Κάθε φορά που πλησιάζει μια εκλογική αναμέτρηση, εμφανίζεται το ίδιο φαινόμενο. Πρόσωπα που για τέσσερα χρόνια ήταν σχεδόν αόρατα στην πολιτική ζωή, ξαφνικά αποκτούν έντονη δραστηριότητα.

Εκδηλώσεις, πανηγύρια, συναντήσεις, φωτογραφίες, χειραψίες και αμέτρητες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Λες και η πολιτική αρχίζει λίγους μήνες πριν ανοίξουν οι κάλπες.

Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι απλό. Πού ήταν όλο αυτό το διάστημα; Ποια ήταν η δημόσια παρέμβασή τους; Ποιες προτάσεις κατέθεσαν; Σε ποια προβλήματα πήραν θέση; Πότε άσκησαν ουσιαστικό πολιτικό λόγο για όσα απασχολούν την κοινωνία;

Αν κάποιος ψάξει τη δημόσια παρουσία πολλών από αυτούς, θα διαπιστώσει ότι η μοναδική σταθερή πολιτική τους δραστηριότητα είναι οι κοινοποιήσεις των δηλώσεων και των ανακοινώσεων του αρχηγού του κόμματός τους. Αναπαράγουν έτοιμες θέσεις, έτοιμα συνθήματα και έτοιμα βίντεο, χωρίς να καταθέτουν τη δική τους πολιτική άποψη. Σαν να αρκεί ένα «κοινοποίηση» για να θεωρηθεί πολιτική παρουσία.

Η κοινωνία όμως δεν έχει ανάγκη από ανθρώπους που λειτουργούν ως μεγάφωνα της κομματικής γραμμής. Έχει ανάγκη από εκπροσώπους με προσωπικό πολιτικό λόγο, με τεκμηριωμένες θέσεις, με θάρρος να συμφωνήσουν ή να διαφωνήσουν και κυρίως με παρουσία όταν δεν υπάρχουν κάμερες και προεκλογικές περιοδείες.

Η πολιτική δεν είναι ένας διαγωνισμός δημοσίων σχέσεων. Δεν είναι οι φωτογραφίες στα πανηγύρια ούτε τα χαμόγελα στις εκδηλώσεις. Είναι καθημερινή παρουσία, συνέπεια, δουλειά και λογοδοσία.

Οι πολίτες πλέον έχουν μνήμη. Βλέπουν ποιος ήταν δίπλα τους όλα αυτά τα χρόνια και ποιος εμφανίζεται μόνο όταν πλησιάζει η κάλπη.

Και ίσως αυτή τη φορά αξίζει να αναρωτηθούν αν θέλουν να ψηφίσουν έναν άνθρωπο με δική του πολιτική σκέψη ή κάποιον που, επί τέσσερα χρόνια, αρκέστηκε να πατά το κουμπί της κοινοποίησης στις αναρτήσεις του αρχηγού του.

🔥 Διαβάζονται περισσότερο