Η φλόγα αυτή, γνωστή και ως «Άσβεστη Φλόγα της Χιμαίρας», αναδύεται μέσα από μία τρύπα στο έδαφος πλάτους περίπου ενός μέτρου και καίει χωρίς φλόγιστρο ή ορατή πηγή καυσίμου, ακριβώς επάνω στο βραχώδες έδαφος, σε χαμηλό ύψος.

Ομάδα γεωλόγων και επιστημόνων μελέτησε το φαινόμενο και διαπίστωσε ότι το υπόγειο έδαφος αναβλύζει μεθάνιο και άλλα αέρια, τα οποία εκρήγνυνται φυσικά όταν έρθουν σε επαφή με τον αέρα. Το μεθάνιο αυτό, που ανεβαίνει υπό πίεση, είναι ήδη φλεγόμενο πριν ακόμη φτάσει στην επιφάνεια. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αν κάποιος προσπαθήσει να τη σβήσει, η φλόγα ξανανάβει μέσα σε δευτερόλεπτα!

Η Μυθολογία και ο Ήφαιστος

Στην περιοχή, πολύ κοντά στο σημείο της φλόγας, υπήρχε αρχαίος ναός αφιερωμένος στον Ήφαιστο, τον θεό της φωτιάς και της μεταλλουργίας. Σύμφωνα με τη μυθολογία, εκεί ζούσε και η Χίμαιρα, το φλεγόμενο τέρας που έβγαζε φωτιά από το στόμα και σκορπούσε τον τρόμο στην περιοχή.

Η ταύτιση της αιώνιας φλόγας με τον μύθο της Χιμαίρας ήταν φυσική για τους αρχαίους, οι οποίοι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν πώς μια φωτιά θα μπορούσε να παραμένει άσβεστη τόσο καιρό.

Η τοποθεσία σήμερα αποτελεί ένα ιδιαίτερο αξιοθέατο, όπου χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο ανεβαίνουν το βουνό νύχτα για να δουν το φαινόμενο από κοντά, με τη φλόγα να φωτίζει μυστηριακά το σκοτάδι.

Ανάμεσα στην επιστήμη και τον μύθο, η Άσβεστη Φλόγα της Λυκίας παραμένει ένα από τα πιο μαγευτικά θαύματα της φύσης.

Το άρθρο Η Άσβεστη Φλόγα της Λυκίας: Μια μυστηριώδης φωτιά που καίει για πάνω από 2.500 χρόνια! εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Στο χριστιανικό πολιτισμό το κόκκινο χρώμα του ροδιού παραπέμπει στην αιδημοσύνη και το κάλλος της εκκλησίας και κυρίως στο αίμα και τα πάθη του Χριστού. Το πλήθος των σπόρων του ροδιού, που συγκρατείται μέσα σε ένα φλοιό, συμβολίζει την εικόνα της Εκκλησίας και την ενότητα της πίστης.

Το αόρατο και εύγεστο εσωτερικό συμβολίζει την μη ορατότητα του Θεού και τον κρυμμένο θησαυρό της ελπίδας μελλοντικών χαρών.
Τα παραπάνω σημεία έχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα, διότι δείχνουν ότι από τους πρώιμους χριστιανικούς αιώνες η εκκλησία ενσωμάτωσε τη συμβολική σημασία του ροδιού σε χριστιανικό περιεχόμενο.

Ερχόμαστε στους νεότερους χρόνους, Το σπάσιμο του ροδιού από τους νεόνυμφους στην είσοδο και στα κατώφλια των σπιτιών έχει στόχο την ευγονία. Υπάρχει όμως και μια αρνητική παροιμιακή φράση για το ρόδι, όταν λέμε «η νύφη τα έκανε ρόιδο», που σημαίνει τα έκανε θάλασσα.

Η αρχή της φράσης μάλλον βρίσκεται στο έθιμο που θέλει τη νύφη να ρίχνει στο πάτωμα το ρόδι, όταν μπαίνει στο σπίτι του γαμπρού, και να πατάει τους σκορπισμένους καρπούς, κάτι που και η πιο καλοπροαίρετη πεθερά το έβλεπε με φρίκη.

Το πρωί της Πρωτοχρονιάς η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησία ντυμένη με τα καλά της ρούχα για να παρακολουθήσει τη λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου και να υποδεχτεί το νέο χρόνο. Στην επιστροφή ο νοικοκύρης του σπιτιού έχει στην τσέπη του ένα λειτουργημένο ρόδι, που στην Μικρά Ασία το φιλούσαν στα εικονίσματα από τις 14 Σεπτέμβρη, την ημέρα του Σταυρού. Είναι αυτός που κάνει το ποδαρικό και σπάει το ρόδι.

Πρέπει θα χτυπήσει το κουδούνι της εξώπορτας και να του ανοίξουν. Δεν κάνει να ανοίξει ο ίδιος με το κλειδί του. Έτσι είναι ο πρώτος που μπαίνει στο σπίτι για να κάνει το ποδαρικό με το ρόδι στο χέρι. Μπαίνει μέσα με το δεξί, το «καλό» πόδι, σπάει το ρόδι πίσω από την εξώπορτα για να πεταχτούν οι ρώγες του παντού και ταυτόχρονα λέει: «με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά».

Το ρόδι αποτελεί βασικό συστατικό και έχει τη δική του συμβολική αξία και στα «κόλλυβα», που προσφέρουν στα μνημόσυνα οι οικείοι σε όλα τα συγγενικά ή φιλικά πρόσωπα, ενώ μαρτυρείται και η παρουσία ολόκληρων ροδιών στους τάφους.

Η σύνδεση του ροδιού με το θάνατο στη σύγχρονη Ελλάδα σχετίζεται με τη μετά θάνατον αναγέννηση του ατόμου και με την ιδέα της ανανέωσης της ζωής.Το ρόδι στη νεοελληνική παράδοση συνδέεται και με τα όνειρα. Αν δει κάποιος ρόδι ή ροδιά στον ύπνο του, είναι καλό σημάδι. Αρκεί το φρούτο να εμφανίζεται καλό και το δέντρο εύρωστο.

Σε αντίθετη περίπτωση το σημάδι δεν είναι και τόσο καλό. Ιδιαίτερα ευοίωνο είναι, εάν δούμε να φυτεύουμε ροδιά γεμάτη άνθη ή καρπούς, να κόβουμε ρόδι από τη ροδιά, να μας προσφέρουν ρόδι, να τρώμε ρόδι ή να σπάμε ρόδι. Τέτοιου είδους όνειρα προμηνύουν ευημερία, καλοτυχία, ευχάριστα νέα ή καλή ψυχολογική κατάσταση.  Δυσοίωνο είναι να δούμε ξεραμένη ροδιά, χαλασμένο ρόδι, να ξεριζώνουμε ροδιά ή να πετάμε ρόδι. Τέτοιου είδους όνειρα προμηνύουν αποτυχίες και στεναχώριες.

Το ρόδι, τέλος, είναι ένα από τα γούρια που συνδέονται με την καλή τύχη και θεωρείται ότι ξορκίζει την κακοδαιμονία και φέρνει ευημερία και αφθονία. Ένα μεταλλικό διακοσμητικό ρόδι με κόκκινη κορδελίτσα ή από φυσητό γυαλί σε όμορφους χρωματισμούς αποτελεί συνηθισμένο δώρο προς τους οικοδεσπότες νέων σπιτιών ή στα εγκαίνια νέων καταστημάτων, για να φέρει γούρι στους ανθρώπους και «καλές δουλειές» στις επιχειρήσεις. Έτσι με τούτα και με κείνα φθάσαμε στο τέλος.

Της Κατερίνας Μαλίτα

Το άρθρο Τα ρόδια και ο ρόλος τους στη παράδοση εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η διάλεξη θα λάβει χώρα στην πλατεία Απιδανού, στις 8 το απόγευμα, με ομιλητή τον Διδάκτωρ του Αρχαιολογικού Τουρισμού και Πολιτιστικής Διπλωματίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας κ. Βασίλη Σπανό.

Όπως ο ίδιος τονίζει, «η παγκόσμια εμβέλεια του Αχιλλέα είναι αναντίρρητη, ούσα μία προσωπικότητα η οποία αποτελεί την ψυχή της Ελλάδος. Η ακτινοβολία του ωστόσο, είναι τέτοια που περιθωριοποιεί και άλλες σημαίνουσες οντότητες, οι οποίες είναι με τον δικό τους τρόπο σημαντικές και γι’ αυτόν τον λόγο, χρήζουν περισσότερης ανάλυσης και προσοχής.

Δεν μπορεί ν’ αμφισβητήσει κάποιος ότι σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση ενός ατόμου διαδραματίζουν οι γονείς. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη όλα τα παραπάνω, κρίνεται σκόπιμο να θεωρηθεί ως επίκεντρο της συγκεκριμένης διάλεξης, η μητέρα του ήρωα, η θεά Θέτιδα. Οι λόγοι είναι οι κάτωθι:

• Δεν αποτελεί ελάσσονα θεότητα όπως είθισται να παρουσιάζεται, κατά γενική ομολογία, στις μυθολογικές μελέτες.
• Η δύναμη που κατέχει είναι πέραν των δυνατοτήτων οποιουδήποτε θεού και συνεπώς, η προσαρμογή της στο κοινωνικό ισοδύναμο καταδεικνύει το βεληνεκές του Αχιλλέα.
• Τα γνωρίσματα της, διαμορφώνουν έναν πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους θεούς.

Πρόκειται για μία από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου δεν της έχει δοθεί κάποια ιδιότητα, όπως για παράδειγμα η Αθηνά που είναι θεά της σοφίας.

• Η τραγικότητα της θεάς, φαινομενικά είναι μειονέκτημα αλλά οδηγεί τελικά σ’ ένα αξεπέραστο ηθικό μεγαλείο.
• Η «φιλοσοφική διένεξη» της με τον γιο της υπογραμμίζει και ενδυναμώνει στον μέγιστο βαθμό, τη διαμόρφωση του Αχίλλειου Κώδικα, περί αντίληψης της ζωής.
• Η ολιστική σύνδεση Θέτιδας και Αχιλλέα, σε γεωπολιτικό πλαίσιο.

Η παράθεση των παραπάνω λόγων αποτελεί ένα ταξίδι στα αχαρτογράφητα άδυτα της θεάς Θέτιδας ενώ ταυτόχρονα, παρουσιάζονται και τεκμηριώνονται καινοτόμες αναλύσεις που αφορούν στην ίδια και στον γιο της, οι οποίες έχουν συμβάλει στην ενίσχυση της διεθνούς βιβλιογραφίας για τη Φθία και έχουν τύχει της ανάλογης τιμητικής υποδοχής από κύκλους του εξωτερικού».

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΠΑΝΟΣ

Ο Βασίλειος Σπανός γεννήθηκε στη Λάρισα το 1987 και είναι απόφοιτος της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη διαχείριση πολιτιστικής κληρονομιάς και στον αρχαιολογικό τουρισμό με 2 υποτροφίες και το 2017, αναγορεύτηκε Διδάκτωρ Αρχαιολογικού Τουρισμού και Πολιτιστικής Διπλωματίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα άπτονται της μυθολογίας, της αρχαίας και νεότερης ιστορίας, της ταυτότητας τόπου (branding), του αρχαιολογικού τουρισμού, της πολιτιστικής διπλωματίας, της πολιτικής φιλοσοφίας, της γεωπολιτικής και του Ισλάμ. Έχει διδάξει σε Πανεπιστήμια της Ελλάδος και του εξωτερικού και μεταξύ άλλων, έχει διατελέσει:

• Συγγραφέας στη στήλη “Θεσσαλική Μυσταγωγία” στον τοπικό τύπο του Νομού Λάρισας, με σκοπό τη διάχυση της θεσσαλικής μυθιστορίας.
• Ερευνητής, συντονιστής και εκπαιδευτής προγραμμάτων με επίκεντρο την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά, υπό την αιγίδα της ΕΕ και του Συμβουλίου της Ευρώπης.
• Εισηγητής σε προγράμματα κατάρτισης ξεναγών του Υπουργείου Τουρισμού.
• Εισηγητής σε προγράμματα τουρισμού και πολιτιστικής κληρονομιάς, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
• Σύμβουλος της UNESCO, για την ανάδειξη νεότερων μνημείων της Ελλάδος μέσω του Υπουργείου Πολιτισμού.
• Επιστημονικός ερευνητής του 1ου Στρατηγικού Σχεδίου Marketing στην Ελλάδα, που εκπονήθηκε για την πόλη της Λάρισας.
• Ξεναγός του Διαχρονικού Μουσείου Λάρισας, στο πλαίσιο της πολιτιστικής και τουριστικής εξωστρέφειας της πόλης.
• Ακαδημαϊκός Διευθυντής μεγάλου ιδιωτικού εκπαιδευτικού ομίλου.

Τέλος, προωθεί την ελληνική πολιτιστική διπλωματία και δη αυτήν των Φαρσάλων στο εξωτερικό με κάθε ευκαιρία καθώς αυτή αποτελεί έναν εκ των 4 πυλώνων της γεωπολιτικής, έχοντας στο παλμαρέ του πάνω από 100 ομιλίες και διαλέξεις σε Δήμους, Περιφέρειες, Μουσεία και πολιτιστικούς οργανισμούς, σε Ελλάδα και  εξωτερικό. Έχει συγγράψει πάνω από 40 άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά, διεθνή και πανελλήνια συνέδρια ενώ του έχει αποδοθεί και εύφημος μνεία, για τη διδασκαλία του στο Πανεπιστήμιο. Για τη συνολική του δράση, του έχουν απονεμηθεί 4 τιμητικές διακρίσεις.

Το άρθρο Διάλεξη στα Φάρσαλα για την μητέρα του μυθικού Αχιλλέα, την θεά Θέτιδα εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Μια τέτοια ιστορία δημιουργήθηκε σε ένα χωριό του Τυρνάβου πριν από μερικές ημέρες όταν μια παρέα νεαρών (αξιόλογα παιδιά με πλήρη νηφαλιότητα και διαύγεια όπως τονίζουν), πήγαν σε ένα χωράφι με ελάχιστο φως για να πραγματοποιήσουν μια εργασία. 

Τότε τράβηξε την προσοχή τους ένα κοπάδι αγριογούρουνων που περνούσε από το χωράφι. Το θέμα δημιουργήθηκε όταν παρατήρησαν ότι πίσω από το κοπάδι μια δίμετρη σκιά τα κυνηγούσε. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα όπως μας διηγήθηκαν που δυστυχώς δεν πρόλαβαν να στρέψουν το φως πάνω του και να καταλάβουν τι ήταν αυτό το μεγάλο σαν ζώο μαύρο πράγμα με την τεράστια ουρά που τα κυνηγούσε. ‘‘Ήταν ένα μαύρο πράγμα με μεγάλη ουρά που ήταν διπλάσιο από λύκο ή σκύλο, πολύ πιο ευλύγιστο από άλογο και γρήγορο”, αναφέρουν περιγράφοντας το.

Τα παιδιά όπως λένε το είδαν να περνά κάθετα τις γραμμές της παλμετας ανάμεσα στα σύρματα με ιδιαίτερη ικανότητα και ευελιξια

Σημειώνουν μάλιστα πως το όλο περιστατικό συνέβη στην προηγούμενη πανσέληνο. 

Αν και ο φόβος ήταν μεγάλος από αυτό που είδαν προσπάθησαν να ψάξουν προς την μεριά που έφυγε χωρίς αποτέλεσμα μιας και η ταχύτητα ήταν αρκετή ώστε να εξαφανιστεί. Την επόμενη μέρα προσπάθησαν να βρούνε και ίχνη στο χωράφι επίσης χωρίς αποτέλεσμα.

Φυσικά το γεγονός μαθεύτηκε αμέσως στο χωριό αλλά κι έξω από αυτό, προκαλώντας πολύωρες συζητήσεις και σενάρια.

Λυκάνθρωπος; Φάντασμα; Λύκος; Άγριο ζώο; ή ζωηρή φαντασία; Τα παιδιά επιμένουν πως κάτι είδαν…

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν: Αναφέρεται ως πηγή το tirnavospress.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά. – Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή – Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.

Το άρθρο Νεαροί είδαν μεγάλη μαύρη σκιά να κυνηγά αγριογούρουνα σε χωριό του Τυρνάβου – Μύθος ή αλήθεια; εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Είναι μια από τις ψηλότερες κορυφές του βουνού με υψόμετρο τα 2.909 μέτρα. Το σημείο προκαλεί δέος αν είσαι από τους τυχερούς και δεινούς ορειβάτες και το δεις από κοντά αλλά και οι εικόνες μιλούν από μόνες τους. Μια κορυφή της χώρας  που προκαλεί δέος και εντυπωσιάζει κρύβοντας παράλληλα διάφορες ιστορίες και μύθους. Ένα από τα παράξενα και εντυπωσιακά μέρη της Ελλάδας.

Ο «Θρόνος του Δία», οι πυραμίδες του και οι μύθοι

Ο «Θρόνος του Δία», λοιπόν, βρίσκεται σε μια από τις κορυφές του Ολύμπου και αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς για τους ορειβάτες που επιχειρούν ανάβαση εκεί. Εκεί συμβαίνει και ένα μοναδικό φαινόμενο το οποίο έχουν αναφέρει και περιγράψει πολλοί ορειβάτες. Είναι γνωστό και στους κατοίκους της περιοχής που τους αρέσει να συζητούν γι’ αυτό. Κάθε πρωί, λοιπόν, με την όταν ανατέλλει ο ήλιος, οι ορειβάτες αναφέρουν ότι έχουν δει ένα μοναδικό φαινόμενο. Οι σκιές που δημιουργούνται στην κόψη του βουνού, απεικονίζουν το πρόσωπο του Δία. Είναι σαν να κοιτά λένε προς το ύψωμα. Εξάλλου εκεί βρίσκεται ο θρόνος του…

Εκτός, όμως, από αυτό το φαινόμενο υπάρχει και κάτι ακόμη το οποίο συνδέεται με διάφορους μύθους και εικασίες οι οποίες μπλέκονται με τα επιστημονικά δεδομένα. Ο λόγος για τις όχι τυχαίες πυραμοειδές κορυφές του Ολύμπου οι οποίες είναι ορατές ακόμη και σήμερα. Οι διηγήσεις των κατοίκων αλλά και η παράδοση λέει ότι οι συγκεκριμένες πυραμίδες δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια των αρχαίων ετών. Και καθώς φαίνεται ότι έχουν λαξευθεί, θεωρείται ότι είτε δημιουργήθηκαν από κάποια προηγμένη ανθρώπινη τεχνολογία, είτε όπως λέει ο μύθος τις δημιούργησαν οι ίδιοι οι θεοί για δικά τους στρατηγικά σημεία.

Όσον αφορά τώρα την επιστημονική διάσταση των πυραμίδων, υπάρχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον όσον αφορά τις αποστάσεις και τις μοίρες που σχηματίζουν οι γωνίες τους. Επιστήμονες αναφέρουν ότι  την ίδια ακριβως γωνία έχουν και τα 3 αστέρια της ζώνης του Ορίωνα στον ουρανό. Τις λεγόμενες «Τρείς Βασιλείες». Η ίδια ακριβώς ευθυγράμμιση με την ζώνη του Ορίωνα συμβαίνει επίσης και στις πυραμίδες της Γκίζας στην Αίγυπτο!

Απόδραση στον Όλυμπο

Μια φθινοπωρινή εξόρμηση στα χωριά του Ολύμπου είναι ό,τι πρέπει για να γνωρίσεις την φύση στην περιοχή στα καλύτερά της. Υπάρχουν πολλές διαδρομές για να κάνεις αν σου αρέσει η πεζοπορία αλλά και μικροί, γραφικοί και παραδοσιακοί οικισμοί για να χαλαρώσεις και να ξεκουραστείς.

Το μόνο που χρειάζεται είναι μερικές μέρες στη διάθεσή σου και όρεξη για εξερεύνηση. Η κλασική και αγαπημένη βάση του βουνού για εξερεύνηση είναι το Λιτόχωρο. Από εκεί μπορείς να γνωρίσεις την τριγύρω περιοχή και να γνωρίσεις από κοντά τις ομορφιές του βουνού των Θεών. Ένα από τα παράξενα και εντυπωσιακά μέρη της Ελλάδας που πρέπει να επισκεφθείς έστω μια φορά στη ζωή σου.

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  

πηγή

Το άρθρο Όλυμπος: Ο «Θρόνος του Δία» και οι μύθοι εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το Sandman είναι μια δραματική τηλεοπτική σειρά φαντασίας που βασίζεται στο κόμικ του 1989–1996 που έγραψε ο Neil Gaiman και εκδόθηκε από την DC Comics . Η σειρά αναπτύχθηκε από τους Gaiman, David S. Goyer και Allan Heinberg για την υπηρεσία ροής Netflix και παράγεται από την DC Entertainment και την Warner Bros. Television . Όπως και το κόμικ, το The Sandman αφηγείται την ιστορία του Μορφέα , του ομώνυμου Sandman . Στη σειρά πρωταγωνιστούν ο Tom Sturridge ως Morpheus, με τον Boyd Holbrook ,Η Vivienne Acheampong και ο Patton Oswalt σε δεύτερους ρόλους.

Το The Sandman έκανε πρεμιέρα στις 5 Αυγούστου 2022, με ένα άλλο επεισόδιο στις 19 Αυγούστου. Έλαβε γενικά θετικές κριτικές από τους κριτικούς, με επαίνους για το casting, τον σχεδιασμό παραγωγής, τα κοστούμια, την πιστότητα στο αρχικό υλικό, τα οπτικά εφέ και τις ερμηνείες του, ιδιαίτερα εκείνων των Sturridge και David Thewlis , αν και ορισμένοι επέκριναν τον ρυθμό και την ιστορία του.

Ο Μορφέας , η προσωποποίηση των ονείρων και ένας από τους επτά Ατέλειωτους , συλλαμβάνεται σε μια απόκρυφη τελετουργία το 1916. Αφού κρατείται αιχμάλωτος για 106 χρόνια, ο Όνειρο δραπετεύει και ξεκινά να αποκαταστήσει την τάξη στο βασίλειό του, The Dreaming.

Η Μελισσάνθη Μαχούτ κάνει μια εμφάνιση στο έξτρα επεισόδιο που πρόσφερε η σειρά στο κοινό της πριν μερικές μέρες στο ρόλο της Μούσας Καλλιόπης, η οποία όπως και ο Μορφέας στα πρώτα επεισόδια είναι φυλακισμένη από θνητούς.  Για να καταγράψει αυτή την απεικόνιση τόσο ενός ονείρου όσο και ενός εφιάλτη, η σκηνοθέτης του επεισοδίου Louise Hooper θέλησε να παρεκκλίνει από το αρχικό κόμικ του Gaiman με δύο σημαντικούς τρόπους: να ζητήσει από μια Ελληνίδα ηθοποιό να παίξει την Ελληνίδα θεά, η οποία απεικονίζεται ως ξανθιά γυναίκα στο graphic novel, και να εξαφανίσει τις σκηνές όπου ο συγγραφέας Richard Madoc βιάζει τη θεά για να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις της μούσας της για την καριέρα του.

«Ήθελα πραγματικά να έχω μια ηθοποιό που να ένιωθε ότι είχε αυτή τη δύναμη και την αξιοπρέπεια και αυτό το είδος ήρεμης περιφρόνησης», είπε ο Χούπερ. «Είναι μια τόσο μοντέρνα παραβολή, φυσικά υπάρχουν απόηχοι του #MeToo και δεν ήθελα να είναι με πολύ τσιμπημένα ρούχα, να νιώθει υπερβολικά εκτεθειμένη. Ήθελα να έχει αυτή την ευπάθεια, φυσικά, αλλά να έχει αυτή την κομψότητα και αυτή τη δύναμη… Και η Μελισσάνθη γνώρισε αυτό το όραμα. Ήθελε το ίδιο πράγμα».

Και συνέχισε: «Για να κάνω μια μοντέρνα αφήγηση, δεν ήθελα να δω τη σκηνή του βιασμού. Δεν νομίζω ότι μας βοηθά με κανέναν τρόπο να το δούμε στην οθόνη. Ξέρετε τι συμβαίνει, ότι την υποβιβάζουν και την κακομεταχειρίζονται, και η φωνή της καταπιέζεται, αλλά αυτό που ήθελα από τη Μελισσάνθη Μάχουτ, και αυτό που ήθελε και εκείνη, είναι να έχει κάποιον που να είναι ίσος στη δύναμή της. Έτσι πώς το τράβηξα, όσον αφορά τις γραμμές των ματιών, η θέση της στην κάμερα με τον Richard είναι ισάξια. Οπότε, ναι, είναι σε μια φρικτή κατάσταση, αλλά είναι μαχήτρια και θα διατηρήσει ισχυρή την ηθική της πυξίδα».

Σε όλη την ιστορία του «Calliope» αποκαλύπτεται το γεγονός ότι ο Dream και η Calliope δεν ήταν απλώς πρώην εραστές, αλλά πρώην παντρεμένοι και είχαν μαζί έναν γιο, τον Ορφέα, που τον έπληξε μια μυστηριώδη – προς το παρόν – τραγωδία. Με την Calliope απελευθερωμένη από τη φυλακή της με τη βοήθεια του Dream μέχρι το τέλος του επεισοδίου μπόνους “Sandman”, υπάρχει το μεγάλο ερώτημα σχετικά με το τι θα μάθουμε για το παρελθόν τους και τον γιο τους σε μια πιθανή δεύτερη σεζόν.

Πιθανόν η Ελληνίδα ηθοποιός Μελισσάνθη Μάχουτ να συνεχίσει να εμφανίζεται και στην νέα σεζόν αν επιβεβαιωθεί από το Netflix καθώς συζητείται και η εμφάνιση του γιού τους Ορφέα.

Η σειρά  βασίζεται αρκετά στην Ελληνική Μυθολογία και αξίζει να την δείτε!

[quads id=5]

Το άρθρο Η Ελληνίδα Μελισσάνθη Μάχουτ στην No1 σειρά του Netflix The Sandman εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Νερό γάργαρο και δροσερό ανάβλυζε από τις πηγές και η θεά ευφραινόταν στον ειδυλλιακό τόπο, όπως ευφραινόταν και στην Ελευσίνα. Εκεί ο Ερυσίχθων όπλισε τους άντρες του με πελέκια κι αξίνες και τους διέταξε να κόψουν τα δέντρα για να μπορέσει να χτίσει την εντυπωσιακή έπαυλή του, όπου θα αναπαυόταν και θα διασκέδαζε με τους φίλους του.

Ανάμεσα στα άλλα δέντρα που δέχτηκαν τα θανάσιμα χτυπήματα, βρισκόταν και το αγαπημένο δέντρο της θεάς, μια λεύκα πανύψηλη που άγγιζε τον ουρανό. Γύρω της χόρευαν και τραγουδούσαν τα μεσημέρια οι Δρυάδες και μάγευαν με τον ήχο και το θέαμά τους κάθε επισκέπτη. Κι όπως πρωτοπληγώθηκε η λεύκα αυτή, άφησε πόνου κραυγή μεγάλη. Η Δήμητρα αισθάνθηκε αμέσως τον πόνο του δέντρου της και έλαβε τη μορφή της αγαπητής ιέρειας Νικίππης: «Παιδί μου, που σκοτώνεις τα δέντρα των θεών, ησύχασε, σταμάτα, και τους βοηθούς σου απότρεψε, μην κι εξοργίσεις τη Δήμητρα τη Σεβαστή που προσβάλλεις τον ιερό της τόπο».

Τότε εκείνος την αγριοκοίταξε. «Φύγε, μη σου μπήξω το μεγάλο μου πελέκι στο κορμί. Με αυτά τα ξύλα θα φτιάξω στέγη του παλατιού μου.» Η θεά τότε εξοργίστηκε, έλαβε τη θεϊκή μορφή της και εμφανίστηκε μπροστά του με όλη της τη μεγαλοπρέπεια. Τα πόδια της πατούσαν στη γη, μα η κεφαλή της άγγιζε τον Όλυμπο. Μισοπεθαμένοι οι δούλοι από το φόβο όταν είδανε τη Σεβαστή Θεά, παράτησαν τα σύνεργά τους και έτρεξαν να κρυφτούν.

Η Δήμητρα τούς άφησε να φύγουν, αφού ακολουθούσαν τον Ερυσίχθονα από ανάγκη. Σ’ εκείνον όμως ετοίμασε βάσανα τρανά τιμωρώντας τον με ακράτητη βουλιμία. Η Πείνα, σύμφωνα με την εντολή της, κυρίευσε τα σωθικά του ένα βράδυ στον ύπνο του κι από τη στιγμή εκείνη ο Ερυσίχθων άρχισε να τρώει ό,τι έβρισκε μπροστά του. Αφού έφαγε ό,τι υπήρχε στο σπίτι του, και αφού καταβρόχθισε όλα τα ζώα του, άρχισε να γυρίζει στους δρόμους και να αρπάζει τις προσφορές από τους βωμούς.

Η πείνα του έγινε ακόρεστη και τόσο μεγάλη όσος ο ωκεανός που δέχεται όλα τα ποτάμια και δεν γεμίζει ποτέ του. Ο ιερόσυλος έφτασε στο σημείο να πουλήσει ακόμα και την κόρη του προκειμένου να αγοράσει τροφή. Κανείς δεν μπορούσε πια να τον βοηθήσει, ούτε οι γονείς του, ούτε ο ίδιος ο Ποσειδώνας τον οποίο παρακάλεσαν.

Στο τέλος, ο Ερυσίχθων, μην έχοντας να φάει τίποτε άλλο πια, άρχισε να τρώει τα μέλη και τις σάρκες του, μέχρι που τον βρήκε ο θάνατος. Τον μύθο του Ερυσίχθονος τον γνωρίζουμε από τους ποιητές της αρχαιότητας: τον Καλλίμαχο, τον Λυκόφρονα, τον Νίκανδρο και τον Οβίδιο. Να τον διηγούμαστε στα παιδιά μας.

Και να λέμε ότι ο «Ἐρυσίχθων» είμαστε εμείς που καταστρέφουμε τη γη μας. Από το ἐρύω=σύρω κάτω με βία και ορμή, και το χθών= γη, έδαφος.

Γενικά, να διαβάζουμε την ελληνική μυθολογία. Θα μας βοηθήσει να γίνουμε όλοι καλύτεροι άνθρωποι. Έχει τον τρόπο της. Δεν είναι απλοϊκή…

Το άρθρο «Ἐρυσίχθων» σημαίνει αυτός που καταστρέφει τη γη εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Αυτές τον ανέθρεψαν με περισσή στοργή κι αγάπη στο δάσος, όπου κατοικούσαν, ένα ειδυλλιακό τοπίο γεμάτο δέντρα και πολύχρωμα λουλούδια. Αν και οι δικαιοδοσίες του είναι πολύπλοκες και διφορούμενες, θα παραμένει πάντοτε εκείνος, που με τον διθύραμβο και την δραματική τέχνη, συνέβαλε καθοριστικά σε ένα από τα ωραιότερα και σημαντικότερα επιτεύγματα του πολιτισμού και της τέχνης της αρχαίας Ελλάδος, το θέατρο. Η απίστευτη και μυθώδης ευφορία των αμπελώνων της πόλης του Τυρνάβου ενέπνευσε τη φαντασία του συντάκτη άρθρου στην εφημερίδα “Συνταγματική Πυξίς” (Λάρισσα, 20 Σεπτεμβρίου 1891), ο οποίος, ως άλλος Αίσωπος, ως σύγχρονος μυθοποιός, την αποδίδει στην ευλογία του θεού Διόνυσου, μετά την εγκατάσταση   στη νέα μικρή ἀλλά «περικαλεστάτην ἔπαυλιν» του, που έκτισε στην όμορφη κωμόπολη. 

Σύμφωνα με το άρθρο , λοιπόν, ο Βάκχος, ένας από τους θεούς της αρχαιότητας, με τον οποίον το λαϊκό στοιχείο επικοινωνεί ευκολότερα , έφερε στους ανθρώπους, την φυτεία του δροσερού, ευωδιαστού καρπού της αμπέλου, του φυτού, που αποτελεί ζωογόνο δύναμη για κάθε άνθρωπο που υποφέρει, που επιθυμεί να δραπετεύσει προς στιγμή από τη μελαγχολία της καθημερινότητας και να λησμονήσει την  «περιπέτειαν» του .

Ο πρόσχαρος και ταραχώδης θεός, όταν άκουσε (το 1891) τους ενθουσιώδεις ύμνους,  τους οποίους η «γεωργική και ποιμενική τάξις» έψαλλε προς τη θεά Δήμητρα, με «τήν ἁβράν καί ροδόχρουν εὐτυχοῦς ἀνοίξεως ὄψιν» , ζήλεψε. Όταν δε ο θεός του φυσικού κόσμου είδε τη θεά της γονιμότητας , την προστάτιδα της γεωργίας και των καλλιεργειών ,ως Νηρηίδα να επιθεωρεί τα βασίλεια της και, παίζοντας το χρυσό κομπολόγι της, να αριθμεί τα στάδια της ευτυχίας,  ωθούμενος από  φθόνο  αποφάσισε να κτίσει  στην πόλη του Τυρνάβου νέα και πανέμορφη έπαυλη.

Μετά την εγκατάσταση του στον Τυρναβο,  έδωσε τα δώρα του και  την ευλογία του στη νέα του πατρίδα και κατέστησε τους αμπελώνες του Τυρνάβου και του γειτονικού Καζακλαρίου «ευτυχίας φυτούργημα». Η «απίστευτη και μυθώδης» ευφορία των αμπελώνων του Τυρναβίτικου κάμπου γέμιζε με χρυσάφι τα δοχεία των αμπελουργών , που υμνούν με χαρά τον αγαπητό τους θεό.

Κι έζησαν αυτοί καλύτερα… κι ο αρθογράφος αναφωνεί « Ὤ πόσον ζηλευτή εἶναι τῆς φύσεως ἡ πρόνοια, καί θείας δυνάμεως ἐπί τῆς γηίνου σφαίρας κρίνεται, ὅποτε συμβιβάζει τάς παροχάς της ἐν χώρᾳ τινί, ἵνα ὅλη ἡ κτίσις της προσμειδιᾶ καί χαίρη. Εἶναι ἀληθής θεότης ἐν τῇ φύσει καί φύσις ἐν τῇ θείᾳ βουλῇ».

Ακολουθεί το άρθρο:

ΤΥΡΝΑΒΟΣ

Εἷς τῶν Θεῶν τῆς ἀρχαιότητος, μεθ’ οὗ τό πλεῖστον τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου εὐκολώτερον ἐπικοινώνει, ἐκεῖνος οὗτινος αἱ παροχαί καί εὐμένειαι χρησιμεύωσιν ἰδίως εἰς τά μεσημβρινά μέρη τῆς γῆς, ὡς μόνη ζωογόνος δύναμις ἐν παντί πάσχοντι, ἐν παντί θέλοντι νά εξέλθη τῆς μελαγχολικῆς ἀχλύος τοῦ ζῆν πρός στιγμήν, καί θέση πέπλον λήθης ἐπί τῶν περιπετειῶν του, ἐν παντί θέλοντι νά καταστῇ εὐαρεστότερος ἐν πάσῃ συναναστροφῇ καί ἐν παντί, ὅστις ἐγγύτερον βιοῖ πρός τόν ὑλικόν κόσμον, ὅν θεωρεῖ κῆπον εὐδαιμονίας ἀληθοῦς καί ἀποκρούει φύσει τόν ἰδεώδη, ὁ ἀείποτε εὔχαρις καί ταραχώδης Θεός Βάκχος,  ἀκούσας τούς ἐνθουσιώδεις ὕμνους, οὕς ἡ γεωργική καί ποιμενική τάξις  κατά τό ἔτος τοῦτο ἔψαλλε πρός τήν Θεάν Δήμητρα, ἥτις ἐν Θεσσαλίᾳ ἐφέτος ὑπῆρξε τῷ ὄντι ἡ πεφιλημένη θετή τοῦ Ὀμβρύου Διός κόρη, λουομένη ἑκάστοτε τά εὐοίωνα αὐτοῦ νάματα, δι’ ὧν αὐτή ἀπέκτησε τήν ἁβράν καί ροδόχρουν εὐτυχοῦς ἀνοίξεως ὄψιν, καί βλέπων ταύτην ὡς Νηρηίδα ἐπισκοποῦσαν τά βασίλειά της καί παίζουσαν τό χρυσοῦν κομβολόγιόν της, δι’ οὗ ἠρίθμει τά στάδια τῆς εὐτυχίας της, ἐζηλευσε, καί ἔστησε νέαν μικράν ἀλλά περικαλεστάτην ἔπαυλιν ἐν τῇ ἀπωτάτῃ τῆς Θεσσαλίας γωνίᾳ, ἐν τῇ κωμοπόλει Τυρνάβου, ὁποῦ χρησιμοποιήσας ἐπί μικρόν τά δῶρα τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὀλύμπου ὡς ἄριστος κηπουρός, ὡς Θεός τοῦ φυσικοῦ κόσμου, κατέστησε τάς ἀμπελῶνας Καζακλαρίου καί Τυρνάβου εὐτυχίας φυτούργημα, καί ὡς ἀληθής Θεός καί οὗτος τήν εὐλογίαν του ἔδωκεν. Εἶναι ἀπίστευτος, εἶναι μυθώδης ἡ εὐφορία τῶν ἀμπέλων εἰς τήν μικράν αὐτήν Θεσσαλικήν γωνίαν. αἱ σταφυλαί πωλοῦνται τέσσαρα λεπτά κατ’ ὀκάν. οἱ ἀμπελοκτήμονες ἐπλήρωσαν τά δοχεῖα των γλεύκους καί τά θυλάκια τοῦ χρυσίου καί ἐν ἀληθεῖ μέθῃ χαρᾶς ἔμνουσι τόν ἀγαπητόν αὐτοῖς Θεόν, ἅδοντες τά θορυβώδη τῆς ἐξάψεως καί τοῦ ἐγωισμοῦ ᾄσματα. Ὤ πόσον ζηλευτή εἶναι τῆς φύσεως ἡ πρόνοια, καί θείας δυνάμεως ἐπί τῆς γηίνου σφαίρας κρίνεται, ὅποτε συμβιβάζει τάς παροχάς της ἐν χώρᾳ τινί, ἵνα ὅλη ἡ κτίσις της προσμειδιᾶ καί χαίρη. Εἶναι ἀληθής θεότης ἐν τῇ φύσει καί φύσις ἐν τῇ θείᾳ βουλῇ.

Πηγή

Εφημερίδα Συνταγματική Πυξις, Λάρισσα, 20 Σεπτεμβρίου 1891,Έτος Α, Αριθμός 16

Φωτογραφία Θρίαμβος Βάκχου, Ανιμπάλε Καράτσι(1560–1609)

Άρθρο από τη  Κωνσταντινιά Πατσή, είναι Διευθύντρια του ΓΕ.Λ Τυρνάβου. Πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, κάτοχος Μεταπτυχιακού διπλώματος Master of Business Administration (MBA) του Staffordshire University

Το άρθρο Ο Θεός Διόνυσος, Μόνιμος κάτοικος Τυρνάβου εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.