Το έμβρυο αποκαλύπτει μια απίστευτη σχέση μεταξύ δεινοσαύρων και σύγχρονων πτηνών ενώ η ηλικία του υπολογίζεται μεταξύ 66 και 72 εκατομμυρίων ετών. Ανήκει στην οικογένεια των Οβιραπτορόσαυρων, μία ομάδας φτερωτών θηρόποδων, χωρίς δόντια. Το έμβρυο, το οποίο δεν έχει εκκολαφθεί εκτιμάται ότι έχει μήκος περίπου 27 εκατοστά.

Πρόκειται για το πρώτο έμβρυο δεινοσαύρου που ανακαλύπτεται και εμφανίζει στάση χαρακτηριστική των εμβρύων των σημερινών πτηνών. Τα πουλιά, λίγο πριν εκκολαφθούν και όσο βρίσκονται μέσα στο αυγό, επιδίδονται σε μια σειρά κινήσεων, οι οποίες περιλαμβάνουν το λύγισμα του σώματος και το κατέβασμα του κεφαλιού κάτω από το φτερό. Έως σήμερα, όμως, η προέλευση της εν λόγω συμπεριφοράς και τα εξελικτικά στάδια που οδήγησαν σε αυτήν, παρέμεναν άγνωστα.

Στη σχετική μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο iScience, οι επιστήμονες εξηγούν ότι, η στάση του εμβρύου ήταν, με το κεφάλι «στην κοιλιακή χώρα, με τα πόδια ανοιχτά σε κάθε πλευρά και την πλάτη κουλουριασμένη κατά μήκος του αμβλέος πόλου του αυγού».

Σύμφωνα με τους ίδιους, αυτή η στάση, «δεν είχε αναγνωριστεί ποτέ πριν σε μη ιπτάμενο δεινόσαυρο αλλά θυμίζει ένα σύγχρονο έμβρυο πουλιού στο τελευταίο στάδιο», ενώ θεωρείται ότι, ο ρόλος της ρόλο στη διαδικασία εκκόλαψης των πτηνών είναι ζωτικής σημασίας καθώς, τα έμβρυα που αποτυγχάνουν να υιοθετήσουν αυτή τη θέση, είναι πολύ λιγότερο πιθανό να επιβιώσουν.

Όσον αφορά το έμβρυο του Οβιραπτορόσαυρου, το γεγονός ότι έχει υιοθετήσει την ίδια στάση υποδηλώνει ότι το φαινόμενο μπορεί να εξελίχθηκε για πρώτη φορά στους αρχαίους προγόνους των σύγχρονων πτηνών, τα θηρόποδα.

Όπως ανέφερε ο συγγραφέας της μελέτης, καθηγητής Steve Brusatte, «αυτός ο μικρός προγεννητικός δεινόσαυρος μοιάζει ακριβώς με ένα μωρό πουλί κουλουριασμένο στο αυγό του. Αυτό είναι ακόμη μεγαλύτερη απόδειξη ότι πολλά χαρακτηριστικά των σημερινών πτηνών εξελίχθηκαν για πρώτη φορά στους προγόνους τους, τους δεινόσαυρους».

Το έμβρυο ονομάστηκε «μωρό Yingliang», γιατί βρίσκεται στο Μουσείο Yingliang Stone Nature History. Πρόκειται για ένα από τα πιο ολοκληρωμένα έμβρυα δεινοσαύρων που έχουν βρει ποτέ οι επιστήμονες. Οι ερευνητές, με την ανακάλυψή του, κατάφεραν να έχουν μία σπάνια εικόνα μωρού της ομάδας των θηρόποδων.

Το γεγονός ότι πρόκειται για το μοναδικό δείγμα του είδους του, ωστόσο, οδηγεί τους συγγραφείς της μελέτης στην παραδοχή ότι δεν μπορούν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα για τη φύση των εμβρύων δεινοσαύρων. Πριν επιβεβαιώσουν οποιεσδήποτε υποθέσεις, θα πρέπει καταρχάς να μελετηθούν περισσότερα παρόμοια απολιθώματα.

Όπως τονίζεται στη μελέτη, «αυτό το νέο εξαιρετικό απολιθωμένο έμβρυο υποδεικνύει ότι ορισμένες πρώιμες αναπτυξιακές συμπεριφορές που συχνά θεωρούνται ως αποκλειστικές των πτηνών μπορεί να έχουν τις ρίζες τους πιο βαθιά στη γενεαλογία των θηρόποδων».

Πηγή

Το άρθρο Απίστευτο: Έμβρυο δεινοσαύρου βρέθηκε τέλεια διατηρημένο σε απολιθωμένο αυγό εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον παλαιοντολόγο Τσαρλς Μάρσαλ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science» εκτιμούν ότι αυτά τα 2,5 δισεκατομμύρια έζησαν σε 127.000 διαδοχικές γενιές πριν από 69 έως 66 εκατομμύρια χρόνια (οι Τυραννόσαυροι συνολικά έζησαν στη Γη επί σχεδόν τρία εκατομμύρια χρόνια, λίγο πριν την εξαφάνιση σχεδόν όλων των δεινοσαύρων από πτώση μεγάλου αστεροειδούς στο σημερινό Μεξικό).

Εκτιμάται ότι, όσο ζούσαν, υπήρχε ένας Τυραννόσαυρος ανά 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ότι ανά πάσα στιγμή στον πλανήτη υπήρχαν περίπου 20.000 ενήλικες Τυραννόσαυροι.

Όπως μετέδωσε το ΑΠΕ, το μέσο βάρος ενός ενήλικα Τυραννόσαυρου -ο οποίος είχε μέγεθος σχολικού λεωφορείου- ήταν γύρω στους 5,2 τόνους, με το κρανίο του να έχει μήκος ενάμισι μέτρο. Υπολογίζεται ότι μόνο ο ένας στα 80 εκατομμύρια απολιθώθηκε, γι’ αυτό είναι τόσο σπάνια η εύρεση απολιθωμάτων σήμερα.

Από το 1905 που βρέθηκε το πρώτο απολίθωμα, έχουν βρεθεί περίπου άλλα 40 σε ΗΠΑ και Καναδά. Ο μεγαλύτερος που έχει βρεθεί υπολογίζεται ότι είχε μήκος 12,3 μέτρα και βάρος εννέα τόνους.

Από την άλλη πλευρά, οι ερευνητές παραδέχτηκαν ότι οι υπολογισμοί τους -που έγιναν για πρώτη φορά- μπορεί να έχουν μεγάλο περιθώριο σφάλματος και πως στην εποχή των δεινοσαύρων μπορεί να έζησαν από 140 εκατομμύρια έως 42 δισεκατομμύρια Τυραννόσαυροι, συνολικά.

Ο φοβερός και τρομερός Τυραννόσαυρος, ο οποίος ζούσε γύρω στα 30 χρόνια, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους σαρκοβόρους δεινόσαυρους, ο οποίος -όπως και ο (ανύπαρκτος) Γκοτζίλα- έγινε διάσημος χάρη στο Χόλιγουντ και ιδίως τις ταινίες για το «Τζουράσικ Παρκ».

[quads id=4]

Το άρθρο Περίπου 2,5 δισεκατομμύρια Τυραννόσαυροι περπάτησαν στη Γη την εποχή των δεινοσαύρων εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Αποτελούν καρπό μιας επίπονης ερευνητικής προσπάθειας και αναδεικνύουν ένα σύγχρονο και πολύ αληθινό «Jurassic Park».

Η έρευνα ξεκίνησε από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Μυτιλήνης το Νοέμβριο του 2019 και παρά τους περιορισμούς και τα προβλήματα που δημιούργησε η πανδημία, ολοκλήρωσε την πρώτη της φάση στα τέλη του 2021.

«To πλούσιο υλικό των παλαιοντολογικών ανασκαφών που βρίσκεται υπό μελέτη, μαρτυρά τον πλούτο της πανίδας του νησιού, αποκαλύπτει σημαντικά στοιχεία για την πανίδα και τα οικοσυστήματα του Ανατολικού Αιγαίου και τη σύνδεση των νησιών με τη γειτονική Μικρασιατική χέρσο».

Μέχρι στιγμής από την ανασκαφική έρευνα έχουν ανακτηθεί περίπου 500 προσδιορίσιμα δείγματα και πολλά περισσότερα απροσδιορίστου οστεολογικού χαρακτήρα θραύσματα απολιθωμάτων.

Μια μικρή αντιλόπη ήταν η αρχή

Η έρευνα, συνεχίζει ο κ. Ζούρος, ξεκίνησε όταν βρέθηκε το πρώτο απολίθωμα, μέσα σε ιζηματογενή πετρώματα. «Επρόκειτο για ένα θραύσμα γνάθου που φέρει μικρό τμήμα της οδοντοστοιχίας και ανήκει πιθανότατα σε μια μικρή αντιλόπη. Τότε ξεκίνησε έρευνα διερευνητικού χαρακτήρα προκειμένου να διαπιστωθεί αν υπάρχουν και άλλα απολιθώματα. Εντοπίσθηκαν διάφορα θραύσματα απολιθωμένων οστών μέσα στα φερτά ιζήματα και διαπιστώθηκε η ύπαρξη, στην ίδια περιοχή, μεγάλων τεκτονικών κοιλοτήτων που δημιουργήθηκαν στα ασβεστολιθικά πετρώματα τα οποία είχαν πληρωθεί στη συνέχεια με απολιθωματοφόρα ιζήματα».

Την επόμενη χρονιά, σχεδιάσθηκε η πραγματοποίηση διερευνητικής ανασκαφής στην κύρια απολιθωματοφόρα θέση. Παράλληλα, συνεχίστηκε η συλλογή ιζημάτων προκειμένου να κοσκινιστούν και να ανακτηθούν διάφορα μικροαπολιθώματα μέσα από αυτά.

Επιπλέον, διαπιστώθηκε η παρουσία μεγάλων μπλοκ με οστεολογικό υλικό, τα οποία προφανώς είχαν μεταφερθεί από ψηλότερα σημεία της θέσης λόγω της διάβρωσης των πετρωμάτων.

Τελικά, σημειώνει ο κ. Ζούρος, αποκαλύφθηκε η ύπαρξη ενός ορίζοντα με απολιθωμένα οστά. «Τα πρώτα απολιθώματα που εντοπίστηκαν αφορούσαν σκελετούς μεγάλων οπληφόρων θηλαστικών, κατά βάση Αρτιοδάκτυλων (χαρακτηρίζονται από άρτιο αριθμό δακτύλων στις οπλές, συνήθως δύο ή τέσσερα).

Η κατάσταση διατήρησης των οστών δεν ήταν πολύ καλή, αφού τα περισσότερα ήταν αρκετά αποσαθρωμένα, εξαιτίας της αυξημένης υγρασίας. Η έρευνα ανακόπηκε λόγω των περιορισμών της πανδημίας που δεν επέτρεψε εργασίες κατά την περίοδο Οκτωβρίου-Νοεμβρίου του 2020».

Από τον Ιούνιο του 2021 ξεκίνησε η πιο ουσιαστική φάση της συστηματικής ανασκαφικής έρευνας και οι εργασίες επικεντρώθηκαν στο κεντρικό τμήμα του ορίζοντα, όπου παρατηρήθηκε αυξημένη συσσώρευση απολιθωμένων οστών.

«Η πυκνή συγκέντρωση των οστών μέσα στο ίζημα και ο χωρίς συγκεκριμένο προσανατολισμό ενταφιασμός τους, οδήγησε, συχνά, στον επαναπροσδιορισμό της ανασκαφικής μεθοδολογίας προκειμένου να ανακτηθούν ασφαλέστερα τα απολιθώματα.

Η πυκνή συγκέντρωση των οστών, δυσχέρανε κατά πολύ την ανασκαφή, καθώς οι εργασίες έπρεπε να προχωρούν με πολύ αργό ρυθμό για να μην δημιουργηθούν φθορές. Η ιδιαίτερα μειωμένη μηχανική αντοχή των απολιθωμάτων απαιτούσε την προσεκτική και ακριβή ανάδειξη τους».

Απαιτήθηκε για το λόγο αυτό, επί τόπου συντήρηση στην πλειονότητα του οστεολογικού υλικού η οποία πραγματοποιήθηκε από τους έμπειρους συντηρητές του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου, που περιλάμβανε, κατά βάση, τις εργασίες της στερέωσης και της συγκόλλησης, ενώ στα πιο ευαίσθητα δείγματα τοποθετήθηκε γυψονάρθηκας προτού αποκολληθούν από το χώρο.

Στις περιπτώσεις που η μεγάλη συγκέντρωση των οστών δρούσε αποτρεπτικά στη μεμονωμένη εξαγωγή των απολιθωμάτων δημιουργήθηκαν απολιθωματοφόρα μπλοκ, τα οποία επεξεργάστηκαν στα εργαστήρια του Μουσείου.

Κατά κύριο λόγο, το πλούσιο υλικό που ανακτήθηκε κατά την ανασκαφική περίοδο αποτελούνταν από οστά θηλαστικών, στη πλειοψηφία τους επιμήκη οστά, χωρίς όμως να απουσιάζουν κρανία μικροθηλαστικών και γνάθοι με τμήμα οδοντοστοιχίας από Αρτιοδάκτυλα.

Τελικά, το σύνολο των προσδιορίσιμων δειγμάτων απομακρύνθηκε από τον ορίζοντα και μεταφέρθηκε στα εργαστήρια του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου.

Η έρευνα διεξάγεται από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου με επικεφαλής τον διευθυντή του καθηγητή Νίκο Ζούρο, σε συνεργασία με τον Λέσβιο ερευνητή Δρ Παλαιοντολογίας του ΕΚΠΑ Γιώργο Λύρα.

Υπεύθυνος των ερευνητικών ανασκαφικών εργασιών που πραγματοποιούνται στην ευρύτερη περιοχή της Θερμής είναι ο γεωλόγος και υποψήφιος διδάκτορας Παλαιοντολογίας του ΕΚΠΑ Μιχάλης Γεωργίτσης.

Στην έρευνα συμμετείχαν, επίσης, τα στελέχη του Μουσείου Γιώργος Γρημπιλάκος, Γιάννης Χωραφάς, Νίκος Σαλαμπαρχός, Γιώργος Πασλής και Γιάννης Καρακωσταντής.

ΑΠΕ/ΜΠΕ

Το άρθρο Στο φως απολιθωμένα οστά ζώων που έζησαν στο ελληνικό Jurassic Park πριν από 2 εκ. χρόνια εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το γονιδίωμα της αρχαίας γυναίκας αποκάλυψε επίσης ότι είναι μακρινός συγγενής των σημερινών Αβορίγινων της Αυστραλίας και των Μελανησίων, ή αλλιώς των ιθαγενών των νησιών της Νέας Γουινέας και του δυτικού Ειρηνικού, οι πρόγονοι των οποίων ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που έφτασαν στην Ωκεανία.

Όπως διαπίστωσαν οι ερευνητές, η γυναίκα είχε σημαντικό ποσοστό DNA από ένα άλλο ανθρώπινο είδος γνωστό ως Ντενίσοβαν, σε αντίθεση με άλλους αρχαίους κυνηγούς-συλλέκτες από τη Νοτιοανατολική Ασία, όπως στο Λάος και τη Μαλαισία, οι οποίοι δεν έχουν μεγάλη σχέση με τους Ντενίσοβαν, δήλωσε ο συν-επικεφαλής της μελέτης, Κόσιμο Ποσθ, καθηγητής στο Κέντρο Senckenberg για την Ανθρώπινη Εξέλιξη και το Παλαιοπεριβάλλον στο Πανεπιστήμιο του Tübingen στη Γερμανία.

Αυτές οι γενετικές ανακαλύψεις υποδηλώνουν ότι η Ινδονησία και τα γύρω νησιά, μια περιοχή γνωστή ως Wallacea, ήταν «το σημείο συνάντησης για το σημαντικότερο γεγονός πρόσμιξης, μεταξύ των Ντενίσοβαν και των σύγχρονων ανθρώπων κατά το αρχικό τους ταξίδι στην Ωκεανία», δήλωσε ο επιστήμονας στο Live Science.

Οι ερευνητές ενδιαφέρονται εδώ και πολύ καιρό για τη Wallacea. Υπολογίζεται ότι οι αρχαίοι άνθρωποι ταξίδεψαν εκεί, τουλάχιστον πριν από 50.000 χρόνια (πιθανώς και πριν από 65.000 χρόνια) πριν φτάσουν στην Αυστραλία και τα γύρω νησιά. Οι ερευνητές βρήκαν την ταφή της μυστηριώδους γυναίκας στο σπήλαιο Leang Panninge στο νησί Σουλαουέσι της Ινδονησίας το 2015.

«Πρόκειται για μια συναρπαστική ανακάλυψη, καθώς ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκε ένα σχετικά πλήρες σύνολο ανθρώπινων σκελετικών λειψάνων σε συνδυασμό με αντικείμενα του πολιτισμού των “Toalean“, αινιγματικών κυνηγών-συλλεκτών που κατοικούσαν στη νοτιοδυτική χερσόνησο του Σουλαουέζι πριν από περίπου 8.000 έως 1.500 χρόνια», δήλωσε στο Live Science ο συν-επικεφαλής της μελέτης, Άνταμ Μπρούμ, καθηγητής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Griffith της Αυστραλίας. Για να μάθουν περισσότερα για τη γυναίκα αυτή – η οποία πέθανε σε ηλικία περίπου 18 ετών, όπως αποκάλυψε η ανάλυση – οι ερευνητές μελέτησαν το αρχαίο DNA της, το οποίο διατηρείτο ακόμη στο εσωτερικό οστό του αυτιού της.

«Πρόκειται για ένα σημαντικό τεχνολογικό επίτευγμα, καθώς όλοι γνωρίζουμε ότι το αρχαίο DNA δεν διατηρείται καλά στις τροπικές περιοχές», δήλωσε η Σερένα Τούτσι, επίκουρη καθηγήτρια ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και επικεφαλής του εργαστηρίου Human Evolutionary Genomics, η οποία δεν συμμετείχε στη νέα μελέτη. «Μόλις πριν από λίγα χρόνια δεν μπορούσαμε καν να φανταστούμε ότι αυτό θα μπορούσε να είναι εφικτό».

Η ανάλυση σηματοδότησε την πρώτη φορά που οι ερευνητές μελέτησαν ένα αρχαίο ανθρώπινο γονιδίωμα στη Wallacea, πρόσθεσαν οι ερευνητές.

Το γονιδίωμα της γυναίκας έδειξε ότι ήταν συγγενής και με τους σημερινούς ιθαγενείς της Αυστραλίας και τους Παπούα, δήλωσε ο Ποσθ. «Ωστόσο, η συγκεκριμένη γενεαλογική της γραμμή αποκόπηκε από αυτούς τους πληθυσμούς σε ένα πρώιμο χρονικό σημείο», σημείωσε ο Μπρούμ.

Επιπλέον, η γενετική αλληλουχία έδειξε ότι είχε μια μοναδική προγονική ιστορία, που «δεν διέθετε κανένας γνωστός άνθρωπος από το αρχαίο παρελθόν», εξήγησε ο Μπρούμ.

Ως εκ τούτου, οι ερευνητές δεν βρήκαν καμία απόδειξη ότι οι σύγχρονοι άνθρωποι του Σουλαουέζι κατάγονται από τους κυνηγούς-συλλέκτες Toalean, τουλάχιστον με βάση το γονιδίωμα αυτής της γυναίκας. Ίσως αυτή η γυναίκα να καταγόταν από τους αρχαίους ανθρώπους που ζούσαν στο Σουλαουέζι πριν κατοικηθούν η Αυστραλία και τα γύρω νησιά, είπαν οι ερευνητές.

«Μαθαίνουμε ότι υπήρχε ένας άγνωστος μέχρι πρότινος πληθυσμός, ο οποίος μετανάστευσε σε όλη αυτή την περιοχή, πιθανότατα περίπου την ίδια εποχή με τους προγόνους των σημερινών πληθυσμών στην Παπούα ή την Αυστραλία», είπε η Τούτσι. Παρόλο που η γενεαλογική γραμμή αυτής της γυναίκας εξαφανίστηκε, «όλοι αυτοί οι πληθυσμοί συνυπήρχαν μέχρι σχετικά πρόσφατα, γεγονός που θέτει πολλά ερωτήματα σχετικά με τις αλληλεπιδράσεις των πληθυσμών από γενετικής αλλά και από πολιτιστικής απόψεως», πρόσθεσε η ερευνήτρια.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο την Τετάρτη 25 Αυγούστου στο περιοδικό Nature.

ΠΗΓΗ: Live Science

Το άρθρο Ινδονησία: Βρέθηκε άθικτο DNA γυναίκας που ανήκε σε άγνωστο είδος ανθρώπου εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Πρόκειται για το αρχαιότερο DNA στον κόσμο, το οποίο -μεταξύ άλλων- ρίχνει φως στην εξέλιξη των πρώτων μαμούθ που είχαν εξαπλωθεί στη Βόρεια Αμερική. Το προηγούμενο ρεκόρ ανάκτησης DNA ήταν από ένα άλογο που είχε ζήσει προ 560.000 έως 780.000 ετών.

Οι 22 ερευνητές από εννέα χώρες, με επικεφαλής τον καθηγητή Εξελικτικής Φενετικής, Λόβε Ντάλεν, του Κέντρου Παλαιογενετικής του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Nature, ανέλυσαν τα γονιδιώματα τριών αρχαίων μαμούθ, χρησιμοποιώντας γενετικό υλικό που βρέθηκε στα δόντια τους, τα οποία ήταν θαμμένα επί 0,7 έως 1,2 εκατομμύρια χρόνια στο μόνιμα παγωμένο έδαφος της Σιβηρίας. Στη μελέτη συμμετείχε και ο ελληνικής καταγωγής ερευνητής, Γεώργιος Ξενικουδάκης, του Ινστιτούτου Βιοχημείας και Βιολογίας του γερμανικού Πανεπιστημίου του Πότσνταμ.

Είναι η πρώτη φορά που εξάγεται και αλληλουχίζεται DNA από τόσο αρχαία δείγματα, κάτι καθόλου εύκολο, καθώς ελάχιστες ποσότητες γενετικού υλικού είχαν απομείνει και το DNA είχε διασπαστεί πια σε πολύ μικρά τμήματα μετά από τόσο καιρό. «Αυτό το DNA είναι απίστευτα παλαιό. Τα δείγματα είναι χίλιες φορές παλαιότερα από τα απομεινάρια των Βίκινγκς, είναι παλαιότερα ακόμη και από την εμφάνιση των ανθρώπων και των Νεάντερταλ», δήλωσε ο Ντάλεν σύμφωνα με το Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Η χρονολόγηση των δειγμάτων έγινε τόσο με βάση γεωλογικά δεδομένα όσο και με τη μέθοδο του μοριακού ρολογιού. Από τα τρία δείγματα, το νεότερο με την ονομασία Τσουκότσια είχε ηλικία περίπου 700.000 ετών και τα άλλα δύο άνω του ενός εκατομμυρίου ετών. Το αρχαιότερο -περίπου 1,2 εκατ. ετών- ανήκε σε ένα άγνωστο έως τώρα είδος μαμούθ, που ονομάστηκε Κρέστοβκα (από την περιοχή όπου βρέθηκε) και το οποίο εκτιμάται ότι αποκόπηκε από τα άλλα σιβηρικά μαμούθ πριν τουλάχιστον δύο εκατομμύρια χρόνια.

«Αυτό αποτέλεσε απόλυτη έκπληξη για εμάς. Όλες οι προηγούμενες μελέτες έδειχναν ότι υπήρχε μόνο ένας τύπος μαμούθ στη Σιβηρία εκείνη την εποχή, το λεγόμενο μαμούθ της στέπας. Όμως, οι αναλύσεις μας δείχνουν ότι υπήρχαν δύο διαφορετικοί τύποι από γενετική άποψη, που πιθανώς, χωρίς να είμαστε απόλυτα βέβαιοι, αποτελούσαν δύο διαφορετικά είδη», ανέφερε ο ερευνητής Τομ βαν ντερ Βαλκ.

«Μπορούμε να απομονώσουμε DNA ηλικίας 2, ίσως και 2,6 εκατ. ετών»

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι αυτά τα νεοανακαλυφθέντα μαμούθ Κρέστοβκα είναι που αποίκισαν τη Βόρεια Αμερική πριν τουλάχιστον ενάμισι εκατομμύριο χρόνια. Το λεγόμενο κολομβιανό μαμούθ, που ζούσε στη Βόρεια Αμερική κατά την τελευταία εποχή των πάγων, αποτελούσε υβρίδιο ανάμεσα στο Κρέστοβκα και στο τριχωτό μαμούθ και εμφανίστηκε πριν περίπου 420.000 χρόνια. Το δεύτερο αρχαίο μαμούθ, ηλικίας τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου ετών, από το οποίο απομονώθηκε DNA, ονομάστηκε Αντίτσα και φαίνεται να υπήρξε πρόγονος του τριχωτού μαμούθ.

«Ένα από τα μεγάλα ερωτήματα, πλέον, είναι πόσο πίσω στο παρελθόν μπορούμε να πάμε. Δεν έχουμε φθάσει ακόμη το όριο. Μία βάσιμη εκτίμηση είναι ότι μπορούμε να απομονώσουμε DNA ηλικίας δύο εκατομμυρίων ετών, ίσως και έως 2,6 εκατ. ετών», σημείωσε ο καθηγητής Μοριακής Αρχαιολογίας Άντερς Γκέδερστρεμ του σουηδικού Κέντρου Παλαιογενετικής.

Πηγή

Το άρθρο Απομονώθηκε το αρχαιότερο DNA στον κόσμο από απομεινάρια μαμούθ στη Σιβηρία ηλικίας 1,2 εκατ. ετών εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.