνται την απασχόλησή τους για ώρες επί ωρών, δίνοντάς τους μία αρκετά αξιόπιστη λύση στην ανία.

Είναι, όμως, τόσο απλά τα πράγματα; Πρόσφατες μελέτες αποδεικνύουν πως ο πάταγος που έχει κάνει το TikTok στον κόσμο των social media, βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με την ανθρώπινη ψυχολογία – και, επομένως, πως η χρήση του TikTok ενδεχομένως να κρύβει κινδύνους για άτομα νεαρής ηλικίας. Πώς ακριβώς συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Ο εθιστικός σχεδιασμός του TikTok και η ψυχολογία του χρήστη

Το TikTok έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως το πλέον εθιστικό μέσο κοινωνικής δικτύωσης, με κάποιους, μάλιστα, να το παρομοιάζουν με το κρακ κοκαΐνης! Πώς, όμως, η δημοφιλής εφαρμογή καταφέρνει να κρατά τους χρήστες της απόλυτα προσηλωμένους στο περιεχόμενο που τους προτείνει; Το εν λόγω φαινόμενο αποδίδεται κατά βάση στην ιδιαίτερα προσεγμένη εμπειρία του χρήστη, η οποία είναι ενδελεχώς σχεδιασμένη με τέτοιο τρόπο ώστε εκείνος να μην μπορεί να σταματήσει να παρακολουθεί βίντεο. Μεταξύ άλλων, στην εφαρμογή του TikTok παρατηρείται η χρήση ενός αλγορίθμου που γνωρίζει πολύ καλά τις προτιμήσεις του χρήστη, καθώς και του ιδιαίτερα ευφυούς συνδυασμού των εξής λειτουργιών:

• Της λειτουργίας πλήρους οθόνης κατά τη διάρκεια αναπαραγωγής βίντεο, που πρακτικά κάνει το χρήστη να ξεχνά πως έχει την επιλογή να βγει από την εφαρμογή.
• Της άμεσης φόρτωσης του επόμενου βίντεο, το περιεχόμενο του οποίου εξακολουθεί να ανταποκρίνεται στη δραστηριότητα του εκάστοτε χρήστη. Η εφαρμογή, με αυτό τον τρόπο, τροφοδοτεί το χρήστη με περιεχόμενο που πιθανότατα τον ενδιαφέρει, μειώνοντας τις πιθανότητες διακοπής της παρακολούθησης.
• Της σύντομης διάρκειας των βίντεο, που είναι ό,τι πρέπει για χρήστες που δυσκολεύονται να εστιάσουν ή από επιλογή αρνούνται να δεσμευτούν σε περιεχόμενο μεγάλης διάρκειας.
• Της εξαιρετικά απλοϊκής πλοήγησης, που χρειάζεται μία μόλις κίνηση με το χέρι για να αλλάξει βίντεο, το λεγόμενο swipe.

Η αίσθηση του ανήκειν εν μέσω απομόνωσης

Το να ανήκει κανείς σε μία κοινωνική ομάδα με έντονη ομοιογένεια στα ενδιαφέροντα και τις αντιλήψεις είναι ένα από τα πιο χρήσιμα εργαλεία που χρησιμοποιούν τα brands την σήμερον ημέρα για να προσελκύσουν το κοινό τους, και το TikTok δεν αποτελεί εξαίρεση.

Την περίοδο που ο πλανήτης προσπαθούσε να προστατευτεί από την επέλαση της νόσου COVID-19, το TikTok εκμεταλλεύτηκε το momentum του, πρώτον με τα dance challenges που χάρισαν στους χρήστες τα ψήγματα διαδικτυακής κοινωνικοποίησης που χρειάζονταν εν μέσω απομόνωσης και, δεύτερον, με τη διαρκή δημοσίευση περιεχομένου με το οποίο οι χρήστες ταυτίζονται σε ασύλληπτο βαθμό. Η καθημερινότητα όλων μας, εξάλλου, ήταν παρεμφερής κατά την περίοδο της καραντίνας, και το TikTok φρόντισε να αδράξει την ευκαιρία αυτή, προσεγγίζοντας το κοινό του.

Η επιρροή από διασημότητες και influencers

Είτε πρόκειται για μία σειρά καλλυντικών, είτε για μία εφαρμογή, όταν ένα πρόσωπο με αμέτρητους φανς εκφράζει έμπρακτα τη στήριξή του σε ένα brand, τότε η απήχηση του brand τείνει να εκτοξεύεται στα ύψη. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται κατ’ εξακολούθηση και με το TikTok, με τον κόσμο των λαοφιλών celebrities και influencers να δημοσιεύει ολοένα και περισσότερο περιεχόμενο, το οποίο κάνει με τη σειρά του το γύρο του ίντερνετ. Κάπως έτσι, η ύπαρξη του TikTok έγινε γνωστή σε κάθε σημείο του ορίζοντα και κάθε ηλικιακή ομάδα. Ας το παραδεχτούμε, λίγα είναι, πλέον, τα πράγματα που δε γνωρίζουμε για το TikTok.

Τα challenges και το αίσθημα της αποδοχής

Ένα από τα πλέον συνήθη επιχειρήματα των σκληρότερων επικριτών τόσο του TikTok αυτού καθαυτού, όσο και του ίντερνετ εν γένει, είναι εκείνο που αντιτίθεται στην κουλτούρα της υποκατάστασης της κοινωνικής αποδοχής από την υψηλή απήχηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Τα dance challenges του TikTok αποτελούν, κατά πολλούς, τρανταχτό παράδειγμα της εσωτερικευμένης ερμήνευσης των likes και followers, ως αντανάκλαση της προσωπικής αξίας του κάθε ανθρώπου. Η υψηλή δημοτικότητα των dance challenges αποτελεί, κατ’ άλλους, απόρροια του λεγόμενου FOMO (fear of missing out ή, ελληνιστί, “ο φόβος του να μη χάσεις αυτό που συμβαίνει”), που έχει, άλλωστε, πολλάκις συνδεθεί με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

[quads id=4]

πηγή

Το άρθρο TikTok: Η ψυχολογία πίσω από τον εθισμό εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η τραγική είδηση ανακοινώθηκε από την προσωπική σελίδα του στο Facebook:

«Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ δεν είναι πια μαζί μας.

[quads id=4]

πηγή

Το άρθρο Πέθανε ο κορυφαίος ψυχίατρος Ματθαίος Γιωσαφάτ εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Με αυτά και πολλά άλλα έχεις συμβουλέψει κατά καιρούς κοντινούς σου ανθρώπους, γιατί όπως λες θέλεις το καλό τους και προσπαθείς να τους κάνεις να δουν τα πράγματα πιο καθαρά. Όταν κάποιος φίλος έρχεται σε σένα και σου εκμυστηρεύεται μια προβληματική κατάσταση, αυτόματα θέλεις να τον κάνεις να νιώσει καλύτερα αναλύοντάς του όλες τις κινήσεις που θα ακολουθούσες εάν ήσουν στη θέση του.

You are a life guru!

Όταν είσαι εξωτερικός παρατηρητής σε μια κατάσταση, βλέπεις τα πράγματα πιο απλά και λιγότερο συναισθηματικά. Είναι σαν τις ταινίες που κάθεσαι αραχτός στον καναπέ σου και σκέφτεσαι «μα καλά, δε βλέπει τι είναι, τι μένει μαζί του;».

Τι γίνεται όμως όταν εσύ είσαι αυτός ο φίλος που βρίσκεται στη δύσκολη θέση και χρειάζεται βοήθεια; Μέχρι τώρα έδινες απλόχερα συμβουλές, τι έγινε ξαφνικά; Γιατί δεν τις εφαρμόζεις κι εσύ; Γιατί στα προβλήματα των άλλων είμαστε life coaches και experts, ενώ στα δικά μας τα βρίσκουμε σκούρα;

Μην ανησυχείς, δεν είσαι ο/η μόνος/η. Και ο Σολομώντας τα ίδια έκανε, aka «Το παράδοξο του Σολομώντα: Η σοφία είναι σχετική» (Solomon’s Paradox, γκούγκλαρέ το).

Γιατί λοιπόν είμαστε καλοί στο να δίνουμε συμβουλές στους άλλους, αλλά οι ίδιοι δυσκολευόμαστε να τις ακούσουμε; Διάβασε και θα καταλάβεις!

Αρνείσαι να δεις τα προβλήματά σου

Προφανώς και δεν μπορείς να ακολουθήσεις συμβουλές άλλων όταν πιστεύεις ότι δεν τρέχει τίποτα και ότι τα βγάζουν από το μυαλό τους! Γιατί να πρέπει να διορθώσεις κάτι που θεωρεί ο φίλος σου λάθος, αν εσύ δεν το βλέπεις καν; Ή μάλλον κάνεις πως δεν το βλέπεις. Αρνείσαι να παραδεχθείς ότι έχεις προβλήματα (και μάλιστα σοβαρά κάποιες φορές) και νομίζεις ότι είτε θα περάσουν μόνα τους, είτε ότι δεν έγινε και κάτι στην τελική αν δεν αλλάξεις, η συνήθεια άλλωστε είναι βολική. Για αντίστρεψτέ μία τους ρόλους σας να δω κάτι…

Δεν ξέρεις πάντα όλες τις λεπτομέρειες στην ιστορία του φίλου σου

Είναι πολύ πιο εύκολο να είμαστε λογικοί όταν κοιτάμε τα πράγματα απ’ έξω. Δε γνωρίζουμε λεπτομέρειες όπως κάτι που ειπώθηκε ή που συνέβη και ποτέ δε θα μπορέσουμε να τα μάθουμε όλα σε μία κατάσταση, αν δεν είμαστε εμείς αυτοί που τη ζούμε. Πέραν από αυτό όμως, εμπλέκεται και το συναισθηματικό κομμάτι. Δε μιλάω μόνο για τα ερωτικά προβλήματα. Σε όλο το φάσμα της ζωής μας εμπλέκεται το συναίσθημα, και όταν αυτό λείπει (σε εμάς δηλαδή που θα το παίξουμε εξυπνάκηδες/θα δώσουμε τη συμβουλή μας) γινόμαστε πιο αντικειμενικοί και απλοί.

Σε όλους τους κανόνες υπάρχουν εξαιρέσεις και σ’ αυτήν την περίπτωση είσαι εσύ

Είναι αστείο το πόσες φορές έχεις βρεθεί ο ίδιος σε καταστάσεις που έχουν περάσει στο παρελθόν οι φίλοι σου και η λύση σου φαινόταν τόσο απλή τότε. Όταν ακούμε τις συμβουλές που οι ίδιοι είχαμε δώσει κάποτε, τα βρίσκουμε σκούρα και απλώς αραδιάζουμε άσκοπες δικαιολογίες για το γεγονός ότι η δική μας κατάσταση είναι διαφορετική και δε μας καταλαβαίνουν. Ακόμα κι αν βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε ότι είναι ακριβώς το ίδιο και απλά εθελοτυφλούμε. Είναι δύσκολο να αποδεχτούμε τη δική μας ανοησία, ειδικά όταν πιστεύουμε ότι έπρεπε να γνωρίζουμε καλύτερα από τη στιγμή που κάποτε μοιράζαμε συμβουλές πάνω σ’ αυτό το θέμα.

Δεν είσαι εσύ αυτός που θα υποστεί τις συνέπειες

Προφανώς και είναι εύκολο να πεις σ’ ένα φίλο σου να χωρίσει ή να παραιτηθεί από τη δουλειά του από τη στιγμή που δεν είσαι εσύ αυτός που θα αντιμετωπίσει ό,τι έρχεται μετά. Όπως το να κλαις κάθε βράδυ, να παλεύεις με τον εαυτό σου για να μη γυρίσεις πίσω, να μη βρίσκεις δουλειά ή να βρεις μία με λιγότερα χρήματα, να πονάς κάθε μέρα και να πέσεις σε κατάθλιψη.

Δεν είναι η δική σου ζωή που επηρεάζεται, επομένως είναι εύκολο να καθοδηγήσεις το φίλο σου τι πρέπει να κάνει.

Το να το κάνεις πράξη όμως είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία, γι’ αυτό κι όταν έρχεται η σειρά σου να ακολουθήσεις τις ίδιες σου τις συμβουλές, σου φαίνεται βουνό. Κι αυτό γιατί είσαι υπεύθυνος των πράξεων και του εαυτού σου. Θα πρέπει να αναλάβεις την ευθύνη εάν η συμβουλή σου πάει στραβά και αυτό είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα.

Εγωισμός… κι όμως

Ναι, ο εγωισμός παίζει μεγάλο ρόλο. Όταν κάποιος άλλος μας χρειάζεται, παίρνουμε μία ικανοποίηση ότι είμαστε σημαντικοί. Μας αρέσει να δείχνουμε στους άλλους το σωστό τρόπο να κάνουν τα πράγματα στη ζωή τους, σαν να τα γνωρίζουμε όλα. Να είμαστε εμείς αυτοί που θα κρύβονται πίσω από την ευτυχία τους. Φουσκώνουμε από αυτοπεποίθηση όταν ακούμε το «δίκιο έχεις» και πόσο μάλλον όταν λέμε το περιβόητο «ΣΤΑ ‘ΛΕΓΑ ΕΓΩ!» Είναι σωστό; Μάλλον όχι. Το κάνουμε όλοι; Ναι! Ωραία τα λέμε στους άλλους, αλλά στα δικά μας… μπουχός!

Είναι πολύ εύκολο λοιπόν όταν βλέπουμε μία κατάσταση απέξω, να κρίνουμε αντικειμενικά. Γι’ αυτό, θα μπορούσαμε κάθε φορά να δίνουμε είτε λιγότερο αυστηρές συμβουλές στους φίλους μας και να μην προσποιούμαστε ότι τα ξέρουμε όλα, είτε αυτά που λέμε να τα τηρούμε και οι ίδιοι για να γινόμαστε πιο αξιόπιστοι. Κάτι ξέρει ο σοφός λαός και λέει «Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις». Don’t be that.

Όταν θα πρέπει να δώσεις μία λύση σε κάποιο σου πρόβλημα, προσποιήσου ότι αυτό που περνάς το περνάει κάποιος άλλος… Τι θα τον συμβούλευες; Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνεις. Μένει απλά να βρεις τη δύναμη να το εφαρμόσεις και να μην το αποφύγεις!

Πηγή

Το άρθρο Γιατί δεν μπορούμε να συμβουλέψουμε τον εαυτό μας όπως τους φίλους μας; εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.