Αν κάποιος έλειπε λίγες μέρες και προσπαθούσε να καταλάβει τι γίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ, θα νόμιζε πως βλέπει κακή πολιτική κωμωδία. Ο ένας φεύγει, ο άλλος ανεξαρτητοποιείται, ο τρίτος περιμένει τον επόμενο αρχηγό και κανείς δεν ξέρει ποιος είναι με ποιον.

Η τελευταία πράξη του έργου έχει πρωταγωνιστή τον Σωκράτη Φάμελλο. Τον μέχρι χθες πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Τον άνθρωπο που έβγαινε στις τηλεοράσεις και έλεγε με στόμφο ότι όποιος βουλευτής φύγει από το κόμμα για να ακολουθήσει τον Αλέξη Τσίπρα πρέπει να παραδώσει και την έδρα του.

Και τι έκανε ο ίδιος; Ακριβώς το αντίθετο.

Δεν παραιτήθηκε. Δεν επέστρεψε την έδρα. Ανεξαρτητοποιήθηκε και τέλος. Τόσο απλά. Οι κανόνες που ζητούσε να ισχύουν για τους άλλους, ξαφνικά δεν ίσχυαν για τον ίδιο.

Και δεν είναι μόνο ο Φάμελλος. Πολλοί βουλευτές εγκατέλειψαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να βρεθούν στο νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Κάποιοι είχαν τουλάχιστον το πολιτικό θάρρος να παραιτηθούν από τη βουλευτική τους έδρα, όπως οι ίδιοι υποστήριζαν ότι έπρεπε να γίνει. Όμως εκείνοι που τους αντικατέστησαν ορκίστηκαν βουλευτές με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και σχεδόν αμέσως μετά δήλωσαν ανεξάρτητοι. Δηλαδή πήραν την έδρα χάρη στον ΣΥΡΙΖΑ και την επόμενη στιγμή εγκατέλειψαν το κόμμα που τους έστειλε στη Βουλή. Αν αυτό δεν είναι πολιτικός αυτοεξευτελισμός, τότε τι είναι;

Αυτό δεν είναι πολιτική συνέπεια. Είναι πολιτική κωλοτούμπα. Και οι πολίτες δεν έχουν μνήμη χρυσόψαρου για να ξεχάσουν τι έλεγε ο καθένας μέχρι χθες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταστρέφεται από τη Νέα Δημοκρατία, ούτε από το ΠΑΣΟΚ, ούτε από κανέναν αντίπαλο. Αυτοδιαλύεται. Κάθε μέρα και λίγο περισσότερο. Με στελέχη που αλληλοαδειάζονται, με πρώην προέδρους που φεύγουν, με βουλευτές που αλλάζουν στρατόπεδα και με μια εικόνα που θυμίζει κόμμα υπό διάλυση.

Το χειρότερο όμως είναι άλλο. Όταν ένας πρώην πρόεδρος δεν τηρεί αυτά που ο ίδιος απαιτούσε από τους άλλους και όταν όσοι παίρνουν μια κοινοβουλευτική έδρα με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ σπεύδουν να την κρατήσουν ως ανεξάρτητοι, δεν εκθέτουν μόνο τον εαυτό τους. Αυτοεξευτελίζονται πολιτικά και μαζί τους απαξιώνουν ακόμη περισσότερο ένα κόμμα που δείχνει να καταρρέει από μέσα.

Και μετά αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος γυρίζει την πλάτη στην πολιτική…