Προέρχεται από Δικηγορική και Πολιτική οικογένεια της πόλης μας, καθώς είναι εγγονός του αείμνηστου Βάσου Καραμπίλια, ενός από τα παλαιότερα μέλη του Δικηγορικού Συλλόγου Λαρίσης και τέως Βουλευτού Λαρίσης, και ανιψιός του αείμνηστου Λαρισαίου γιατρού και μεγάλου ευεργέτη της πόλης, Γεωργίου Κατσίγρα.

Η αρθρογραφία του όλα αυτά τα χρόνια για τα θέματα της Λάρισας και όχι μόνο, υπήρξε έντονη. Η αγάπη του για τον αθλητισμό ήταν η αφορμή, για να εξειδικευτεί στον τομέα του αθλητικού δικαίου και της διοίκησης του αθλητισμού. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στον τομέα Αθλητικού Δικαίου, και πραγματοποίησε στο Ινστιτούτο Αθλητικής Επιχειρηματικότητας το Master του (MBA), στο SportsManagement. Υπήρξε βασικός συνεργάτης στο κορυφαίο ίσως Δικηγορικό γραφείο Αθλητικού Δικαίου στην Ελλάδα, του Παντελή Δέδε, ενώ από το 2007 έως και σήμερα, εργάστηκε παράλληλα και ως επιστημονικός συνεργάτης στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. ‘Έχει διατελέσει συνεργάτης Βουλευτών, επιφορτισμένος με ζητήματα νομοθετικού έργου, αλλά και γενικότερα θέματα κοινοβουλευτικού ελέγχου και πολιτικής επικοινωνίας.

Για την υποψηφιότητά του ο κ. Καραμπίλιας δήλωσε τα εξής: «Οι λόγοι για τους οποίους είπα τελικά το πολυπόθητο (για αρκετούς) «Ναι» ήταν δύο. Ο πρώτος λόγος είναι ο ίδιος ο Δήμαρχος Λαρισαίων, κ. Απόστολος Καλογιάννης, ο οποίος εξέφρασε εμπράκτως μία τεράστια εκτίμηση στο πρόσωπό μου, δείχνοντάς μου πόσο θέλει να συμπορευτώ μαζί του, σε μία κοινή και άκρως σημαντική προσπάθεια που θα γίνει και τα επόμενα χρόνια για την Λάρισα. Μία προσπάθεια σε συνέχεια της σπουδαίας δουλειάς που ήδη γίνεται.

Ο δεύτερος λόγος είναι η μεγάλη πλειοψηφία των Λαρισαίων. Άνθρωποι που μεγαλώσαμε μαζί, άλλοι που με τίμησαν και με τιμούν με την φιλία τους, και άλλοι που τα τελευταία χρόνια «βάλθηκαν» να με πείσουν, ότι αξίζει να συμμετέχω ενεργά στα κοινά της Λάρισας. Τελικά με έπεισαν και είμαι εδώ, για τους Λαρισαίους και κυρίως την πόλη που της οφείλω τα πάντα.

Στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρέπει να επενδύσουμε αποκλειστικά στα ικανά πρόσωπα και όχι στις ιδεολογίες. Έξω από κόμματα και χρώματα. Με όρεξη, όραμα και γνώση. Σηκώνουμε μανίκια και δουλεύουμε σκληρά για την Λάρισα που αγαπάμε. Για την Λάρισα – πρότυπο στη νέα εποχή…»

Το άρθρο Υποψήφιος με τον Απόστολο Καλογιάννη ο δικηγόρος Βάσος Καραμπίλιας εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η Λάρισα πρέπει να γίνει ακόμη πιο καθαρή. Επαρκές προσωπικό, σύγχρονος στόλος, κουλτούρα καθαριότητας, κίνητρα ανακύκλωσης και κυρίως συγκομιδή τις ώρες που πρέπει. Η Λάρισα πρέπει να γίνει ακόμη πιο «πράσινη». Αρκετά με το τσιμέντο παντού γύρω μας. Βάλτε χρώμα σήμερα και «στείλτε» ΟΛΑ τα δημόσια κτίρια εκτός του ιστορικού κέντρου «χθες». Ψάχνω να βρω μία σύγχρονη Ευρωπαϊκή πόλη, που ενώ πίνει κάποιος τον καφέ του, ακριβώς μπροστά του γίνεται μεταγωγή κρατουμένου, αλλά μάταια…! Η Λάρισα πρέπει να γίνει ακόμη πιο «έξυπνη». Αδιανόητη η φυσική παρουσία του δημότη στα Δημαρχιακά «γκισέ», λίγο πριν την 5η Βιομηχανική Επανάσταση. Η σχέση δήμου – δημότη, πρέπει να περνάει αποκλειστικά από μία οθόνη. Η Λάρισα οφείλει να είναι ασφαλής για τον πεζό. Οι πεζόδρομοι και οι πλατείες μίας σύγχρονης μεγαλούπολης «φιλοξενούν» αυστηρά και ΜΟΝΟ πεζούς, μητέρες με καρότσια, ποδήλατα, παιδιά και οχήματα έκτακτης ανάγκης. Στο κέντρο της Λάρισας κυκλοφορούν πολλά αυτοκίνητα δυστυχώς. Η ανάγκη νοοτροπίας χρήσης εναλλακτικών μέσων μεταφοράς – κίνησης, όπως γίνεται στα σύγχρονα ιστορικά κέντρα αντίστοιχων Ευρωπαϊκών πόλεων, είναι πιο μεγάλη από ποτέ. Ειδικά σε πόλεις με σύντομους χρόνους και μικρές αποστάσεις, η καλλιέργεια ειδικής κυκλοφοριακής κουλτούρας είναι η μόνη λύση. Η Λάρισα έχει ανάγκη από «πλούσιο» τουρισμό. Υψηλού επιπέδου οι υπηρεσίες εστίασης της πόλης δεν λέω, αλλά τι γίνεται με τα πολιτιστικά της μνημεία, τους αρχαιολογικούς χώρους, τις μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, τις πλούσιες αγροτικές μονάδες, τον ιατρικό τουρισμό, τα μεγάλα εμπορικά κέντρα, τα μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα; 

Από την άλλη, η Λάρισα, επιβάλλεται να αποδείξει το «πάθος» της για την ΑΕΛ. Η πόλη που «γέννησε» το περιφερειακό ποδόσφαιρο, μπορεί να γίνει «μήτρα» αθλητικής ανάπτυξης. Άλλωστε Λάρισα και ΑΕΛ είναι «έννοιες» ταυτόσημες. Το πρώτο βήμα έγινε πέρυσι το καλοκαίρι, με την μεταβίβαση του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών της ΑΕΛ. Μία εξέλιξη που δημιούργησε αναμφισβήτητα έναν «αέρα ευφορίας» στην πόλη. Ο λόγος ξεκάθαρος και η φίλαθλη οικογένεια της πόλης τον βλέπει. Η ποδοσφαιρική παιδεία, ήρθε να συναντήσει την επιχειρηματική «υγεία». Μόνο αν συνεχίσουμε έτσι μπορεί να γίνει και πάλι το ποδοσφαιρικό «θαύμα», που όλοι αναπολούμε. Μακριά από γκρίνιες και μιζέριες. Κοντά στην ομάδα που μας έχει όλους ανάγκη. Νέα σελίδα, νέο γήπεδο, για την ομάδα που «μέθυσε» κάποτε την Ελλάδα, καταφέρνοντας το ακατόρθωτο. Για την ομάδα που ανέβηκε στο θρόνο του ελληνικού ποδοσφαίρου, σπάζοντας το «σκληρό» ποδοσφαιρικό μπλοκ. Για την ομάδα που κατάφερε να κρεμάσει ένα βυσσινί κασκόλ σε κάθε σπίτι. Για την ομάδα που κατάφερε να επιβάλλει στο Πανελλήνιο το δόγμα «Μία πόλη, μία ομάδα» 

Η εμπειρία μου στα αθλητικά δρώμενα και κυρίως η εμπιστοσύνη που μου έδειξε κάποτε ο «Πατριάρχης» του αθλητικού δικαίου στην Ελλάδα, ο αείμνηστος Παντελής Δέδες, μου δίνουν το ελάχιστο δικαίωμα να καταθέσω αυτές τις σκέψεις. Όσοι έχουν εικόνα του τι συμβαίνει έξω από τα στενά αθλητικά σύνορα, μίας «ανυπόστατης» ποδοσφαιρικά Ελλάδας, είμαι βέβαιος ότι θα καταλάβουν. Ποιος είπε ότι μία σύγχρονη ανώνυμη αθλητική εταιρεία, πρέπει να ακολουθεί διαφορετικό μονοπάτι από μία σύγχρονη Ευρωπαϊκή πόλη; Κρίσιμη λέξη, η λέξη «Σύγχρονη». Ποιος είπε ότι το σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν επιβάλλει κοινές δράσεις με τις τοπικές κοινωνίες, κοινές συνισταμένες με τις πόλεις, κοινές πορείες με τους πολίτες; 

Η ΑΕΛ θα μπορούσε εκτός από «φυτώριο» σπουδαίων αθλητών σε όλα τα αθλήματα, να γίνει κέντρο αθλητισμού για ολόκληρη την Ελλάδα και «πρεσβευτής» ποδοσφαίρου στο εξωτερικό. Σπουδαία αθλητικά γεγονότα, διεθνή φιλικά παιχνίδια, διεθνή συνέδρια διοίκησης Ποδοσφαίρου, αθλητικός τουρισμός με κοινές πρωτοβουλίες ομάδας και πόλης. Εμβληματικές χορηγίες με αποδέκτη την ομάδα και την πόλη, προετοιμασίες μεγάλων Ευρωπαϊκών ποδοσφαιρικών club στα γήπεδά της, εμβληματικές επιχειρηματικές αθλητικές επενδύσεις. Ίδρυση Ανώτατης Ακαδημίας Στελεχών Αθλητισμού, που θα έχει ως έδρα τη Λάρισα, κάτι που συνεπάγεται κύρος και φήμη για την πόλη. 

Εύχομαι καλή συνέχεια στη νέα διοίκηση της ΑΕΛ. Αν είχα το «ταπεινό δικαίωμα» για μία συμβουλή θα ήταν η εξής: Βάλτε στην πρώτη γραμμή τους καλύτερους της επιστήμης του Ποδοσφαίρου. Όχι άλλους αχυράνθρωπους του χώρου σε νευραλγικές θέσεις, που κάνουν μόνο κακό στην ΑΕΛ και κρατάνε δέσμια την πόλη επί χρόνια. Κάντε την ΑΕΛ συνώνυμο αθλητικής ανάπτυξης και υψηλής ποδοσφαιρικής κουλτούρας. Η ΑΕΛ μόνο έτσι θα συνεχίσει να «μεγαλώνει». Με θυμάμαι 6 ετών στο Αλκαζάρ, με τον πατέρα μου στη θύρα 3. Με πλησιάζει ένας παλιός δικηγόρος Λαρίσης τότε και μου λέει: «Βάσο πόσο αγαπάς την ΑΕΛ;». Του απάντησα θυμάμαι ως εξής: «Τόσο πολύ, που όταν μεγαλώσω όνειρό μου είναι να δουλέψω για την ΑΕΛ». Εύχομαι να ήταν «ανοιχτοί» οι ουρανοί εκείνη τη μέρα…

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν: Αναφέρεται ως πηγή το tirnavospress.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά. – Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή – Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.

Το άρθρο Βάσος Π. Καραμπίλιας: Η Λάρισα προοδεύει, η ΑΕΛ «μεγαλώνει»… εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η εμπειρία μου αυτά τα 16 χρόνια στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, μου έδειξε πως όποιος θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική και δεν τα διαθέτει, δεν έχει τύχη… Εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση «στον ορίζοντα».

Εκλογές πολύ διαφορετικές από τις Εθνικές που προηγήθηκαν, για έναν βασικό λόγο. Η συζήτηση γίνεται σε επίπεδο προσώπων και όχι κομμάτων, και θα έπρεπε να αφορά τους πιο ικανούς και όχι τους πιο κομματικούς.

Ισχύει όμως κάτι τέτοιο στην χώρα μας; Έχουμε την κουλτούρα να αποδεχτούμε έναν ικανό άνθρωπο από άλλη ιδεολογική αφετηρία ή αποτελεί αυτοσκοπό πρώτα η επίδειξη της κομματικής ταυτότητας, και στη συνέχεια η όποια συζήτηση; Ερωτήματα για τα οποία, οι δικές μου απαντήσεις (εύχομαι και των πολλών αναγνωστών) είναι ξεκάθαρες.

Η πρώτη μου δημόσια τοποθέτηση για τη σχέση τοπικών κοινωνιών και ικανών προσώπων, είχε γίνει πριν ακριβώς 4 χρόνια. Τι είχα πρωτοπεί τότε; «Στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρέπει να επενδύσουμε αποκλειστικά στα πρόσωπα και όχι στις ιδεολογίες. Αυτό που απαιτούν σήμερα οι δημότες, είναι την ημέρα μετά τις εκλογές να κάθονται γύρω από ένα τραπέζι άνθρωποι ικανοί και πρακτικοί ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης.

Όχι μόνο κομματικά πρόσωπα που «ανακυκλώνει» ο καιρός και που αν τους ρωτήσεις, πες μου ένα επίτευγμα όλα αυτά τα χρόνια που φέρει την υπογραφή σου, αρχίζουν τα «Ναι μεν, αλλά…». Απλά πράγματα που σε πόλεις της προηγμένης κατά τα άλλα Ευρώπης, είναι κανόνας…!

Συνεπώς κομματικά χρίσματα και προσφορά στην πόλη, είναι έννοιες ασύνδετες. Οι έτοιμες κομματικές συνταγές και οι κομματικές επετηρίδες ανήκουν στο παρελθόν. Οι δημότες δεν αποδέχονται πολιτικάντηδες και «μαϊντανούς του πεζοδρόμου». Πάμε να μιλήσουμε για την Λάρισα που αγαπάμε…. Όλο το προηγούμενο διάστημα ανακοινώνονται ονόματα από κάθε παράταξη. Κάτι τέτοιες στιγμές, έχω ένα «κουσούρι». Κάθομαι και «ξεψαχνίζω» βιογραφικά.

Πράγματι μιλάμε για ορισμένους άξιους ανθρώπους της αγοράς, των επιστημών, της κοινωνίας. Δυστυχώς δεν είδα πολλά σε επίπεδο θέσεων, δράσεων και κυρίως προτάσεων, για την Λάρισα. Στα δε «καυτά» θέματα που απασχολούν τους πολλούς και προβληματίζουν την κοινωνία, απέχουμε εντέχνως… «Που να μπλέξω τώρα και ειδικά δημόσια…»

Το κρίσιμο ερώτημα είναι ένα: «Όσοι πήραν την απόφαση να είναι υποψήφιοι, έβαλαν στο επίκεντρο την κομματική τους προέλευση ή το καλό της Λάρισας και του δημότη;» Αν αποφάσισαν με «πυξίδα» την κομματική προέλευση, τότε είμαι βέβαιος ότι η προσφορά τους στην πόλη θα είναι μικρή, εξυπηρετώντας αποκλειστικά ιδιοτελείς σκοπούς. Αν όμως η επιλογή έγινε με στόχο οι ικανοί και όχι οι κομματικοί, να εξελίξουν την Λάρισα σε μία πόλη πρότυπο στη νέα εποχή, τότε μάλλον μπορούμε να ελπίζουμε.

Η συζήτηση για τις πόλεις, επιβάλλει τις κομματικές ταυτότητες μέσα στο συρτάρι. Η καθαριότητα, η ανακύκλωση, ο νέος πολεοδομικός σχεδιασμός, η ψηφιακή πρόοδος, η τοπική επιχειρηματικότητα, η προσβασιμότητα, το κυκλοφοριακό, είναι θέματα για τα οποία πρέπει να βρούμε άμεσες λύσεις, κι όχι αριστερές, δεξιές ή κεντρώες.

Είναι φανερό ότι συγκρούονται δύο κόσμοι. Ο ένας κόσμος που λέει ό,τι πει το κόμμα ευλαβικά και άνευ δεύτερης σκέψης και ο κόσμος που θέλει να δει το πρόσωπο και αν αυτό διαθέτει κάποια ικανότητα, να το επιλέξει. Μήπως τελικά τώρα είναι η κατάλληλη ευκαιρία να μεταρρυθμιστούμε πολιτικά;

Μήπως τώρα πρέπει να πούμε ότι τα κόμματα επιβάλλεται να μείνουν έξω από τις πόλεις και τα πρόσωπα να βγουν μπροστά; Πρόσωπα που θα κριθούν από τους ψηφοφόρους με βάση τις δημόσιες θέσεις, τις προτάσεις, την επαγγελματική τους πορεία, και την γενικότερη στάση ζωής που διαθέτουν. Αν δεν συμφωνήσουμε σ’ αυτό, τότε λυπάμαι.

Κι επειδή με ρωτούν πολλοί τι θα κάνω εγώ κι αν «θα κάτσει κάπου η μπίλια…», να πω ότι πράγματι έχω ήδη δεχτεί τιμητικές προτάσεις να είμαι υποψήφιος τον Οκτώβριο στην Λάρισα. Η απόφασή μου όμως θα παρθεί με μία και μόνο προσωπική «απαίτηση»…  

Να πειστώ ότι υπάρχει όραμα για την Λάρισα του 2030, με προτάσεις και κοινής αποδοχής ιδέες. Ιδέες που αποκλείουν την τοξικότητα και την μετριότητα, και αναδεικνύουν στην πράξη την πόλη που πραγματικά μας αξίζει. Όχι στα λόγια…!

Το άρθρο Βάσος Καραμπίλιας: «Δημοτικές εκλογές: Συζήτηση για τους ικανούς ή τους κομματικούς»; εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

«Γιατί θα πρέπει οι τοπικοί άρχοντες να περιμένουν έναν επιχειρηματία να κινήσει τα νήματα, για να υπάρξει πρόοδος όσον αφορά το γήπεδο και δεν λαμβάνουν οι ίδιοι κάποια πρωτοβουλία να τους φέρουν όλους σε ένα τραπέζι και να δοθεί άμεση λύση; Δήμος, Περιφέρεια, Βουλευτές. Εγώ δεν είμαι εκπρόσωπος κάποιας παράταξης, αλλά τοποθετούμαι ως Λαρισαίος δημότης, ως δικηγόρος και ως ένας άνθρωπος που λόγω των σπουδών μου στην επιστήμη του αθλητισμού, ενδεχομένως να έχω λίγες γνώσεις παραπάνω. Ό,τι συμβαίνει σε όλη την υπόλοιπη προηγμένη ποδοσφαιρικά Ευρώπη, καιρός να γίνει πράξη και εδώ…»

Ερχόμαστε στο σήμερα. Χαίρομαι τελικά, γιατί όπως μαθαίνω αρκετοί στην Λάρισα ακούν με προσοχή όσα λέω και κυρίως διαβάζουν όσα γράφω. Το θέμα της ΑΕΛ θα έπρεπε εν τη γεννέση του να τους βρίσκει όλους ενωμένους. Δεν χωρεί πολιτικαντισμούς και πονηριές…

Στ’ αλήθεια διαφωνήσαμε ακόμη και στο θέμα της ΑΕΛ…; Στ’ αλήθεια υπάρχουν κάποιοι που «συμβουλεύουν» καταγγελία, τοξικότητα και ρήξη, ακόμη και για ένα ζήτημα που εξαρχής μόνο ενώνει τους Λαρισαίους και δεν διχάζει; Στ’ αλήθεια αποδεχόμαστε ακόμη την επικοινωνιακή τακτική του: «Όχι σε Όλα και Ναι σε τίποτα…» ;

Το γεγονός ότι και για το ζήτημα του γηπέδου της ΑΕΛ, θα «προκαλούσαμε» α-συμφωνία, βάζοντας αστερίσκους και «ανούσιες» δικαιολογίες, πραγματικά με ξεπερνάει. Και τι δεν έχω διαβάσει αυτές τις μέρες. Ο στόχος ένας και εντελώς λάθος: Τι μπορούμε να «εκμεταλλευτούμε» ενόψει των εκλογών του Οκτώβρη από την ΑΕΛ. Κρίμα και μόνο κρίμα…!

Να θυμίσω ότι στις πρόσφατες Εθνικές εκλογές, οι πολίτες σ’ αυτό ακριβώς γύρισαν την πλάτη. Είπαν αρκετά με την μόνιμη καταγγελία, την τοξικότητα και την ρητορική του: «Σε όλα απέναντι…»

Ναι τα «έχω» με όλους εκείνους τους «τύπους», που το παίζουν επικοινωνιολόγοι κρυπτόμενοι πίσω από παχυλές αμοιβές, για να προτείνουν «χορηγούμενες» αναρτήσεις με φωτογραφίες στο facebook, βαρύγδουπες διαπιστώσεις που τις ξέρει και η «κουτσή Μαρία» και άλλα ανούσια και καταστροφικά. Τους ζω πολλά χρόνια στην πολιτική και πραγματικά έχω απορήσει επανειλημένως σε meetings, παρουσία πολιτικών προσώπων, για την «λαμπερή» ανικανότητα που ακόμη σ’ αυτόν τον τόπο πληρώνεται αδρά…

Έχω γράψει αρκετές φορές, ότι μια παραγωγική αντιπολίτευση, είναι πολύ πιο σημαντική από μια καλή αρχή.

Η εποχή, που η αντιπολίτευση περίμενε απλώς να πέσει μία αρχή σαν «ώριμο φρούτο» ή να ξεχειλίσει η απογοήτευση των πολιτών, ανήκει στο παρελθόν.

Τι θα πρότεινα εγώ…Καμία ρήξη, καμία καταγγελία, καμία τοξικότητα.
Κάνε την ποιοτική διαφορά.

Δείξε γιατί είσαι καλύτερος σε όλα τα σημαντικά και κυρίως πρότεινε πως θα κάνεις την καθημερινότητά όλων καλύτερη. Το λέω και το εννοώ…Το τηλέφωνό μου πάντα ανοιχτό για όσους χρειάζονται μία ιδέα, μια πρόταση, μία πιο αποδοτική θεώρηση των πραγμάτων.

Ο σύγχρονος ψηφοφόρος έχει γίνει απαιτητικός και δεν αποδέχεται άλλο την ρητορική του: «μονίμως απέναντι»

Μέσα σ’ αυτούς τους απαιτητικούς ψηφοφόρους – δημότες της Λάρισας, βάζω πρώτο εμένα…

Όσο για τους φανατικά κομματικούς, που βλέπουν παντού δράκους και απειλές, θα πω μόνο ότι ίσως είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να εκσυγχρονιστούμε και πολιτικά. Αν δεν μιλήσουμε τώρα για τις πόλεις με όρους ικανών και όχι κομματικών, πότε θα το κάνουμε; Το έκανε άλλωστε ήδη πράξη ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, με το σχήμα της νέας Κυβέρνησης αλλά και τους νέους Γενικούς Γραμματείς. Μίλησε πρώτος για ικανούς ανθρώπους ανεξαρτήτου ιδεολογίας και καλά έκανε.

Για να τελειώνουμε. Όταν πέφτει στο τραπέζι το όνομα της ΑΕΛ, δεν υπάρχουν αντιπολιτεύσεις και συμπολιτεύσεις. Λέμε επί της αρχής όλοι, ΝΑΙ σε όλα…! Τα υπόλοιπα ακολουθούν.

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν: Αναφέρεται ως πηγή το tirnavospress.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά. – Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή – Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.

Το άρθρο Βάσος Καραμπίλιας: « Για τα θέματα της ΑΕΛ, λέμε επί της αρχής όλοι, ΝΑΙ σε όλα…» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Στο ίδιο έργο θεατές. Κάτοικοι σε απόγνωση, πυροσβέστες στα όριά τους, περιοχές στο έλεος του θεού. Συνεχίζουμε αδικαιολόγητοι, δείχνοντας εδώ και δεκαετίες την ίδια ηθική «αναπηρία». Μας αρέσει να φαντασιωνόμαστε εχθρούς, αόρατους, σκιώδεις, ξένους. Δεν μας αρέσει ο ρεαλισμός και η αυτοκριτική. Οφείλουμε πράγματι να μάθουμε να ζούμε με τους νέους κανόνες της κλιματικής κρίσης. Επιβάλλεται όμως να δείξουμε και σεβασμό, απέναντι στα καιρικά φαινόμενα που ήρθαν για να μείνουν και κυρίως ν’ αλλάξουμε την κακή μας κουλτούρα που ακόμη «φλέγεται»…

Οι διαχρονικές ευθύνες της πολιτείας και των δήμων είναι εδώ, όπως και η συνένοχη ανθρώπινη συμπεριφορά. Η άναρχη δόμηση, οι καταπατήσεις με ανέλεγκτους τίτλους ιδιοκτησίας, στο βωμό της ασυδοσίας και του «κάνω τα στραβά μάτια», τα φρεάτια των πόλεων που δεν καθαρίζονται από τις «σπουδαίες» δημοτικές αρχές, οι δρόμοι που φτιάχνονται «αρπακόλλα» με χώμα πάνω στο χώμα, αλλά θεωρούνται μεγάλες προεκλογικές επιτυχίες, τα μπαζώματα των ρεμάτων που μπορώ να πετάξω τα σκουπίδια μου, η περιβαντολογική αδιαφορία που ήλθε, είδε και απήλθε, είναι λίγες από τις αιτίες.

Τι κάνουμε σε επίπεδο πρόληψης; Τι κάνουμε σε επίπεδο ενημέρωσης των πολιτών; Τι κάνουμε σε επίπεδο διδασκαλίας των μαθητών; Τι κάνουμε σε επίπεδο καλλιέργειας κουλτούρας των παιδιών; Τι κάνουμε σε επίπεδο αυστηρής δασικής πολιτικής; Συνεχίζει να μας συντηρεί το: «Ωχ αδερφέ».

Συγνώμη θα ζητήσει κανείς; Συγνώμη γιατί αυτό το κράτος επί δεκαετίες θεωρούσε το φυσικό περιβάλλον ως «τσιφλίκι» ρουσφετιών. Γιατί οι τελευταίες ουσιαστικές πολιτικές δασοπροστασίας και ανάδειξης του φυσικού πλούτου, εφαρμόστηκαν κάπου στην δεκαετία του 90’.

Γιατί αυτή η πανέμορφη χώρα ήταν πάντα εγκλωβισμένη σε νοοτροπίες αταξίας και αναρχίας, όσον αφορά τα παράνομα κτίσματα σε προστατευόμενες (και καλά…) περιοχές. Συγνώμη, για όλους εκείνους που χτίζουν ακόμη παράνομα, αλλά κι εκείνους που με το απαραίτητο «φακελάκι», κάνουν τα στραβά μάτια. Για όλους εκείνους τους «σπουδαίους» Δημάρχους, που πίσω από την ανικανότητά τους δεν έκαναν ποτέ σημαία ενός προεκλογικού προγράμματος δύο λέξεις κι αυτές με κεφαλαία.

«ΠΡΟΛΗΨΗ» – «ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ». Για όλους εκείνους τους «σπουδαίους» Δημάρχους, που δεν κατάφεραν να φτιάξουν καθαρές και ασφαλείς πόλεις. Για όλες εκείνες τις «σπουδαίες» δημοτικές αντιπολιτεύσεις, που επί χρόνια μόνο καταγγέλλουν χωρίς να προτείνουν.

Συγνώμη γιατί επί δεκαετίες αυτό το κράτος υποτίμησε τον άνδρα και τη γυναίκα Πυροσβέστη και Αστυνομικό, καλλιεργώντας μία «κακή νοοτροπία» δημοσίου υπαλλήλου και αποτιμώντας το έργο τους, σε μισθούς απαξίωσης.

Γιατί μόνο όταν συμβεί το «κακό», καταλαβαίνει μία ολόκληρη κοινωνία ότι υπάρχουν και «ήρωες» δίχως μπέρτες. Τον υπόλοιπο χρόνο είναι απλοί πυροσβέστες και «μπάτσοι». Γιατί μιλάμε μόνο για την Κλιματική κρίση, χωρίς να καλλιεργούμε περιβαλλοντική συνείδηση.

Για τα εκατοντάδες νομοσχέδια που ψηφίζαμε πάντα μετά τις τραγωδίες, αλλά δεν εφαρμόστηκαν ποτέ. Για όλες εκείνες τις φορές που φάγαμε στο δάσος και την παραλία, χωρίς να μαζέψουμε τα σκουπίδια, και πετάξαμε το τσιγάρο στην εθνική οδό, ανοίγοντας το παράθυρο.

Για όλους εκείνους που εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο πολιτικά, δείχνοντας την κομματική «ασυνειδησία» και ηθική τους κατρακύλα. Για την «δημοσιογραφία» εκμετάλλευσης του πόνου, που σε μία κανονική χώρα διώκεται. Γιατί μέσα στο πεδίο τραγικότητας, επωάζονται μόνο οι εξαιρέσεις και όχι οι κανόνες.

Γιατί μονίμως περιμένουμε από τους άλλους να μας διδάξουν, να μας αλλάξουν. Συγνώμη για μία πανέμορφη Ελλάδα, που και φέτος την κάψαμε. Πόσο επίκαιρα τα λόγια του Κέννεντυ: «Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου»…

Βάσος Π. Καραμπίλιας

Δικηγόρος Αθηνών 

Επιστημονικός συνεργάτης στη Βουλή των Ελλήνων

Το άρθρο Βάσος Καραμπίλιας: Η κακή μας κουλτούρα «φλέγεται»… εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

……«Ο πιο μακρινός (μέχρι στιγμής) πρόγονος της οικογένειας Καραμπίλια, αναφέρεται ο Λαρισαίος έμπορος Τζήκας, με παρουσία στην πόλη της Λάρισας από τις αρχές του 1800. Ο Τζήκας υπήρξε μετέπειτα οπλαρχηγός στο Σούλι, κατά την διάρκεια του αγώνα. Κάποιες από τις ιστορικές μαρτυρίες της εποχής, αναφέρουν ότι ήταν ένας άνθρωπος με όψη μελαμψή, κοντός και παχουλός, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι της εποχής στην Λάρισα να του δώσουν το προσωνύμιο «Καραμπίλια» (Καρά=Μαύρος και Μπίλιας). Εγγονός του ήταν ο έμπορος Βασίλειος Καραμπίλιας, ο οποίος άνοιξε το πρώτο υποδηματοποιείο στην Λάρισα, κάπου στα μέσα του 19ου αιώνα. 

Ο Βασίλειος Καραμπίλιας απέκτησε δύο γιούς, τον Χρήστο και τον Παναγιώτη, που διατηρούσαν στα τέλη του 19ου αιώνα επιχείρηση τροφίμων στην γωνία Πατρόκλου και Ρούσβελτ και μία κόρη, την Ελένη. Η Ελένη παντρεύτηκε τον Ιωάννη Κατσίγρα και απέκτησαν τον Γιώργο Κατσίγρα, μετέπειτα σπουδαίο Ιατρό και μεγάλο ευεργέτη της Λάρισας (Ιατρική σχολή – Πινακοθήκη Κατσίγρα) Αργότερα, τα αδέλφια Χρήστος και Παναγιώτης ακολούθησαν ξεχωριστές επαγγελματικές πορείες. Ο Χρήστος άνοιξε δική του εμπορική επιχείρηση τροφίμων στην πλατεία Σιάουλο (γωνία Νικηταρά και 23ης Οκτωβρίου), την οποία συνέχισαν τα παιδιά του Βασίλης και Τηλέμαχος. 

Ο Παναγιώτης, μέλος εφορευτικών επιτροπών της Λάρισας στις Εθνικές εκλογές στις αρχές του 20ου αιώνα, διατήρησε την επιχείρηση της οικογένειας στην Πατρόκλου, παντρεύτηκε την Όλγα Βασιλείου και απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Τον Αλέκο, τον Βάσο, τον Νίκο και την Ευγενία. Η Ευγενία παντρεύτηκε τον Αντώνη Δημότσιο από τον Βόλο και απέκτησαν την Μαρία. Ο Νίκος Καραμπίλιας έφυγε από τη ζωή το 1943. Βρισκόταν κατά τη διάρκεια του πολέμου ως αιχμάλωτος σε τρένο που έπεσε σε ενέδρα εκρηκτικών. Εισήχθη στην Σχολή Ευελπίδων από όπου αποφοίτησε με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού στο σώμα του Πυροβολικού. Τιμήθηκε ως ήρωας πολέμου με το «δίπλωμα ευγνωμοσύνης», από το ελληνικό κράτος. 

Ο Αλέκος Καραμπίλιας στον οποίο κληροδοτήθηκε η επιχείρηση της οικογένειας, απέκτησε μετά τον γάμο του την Όλγα Καραμπίλια, που από τον γάμο της με τον Πολιτικό Μηχανικό Περικλή Χασάπη, απέκτησαν τον Δημήτρη και την Ζωή. Ο Αλέκος υπήρξε ενεργό μέλος στα αθλητικά δρώμενα της πόλης, με έντονη προσφορά και στον Προσκοπισμό της εποχής. Τερματοφύλακας της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΗΡΑΚΛΗ Λαρίσης, ενώ διακρίθηκε σε αγώνες στίβου και άλλες αθλητικές διοργανώσεις, και διετέλεσε μέλος της παλιάς διοίκησης του ομώνυμου συλλόγου. 

Ο Βάσος Καραμπίλιας ήταν νομικός, ένας εκ των παλαιοτέρων δικηγόρων Λαρίσης με αριθμό μητρώου 2 στον Δ.Σ.Λ και τέως Βουλευτής Λαρίσης από το 1952, και στη συνέχεια  πολιτευτής μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 70.  Ο Βάσος ήταν παντρεμένος με μία από τις πλέον περιζήτητες νύφες της δεκαετίας του 30 στην Λάρισα, την Κοραλία Τελειονοπούλου, απόφοιτη των καλογραιών και καθηγήτρια Γαλλικών. Η Κοραλία ήταν κόρη του Λαρισαίου Βιομήχανου Σοφοκλή Τελειονόπουλου και της Άννας Τελειονοπούλου, και είχε άλλες 4 αδελφές. Την Μαρίκα, τελειόφοιτη Νομικής και σύζυγο του δικηγόρου και παλιού Βουλευτού Λαρίσης Ηλία Σκυλλάκου, την Μαργαρίτα, διπλωματούχο καθηγήτρια πιάνου, την Χριστίνα, απόφοιτη της Παιδαγωγικής Ακαδημίας και την Τούλα, Χημικό και πρωταθλήτρια στο τρέξιμο. Ο Βάσος και η Κοραλία, απέκτησαν δύο παιδιά. Τον νομικό και πρώην τραπεζικό Πάνο Καραμπίλια, που από τον γάμο του με την έμπορο Νίκη Ψωμάκη, απέκτησαν τον Βάσο, την Κοραλία και τον Ραφαήλ, και τον πρώην τραπεζικό Νίκο Καραμπίλια, που από τον γάμο του με την Αναστασία Μπεκιώτη, απέκτησαν τον Βασίλη. 

Αυτός είναι ο κεντρικός κορμός του οικογενειακού δένδρου, καθώς η οικογένεια Καραμπίλια έχει την τιμή να συνδέεται συγγενικά και με πολλές άλλες σημαντικές οικογένειες Λαρισαίων (Οικ. Σκυλλάκου, Βάη, Παπουτσή, Κίττα, Κουκουτάρα, Βασιλείου, Αλεξάνδρου, Καραγάτση, Ροδόπουλου, κ.α)…………». Τελικά οι άνθρωποι «φεύγουν» μόνο όταν σταματήσεις να τους μνημονεύεις. Ορισμένοι σπουδαίοι βέβαια, απ’ αυτούς που δυστυχώς δεν βγαίνουν πλέον στην πόλη μας, θα είναι για πάντα εδώ…

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν: Αναφέρεται ως πηγή το tirnavospress.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά. – Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή – Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.

Το άρθρο Οικογένεια Καραμπίλια: Ένα «ταξίδι» ιστορίας για την Λάρισα εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Από τη νέα μητέρα που το «πρωτάκι» της μεγαλώνει και ετοιμάζεται για τον ερχόμενο Σεπτέμβρη, μέχρι τον περήφανο πατέρα που συνοδεύει την κόρη του στο εξεταστικό κέντρο των Πανελληνίων εξετάσεων. Θα ήθελα να απευθυνθώ και στους δύο «τύπους» γονιών και να τους κοιτάξω στα μάτια.

Βασική σας επιδίωξη θα έπρεπε να είναι ένα χαρούμενο παιδί και στη συνέχεια ένας καλός μαθητής και «αύριο» ένας συνεπής φοιτητής. Δεν έχει νόημα να προετοιμάζετε από τώρα τη γωνιά του σπιτιού, που θα μπουν «καμαρωτά» τα 12 αριστεία ή το πτυχίο της σχολής του. 12 χρόνια κοινωνικής παιδείας να έχει το παιδί σας και άλλα 4 φοιτητικά χρόνια διαμόρφωσης ενός ποιοτικού χαρακτήρα.

Μην κομπάζετε για ένα «τέλειο» και αψεγάδιαστο παιδί, αλλά για ένα ευτυχισμένο παιδί υπόδειγμα συμπεριφοράς. Από κοινωνικά μορφωμένους ανθρώπους έχει ανάγκη ο τόπος και το αποδεικνύουν τα γεγονότα καθημερινά στη σύγχρονη Ελλάδα. Σε πανεπιστημιακή μόρφωση έχουμε αποθέματα.
Θα ήθελα να απευθυνθώ στον Βασίλη που έχει ως στόχο τη Νομική, τον Δημήτρη που θέλει να γίνει γιατρός, την Κατερίνα που στοχεύει στην Αρχιτεκτονική, τον Κωνσταντίνο που μόχθησε για το Πολυτεχνείο. Το να βάζετε στόχους είναι ένα υπέροχο δείγμα ωριμότητας. Όταν όμως ο στόχος αυτός δεν επιτευχθεί τότε τι; Τελειώνουν όλα; Είναι εξετάσεις δίχως αύριο; Ασφαλώς όχι. Αλίμονο αν ήταν. Μία δοκιμασία από τις πολλές που θα ζήσετε είναι. Μία «μάχη» από τις δεκάδες που θα δώσετε και που σχεδόν όλοι καταλήξαμε αβίαστα στο ίδιο ερώτημα. Άξιζε…; Άξιζε ως προς τη στιγμή, το αίσθημα της επιτυχίας, την εμπειρία της διαδικασίας, την ωρίμανση μέσα από το αποτέλεσμα. Άξιζε, γιατί η γνώση είναι το πιο σπουδαίο εφόδιο. Άξιζε, γιατί στον «μαραθώνιο» της ζωής αποδείξατε ότι είστε έτοιμοι να πάρετε τη σκυτάλη.

Δεν άξιζε, γιατί δυστυχώς η ανώτατη πανεπιστημιακή παιδεία στην Ελλάδα στενάζει ακόμη, εξαρτημένη από αναξιοκρατία, καταλήψεις, ανομία. Δεν άξιζε, γιατί το σύγχρονο σχολείο ψάχνει ακόμη να βρει τον ρόλο του. Δεν άξιζε, γιατί βιώνουμε μια αγορά εργασίας όπου τα κορυφαία επαγγέλματα και οι επιστήμες έχουν απαξιωθεί πλήρως. Δεν άξιζε, γιατί στις μέρες μας χάθηκε η πραγματική έννοια του ανθρώπου με (Α) κεφαλαίο, που δεν χαρακτηρίζεται από το επάγγελμά του, αλλά από την ποιότητα του χαρακτήρα του.

Οι καιροί που διανύουμε είναι απαιτητικοί και οι προκλήσεις πολλές. Μιλώ καθημερινά με αρκετούς νέους ανθρώπους και νιώθω πολύ όμορφα, όταν μου δείχνουν ότι διψούν για ένα αξιοκρατικό και ποιοτικότερο εκπαιδευτικό σύστημα. Για ένα σύγχρονο σχολείο. Ένα πρωτοπόρο Πανεπιστήμιο. Ένα αξιοπρεπές εργασιακό περιβάλλον. Αποτελεί αδήριτη ανάγκη λοιπόν, να γίνει η δημόσια εκπαίδευση εθνική προτεραιότητα και καταλύτης κοινωνικής ανάπτυξης. Όσο πιο έγκαιρα καταλάβουμε ότι το νηπιαγωγείο, το σχολείο, το πανεπιστήμιο είναι οι βασικοί πυλώνες προόδου για έναν τόπο, τόσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά θα αλλάξουν πολλά σε αυτήν τη χώρα. Καλή τύχη σε όλα τα παιδιά. Η επιτυχία σας άλλωστε είναι δεδομένη…!

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν: Αναφέρεται ως πηγή το tirnavospress.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά. – Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή – Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.

Το άρθρο Βάσος Καραμπίλιας: «Πανελλήνιες εξετάσεις. Τι άξιζε και τι όχι…» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Επανέρχομαι στα δικά μας… Τι κι αν βρίσκεσαι στο δρόμο, ή σε καφενείο, ή σε προεκλογική συγκέντρωση, τα ακούσματα είναι κοινά.  Όλοι έχουν άποψη για όλα. Σύγχρονοι πολιτικοί επικοινωνιολόγοι, ειδικοί σύμβουλοι πολιτικών προσώπων και το κυριότερο «αξιόπιστοι δημοσκόποι». Μου θυμίζει τους «προπονητές της εξέδρας», που το προπονητικό τους ένστικτο εκτείνεται ως δια μαγείας από τον Πέπε Γκουαρδιόλα μέχρι τον Τάκη Λεμονή… Και τι δεν ακούς. Άλλοι αναφέρουν σίγουρους αριθμούς για το αποτέλεσμα αυτής της Κυριακής, αλλά (από τώρα) και της «δεύτερης» Κυριακής, άλλοι λένε τι θα έκαναν εκείνοι καλύτερα αν ήταν πολιτικοί αρχηγοί, και άλλοι ξέρουν ήδη το Υπουργικό συμβούλιο του Ιουλίου…

Μία χώρα που ο καθένας όχι μόνο λέει την μπαρούφα του, μα κυρίως μάχεται «μέχρις εσχάτων» για να την επιβάλλει. Όσο για την κοινή χρήση υπερβολικών λέξεων και φράσεων, «σιγά τα ωά»…! Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ με την «μικρή» εμπειρία που ίσως έχω αποκτήσει αυτά τα 15 χρόνια στο Κοινοβούλιο, σε αυτή την προεκλογική περίοδο άκουσα από πολύ κακές έως μέτριες πολιτικές ομιλίες. Ταυτόχρονα «πνίγηκα», από τις «κοσμοπλημμύρες» και τις «λαοθάλασσες» κομματικών κοινών που ανακυκλώθηκαν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις (βλέπεις τα ίδια πρόσωπα σχεδόν παντού), μέχρι τους πηχυαίους τίτλους (γέλιου) πολιτικών «ογκόλιθων», που θέλουν να σώσουν την χώρα που τελικά ίσως και να μην σώζεται με τίποτα. Υποψήφιοι Βουλευτές με «όραμα» (στα λόγια) για την επόμενη μέρα, αλλά με «έλλειμμα» προτάσεων (στην πράξη). Τώρα πως το καταφέρνουν αυτό, ένας θεός το ξέρει…

Από την άλλη, πόσα να τάξουμε πια και σε πόσους…; Ένα φαινόμενο τόσο παλαιομοδίτικο που με γυρίζει σε εποχές «Μαυρογιαλούρου». Είχαν ρωτήσει κάποτε τον Ελευθέριο Βενιζέλο για τον πολιτικό λόγο, που συνηθίζουν να χρησιμοποιούν οι πολιτικοί πριν και μετά τις εκλογές και εκείνος είχε απαντήσει: «Αυτά τα οποία ελέγαμεν χθες ήταν δια να έλθωμεν εις την εξουσίαν. Αυτά τα οποία λέγωμεν σήμερον είναι δια να μείνωμεν εις την εξουσίαν». Πόσο επίκαιρο για μια χώρα, που διαχρονικά αντιμετώπιζε πρόβλημα πολιτικής αξιοπιστίας, ειδικά πριν τις εκλογές. 

Και όπως περνούσαν οι μέρες, με ρωτάει ένας φίλος: «Έχεις να προτείνεις καμία καλή κωμωδία;» Του πρότεινα μία «ποδοσφαιρική», με τίτλο: «Τελικός Κυπέλλου Ελλάδας». Έτοιμο εδώ και χρόνια το σενάριο, έμενε να δούμε που θα γίνουν τα «εξωτερικά γυρίσματα». Στην Κύπρο εισπράξαμε ένα τεράστιο «Όχι» με λίγο από σεφταλιά. Στην Αυστραλία ένα καγκουρό απάντησε «No thank you…». Στον Βόλο, το αρχικό «Όχι» (που τελικά έγινε «Ναι»…) είχε και λίγο από τσίπουρο. Στην Λάρισα ένα ακόμη «Όχι», αυτή τη φορά με συνοδεία παγωμένου εσπρέσο. Όσο για την Αλβανία, την Ρουμανία και την Πολωνία, «no comment»…

Κλείνω με μία πολιτική «κωμωδία» παραγωγής 2023, που αφορά την πολιτική «κληρονομιά» του Ανδρέα Παπανδρέου. Η διαμάχη δύο κομμάτων ακόμη και στο debate για την πλήρη «κυριότητα» της «κομματικής κάρας» του Ανδρέα, αναδίδει ένα ελαφρύ άρωμα «Εμπραγμάτου δικαίου». Ποιος έχει την ψιλή κυριότητα και ποιος την επικαρπία. «Μας τα πήρατε όλα, τουλάχιστον αφήστε μας την πλήρη κυριότητα», λέει ο ένας. «Ο Ανδρέας δεν ανήκει σε κανέναν αλλά στην Ιστορία», απαντάει ο άλλος. Τελικά, η «κυριότητα» μεγάλων πολιτικών ανδρών έχει θαυματουργές ιδιότητες, θα πω εγώ. Μεταμορφώνει ακόμη και τους «παραλυτικούς» της συντήρησης, σε «πρωταθλητές» της προόδου. Και μέσα σ’  αυτή την «ωραία» ατμόσφαιρα, οι Έλληνες προσέρχονται στις κάλπες. Καλή Ψήφο λοιπόν..! 

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν: Αναφέρεται ως πηγή το tirnavospress.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά. – Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή – Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.

Το άρθρο Βάσος Καραμπίλιας: Εκλογές 2023. Είμαστε μία «ωραία» ατμόσφαιρα… εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Εκλογές στον ορίζοντα… Μια σπουδαία πολιτειακή διαδικασία, που δυστυχώς αντιμετωπίζεται με εξαιρετική προχειρότητα. Οι προεκλογικές «φανφάρες» πολλές, το βασικό διακύβευμα της κάλπης απαξιωμένο, η ποιότητα του πολιτικού διαλόγου χαμηλή, οι τελικές επιλογές των υποψηφίων βιαστικές και πρόχειρες.

Kι όπως διάβαζα την εφημερίδα μου τι να δω…; Το όνομα αυτής: «ΔΗΜΗΤΡΑ». Δεν μιλώ για κάποια ξεχωριστή επιλογή υποψήφιας στις επερχόμενες εκλογές, ούτε για μία φανταχτερή «τηλε-Persona» του εγχώριου lifestyle, που γεμίζει με τηλεοπτική «ποιότητα» τις καθημερινές μας. Ούτε καν για την αρχαία θεά του Ολύμπου και προστάτιδα της μητρότητας και της οικογένειας. Αναφέρομαι στο νέο προεκλογικό οικονομικό «πείραμα» της χώρας, που ήρθε να σώσει τον τόπο που δεν σώζεται με τίποτα…

Συνεχίζω να διαβάζω την εφημερίδα μου και όπως γυρίζω σελίδα, στέκομαι στα 36 κόμματα που τελικά θα λάβουν μέρος στις εκλογές του Μαΐου. Πόση ξεκαρδιστική «αρλούμπα» να χωρέσουν οι ελληνικές προεκλογικές εκστρατείες; Πόση ανόητη ψηφοθηρία σε θολά εκλογικά νερά; Πόσους «μετά Χριστόν» θαυματοποιούς να αντέξει αυτός ο έρμος τόπος; Πίστευα ότι μετά τις τελευταίες δεκαετίες στην προεκλογική κονίστρα του τόπου, τα έχω δει όλα.

Είναι όμως έτσι; Από τις πίτσες που έστελναν στον Βασίλη Λεβέντη του 0,1%, από τα ποσοστά κάποτε του 1% των γραφικών συνωμοσιολόγων του τόπου, μέχρι τα πρόσκαιρα μορφώματα του Facebook και τις πληρωμές με «ΔΗΜΗΤΡΕΣ» του κ. καθηγητή με ένα (Ν). Γιατί καλά τα οικονομοτεχνικά λογύδρια στα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων, που εντυπωσιάζουν τους φοιτητές και άλλο να λες την προεκλογική σου μπαρούφα, παίζοντας στ’ αλήθεια «Monopoly» με την τσέπη και την ευημερία όλων μας. Ειδικά όταν οι δικές σου καταθέσεις είναι εκτός Ελλάδας…

Σε ακόμη μία ελληνική προεκλογική περίοδο η σαχλαμάρα «χτυπάει… κόκκινο». Ο ένας λέει «Ναι» σε κυβέρνηση ηττημένων με λίγο από «ανοχή», πιστεύοντας ότι ακόμη μπορούμε να βαράμε τα νταούλια και οι αγορές να χορεύουν. Ο άλλος δεν θέλει για Πρωθυπουργό τον μεν, ούτε για εταίρο τον δε, αλλά ταυτόχρονα δεν προτείνει κανέναν Πρωθυπουργό.

Κάποιος άλλος επαναφέρει κάθε μέρα στις μνήμες μας τις τραγικές στιγμές του 2015, με τις ουρές έξω από τα ATM, μιλώντας για πληρωμές με «Δήμητρα» και «Οδυσσέα» και είχαμε και την «κορυφαία» συζήτηση για το αν ο Άρειος Πάγος θα εγκρίνει τη συμμετοχή πολιτικών «ογκόλιθων», που από τη γράμμωση των γυμναστηρίων κάποτε, η οργή της πλατείας μετέτρεψε σε Κοινοβουλευτικούς «ήρωες» σήμερα. Ας σοβαρευτούμε. Δυστυχώς δεν έχουμε αντιληφθεί πλήρως τη δύναμη της ψήφου.

Όχι δεν ισοδυναμεί με το κέρασμα σε μία ταβέρνα από έναν υποψήφιο Βουλευτή, ούτε με το ρουσφέτι που έγινε κάποτε. Ούτε καν με το τάξιμο της επόμενης μέρας. Ο Αβραάμ Λίνκολν είχε πει : «Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα.

Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου». Αρκετά με της επικίνδυνες προεκλογικές «φαντασιώσεις» που κάποτε οδήγησαν τη χώρα ένα βήμα από το γκρεμό. Αρκετά με τους παράλληλους μονολόγους των ανούσιων debate που τελικά δεν βλέπει κανείς. Αρκετά με τα «παχιά» λόγια προεκλογικής βλακείας, που «έπιασαν ταβάνι».

Η χώρα θέλει σταθερές κυβερνήσεις. Η γενιά μου θέλει ξεκάθαρες λύσεις και κυρίως γενναίες πράξεις. Τις έχετε…;

* Ο Βάσος Π. Καραμπίλιας είναι Επιστημονικός συνεργάτης στη Βουλή των Ελλήνων

Το άρθρο «Η γενιά μου θέλει ξεκάθαρες λύσεις και γενναίες πράξεις…» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Καμιά 50αριά τα τελευταία 3 χρόνια…! Όσο κι αν «ενοχλεί» ευτυχώς λίγους, θα συνεχίσω να το λέω. Για τις πόλεις δεν δέχομαι καμία κομματική συζήτηση.  Απαιτώ συνεννοήσεις και δράσεις σε επίπεδο ικανών προσώπων και όχι στενών ιδεολογικών αγκυλώσεων.  Η Λάρισα στο «σαλόνι», οι κομματικές «ταυτότητες» στις τσέπες… Δεν άνηκα ποτέ στην κατηγορία όλων εκείνων που μόνο καταγγέλλουν, αφορίζουν, γκρινιάζουν, δείχνουν με το δάχτυλο, χωρίς  θέση και κυρίως χωρίς προτάσεις.

Όλοι όσοι διετέλεσαν Δήμαρχοι Λαρισαίων προσέφεραν και συνέβαλαν στην πρόοδο της πόλης. Έτσι και με την παρούσα Δημοτική Αρχή, που και εκείνη άφησε το στίγμα της όλα αυτά τα χρόνια. Παρόλ’αυτά, όταν μιλώ για την πόλη με την οποία είχα διαχρονικά μία σχέση «πάθους», δεν χωρούν αυταρέσκειες και εφησυχασμοί. Εχθρός του καλού είναι μόνο το καλύτερο… 

Η Λάρισα πρέπει να γίνει ακόμη πιο καθαρή. Επαρκές προσωπικό, σύγχρονος στόλος, κουλτούρα καθαριότητας, κίνητρα ανακύκλωσης και κυρίως συγκομιδή τις ώρες που πρέπει. Η Λάρισα πρέπει να γίνει ακόμη πιο «πράσινη». Αρκετά με το τσιμέντο στις πλατείες και το μπετόν παντού γύρω μας. Βάλτε χρώμα σήμερα και «στείλτε» ΟΛΑ τα δημόσια κτίρια εκτός του ιστορικού κέντρου «χθες» Ψάχνω να βρω μία σύγχρονη Ευρωπαϊκή πόλη, όπου ενώ πίνει κάποιος τον καφέ του, ακριβώς μπροστά του γίνεται μεταγωγή κρατουμένου, αλλά μάταια…!

Η Λάρισα πρέπει να γίνει ακόμη πιο «έξυπνη». Αδιανόητη η φυσική παρουσία του δημότη στα Δημαρχιακά «γκισέ», λίγο πριν την 5η Βιομηχανική Επανάσταση. Η σχέση δήμου – δημότη, πρέπει να περνάει αποκλειστικά από μία οθόνη. Η Λάρισα οφείλει να είναι ασφαλής για τον πεζό. Οι πεζόδρομοι και οι πλατείες μίας σύγχρονης μεγαλούπολης «φιλοξενούν» αυστηρά και ΜΟΝΟ πεζούς, μητέρες με καρότσια, ποδήλατα, παιδιά και οχήματα έκτακτης ανάγκης.

Η Λάρισα έχει πάρα πολλά αυτοκίνητα δυστυχώς. Η ανάγκη νοοτροπίας χρήσης εναλλακτικών μέσων μεταφοράς – κίνησης, όπως γίνεται στα σύγχρονα ιστορικά κέντρα αντίστοιχων Ευρωπαϊκών πόλεων, είναι πιο μεγάλη από ποτέ. Ειδικά σε πόλεις με σύντομους χρόνους και μικρές αποστάσεις, η καλλιέργεια ειδικής κυκλοφοριακής κουλτούρας είναι η μόνη λύση. Η Λάρισα έχει ανάγκη από «πλούσιο» τουρισμό. Υψηλού επιπέδου οι υπηρεσίες εστίασης της πόλης δεν λέω, αλλά τι γίνεται με τα πολιτιστικά της μνημεία, τους αρχαιολογικούς χώρους, τις μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, τις πλούσιες αγροτικές μονάδες, τον ιατρικό τουρισμό, τα μεγάλα εμπορικά κέντρα, τα μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα; Η Λάρισα, επιβάλλεται να αποδείξει το «πάθος» της για την Α.Ε.Λ. και τον Πηνειό. Η πόλη που «γέννησε» το περιφερειακό ποδόσφαιρο, μπορεί να γίνει «μήτρα» αθλητικής ανάπτυξης. Η πόλη που έγινε τραγούδι για το ποτάμι της, είναι αναγκαίο να αναπτυχθεί από αυτό… 

Καθόμουν πρόσφατα με μία παρέα στην Αθήνα, και μόλις άκουσαν ότι είμαι Λαρισαίος μου είπαν: «Από την πόλη με τα πολλά καφέ ε;…» Εύχομαι σύντομα όταν θα ακούν κάποιοι την καταγωγή μου να λένε: «Από την πόλη πρότυπο σε ανάπτυξη και πρόοδο…».

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν: Αναφέρεται ως πηγή το tirnavospress.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά. – Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή – Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.

Το άρθρο Βάσος Καραμπίλιας: Η Λάρισα στο «σαλόνι», οι κομματικές ταυτότητες στις τσέπες… εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Έχουμε ψηφίσει πάνω από 50 νόμους επιτάχυνσης της δικαιοσύνης. Περισσότερα από 300 φορολογικά νομοσχέδια. Περισσότερα από 200 ασφαλιστικά νομοσχέδια. Περισσότερα από 250 νομοσχέδια για τη δημόσια διοίκηση. Ο αθλητικός νόμος από το 1975 έχει περισσότερες από 60 τροποποιήσεις. Εκατοντάδες παρεμβάσεις στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Δεκάδες νόμοι – πλαίσια εισαγωγής στα Πανεπιστήμια. Η Φινλανδία έχει το ίδιο εκπαιδευτικό σύστημα από το 1953…! Τα τελευταία 40 χρόνια, έχουν ψηφιστεί περίπου 6.000 νόμοι, όπου μαζί με τις υπουργικές αποφάσεις, προεδρικά διατάγματα, διευκρινιστικές εγκυκλίους κ.α, φτάνουν τις 150.000 νομοθετικές παρεμβάσεις…! Ο Ροΐδης είχε πει πριν 150 χρόνια: «Εις νόμος απαιτείται εις αυτήν τη χώρα, ο οποίος επιτάσσει την εφαρμογή των υπολοίπων νόμων».

Εάν η ουσία των ψηφισθέντων νόμων, συνοδευόταν από «Κουλτούρα» σωστής εφαρμογής, απουσία στείρου καταγγελτικού λόγου και «αδιαφορία» πολιτικού κόστους, θα ήμασταν μία «άλλη» χώρα. Από νόμους λοιπόν άλλο τίποτα… «Κουλτούρα» ελάχιστης συνεννόησης θέλουμε. Όταν όμως δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε στα επιβεβλημένα, πως θα γίνει στα σύνθετα; Χρειαζόμαστε άμεσα μία «ψηφιοποίηση» νοοτροπίας, καθώς ανέκαθεν είχαμε θέμα με την ποσότητα και την ποιότητα. Πάντα πίστευα ότι η νομοπαρασκευαστική ποιότητα και ποσότητα, επιβάλλεται να ενταχθούν στις Συνταγματικές επιταγές και μέσα από εκεί να καλλιεργηθεί η όποια «Κουλτούρα». Αλίμονο αν ένας επενδυτής δεν γνωρίζει ότι η χώρα που θέλει να επενδύσει τα χρήματά του και μέσα από την επένδυση να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, δεν έχει σταθερότητα. Και όταν λέμε σταθερότητα μιλάμε για κοινωνική, πολιτική, κυβερνητική και τέλος φορολογική…! Όταν το φορολογικό μας σύστημα αλλάζει κάθε 2 χρόνια, πόση αξιοπιστία βγάζει αυτό σε διεθνές επίπεδο;

Η χώρα θα παράξει αποτελέσματα, μόνο όταν η συμπολίτευση μάθει να νομοθετεί με όρους αντιπολίτευσης και η αντιπολίτευση ορθώσει αντίλογο με όρους συμπολίτευσης. Το Ελληνικό παλαιοκομματικό φαινόμενο του «Όχι σε όλα» και του «Ναι σε τίποτα», είδαμε τελικά που μας οδήγησε… Πληρώνουμε δυστυχώς ακόμη τις πρόχειρες και βιαστικές επιλογές προσώπων, που πρόσκαιρα θεώρησαν τους εαυτούς τους ικανούς να καθορίσουν τις τύχες των επόμενων γενναίων, αλλά… Όλα συνεπώς είναι ζήτημα επιλογών και σε αυτό το σημείο, τόσο το πολιτικό σύστημα όσο και το εκλογικό σώμα έχουν διαχρονικές ευθύνες. Η σπουδαιότητα του υπέρτατου εκλογικού δικαιώματος για τον ψηφοφόρο, δεν πρέπει να περιορίζεται στα αυστηρά Συνταγματικά όρια της ισότητας της ψήφου, αλλά να επεκτείνεται και στην αντίληψή του σχετικά με τη δύναμη της ψήφου. Ο Αβραάμ Λίνκολν είχε πει κάποτε: «Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου…»

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν: Αναφέρεται ως πηγή το tirnavospress.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά. – Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή – Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.

Το άρθρο Βάσος Καραμπίλιας: Όταν αρχίζουν τα «δεν» ξεκινούν και τα προβλήματα… εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Του Λαρισαίου που εξαιτίας του ιδρύθηκε η Ιατρική Σχολή της Λάρισας, η σπουδαία Πινακοθήκη με την τεράστια συλλογή έργων του, και φυσικά τον γιατρό που πέρασε από το Χειρουργικό του «κρεβάτι», έστω ένας Λαρισαίος από κάθε οικογένεια. Κάποιοι λίγοι έγραψαν και τίμησαν ναι. Δημοσιογράφοι, Γιατροί, απλοί πολίτες, αλλά μέχρι εκεί. Η «επίσημη» πλευρά της πόλης, απούσα…

Όπως λένε, τους φίλους τους διαλέγεις, τους συγγενείς όμως τους βρίσκεις. Αν γινόταν να μη σε βρω, αλλά να πρέπει να σε διαλέξω για θείο μου, θα έλεγα και πάλι «Ναι». Για όσα μου κληροδότησες. Για όσα μου δίδαξες. Για τα δεκάδες απογεύματα στο Ιατρείο σου στη Λάρισα. Για τη συνέντευξη που μου έδωσες για μία εργασία μου στη Γ’ Δημοτικού και την «πρόβλεψη» που έκανες τότε… Για το χαμόγελό σου, όταν με έβλεπες στην πόρτα της Κλινικής.

Ξεχωρίζω λίγες γραμμές από το δημοσίευμα του «Ημερήσιου Κήρυκα» της εποχής: Μάρτιος του 1998…«Ο μεγάλος Γεώργιος Κατσίγρας, ο σπουδαίος Γιατρός που λάτρεψε το νυστέρι και τη Λάρισα όσο κανείς, πέρασε στην αιωνιότητα. Γεννήθηκε στην Λάρισα στις 20 Φεβρουαρίου του 1914. Ήταν γιος του Ιωάννη Κατσίγρα, γεωπόνου από την Ανατολική Ρωμυλία και της Λαρισαίας Ελένης Καραμπίλια. Πρώτος εξάδελφος μίας άλλης σπουδαίας προσωπικότητας για την πόλη μας, του παλιού Δικηγόρου και τέως Βουλευτού, Βάσου Καραμπίλια».

Κάποιος έλεγε ότι οι άνθρωποι «φεύγουν» μόλις τους ξεχάσουμε. Δυστυχώς ο σπουδαίος Λαρισαίος Γιατρός και μέγας Ευεργέτης της Λάρισας, «έφυγε» μόνο για τους «επίσημους» ταγούς της πόλης. Θα είναι όμως πάντα εδώ, για όλους εμάς. 25 Χρόνια συμπληρώθηκαν από την ημέρα που η Λάρισα έγινε πιο «φτωχή» και από τότε όλο και «φτωχαίνει», καθώς οι σπουδαίοι δεν αναπληρώνονται. Θα σε μνημονεύω πάντα ως ελάχιστο χρέος τιμής. Δεν βγαίνουν δα και κάθε μέρα τέτοιοι Λαρισαίοι. Άλλωστε την ιστορία αυτής της πόλης, έγραψαν κάποτε ορισμένοι σπουδαίοι και είναι πλέον πιο αναγκαίο από ποτέ, να συνεχίσουν και κάποιοι άλλοι να την γράφουν…

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν: Αναφέρεται ως πηγή το tirnavospress.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά. – Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή – Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.

Το άρθρο Βάσος Καραμπίλιας: «Δεν βγαίνουν κάθε μέρα τέτοιοι Λαρισαίοι…» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Όχι δεν πείθομαι εγώ και εκατομμύρια άλλοι, ότι ένα μόνο ανθρώπινο χέρι, προκάλεσε τόσο πόνο.

Από μόνη της αυτή η εκδοχή αποτελεί ασέβεια στα θύματα. Εκατοντάδες τα «εγκληματικά» χέρια εδώ και 20 χρόνια, που οι συνθήκες στον ελληνικό σιδηρόδρομο από τριτοκοσμικές, έγιναν απλά μέτριες.
Η οργή μου δύσκολο να με αποχωριστεί. Ειδικά όταν βλέπω αυτά τα όμορφα αγγελούδια, που κάποιες μανάδες θα τα κλαίνε για πάντα. Ειδικά όταν σκέφτομαι, ότι εκείνη τη μέρα ταξίδεψα και εγώ με το τρένο.

Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2023, σιδηροδρομικός σταθμός Λάρισας. Φτάνω με το ταξί, μπαίνω στον σταθμό, βγαίνω στην αποβάθρα. Ο καιρός μουντός και θέλησα να βγάλω μία αναμνηστική φωτογραφία στον σταθμό.

Αυτή τη φορά αποφάσισα να ταξιδέψω με το τρένο για την Αθήνα και ήμουν και πάλι γεμάτος χαρά, που είδα τους δικούς μου ανθρώπους και τους φίλους μου. Η μέρα εκείνη είχε καμιά 10αριά δρομολόγια συνολικά και το ένα από αυτά ήταν «ταξίδι για τον ουρανό…».

Όσο σκέφτομαι ότι θα μπορούσε να είναι το δικό μου δρομολόγιο, τόσο πιο πολύ πονάω σήμερα… Πονάω για όλα αυτά τα παιδιά, που σήμερα είναι άγγελοι. Πονάω για το παιδί από το πλήρωμα, που πιάσαμε την κουβέντα για λίγο και θα γύριζε με το μοιραίο τρένο στη Θεσσαλονίκη.

Πονάω γιατί αποφάσισα να ταξιδέψω στο πρώτο βαγόνι για να είμαι πιο άνετα… (σκέφτηκα) και τελικά ζω και εγώ από τύχη. Πονάω για το συνηθισμένο μήνυμα που έστειλα στους δικούς μου ότι: «Ξεκινήσαμε. Όλα καλά», μα κυρίως που δεν έδωσα τη σημασία που έπρεπε στην απάντηση της μητέρας μου που έλεγε: «Πάρε με αμέσως όταν φτάσεις…»

Πόσο πόνο πρέπει να βιώσει αυτός ο τόπος τελικά, για να γίνουν τα αυτονόητα…; Μπράβο στους πολίτες της Λάρισας, που κατέκλυσαν τις πλατείες σήμερα για να δώσουν αίμα. 

Μπράβο στους εθελοντές του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Μπράβο στους διασώστες του ΕΚΑΒ. Μπράβο στους ήρωες της ΕΜΑΚ, που ήταν όλοι εκεί από το πρώτο λεπτό.

Μπράβο στους σπουδαίους γιατρούς και νοσηλευτές για την ανεκτίμητη προσφορά τους. Μπράβο στην Περιφέρεια Θεσσαλίας και τον Δήμο Λαρισαίων για τον σωστό συντονισμό.

Γιατί επιτέλους, στη χώρα του: «Πάμε κι όπου βγει», όπου οι αχθοφόροι μπορεί κάποια στιγμή να γίνουν σταθμάρχες, (σέβομαι κάθε είδους εργασία αλλά…) ανεξαρτήτου ηλικίας, τη χώρα που τα χρυσό-πληρωμένα συστήματα σκουριάζουν σε υπόγεια, τη χώρα που οι υπεύθυνοι συνεννοούνται ακόμη μέσω κινητών τηλεφώνων και γράφουν στα μπακαλο-τεφτέρια της υπηρεσίας αριθμούς πρωτοκόλλων, τη χώρα που το «φτηνό» ρουσφέτι ζει και βασιλεύει, πρέπει να λέμε και κανένα Μπράβο…

Την περασμένη Τρίτη στον σταθμό αισθανόμουν χαρά. Μέχρι και σήμερα αισθάνομαι πόνο, θλίψη και κυρίως οργή…!

Από αύριο θα πρέπει όλοι να βρούμε τη δύναμη και να μετατρέψουμε την θλίψη και την οργή μας σε «απαίτηση», μήπως και αρχίσουν πλέον να λειτουργούν τα αυτονόητα στην χώρα του: «Πάμε κι όπου βγει». Δύσκολο μεν, αλλά…

*Δικηγόρος – Επιστημονικός Συνεργάτης στη Βουλή των Ελλήνων

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν: Αναφέρεται ως πηγή το tirnavospress.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά. – Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή – Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.

Το άρθρο Βάσος Καραμπίλιας: Στη χώρα του: «Πάμε κι όπου βγει…» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Γράφει ο  Βάσος Καραμπίλιας*

Εκλογές στον «ορίζοντα». Ψηφοδέλτια και υποψηφιότητες στο «τραπέζι». Είπα ως νέος άνθρωπος, με «ανησυχίες» αφενός και που ξέρει να θαυμάζει το «άξιο» αφετέρου, να χαλαλίσω λίγο από τον χρόνο μου για το αυτονόητο.

Να ψάξω ονόματα, να διαβάσω βιογραφικά και το κυριότερο, να εξετάσω ιδέες, θέσεις, προτάσεις. Να δω νέα πρόσωπα με στάση ζωής και πορεία. Να δω ένα θαρραλέο άνοιγμα σε καινούργιες «θάλασσες».

Άλυτες εξισώσεις θα μου πεις, όσο συνεχίζουμε να μιλάμε για κομματικούς «σωλήνες» και ισόβιους της πολιτικής ζωής. Ζούμε στην εποχή, που ο υποψήφιος βάζει την πρόσκαιρη «δημοσιότητα» πάνω από την προσωπική αξιοπρέπεια. Ζούμε στην εποχή, που οι πολιτικές προσωπικότητες «χτίζονται» στα κομματικά «γραμμάτια» και όχι στον ορθό πολιτικό λόγο. Ζούμε στην εποχή που δυστυχώς οι επιλογές γίνονται από το κάτω «ράφι…», μάλλον προς εξυπηρέτηση άλλων σκοπών. Τελικά το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό. Είναι ξεκάθαρα ποιοτικό… Από το «έλα μωρέ γιατί να μην ασχοληθώ και εγώ», μέχρι το «όλοι ίδιοι είστε», μία ψήφος δρόμος.

Και μέσα από όλο αυτό το «σύννεφο μετριότητας», ξεσπάει η γνωστή προεκλογική «καταιγίδα» λαϊκισμού. «Γιαλαντζί Πασιονάριοι» της πολιτικής και αδιόρθωτοι καιροσκόποι, που «έχτισαν» καριέρες εκμεταλλευόμενοι την οργή των πολιτών από τη μία και τις διαχρονικές ευθύνες ενός «αμαρτωλού» πολιτικού συστήματος, από την άλλη. Ασφαλώς λίγη σημασία έχει το ύφος, αλλά και το μέρος που τα λένε. Είτε είναι η Βουλή των Ελλήνων, που αρκετοί απ’ όλα τα κόμματα πριν λίγα χρόνια την έβλεπαν ως κάτι το ακατόρθωτο και περιορίζονταν απλά στο να βγάζουν φωτογραφίες μπροστά στους τσολιάδες και στα περιστέρια, είτε είναι το καφενείο της γειτονιάς.

Δεν θα μείνω μόνο στον κώδικα συμπεριφορών και αισθητικής. Δεν θα μείνω μόνο στην απαξίωση του κορυφαίου θεσμού όπως «ήταν κάποτε..» αυτός του Βουλευτού. Στέκομαι κυρίως στα κριτήρια που τα κόμματα επιλέγουν υποψηφίους και εμείς ψηφίζουμε. Αν πρέπει να κάνουμε συνεπώς τη συζήτηση για ένα ποιοτικότερο πολιτικό προσωπικό, τότε πρέπει να έχεις το θάρρος να μιλήσουμε και για ένα καλύτερο εκλογικό σώμα. Ένα εκλογικό σώμα που θα επιλέγει τους ικανούς και έτσι θα δείχνει πόσο σέβεται τους θεσμούς. Δυστυχώς όμως, κορυφαίοι πολιτειακοί θεσμοί «παίζονται» ακόμη στη λάσπη της μετριότητας. Το πιο θλιβερό βέβαια είναι ότι συμμετέχουμε στο «παιχνίδι» αμετανόητοι…

*Ο Βάσος Καραμπίλιας είναι Δικηγόρος – Επιστημονικός συνεργάτης στη Βουλή των Ελλήνων

Το άρθρο Πολιτικό παιχνίδι στη «λάσπη» της μετριότητας… εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Κι όμως, στην εποχή της ασύγκριτης προόδου, των τεχνολογικών «θαυμάτων» και των «έξυπνων» πόλεων, δεν είμαστε καλά. Έχουμε πολλή δουλειά ακόμη, τόσο σε επίπεδο κουλτούρας, όσο και αποτελεσματικότητας. Ακούω από αρκετούς το επιχείρημα, ότι «ο τάδε ή ο δείνα «ασχολούνται» πολλά χρόνια με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και ξέρουν τα θέματα».

Όταν σχεδόν όλα πλέον κρίνονται από το αποτέλεσμα, το σημαντικό δεν είναι να μου πεις πόσα χρόνια «ασχολείται» κάποιος, αλλά τι παρήγαγε στο πεδίο όλα αυτά τα χρόνια, για να γίνει μία πόλη σύγχρονη. Ποια είναι τα μετρήσιμα αποτελέσματα που φέρουν την υπογραφή του, και έκαναν ποιοτικότερη την καθημερινότητα του δημότη.

Καλώς ή κακώς οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Δεν λέω, καλά τα ωραία λόγια και ο εύκολος δρόμος του «Όχι σε όλα και Ναι σε τίποτα», αλλά δεν νομίζετε ότι ήρθε η ώρα να βαδίσουμε τον δύσκολο δρόμο των ουσιαστικών λύσεων και των άμεσων αποτελεσμάτων…;  

Ειδικά στην εποχή των ψηφιακών ταχυτήτων, όπου όλα μπορούν να γίνουν πιο γρήγορα και ευκολότερα, το να βλέπεις πόλεις να παραμένουν στάσιμες και άτολμες, είναι πραγματικά στενάχωρο. Πόλεις που μπορούν να γίνουν πρότυπα ψηφιακής προόδου, υποδείγματα τουριστικής ανάπτυξης, κέντρα εμβληματικών επενδύσεων.

Τα ψηφιακά «άλματα» που έγιναν μέσα σε λίγους μήνες στη χώρα, θα έπρεπε να αποτελέσουν την αφορμή για να εξασφαλίσει η πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα, ένα καλύτερο μέλλον για τους δημότες της.

Δυστυχώς όμως, δυσκολευόμαστε πολύ να αλλάξουμε τρόπο σκέψης και κυρίως δράσης. Φοβόμαστε να συγκρουστούμε με τον «κακό» μας εαυτό. Καλλιεργούμε ακόμη κουλτούρες ωχαδερφισμού και νοοτροπίες ενός μακρινού παρελθόντος.

Ακούω κάποιους να μιλάνε για την Λάρισα του 2023. Για την Λάρισα του 2030 θα μιλήσει κανείς; Για την Λάρισα του 2030 έπρεπε να δουλεύετε ήδη… Για την Λάρισα του χαμηλού τουριστικού στοιχείου, θα προτείνει κανείς; Είναι δυνατόν μία πόλη με τόσο μεγάλη ιστορία, να έχει εδώ και δεκαετίες σχεδόν μηδαμινά ποσοστά τουρισμού;

Ναι είναι αν και δεν θα έπρεπε, καθώς σε κάθε σύγχρονη Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, ήδη «τρέχουν» πολλές δράσεις με ίδιους πόρους των δήμων αλλά και Ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά εργαλεία για «πλούσιες» μορφές τουρισμού, που αφήνουν έσοδα στα ταμεία μίας πόλης. 

Η Λάρισα έχει όλες τις προδιαγραφές για να γίνει ένα σπουδαίο διαμεταφορικό κέντρο, που θα ενώνει το Βορρά με το Νότο. Πηγή μεγάλων επενδύσεων, εμπορίου, καινοτομίας, σπουδαίων αθλητικών γεγονότων, θρησκευτικού, αρχαιολογικού, αγροτικού, ιατρικού τουρισμού.

Η Λάρισα δεν μπορεί να είναι μόνο οι «περιβόητες» πλατείες και ο ποιοτικός της καφές, αλλά η διασύνδεση των αρχαιολογικών της σημείων, ο καλλωπισμός και οι παρεμβάσεις στις περιφερειακές γειτονιές αρχικά και στη συνέχεια στο κέντρο της. 

Η Λάρισα μπορεί να γίνει μία «Αυθεντική» πόλη, όπου οι νέες τεχνολογίες θα βρίσκονται στην υπηρεσία του δημότη σε κάθε γωνία, σε κάθε πλατεία, σε κάθε κεντρικό δρόμο.

Μία πόλη με υψηλό επίπεδο οδοποιίας, καθαρή και «πράσινη», με λιγότερο μπετόν στις πλατείες της. Μία πόλη με κανόνες που επιβάλλουν ορθή οδηγική συμπεριφορά, εκτεταμένη χρήση μέσων μαζικής μεταφοράς σύμφωνα με ευρωπαϊκά πρότυπα και επαρκείς χώρους στάθμευσης.

Μία πόλη με οργανωμένο σώμα δημοτικής αστυνομίας, με σωστά εκπαιδευμένα στελέχη στην υπηρεσία του δημότη, όπως συμβαίνει σε κάθε σύγχρονη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. 

Η Λάρισα μπορεί να γίνει μία «Έξυπνη» πόλη, με δράσεις που γεννούν κουλτούρα ανακύκλωσης και ορθής χρήσης του νερού από τον δημότη.

Με «έξυπνο» φωτισμό στις γειτονιές και παροχή σε δημότες και επισκέπτες μιας σειράς από καθημερινές ψηφιακές ευκολίες, όπως παγκάκια με δημόσιο wi-fi, ψηφιακούς χάρτες της πόλης στις πλατείες, δέκτες στις πινακίδες ονομασίας των οδών με πληροφορίες σχετικά με την ιστορία, τον πολιτισμό και τα αξιοθέατα, σημεία φόρτισης ηλεκτρικών οχημάτων. 

Οι έτοιμες συνταγές μετριότητας, οι κομματικές «επετηρίδες» και τα πολιτικά «δαχτυλίδια» ανήκουν στο παρελθόν. Αυτό που απαιτούν σήμερα οι δημότες, είναι την ημέρα μετά τις εκλογές να κάθονται γύρω από ένα τραπέζι άνθρωποι ικανοί και πρακτικοί, ανεξαρτήτου κομματικής ιδεολογίας για να διαχειριστούν αποτελεσματικά τις κρίσεις. Ας τους ακούσουμε…

*Δικηγόρος – Επιστημονικός Συνεργάτης στη Βουλή των Ελλήνων

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν: Αναφέρεται ως πηγή το tirnavospress.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά. – Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή – Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.

Το άρθρο Βάσος Καραμπίλιας: Λάρισα του 2023 λένε… Για την Λάρισα του 2030 θα μιλήσει κανείς; εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Βάσος Καραμπίλιας, Δικηγόρος – Επιστημονικός Συνεργάτης στη Βουλή των Ελλήνων

Υπάρχουν πόλεις όμορφες, «έξυπνες», σύγχρονες, αλλά και «ανθρώπινες». Μία τέτοια πόλη, είναι η Λάρισα. Η «ανθρώπινη» πόλη των ζεστών ανθρώπων, των φωτεινών καταστημάτων, των ξεχωριστών καφέ, των πεζοδρόμων. Η «ανθρώπινη» πόλη που μπορείς να την περπατήσεις εύκολα και κυρίως να γυρίσεις κάθε της γωνιά γρήγορα. Κι όμως, κίνηση αρκετή στο κέντρο λένε οι μεν, δύσκολη και ακριβή η στάθμευση λένε οι δε, χιλιάδες αυτοκίνητα λένε οι άλλοι, αδιανόητο να μην επιλέγεις τα μέσα μεταφοράς, το ποδήλατο και το περπάτημα σε μία «ανθρώπινη» Ευρωπαϊκή πόλη, λέω εγώ. 

Αλήθεια, πόσοι από όσους ξέρουν μόνο να «γκρινιάζουν», έχουν χρησιμοποιήσει έστω και μία φορά τα λεωφορεία στη Λάρισα…; Αποφάσισα πρόσφατα, ως νέος άνθρωπος που εκτιμά τον χρόνο στην καθημερινότητά του, να κάνω ένα προσωπικό πείραμα επί μία ολόκληρη εβδομάδα στην πόλη μου. Όχι κάτι «σπουδαίο», μην τρομάζετε. Απλά πράγματα για τον «σύγχρονο» Ευρωπαίο δημότη. Χρησιμοποίησα όλες τις διαδρομές των Αστικών συγκοινωνιών της Λάρισας, κάθε μέρα και άλλη διαδρομή. Από τη Γιάννουλη μέχρι τα Νεκροταφεία, από τη Νέα Σμύρνη μέχρι τη Νεάπολη, από τη Νίκαια μέχρι το Αλκαζάρ, και από τέρμα Βόλου, μέχρι την Τερψιθέα. Εξαιρετικός στόλος, ευγενέστατοι οδηγοί, πεντακάθαρα οχήματα και το κυριότερο, πολύ γρήγορα και «ανθρώπινα». 

Αλήθεια, πόσοι από όσους ξέρουν μόνο να γκρινιάζουν, έχουν εικόνα για τον τρόπο κυκλοφοριακής συμπεριφοράς των κατοίκων σε πόλεις τους εξωτερικού, αντίστοιχες με τη Λάρισα…; Η κουλτούρα του «σύγχρονου» Ευρωπαίου δημότη, περνάει μέσα από τις γρήγορες μετακινήσεις, τις εύκολες αποστάσεις και κυρίως την «ανθρώπινη» καθημερινότητα. Παράλληλα, κάθε δημοτική αρχή σε μία «ανθρώπινη» πόλη, οφείλει να κάνει τα αυτονόητα. Πρωταρχικό μέλημα η στάθμευση για τους μόνιμους κατοίκους του κέντρου. Ειδικές συμφωνίες πακέτων προσιτών τιμών, στα εισιτήρια των αστικών λεωφορείων. Ειδικές συμφωνίες πακέτων προσιτών τιμών, για τα δημοτικά και τα ιδιωτικά πάρκινγκ στο κέντρο της πόλης, σε όσους έχουν ειδική άδεια εισόδου στο κέντρο. Ειδικές συμφωνίες για τακτικά δρομολόγια και επαρκή αριθμό λεωφορείων σε κάθε γραμμή. Επαρκείς χώροι στάθμευσης περιφερειακά του κέντρου, για όσους θέλουν να κάνουν χρήση οχήματος μέχρι ενός σημείου. Το κυριότερο, ένα καλά οργανωμένο σώμα Δημοτικής Αστυνομίας, που θα ελέγχει τυχόν παραβάσεις και θα εφαρμόζει τον νόμο. 

Η θέση μου είναι ξεκάθαρη χρόνια τώρα. Στα ιστορικά κέντρα των «σύγχρονων» πόλεων κυκλοφορούν μόνο συγκεκριμένα οχήματα. Ασθενοφόρα, αστυνομικά και πυροσβεστικά οχήματα, ταξί, λεωφορεία, δημοτικά οχήματα, οχήματα ειδικών κατηγοριών, οχήματα μόνιμων κατοίκων και απορριμματοφόρα. Και αυτά με κανόνες… Είναι δυνατόν να τρως σ’ έναν κεντρικό πεζόδρομο της Λάρισας και εκείνη τη στιγμή να σταματάει μπροστά σου το απορριμματοφόρο, για την γνωστή συγκομιδή, όταν σε κάθε σύγχρονη Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα αυτό γίνεται μόνο μεταμεσονύκτιες και πολύ πρωινές ώρες; Είναι δυνατόν να πίνεις τον καφέ σου στα κεντρικά καφέ της πόλης, και εκείνη την ώρα μπροστά σου να γίνεται μεταγωγή κρατουμένων, όταν σε κάθε σύγχρονη Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, οι δικαστικές υπηρεσίες βρίσκονται αποκλειστικά σε Περιφερειακά σημεία; Είναι δυνατόν μέσα στον πεζόδρομο που κυκλοφορεί ένας γονιός με το παιδί του, να εισέρχεται ταυτόχρονα ένα όχημα για να ξεφορτώσει, όταν σε κάθε σύγχρονη Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα η είσοδος στον πεζόδρομο επιτρέπεται για λόγους φορτοεκφόρτωσης, μόνο τις πρώτες πρωινές ώρες ; 

Από την άλλη, δυστυχώς κάποιοι πιστεύουν ότι ζούμε ακόμη στην εποχή, που η αντιπολίτευση περίμενε απλώς να πέσει το «ώριμο φρούτο» ή να ξεχειλίσει ο θυμός των πολιτών. Ακούω μάλιστα συχνά τη φράση που δικαιολογεί την προσωπική μας ανικανότητα και λέει «Μα ο τάδε έχει φθορά…» Αυτό που πρέπει να σε απασχολεί, δεν είναι η φθορά του άλλου, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ καλύτερα. Πως θα αλλάξεις εσύ την κατάσταση, ποια ξεκάθαρη θέση πήρες για όλα τα σημαντικά που συμβαίνουν γύρω μας και κυρίως, τι προτείνεις για όλα τα μεγάλα που απασχολούν τον πολίτη. 

Ευτυχώς, ο σύγχρονος ψηφοφόρος έχει γίνει απαιτητικός. Κανείς δεν μπορεί πλέον να διεκδικήσει την ψήφο του, αποφεύγοντας να τοποθετηθεί στα μεγάλα ζητήματα με προτάσεις και καταφεύγοντας απλά σε συνθήματα και ανέξοδες φωτογραφίες. Και μέσα σ’ αυτούς τους ψηφοφόρους-δημότες της Λάρισας βάζω πρώτο εμένα… Αν θέλουμε να «κομπάζουμε» ότι είμαστε «σύγχρονοι» δημότες, οφείλουμε να σκεφτόμαστε όπως ταιριάζει σε μία «Ευρωπαϊκή» πόλη. Διαφορετικά, μπορούμε να συνεχίσουμε την μίζερη ρητορική του «Όχι σε όλα και του Ναι σε τίποτα», ακόμη και για θέματα που στις σύγχρονες πόλεις είναι λυμένα εδώ και δεκαετίες.

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν: Αναφέρεται ως πηγή το tirnavospress.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά. – Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή – Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.

Το άρθρο Βάσος Καραμπίλιας: «Λάρισα, η «ανθρώπινη» πόλη που θέλουμε…» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Αν δουλεύαμε για το παρόν και το μέλλον, με την ίδια σπουδή και θέρμη που έχουμε μάθει να «τιμούμε» αλλά και να αντιδικούμε ως λαός για το μακρινό μας παρελθόν, είμαι βέβαιος ότι θα ήμασταν μία άλλη χώρα. Μία χώρα καλύτερη, ισχυρότερη, λιγότερο μίζερη και κυρίως αποδοτικότερη για τις νεότερες γενιές. Τις γενιές που προτιμούν να οραματίζονται το μέλλον τους, από το να «αντιμάχονται» ανούσια πάνω από κλειστά ιστορικά κεφάλαια.

Μία κοινωνία που ακόμη διχάζεται για ιστορικά γεγονότα του 50, του 60 και του 70, δεν μπορεί να προοδεύσει. Μία κοινωνία, που ακόμη και μπροστά σε στιγμές απόλυτου προσωπικού πόνου και ύψιστου ανθρώπινου σεβασμού διαχωρίζεται, δεν μπορεί παρά να είναι καταδικασμένη. Όταν μάλιστα μπροστάρηδες αυτής της «άρρωστης» διχόνοιας είναι νέοι άνθρωποι, αγέννητοι την εποχή των γεγονότων, τότε η στασιμότητα φαντάζει μοιραία.

Σχεδόν κάθε Χειμώνα εγκλωβιζόμαστε στον χιονιά. Δυστυχώς, παραμένουμε ανεξαρτήτως εποχής «εγκλωβισμένοι» σε ιστορικούς διαχωρισμούς και ταμπέλες. «Καλοί και κακοί», Αντί- και Φίλο-, Πράσινοι και Κόκκινοι, Μνημονιακοί και Αντί-, Μπλε και Ροζ. Αλήθεια, η πρόοδος, η ανάπτυξη, το ισχυρό Κράτος Δικαίου, οι «στιβαροί» θεσμοί, οι καλές δουλειές για τους νέους ανθρώπους, τι χρώμα έχουν…;

Η Δημοκρατία τελικά, είναι το ωραιότερο και το πιο ισχυρό πολίτευμα, γιατί ξέρει πάντα να «σκύβει» το κεφάλι με σεβασμό, ενώπιον ανθρώπων και γεγονότων. Είτε αυτά προέρχονται από τα δεξιά της ιστορίας, είτε από τα αριστερά. Γιατί αλίμονο αν η ιστορία δημιουργούσε φοβικά σύνδρομα. Γιατί η ιστορία δεν μπαίνει ποτέ σε δυναμόμετρο ευαισθησίας. Γιατί η ιστορία υπήρξε πάντα αμείλικτη, απέναντι σε όσους τόλμησαν να την «καπηλευθούν» ψηφοθηρικά. Γιατί η ιστορία ξέρει να αποκαθιστά μνήμες και να κρίνει αυστηρά συμπεριφορές…

Το άρθρο Βάσος Καραμπίλιας: «Εγκλωβισμένοι» ακόμη σε ιστορικούς διαχωρισμούς και ταμπέλες» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το άρθρο Καραμπίλιας: «Όλοι κολυμπάμε στον βόθρο, αλλά μερικοί από εμάς κοιτάμε τα αστέρια…» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.