Σε κλίμα χαράς και συγκίνησης τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη στον Τύρναβο ο γάμος του Αντιδημάρχου Επιχειρηματικότητας & Δημοτικής Αστυνομίας του Δήμου Ελασσόνας, Κωνσταντίνου Δήμκου, με την εκλεκτή της καρδιάς του, Ελισάβετ.

Η τελετή πραγματοποιήθηκε παρουσία συγγενών, φίλων και συνεργατών του ζευγαριού, οι οποίοι έδωσαν το «παρών» για να μοιραστούν τη χαρά της ιδιαίτερης αυτής στιγμής.

Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν και ο Δήμαρχος Ελασσόνας, Νίκος Γάτσας, ο οποίος με δημόσια δήλωσή του εξέφρασε τις θερμότερες ευχές του προς τους νεόνυμφους.

«Με ιδιαίτερη χαρά συμμετείχαμε σήμερα στον γάμο του Αντιδημάρχου Επιχειρηματικότητας & Δημοτικής Αστυνομίας του Δήμου Ελασσόνας, Κωνσταντίνου Δήμκου, με την εκλεκτή της καρδιάς του, Ελισάβετ, στον Τύρναβο. Ως Δήμαρχος Ελασσόνας, εκφράζω τις εγκάρδιες ευχές μου στους νεόνυμφους και τις οικογένειές τους. Κωνσταντίνε και Ελισάβετ, σας εύχομαι βίον ανθόσπαρτον!», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο γάμος στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη Τυρνάβου πραγματοποιήθηκε σε ιδιαίτερα ζεστό και εορταστικό κλίμα, με τους καλεσμένους να εύχονται στο ζευγάρι κάθε ευτυχία στο νέο τους ξεκίνημα.

Το άρθρο «Γάμος στον Τύρναβο με πολιτικό “άρωμα” – Δήμκος & Ελισάβετ» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Κατά την έναρξη της Αγίας Μεγάλης Εβδομάδας πληροφορηθήκαμε ότι, λόγω του σοβαρού προβλήματος υγείας του εφημερίου μας – στον οποίο ευχόμαστε ολόψυχα ταχεία και πλήρη ανάρρωση – δεν θα πραγματοποιηθούν βασικές ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας στην ενορία μας. Συγκεκριμένα, ακολουθίες υψίστης σημασίας, όπως η Θεία Λειτουργία της Μεγάλης Πέμπτης και οι Μεγάλες Ώρες δεν θα πραγματοποιηθούν, ενώ άλλες, όπως η Ακολουθία του Επιταφίου, μετατίθενται σε ώρες που δεν συνάδουν με την παράδοση και το πνεύμα των ημερών π.χ. Επιτάφιος στις 5 το απόγευμα!

Αναγνωρίζουμε και ευχαριστούμε θερμά τον ιερέα της γειτονικής ενορίας, πατέρα Χαράλαμπο, από τον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Δέντρων, ο οποίος καταβάλλει υπεράνθρωπη προσπάθεια να εξυπηρετήσει περισσότερες από μία ενορίες. Ωστόσο, είναι προφανές ότι, όσο καλή διάθεση κι αν υπάρχει, ένας μόνο ιερέας δεν είναι δυνατόν να καλύψει επαρκώς τις αυξημένες ανάγκες της Μεγάλης Εβδομάδας σε πολλαπλές κοινότητες.

Η ενορία των Πλατανουλίων δεν είναι μια μικρή ή αδρανής κοινότητα. Αντιθέτως, αποτελεί μια μεγάλη και δυναμική ενορία, η οποία όλα αυτά τα χρόνια, ιδίως μετά τον σεισμό του 2021 που τη βρήκε βαθιά πληγωμένη, συνεχίζει με αξιοπρέπεια να στέκεται όρθια. Παρά τις δυσκολίες, παρά το γεγονός ότι παραμένουμε χωρίς τον φυσικό μας ναό και χωρίς ουσιαστική πρόοδο στην ανέγερση του Ιερού Ναού Αγίου Χαραλάμπους, έχουμε επιδείξει διαρκώς τον απαραίτητο σεβασμό προς κάθε αρμόδιο και λειτουργούμε με ευπρέπεια, τάξη και υπευθυνότητα.

Αυτόν τον σεβασμό απαιτούμε και εμείς να τον λάβουμε.
Είμαστε μια ζωντανή, ενεργή και συνειδητοποιημένη ενορία, με ουσιαστική πνευματική ζωή και ανάγκες που δεν μπορούν να αγνοούνται.

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί δεν είναι απλώς πρακτικά δύσκολη, είναι βαθιά προσβλητική για το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών. Σε ημέρες που αποτελούν τον πυρήνα της Ορθόδοξης πίστης, αντί να ενισχύεται η πνευματική συνοχή της κοινότητας, οδηγούμαστε στην απογοήτευση και την απαξίωση.

Σε μια τόσο μεγάλη εκκλησιαστική περιφέρεια, είναι δυνατόν να μην μπορεί να βρεθεί ούτε ένας ιερέας για να καλύψει πλήρως τις πνευματικές ανάγκες της ενορίας μας; Την ώρα μάλιστα που σε αρκετές μεγάλες ενορίες υπηρετούν δύο και τρεις ιερείς, δεν θα μπορούσε να υπάρξει η στοιχειώδης μέριμνα για την κάλυψη μιας έκτακτης και απολύτως δικαιολογημένης ανάγκης;

Ζητούμε το αυτονόητο:
την άμεση εξεύρεση λύσης, την έμπρακτη στήριξη της ενορίας μας και τον στοιχειώδη σεβασμό προς τους πιστούς, ιδιαίτερα σε ημέρες που αποτελούν τον πυρήνα της χριστιανικής μας πίστης.

Η πίστη δεν μπορεί να τίθεται σε δεύτερη μοίρα. Η τοπική μας κοινότητα δεν μπορεί να παραμένει αόρατη.

Το άρθρο «Πλατανούλια: Ενορία χωρίς στήριξη τη Μεγάλη Εβδομάδα – Αγανάκτηση και δημόσια καταγγελία» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Από την Κυριακή των Βαΐων αρχίζει ουσιαστικά η λεγόμενη Μεγάλη Εβδομάδα ή Εβδομάδα των Παθών. Κατά την ημέρα αυτή εορτάζεται η ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου Του Ιησού Χριστού στα Ιεροσόλυμα όπου, κατά τους συγγραφείς των Ιερών Ευαγγελίων, οι Ιουδαίοι Τον υποδέχθηκαν κρατώντας βάια ή βάγια (κλάδους φοινίκων) και απλώνοντας στο έδαφος τα ρούχα τους ζητωκραύγαζαν «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

Κυριακή των Βαΐων: Η Κυριακή των Βαΐων είναι η τελευταία ημέρα πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα. Την ημέρα αυτή γιορτάζουμε την πανηγυρική είσοδο του Κυρίου Ιησού Χριστού στην Ιερουσαλήμ.

Τότε, ερχόμενος ο Ιησούς από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα, έστειλε δύο από τους Μαθητές του και του έφεραν ένα γαϊδουράκι. Και κάθισε πάνω του για να μπει στην πόλη.

Ο δε λαός, ακούγοντας ότι ο Ιησούς έρχεται, πήραν αμέσως στα χέρια τους βάγια από φοίνικες και βγήκαν να τον υποδεχτούν.

Και άλλοι μεν με τα ρούχα τους, άλλοι δε κόβοντας κλαδιά από τα δέντρα, έστρωναν το δρόμο απ’ όπου ο Ιησούς θα περνούσε. Και όλοι μαζί, ακόμα και τα μικρά παιδιά, φώναζαν: «Ωσαννά· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ».

Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα «επί πώλον όνου». Πορεύεται και οι Ισραηλίτες τον υποδέχονται με τιμές ως Βασιλιά. Εκείνος δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στις τιμές, δεν περιορίζεται στο πανηγύρι, στην πρόσκαιρη δόξα, αλλά προχωρεί στο σταυρό και την Ανάσταση.

Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα είναι τελικά η είσοδος του μαρτυρίου στην επίγεια ζωή του Κυρίου. Σε λίγες ημέρες θα μαρτυρήσει και θα θανατωθεί στο σταυρό, για να θανατώσει το θάνατο και να χαρίσει τη ζωή.

Εορτασμός

Κατά τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού η εορτή της ανάμνησης αυτής τελούνταν μαζί με την ανάσταση του Λαζάρου.

Αργότερα η δεύτερη μετατέθηκε κατά μία ημέρα πριν, το λεγόμενο Σάββατο του Λαζάρου.
Σήμερα, η Κυριακή αυτή τόσο στην Ανατολική όσο και στη Δυτική Εκκλησία θεωρείται ως αρχή των Αγίων Παθών.

Παρά το χαρμόσυνο χαρακτήρα της, αρχικά η κατάλυση ψαριών, λαδιού και κρασιού την ημέρα αυτή θεωρήθηκαν ασυμβίβαστα προς την ιερότητα της Μεγάλης Εβδομάδας και της ακολουθούμενης νηστείας, προσαρμόζοντας αυτή ανάλογα.

Η παραπάνω ανάμνηση τιμάται ιδιαίτερα με εξέχουσα υμνολογία και μεγαλοπρεπή λειτουργία, στο τέλος της οποίας διανέμονται βάγια που έχουν προηγουμένως ευλογηθεί κατά την ακολουθία του όρθρου.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’.
Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον Χριστὲ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν· Ὠσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. β’.
Τῷ θρόνῳ ἐν οὐρανῷ, τῷ πώλῳ ἐπὶ τῆς γῆς, ἐποχούμενος, Χριστὲ ὁ Θεός, τῶν Ἀγγέλων τὴν αἴνεσιν, καὶ τῶν παίδων ἀνύμνησιν, προσεδέξω βοώντων σοι· Εὐλογημένος εἶ ὁ ἐρχόμενος, τὸν Ἀδὰμ ἀνακαλέσασθαι.

πηγή

Το άρθρο Κυριακή των Βαΐων: «Μετά Βαΐων και κλάδων» η υποδοχή του Χριστού στα Ιεροσόλυμα! εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ο Ακάθιστος Ύμνος, είναι ένας ύμνος που αποτελείται από προοίμιο και 24 οίκους (στροφές) σε ελληνική αλφαβητική ακροστιχίδα.

Οι πιστοί έψαλλαν τον Ακάθιστο ύμνο όρθιοι, υπό τις συνθήκες που θεωρείται ότι εψάλη για πρώτη φορά, ενώ το εκκλησίασμα παρακολουθούσε όρθιο κατά την ακολουθία της γιορτής του Ευαγγελισμού, με την οποία συνδέθηκε ο ύμνος.

Ψάλλεται ενταγμένος στο λειτουργικό πλαίσιο της ακολουθίας του Μικρού Αποδείπνου, σε όλους τους Ιερούς Ναούς, τις πέντε πρώτες Παρασκευές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τις πρώτες τέσσερις τμηματικά, και την πέμπτη ολόκληρος.

Είναι ένας ύμνος που αποτελείται από προοίμιο και 24 οίκους (στροφές) σε ελληνική αλφαβητική ακροστιχίδα, από το Α ως το Ω (κάθε οίκος ξεκινά με το αντίστοιχο κατά σειρά ελληνικό γράμμα), και είναι γραμμένος πάνω στους κανόνες της ομοτονίας, ισοσυλλαβίας και εν μέρει της ομοιοκαταληξίας.

Θεωρείται ως ένα αριστούργημα της βυζαντινής υμνογραφίας, η γλώσσα του είναι σοβαρή και ποιητική και είναι εμπλουτισμένος από κοσμητικά επίθετα και πολλά σχήματα λόγου (αντιθέσεις, μεταφορές, κλπ).

Το θέμα του είναι η εξύμνηση της ενανθρώπισης του Θεού μέσω της Θεοτόκου, πράγμα που γίνεται με πολλές εκφράσεις χαράς και αγαλλίασης, οι οποίες του προσδίδουν θριαμβευτικό τόνο.

Κατά το έτος 626 μ. Χ., και ενώ ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος μαζί με το βυζαντινό στρατό είχε εκστρατεύσει κατά των Περσών, η Κωνσταντινούπολη πολιορκήθηκε αιφνίδια από τους Αβάρους. Οι Άβαροι απέρριψαν κάθε πρόταση εκεχειρίας και την 6η Αυγούστου κατέλαβαν την Παναγία των Βλαχερνών. Σε συνεργασία με τους Πέρσες ετοιμάζονταν για την τελική επίθεση, ενώ ο Πατριάρχης Σέργιος περιέτρεχε τα τείχη της Πόλης με την εικόνα της Παναγίας της Βλαχερνίτισσας και ενθάρρυνε το λαό στην αντίσταση.

Τη νύχτα εκείνη, φοβερός ανεμοστρόβιλος, που αποδόθηκε σε θεϊκή επέμβαση, δημιούργησε τρικυμία και κατάστρεψε τον εχθρικό στόλο, ενώ οι αμυνόμενοι προξένησαν τεράστιες απώλειες στους Αβάρους και τους Πέρσες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία και να αποχωρήσουν άπρακτοι.

Στις 8 Αυγούστου, η Πόλη είχε σωθεί από τη μεγαλύτερη, ως τότε, απειλή της ιστορίας της. Ο λαός, θέλοντας να πανηγυρίσει τη σωτηρία του, την οποία απέδιδε σε συνδρομή της Θεοτόκου, συγκεντρώθηκε στο Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών. Τότε, κατά την παράδοση, όρθιο το πλήθος έψαλλε τον από τότε λεγόμενο «Ακάθιστο Ύμνο», ευχαριστήρια ωδή προς την υπέρμαχο στρατηγό του Βυζαντινού κράτους, την Παναγία, αποδίδοντας τα «νικητήρια» και την ευγνωμοσύνη του «τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ».

Κατά την επικρατέστερη άποψη, δεν ήταν δυνατό να συνετέθη ο ύμνος σε μία νύκτα. Μάλλον είχε συντεθεί νωρίτερα και μάλιστα θεωρείται ότι ψαλλόταν στο συγκεκριμένο ναό, στην αγρυπνία της 15ης Αυγούστου κάθε χρόνου. Απλώς, εκείνη την ημέρα ο ύμνος εψάλη «ὀρθοστάδην», ενώ αντικαταστάθηκε το ως τότε προοίμιο («Τὸ προσταχθὲν μυστικῶς λαβὼν ἐν γνώσει»), με το ως σήμερα χρησιμοποιούμενο «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια», το οποίο έδωσε τον δοξολογικό και εγκωμιαστικό τόνο, στον ως τότε διηγηματικό και δογματικό ύμνο.

Σύμφωνα, όμως, με άλλες ιστορικές πηγές, ο Ακάθιστος Ύμνος συνδέεται και με άλλα παρόμοια γεγονότα, όπως τις πολιορκίες και τη σωτηρία της Κωνσταντινούπολης επί των Αυτοκρατόρων Κωνσταντίνου του Πωγωνάτου (673), Λέοντος του Ισαύρου (717-718) και Μιχαήλ Γ΄ (860).

Δεδομένων των τότε ιστορικών συνθηκών (εικονομαχική έριδα, κλπ.), δεν θεωρείται απίθανο, η Παράδοση να έχει αλλοιώσει την ιστορική πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να καθίσταται πολύ δύσκολο να λεχθεί μετά βεβαιότητας ποιο ήταν το ιστορικό περιβάλλον της δημιουργίας του Ύμνου.

Σε όλη τη χειρόγραφη παράδοση, ο ύμνος φέρεται ως ανώνυμος, ενώ ο Συναξαριστής που τον συνδέει με τα γεγονότα του Αυγούστου του 626 δεν αναφέρει ούτε το χρόνο της σύνθεσής του, ούτε τον μελωδό του. Το περιεχόμενό του πάντως απηχεί τις δογματικές θέσεις της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, που συνήλθε στην Έφεσο, στη βασιλική της Θεοτόκου, το 431 από τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β΄.

Σε αυτήν συμμετείχαν 200 επίσκοποι, ανάμεσα στους οποίους ο Άγιος Κύριλλος Αλεξάνδρειας. Καταδίκασε τις διδαχές του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριου, ο οποίος υπερτόνιζε την ανθρώπινη φύση του Ιησού έναντι της θείας, υποστηρίζοντας ότι η Μαρία γέννησε τον άνθρωπο Ιησού και όχι τον Θεό. Η Σύνοδος διακήρυξε ότι ο Ιησούς είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, με πλήρη ένωση των δύο φύσεων και απέδωσε επίσημα στην Παρθένο Μαρία τον τίτλο «Θεοτόκος».

Επομένως, η χρονολογία σύγκλησής της, το 431, αποτελεί μία σταθερή ημερομηνία, καθώς είναι σίγουρο ότι ο ύμνος δεν είχε συντεθεί νωρίτερα. Από την άλλοι, κάποιοι ερευνητές θεωρούν ότι από το περιεχόμενό του συνάγεται ότι ο ύμνος αναφέρεται σε κοινό εορτασμό του Ευαγγελισμού και των Χριστουγέννων, εορτές οι οποίες χωρίστηκαν κατά τη βασιλεία του Ιουστινιανού (527-565), πράγμα που, αν ισχύει, αφενός σημαίνει ότι ο ύμνος γράφτηκε το αργότερο επί Ιουστινιανού, αφετέρου ενισχύει την άποψη ότι προϋπήρχε των γεγονότων του 626.

Η παράδοση, όμως, αποδίδει τον Ακάθιστο ύμνο στο μεγάλο βυζαντινό υμνογράφο του 6ου αιώνα, Ρωμανό τον Μελωδό. Την άποψη αυτή υποστηρίζουν πολλοί ερευνητές, οι οποίοι θεωρούν ότι οι εκφράσεις του ύμνου, η γενικότερη ποιητική του αρτιότητα και δογματική του πληρότητα δεν μπορούν παρά να οδηγούν στον Ρωμανό.

Ακόμη, σε κώδικα του 13ου αιώνα υπάρχει μεταγενέστερη σημείωση, του 16ου αιώνα, η οποία αναφέρει τον Ρωμανό ως ποιητή του ύμνου. Όμως, η άποψη αυτή αντικρούεται από πολλούς μελετητές, που βρίσκουν στη δομή, στο ύφος και το περιεχόμενό του πολλά στοιχεία μετά την εποχή του Ρωμανού.

Κατά μία άποψη, ο ύμνος ψάλθηκε καλοκαίρι, στη γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, και μάλλον αργότερα μεταφέρθηκε στο Σάββατο της Ε΄ εβδομάδος των νηστειών, ίσως από τους εικονόφιλους μοναχούς του Στουδίου. Έτσι πλησίασε τη γιορτή του Ευαγγελισμού. Είναι, δε, ενδεχόμενο σε αυτή τη μεταφορά, και πάλι για λόγους σχετικούς με την Εικονομαχία, να αλλοιώθηκε και το ιστορικό του Συναξαριστή, και από το 728, που αυτοκράτορας ήταν ο εικονομάχος Λέων Γ΄ Ίσαυρος, να μεταφέρθηκε στο 626, στα χρόνια του Ηρακλείου, ο οποίος πολεμούσε τους Πέρσες για να επανακτήσει τον Τίμιο Σταυρό. Επιπλέον υπάρχουν και άλλες δύο εκδοχές για το πρόσωπο του μελωδού του Ακάθιστου Ύμνου.

Η μία εκδοχή αναφέρει το όνομα του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γερμανού Α΄ (715-730), ο οποίος έζησε τα γεγονότα της θαυμαστής λύτρωσης της Κωνσταντινούπολης από την πολιορκία της από τους Άραβες το 718, επί Αυτοκράτορος Λέοντος του Ισαύρου.

Η εκδοχή αυτή βασίζεται στο γεγονός, ότι μία λατινική μετάφραση του ύμνου, η οποία έγινε γύρω στο 800 από τον επίσκοπο Βενετίας Χριστόφορο, τον αναφέρει ως δημιουργό του ύμνου. Η άλλη εκδοχή που υποστηρίζεται βασίζεται σε μια παλαιά αχρονολόγητη εικόνα του Ευαγγελισμού στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου της ονομαστής μονής του Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα, όπου εικονίζεται και ένας μοναχός, ο οποίος κρατάει ένα ειλητάριο που γράφει «Ἄγγελος πρωτοστάτης οὐρανόθεν ἐπέμφθη» (αρχή του α΄ οίκου του Ακάθιστου ύμνου).

Στο κεφάλι του μοναχού αυτού γράφει «ο άγιος Κοσμάς». Πρόκειται για τον Κοσμά τον Μελωδό, ο οποίος έζησε και αυτός τα γεγονότα του 718, καθώς απεβίωσε το 752 ή 754. Άλλες, λιγότερο πιθανές απόψεις θεωρούν ως μελωδό του ύμνου τον Πατριάρχη Σέργιο, τον ιερό Φώτιο, τον Απολινάριο τον Αλεξανδρέα, τον Μητροπολίτη Νικομήδειας Γεώργιο Σικελιώτη, τον Γεώργιο Πισίδη, και άλλους, που έζησαν από τον Ζ΄ μέχρι τον Θ΄ αιώνα.

Βέβαιο, είναι πάντως, ότι οι ειρμοί του Κανόνα του Ακάθιστου Ύμνου είναι έργο του Ιωάννου Δαμασκηνού (676-749), ενώ τα τροπάρια του Ιωσήφ Ξένου του Υμνογράφου. Γενικό θέμα του ύμνου είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, ο οποίος πηγάζει από την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας και περιγράφει τα ιστορικά γεγονότα, αλλά προχωρεί και σε θεολογική και δογματική ανάλυσή τους.

Ο πρώτοι δώδεκα οίκοι του (Α-Μ) αποτελούν το ιστορικό μέρος. Εκεί εξιστορούνται τα γεγονότα από τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου μέχρι την Υπαπαντή, ακολουθώντας τη διήγηση του Ευαγγελιστή Λουκά. Αναφέρεται ο Ευαγγελισμός (Α, Β, Γ, Δ), η επίσκεψη της εγκύου Παρθένου στην Ελισάβετ (Ε), οι αμφιβολίες του Ιωσήφ (Ζ), η προσκύνηση των ποιμένων (Η) και των Μάγων (Θ, Ι, Κ), η Υπαπαντή (Μ) και η φυγή στην Αίγυπτο (Λ), η οποία είναι η μόνη που έχει ως πηγή το απόκρυφο πρωτευαγγέλιο του Ψευδο-Ματθαίου.

Οι τελευταίοι δώδεκα (Ν-Ω) αποτελούν το θεολογικό ή δογματικό μέρος, στο οποίο ο μελωδός αναλύει τις βαθύτερες θεολογικές και δογματικές προεκτάσεις της Ενανθρώπισης του Κυρίου και το σκοπό της, που είναι η σωτηρία των πιστών.

Ο μελωδός βάζει στο στόμα του αρχαγγέλου, του εμβρύου Προδρόμου, των ποιμένων, των μάγων και των πιστών τα 144 συνολικά «Χαῖρε», τους Χαιρετισμούς προς τη Θεοτόκο, που αποτελούν ποιητικό εμπλουτισμό του χαιρετισμού του Γαβριήλ («Χαῖρε Κεχαριτωμένη»), που αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς (Λουκ. α΄ 28).

Στα μοναστήρια, αλλά και στη σημερινή ενορία και παλαιότερα κατά τα διάφορα Τυπικά, υπάρχουν και άλλα λειτουργικά πλαίσια για την ψαλμωδία του ύμνου. Η ακολουθία του όρθρου, του εσπερινού, της παννυχίδος ή μιας ιδιόρρυθμης Θεομητορικής Κωνσταντινουπολιτικής ακολουθίας, την πρεσβεία. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, σε ένα ορισμένο σημείο της κοινής ακολουθίας γίνεται μια παρεμβολή. Ψάλλεται ο κανών της Θεοτόκου και ολόκληρο ή τμηματικά το κοντάκιο και οι οίκοι του Ακαθίστου.

Ο Ακάθιστος Ύμνος συνδέθηκε με τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, προφανώς, εξ αιτίας ενός άλλου καθαρώς λειτουργικού λόγου. Μέσα στην περίοδο της Νηστείας εμπίπτει πάντοτε η μεγάλη γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Είναι η μόνη μεγάλη γιορτή, που λόγω του πένθιμου χαρακτήρα της Τεσσαρακοστής, στερείται προεορτίων και μεθεορτίων. Αυτήν ακριβώς την έλλειψη έρχεται να καλύψει η ψαλμωδία του Ακαθίστου, τμηματικά κατά τα απόδειπνα των Παρασκευών και ολόκληρος κατά το Σάββατο της Ε΄ εβδομάδας.

Το βράδυ της Παρασκευής και το Σάββατο είναι μέρες που μαζί με την Κυριακή είναι οι μόνες μέρες των εβδομάδων των Νηστειών, κατά τις οποίες επιτρέπεται ο γιορτασμός χαρμόσυνων γεγονότων, και στις οποίες, μετατίθενται οι γιορτές της εβδομάδας.

Σύμφωνα με ορισμένα Τυπικά, ο Ακάθιστος Ύμνος ψαλλόταν πέντε μέρες πριν τη γιορτή του Ευαγγελισμού και κατά άλλα τον όρθρο της μέρας της γιορτής.

Κοντάκιο: Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια, ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε. Ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον, ἵνα κράζω σοι• Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε».

Δρ. Ελένη Ρωσσίδου-Κουτσού

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter. 

πηγή dogma.gr

Το άρθρο Ακάθιστος Ύμνος: Πώς δημιουργήθηκε το αριστούργημα της βυζαντινής υμνογραφίας που ψάλλεται απόψε εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το φυλλάδιο, το οποίο έχει εκτυπωθεί τόσο στα ελληνικά όσο και στα αγγλικά, απευθύνεται σε επισκέπτες και προσκυνητές που φτάνουν στον Τύρναβο και επιθυμούν να γνωρίσουν την ιστορία των ναών και των εκκλησιαστικών μνημείων της περιοχής. Μέσα από έναν αναλυτικό χάρτη της πόλης παρουσιάζονται τα βασικά σημεία θρησκευτικού ενδιαφέροντος, ενώ παρέχονται χρήσιμες πληροφορίες για την ιστορία και τη σημασία κάθε ναού.

Ο Τύρναβος, γνωστός και ως «αρίζηλος πολιτεία», διαθέτει μακραίωνη εκκλησιαστική παράδοση. Ανάμεσα στα σημαντικότερα σημεία που παρουσιάζονται είναι το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία στο ομώνυμο άλσος, αλλά και ιστορικοί ναοί της πόλης όπως ο Άγιος Αντώνιος, ο Άγιος Δημήτριος, ο Άγιος Αθανάσιος και άλλοι ναοί που αποτελούν ζωντανά μνημεία πίστης και ιστορίας.

Στόχος της έκδοσης είναι να αποτελέσει έναν μικρό οδηγό για τους επισκέπτες της πόλης, ενισχύοντας τον θρησκευτικό τουρισμό και αναδεικνύοντας την ιστορική ταυτότητα του Τυρνάβου μέσα από τους ναούς και τα εκκλησιαστικά του μνημεία.

Σύμφωνα με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμο, στην υλοποίηση της πρωτοβουλίας συνέβαλαν σημαντικά ο πρώην αντιδήμαρχος Τυρνάβου Κωνσταντίνος Χρυσοβέργης, καθώς και η κ. Σταυρούλα Σδρόλια, η οποία συνέβαλε στη συγκέντρωση και τεκμηρίωση των ιστορικών στοιχείων που περιλαμβάνονται στο έντυπο.

Τα φυλλάδια είναι διαθέσιμα για το κοινό και μπορούν να τα προμηθεύονται οι επισκέπτες της πόλης από τις εκκλησίες, ώστε μέσα από αυτά να περιηγηθούν στους ναούς του Τυρνάβου και να γνωρίσουν καλύτερα την πνευματική και ιστορική κληρονομιά της περιοχής.

Το άρθρο Νέα ταξιδιωτικά φυλλάδια για τους ιστορικούς ναούς του Τυρνάβου – Πρωτοβουλία της Μητρόπολης με τη στήριξη του Δήμου εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Κατά Λουκά: Η παρουσίαση του Ιησού στο ναό. Ευαγγελικό απόσπασμα ημέρας από πρωτότυπο και σε νεοελληνική απόδοση.

Ευαγγελικό απόσπασμα Αγίου και Δικαίου Συμεών του Θεοδόχου και Άννης της Προφήτιδος. Το παρακάτω Ευαγγέλιο αναγιγνώσκεται στους ομώνυμους Ιερούς Ναούς ή/και προς τιμήν μνήμης του Δικαίου Συμεών και Άννης.

Κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο Β'(2) 25-38
Καὶ ἰδοὺ ἦν ἄνθρωπος ἐν ῾Ιεροσολύμοις ᾧ ὄνομα Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος καὶ εὐλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ ᾿Ισραήλ, καὶ Πνεῦμα ἦν ῞Αγιον ἐπ᾿ αὐτόν·
καὶ ἦν αὐτῷ κεχρηματισμένον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ ῾Αγίου μὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν ἢ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου.
καὶ ἦλθεν ἐν τῷ Πνεύματι εἰς τὸ ἱερόν· καὶ ἐν τῷ εἰσαγαγεῖν τοὺς γονεῖς τὸ παιδίον ᾿Ιησοῦν τοῦ ποιῆσαι αὐτοὺς κατὰ τὸ εἰθισμένον τοῦ νόμου περὶ αὐτοῦ,
καὶ αὐτὸς ἐδέξατο αὐτὸν εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ καὶ εὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε·
νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμά σου ἐν εἰρήνῃ,
ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου,
ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν.
φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου ᾿Ισραήλ.
Καὶ ἦν ᾿Ιωσὴφ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ θαυμάζοντες ἐπὶ τοῖς λαλουμένοις περὶ αὐτοῦ.
καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Συμεὼν καὶ εἶπε πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ· ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον.
καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί.
Καὶ ἦν ῎Αννα προφῆτις, θυγάτηρ Φανουήλ, ἐκ φυλῆς ᾿Ασήρ· αὕτη προβεβηκυῖα ἐν ἡμέραις πολλαῖς, ζήσασα ἔτη μετὰ ἀνδρὸς ἑπτὰ ἀπὸ τῆς παρθενίας αὐτῆς,
καὶ αὐτὴ χήρα ὡς ἐτῶν ὀγδοήκοντα τεσσάρων, ἣ οὐκ ἀφίστατο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ νηστείαις καὶ δεήσεσι λατρεύουσα νύκτα καὶ ἡμέραν·
καὶ αὕτη αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐπιστᾶσα ἀνθωμολογεῖτο τῷ Κυρίῳ καὶ ἐλάλει περὶ αὐτοῦ πᾶσι τοῖς προσδεχομένοις λύτρωσιν ἐν ῾Ιερουσαλήμ.

www.ekklisiaonline.gr/

Το άρθρο Το Ευαγγέλιο της Τρίτης 3 Φεβρουαρίου 2026 εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η Μονή βρίσκεται στη χαράδρα του Ενιπέα, σε υψόμετρο 850 μ., σε φυσικά οχυρή τοποθεσία με πλούσιες πηγές νερού.

Ιδρύθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα ως Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή από τον Άγιο Διονύσιο και γνώρισε σημαντική ακμή στην περιοχή του Ολύμπου. Παρά τις επανειλημμένες καταστροφές από πυρκαγιές, αποτελεί έως σήμερα σημαντικό πνευματικό και ιστορικό τοπόσημο.

Το Υπουργείο Πολιτισμού υλοποιεί έργο αποκατάστασης στη βορειοδυτική πτέρυγα, με επεμβάσεις στην Τράπεζα, στην Εστία, στο μαγειρείο και στους φούρνους της Μονής που χωροθετούνται στο ισόγειο, και σε μια σειρά θολωτών κελιών και στο Ηγουμενείο στον όροφο. Το έργο υλοποιείται με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.

Το άρθρο 23 Ιανουαρίου – Γιορτάζει ο Άγιος Διονύσιος εν Ολύμπω εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Οι πιστοί κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ασπάστηκαν Τίμιο Λείψανο του Οσίου και άκουσαν άγνωστες πτυχές της ζωής του, από τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Ευάγγελο Παπανικολάου, Κληρικό της Ιεράς Μητροπόλεως Καμερούν – Πατριαρχείο Αλεξανδρείας .

” Η ζωή ενός Αγίου, συνδέεται και με άλλους αγίους της εποχής του …” , ανέφερε χαρακτηριστικά ο π. Ευάγγελος!

Ο Όσιος Νικηφόρος, εγνώρισε τον Άγιο Νεκτάριο, επίσκοπο Πενταπόλεως τον θαυματουργό, όταν βρισκόταν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Στην συνέχεια εγνώρισε τον Όσιο Δανιήλ τον Κατουνακιώτη, που ήταν από την Σμύρνη της Μικράς Ασίας, συνδέθηκε με τον Άγιο Άνθιμο της Χίου, κατά την παραμονή του στο Λωβοκομείο Χίου, όπου έζησε ως μοναχός και όταν ήρθε, στο ” Λοιμωδών ” Αθηνών, έγινε ο Γέροντας του Οσίου Ευμενίου Σαριδάκη.

Ο π. Ευάγγελος, έκανε ιδιαίτερη αναφορά και σ΄ έναν άξιο Ιεράρχη, τον Μακαριστό Μητροπολίτη Καρυστίας και Σκύρου, μετέπειτα Μητροπολίτη Χίου, Ψαρών & Οινουσσών, κυρό Παντελεήμονα Φωστίνη, μία σπουδαία εκκλησιαστική προσωπικότητα, που συνδέθηκε με τον Όσιο Νικηφόρο τον Λεπρό.

Στο κέρασμα που παρετέθη στη τράπεζα της Ιεράς Μονής, οι κληρικοί που παρακολούθησαν την ομιλία του π. Ευαγγέλου, ευχήθηκαν στους πιστούς Καλή και Ευλογημένη Χρονιά !

Κείμενο – Φωτογραφίες : Σπύρος Θεοδ. Κουτσοχρήστος

Το άρθρο Για τον Όσιο Νικηφόρο το Λεπρό, μίλησε ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Την παραμονή τελέστηκε και στις δύο ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός. Στη μεν Μάνδρα προεξήρχε ο Πανοσιολ. Αρχιμ. κ. Κύριλλος Ιατρού, Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου, ενώ στο Πουρνάρι χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμος. Παρά το πολικό ψύχος με θερμοκρασίες κάτω του μηδενός, πολύς κόσμος συγκεντρώθηκε ώστε να τιμήσει τον Μεγάλο Άγιο και να προετοιμαστεί για την αλλαγή του χρόνου προσευχόμενος στους Ναούς του Θεού.

Στο Πουρνάρι, σε Εκκλησία πληθούσα, παρέστησαν ο Αρχιερατικός Επίτροπος Συκουρίου Αιδεσιμολ. Πρωτοπρ. κ. Γεώργιος Μπουρδούβαλης, ο οποίος συνάμα τυγχάνει και ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου, πλαισιούμενος από εφημέριους της περιοχής, καθώς και ο δήμαρχος Τεμπών πλαισιούμενος από Αυτοδιοικητικούς παράγοντες. Πλήθος κόσμου συνέρρευσε στον Ναό, προκειμένου να τιμήσει τον λαοφιλή Άγιο και να παρακαλέσει για τη μεσιτεία του στον Κύριο της Δόξης για τη νέα χρονιά που ήδη ανέτειλε.

Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος στάθηκε σε ένα από τα επίθετα που χαρακτηρίζουν τον Μέγα Βασίλειο, το επίθετο «ουρανοφάντωρ». Το επίθετο αυτό σημαίνει «αυτός που μας φανερώνει τον ουρανό» και αποδόθηκε στον Μέγα Βασίλειο όχι μόνο διότι έγραψε τη Θεία Λειτουργία που φέρεται επ΄ ονόματί του, με την οποία όντως μας ανοίγει τον ουρανό, αλλά και επειδή με τα δογματικά και ερμηνευτικά του έργα μπόρεσε και κατέστησε πιο προσιτή την ευαγγελική αλήθεια στις καρδιές και τις διάνοιές των πιστών. Ο Μέγας Βασίλειος υπήρξε πρότυπο ποιμένος, γι’ αυτό και το παράδειγμα του είναι ανυπέρβλητο.

Την επόμενη ημέρα Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 2026, ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στον Πανηγυρικό Όρθρο και τέλεσε τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Αχιλλίου Λαρίσης. Και πάλι ο Μητροπολιτικός Ναός γέμισε από όσους τηρώντας την παράδοση των πατέρων μας, επιθυμούν την 1η του νέου έτους να την ξεκινούν με εκκλησιασμό ως απαρχή ευλογίας για σύνολο το έτος. Εντύπωση έκανε το πλήθος των παιδιών, τόσο στο ιερό, όσο και κοντά στους γονείς τους. Αναγνώστηκε το μήνυμα του Σεβασμιωτάτου για το νέο έτος, ενώ προ της απολύσεως της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος έδωσε τις εόρτιες ευχές του σε όλους τους παριστάμενους.

Στις 11.00 π.μ. τελέστηκε η Δοξολογία επί του νέω έτει, παρόντων των Πολιτικών και Στρατιωτικών Αρχών της περιοχής και της πόλης μας.

Το άρθρο Η Εορτή του Μεγάλου Βασιλείου και της Πρωτοχρονιάς στην Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Τυρνάβου εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ήταν Kαθηγούμενος από το 1975 στην Μονή της μετανοίας του, την Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ Γέροντος Λίμνης Ευβοίας, μέχρι την Οσιακή κοίμησή του 21 Νοεμβρίου 1991.

Υπήρξε ακούραστος Πνευματικός πατέρας και καθοδηγητής αναρίθμητων ψυχών. Ο Πανάγαθος Τριαδικός Θεός τον είχε προικίσει με πολλά πνευματικά χαρίσματα, μεταξύ αυτών ήταν το διορατικό χάρισμα.

Μου διηγήθηκε κάποτε ένας ευσεβής και ενάρετος καθ΄ ομολογίαν χριστιανός, ο Θεόδωρος Κ. με καταγωγή από την Ήπειρο. Επισκέφθηκε τον Όσιο ( Γέροντα ) Ιάκωβο, το Φθινόπωρο του έτους 1991 για να ζητήσει την Προσευχή και την συμβουλή του, για κάποιο σοβαρό θέμα που τον απασχολούσε.

Περίμεναν όμως και άλλοι προσκυνητές, για να δούνε τον Γέροντα Ιάκωβο. Κάποια στιγμή, ανοίγει η πόρτα του κελιού του Γέροντα και βγαίνει ένας μοναχός, ο οποίος απευθυνόμενος στους πιστούς είπε : ” Ο Γέροντας, είναι πολύ άρρωστος και δεν θα δεχθεί κανέναν ”

Ο Θεόδωρος Κ. έβαλε καλό λογισμό και προσευχήθηκε… Σε λίγο βγαίνει πάλι ο ίδιος μοναχός και λέει: ” Ποιός είναι ο Θεόδωρος; Μόνον αυτόν θα δεχθεί ο Γέροντας “, όπως και έγινε.

Τα μεγαλεία του Θεού.

Ούτε άλλος Θεόδωρος υπήρχε, ούτε και οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι διαμαρτυρήθηκαν!

Η Μνήμη του Οσίου Ιακώβου ( Τσαλίκη) του Θεοφόρου, τιμάται στις 22 Νοεμβρίου, εκάστου έτους ( σταθερή ).

Κείμενο – Φωτογραφίες: Σπύρος Θεοδ. Κουτσοχρήστος

Το άρθρο Ο Όσιος Ιάκωβος ( Τσαλίκης ) και το διορατικό του χάρισμα εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η καινοτόμος αυτή δράση εντάσσεται στο πλαίσιο της ποιμαντικής μέριμνας για τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, με στόχο τη διευκόλυνση της συμμετοχής όλων στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας και την ουσιαστική κατανόηση των ιερών κειμένων.

Η πρώτη Θεία Λειτουργία με διερμηνεία τελέστηκε την Κυριακή 19 Οκτωβρίου, από τις 10:15 έως τις 11:15 π.μ., στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου. Τη διερμηνεία πραγματοποίησε η Επίκουρη Καθηγήτρια Γλωσσολογίας του Παιδαγωγικού Τμήματος Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Γαλήνη Σαπουντζάκη, η οποία είναι πιστοποιημένη διερμηνέας της ελληνικής νοηματικής γλώσσας.

Η Μητρόπολη Δημητριάδος και Αλμυρού, αναγνωρίζοντας τις ανάγκες των ατόμων με ακουστικές αναπηρίες, ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο ένταξης και προσβασιμότητας, δείχνοντας έμπρακτα ότι η Εκκλησία μπορεί να είναι τόπος αποδοχής και συμμετοχής για όλους, χωρίς εξαιρέσεις.

Η πρωτοβουλία αυτή αναμένεται να συνεχιστεί και σε επόμενες Λειτουργίες, με στόχο τη δημιουργία ενός σταθερού πλαισίου επικοινωνίας και πνευματικής παρουσίας για τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα ακοής, αποδεικνύοντας ότι η πίστη δεν έχει φραγμούς στη γλώσσα, αλλά ενώνει μέσα από την αγάπη.

Δείτε φωτογραφίες:

Πηγή: thenewspaper.gr

Το άρθρο Πρώτη Θεία Λειτουργία με διερμηνεία στη νοηματική γλώσσα στον Βόλο εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η κατάνυξη και η συμμετοχή θύμιζαν μεγάλες ενοριακές πανηγύρεις, με το ταπεινό εκκλησάκι να αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι μπορεί να αποτελέσει πνευματικό κέντρο της γειτονιάς.

Στην εκδήλωση το παρών έδωσαν ο Πρόεδρος της κοινότητας Δημήτρης Θεοχαρίδης, οι δημοτικοί σύμβουλοι του Δήμου Τυρνάβου Σάμερ Αθανάσιος Αμάρι, Δημήτριος Ζώης, Νικόλαος Τηγανής και Χρήστος Μάμμος, ενώ ο δωρητής του Ναού, κ. Κωνσταντίνος Μπελόγιας, είχε αναλάβει προσωπικά την άψογη οργάνωση του εορτασμού.

Τη λιτανεία και την τελετή πλαισίωσε μουσικά η Φιλαρμονική του Αγίου Γεωργίου Λάρισας, χαρίζοντας στην εκδήλωση ξεχωριστό χρώμα και πανηγυρική ατμόσφαιρα.

Ο Πρωτοψάλτης κ Κατσιγιαννάκης λαμπρύνε την ακολουθία με την χορωδία του

Οι κάτοικοι του Αμπελώνα έδωσαν δυναμικό παρών, αποδεικνύοντας ότι η τοπική κοινωνία τιμά με ευλάβεια τον Άγιο της και διατηρεί ζωντανές τις παραδόσεις.

Το άρθρο Πλήθος πιστών στη γιορτή του Αγίου Αλεξάνδρου στον Αμπελώνα εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Σύμφωνα με το LamiaReport, λίγα λεπτά μετά την έναρξη του πανηγυρικού Όρθρου, ένας νεαρός άνδρας εισέβαλε μαινόμενος στην εκκλησία στη Λαμία και κατευθυνόμενος προς το Ιερό έβριζε χυδαία τα Θεία.

Μάλιστα περνώντας μέσα από την «Ωραία Πύλη» μπήκε και στο Ιερό του Ναού, αναζητώντας εκεί τον ιερέα, όπου συνέχισε να βρίζει προκαλώντας σοκ στους λιγοστούς πιστούς που βρισκόντουσαν εκείνη την ώρα στην εκκλησία.

Χωρίς «ιερό και όσιο» ο εισβολέας συνέχισε να βρίζει φωνάζοντας γιατί τον είχαν ξυπνήσει οι πρωινές καμπάνες της Εκκλησίας! Δεν υποχώρησε ούτε μπροστά στις παρατηρήσεις των παρευρισκομένων για τη συμπεριφορά του, μιλώντας άσχημα και σε αυτούς.

Ο Ιερέας χειρίστηκε με ιδιαίτερη ψυχραιμία το θέμα και με πολλή αγάπη μάλιστα στο κήρυγμά του μετά τη Θεία Λειτουργία, δεν παρέλειψε να αναφερθεί στο γεγονός, τονίζοντας ότι η Εκκλησία, μπορεί και συγχωρεί ακόμη και τόσο άσχημες συμπεριφορές.

πηγή

Το άρθρο Άνδρας μπούκαρε σε εκκλησία βρίζοντας γιατί τον ξύπνησαν οι καμπάνες εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Έρευνα του AFP αποκάλυψε δεκάδες λογαριασμούς στο YouTube και το TikTok που αναπαράγουν μηνύματα δημιουργημένα από τεχνητή νοημοσύνη, τα οποία παρουσιάζονται είτε με τη φωνή του Πάπα είτε αποδίδονται σε αυτόν με άλλους τρόπους, από τη στιγμή που ανέλαβε την ηγεσία της Καθολικής Εκκλησίας τον περασμένο μήνα.

Τα εκατοντάδες κηρύγματα και ομιλίες, στα αγγλικά και ισπανικά, αναδεικνύουν το πόσο εύκολα μπορούν να περάσουν απαρατήρητες οι φάρσες που παράγονται με τεχνητή νοημοσύνη, παραπλανώντας τους θεατές. “Υπάρχει ενδιαφέρον για το τι έχει να πει ο νέος Πάπας και οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ακόμη τη στάση και το ύφος του”, δήλωσε ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον Όρεν Ετζιόνι, ιδρυτής του TrueMedia.org, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που επικεντρώνεται στην καταπολέμηση των deepfakes.

“Μια τέλεια ευκαιρία για να σπείρουν παραπληροφόρηση η οποία δημιουργείται με τεχνητή νοημοσύνη” πρόσθεσε. Το AFP εντόπισε 26 κανάλια στο YouTube που δημοσίευαν κυρίως περιεχόμενο για τον Πάπα, παραγμένο με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης, και τα ανέφερε στην πλατφόρμα.

Σε απάντηση, το YouTube διέγραψε 16 από αυτά λόγω παραβίασης των πολιτικών του για ανεπιθύμητο περιεχόμενο, παραπλανητικές πρακτικές και απάτη, ενώ έκλεισε ακόμη ένα κανάλι για παραβίαση των όρων χρήσης. “Τερματίσαμε αρκετά κανάλια που μας επισήμανε το AFP, για παραβίαση των πολιτικών μας για το spam και των όρων υπηρεσίας”, δήλωσε ο εκπρόσωπος Τζακ Μάλον. Η εταιρεία αφαίρεσε επίσης έξι σελίδες από το πρόγραμμα συνεργατών της που επιτρέπει στους δημιουργούς να κερδίζουν χρήματα από το περιεχόμενό τους.

Το TikTok αφαίρεσε ομοίως 11 λογαριασμούς που επεσήμανε το AFP – με πάνω από 1,3 εκατομμύρια συνδυασμένους ακολούθους- επικαλούμενο τις πολιτικές της πλατφόρμας κατά της πλαστοπροσωπίας, της επιβλαβούς παραπληροφόρησης και του παραπλανητικού περιεχομένου δημόσιων προσώπων που δημιουργείται με τεχνητή νοημοσύνη.

Χαοτικές χρήσεις

Λογαριασμοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως ο Pope Leo XIV Vision απεικόνιζαν τον Ποντίφικα να απευθύνει μια σειρά από προειδοποιήσεις και διδάγματα που στην πραγματικότητα δεν είχε ποτέ κηρύξει. Ωστόσο, οι δηλώσεις αποποίησης για τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης ήταν συχνά δύσκολο να εντοπιστούν — και σε ορισμένες περιπτώσεις απουσίαζαν εντελώς.

Το YouTube απαιτεί την επισήμανση “τροποποιημένου ή συνθετικού περιεχομένου” για βίντεο που δείχνουν κάποιον να λέει πράγματα που στην πραγματικότητα δεν έχει πει. Ωστόσο, αυτή η προειδοποίηση εμφανίζεται συνήθως στο κάτω μέρος της περιγραφής του βίντεο, την οποία οι χρήστες πρέπει να ανοίξουν χειροκίνητα για να τη δουν. Εκπρόσωπος της πλατφόρμας ανέφερε ότι, μετά την επισήμανση ορισμένων καναλιών από το AFP, το YouTube προσέθεσε πιο εμφανείς προειδοποιήσεις σε κάποια βίντεο, παρότι αυτά δεν κρίθηκαν ότι παραβιάζουν τους κανόνες της κοινότητας.

Το TikTok απαιτεί επίσης από τους δημιουργούς να επισημαίνουν τις αναρτήσεις που μοιράζονται ρεαλιστικό περιεχόμενο που έχει δημιουργηθεί με τεχνητή νοημοσύνη, αν και αρκετά βίντεο με θέμα τον Πάπα δεν έφεραν σήμανση. Εκπρόσωπος του TikTok δήλωσε ότι η εταιρεία αφαιρεί προληπτικά περιεχόμενο που παραβιάζει την πολιτική και χρησιμοποιεί επαληθευμένα σήματα για να σηματοδοτεί αυθεντικούς λογαριασμούς.

Ο Μπράιαν Πάτρικ Γκριν, διευθυντής ηθικής της τεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο της Σάντα Κλάρα, δήλωσε ότι οι δυσκολίες με τον συντονισμό είναι αποτέλεσμα των ταχέων εξελίξεων της τεχνητής νοημοσύνης που εμπνέουν “χαοτικές χρήσεις της τεχνολογίας”. Πολλά βίντεο στα κανάλια του YouTube που εντόπισε το AFP συγκέντρωσαν δεκάδες χιλιάδες προβολές πριν αφαιρεθούν.

Στο TikTok, ένα βίντεο στα ισπανικά συγκέντρωσε 9,6 εκατομμύρια προβολές, δείχνει τον νέο Πάπα να μιλά για την αξία των υποστηρικτικών γυναικών. Ένα άλλο βίντεο, παρά την ετικέτα Τεχνητής Νοημοσύνης που έφερε, εξαπάτησε τους θεατές και παρακολούθηθηκε περίπου 32,9 εκατομμύρια φορές.

Κανένα βίντεο στην επίσημη σελίδα του Πάπα στο Instagram δεν έχει περισσότερες από 6 εκατομμύρια προβολές. Οι ειδικοί λένε ότι ακόμη και οι φαινομενικά ακίνδυνες απομιμήσεις μπορεί να είναι προβληματικές, ειδικά αν χρησιμοποιούνται για να για να καλλιεργήσουν τη δέσμευση για λογαριασμούς που μπορεί αργότερα να “πουλήσουν” το κοινό τους ή να στραφούν σε άλλη μορφή παραπληροφόρησης.

Τα κηρύγματα που παράγονται με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης όχι μόνο “υπονομεύουν το ηθικό κύρος του Πάπα και μειώνουν την αξιοπιστία όσων λέει πραγματικά”, δήλωσε ο Γκριν, αλλά θα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιηθούν “ώστε να εδραιώσουν την αξιοπιστία ενός καναλιού πριν ο Πάπας κάνει δηλώσεις με ακραίο ή πολιτικό περιεχόμενο”.

Ο ίδιος ο Πάπας έχει επίσης προειδοποιήσει για τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης, ενώ το Vatican News κατήγγειλε ένα deepfake που υποτίθεται ότι έδειχνε τον νέο Πάπα να επαινεί τον ηγέτη της Μπουρκίνα Φάσο Ιμπραήμ Τραορέ, ο οποίος κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα του 2022.

Το AFP διέψευσε επίσης αποσπάσματα που απεικονίζουν τον Πάπα, ο οποίος έχει αμερικανική και περουβιανή υπηκοότητα, να επικρίνει τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς και την πρόεδρο του Περού Ντίνα Μπολουάρτε. “Υπάρχει μια πραγματική κρίση εδώ”, δήλωσε ο Γκριν. “Θα πρέπει να βρούμε κάποιον τρόπο να γνωρίζουμε αν τα πράγματα είναι αληθινά ή ψεύτικα” κατέληξε.

Το άρθρο Κηρύγματα του Πάπα που δημιουργούνται με ΑΙ κατακλύζουν YouTube και TikTok εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Στην ιερά ακολουθία χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμος, πλαισιωμένος από όλους τους Ιερείς της πόλεως του Τυρνάβου, σε μια σύναξη που ανέδειξε τη σημασία της μεγάλης Δεσποτικής εορτής της Αναλήψεως του Κυρίου.

Ο Ιερός Ναός γέμισε από νωρίς με πιστούς κάθε ηλικίας, οι οποίοι προσήλθαν για να τιμήσουν την ημέρα και να προσευχηθούν με αφορμή το τέλος της επίγειας παρουσίας του Ιησού Χριστού και την ένδοξη ανάβασή Του στους ουρανούς.

Ο Σεβασμιώτατος, στο μεστό κήρυγμά του, αναφέρθηκε στο θεολογικό βάθος της εορτής, υπογραμμίζοντας την ελπίδα της αιωνιότητας που φέρει το γεγονός της Αναλήψεως και την παρουσία του Χριστού δίπλα στον Πατέρα, αλλά και στη ζωή κάθε πιστού.

Η εορτή συνεχίζεται με την πανηγυρική Θεία Λειτουργία ανήμερα της Αναλήψεως, την Πέμπτη 29 Μαΐου, με προσδοκία για ανάλογη συμμετοχή και πνευματικό καρπό.

Το άρθρο Με λαμπρότητα και πλήθος πιστών ο Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός της Αναλήψεως στον Τύρναβο εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ο ναός, που οικοδομήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα για τις ανάγκες της ρωσικής παροικίας της Αθήνας, βρίσκεται χτισμένος πάνω στα ερείπια ενός αρχαίου ναού, αφιερωμένου στην Ηγεμόνη Άρτεμη. Στη συνέχεια, ο χώρος χρησιμοποιήθηκε από τους Ρωμαίους για τη δημιουργία λουτρών (θέρμες), ενώ στη βυζαντινή περίοδο λειτουργούσε ως ορθόδοξο μοναστήρι. Η σύγχρονη εκκλησία, έτσι, δεν είναι απλώς ένα οικοδόμημα πίστης — είναι ένα αρχιτεκτονικό στρώμα πάνω σε άλλα, που διασώζει 2.500 χρόνια ιστορίας.

Αυτό που συναρπάζει περισσότερο, ωστόσο, είναι αυτό που δεν φαίνεται: οι υπόγειες στοές.

Κατεβαίνοντας μέσα από ένα στενό πέρασμα, ο επισκέπτης βυθίζεται σ’ έναν σκοτεινό κόσμο γεμάτο πέτρα, υγρασία και μνήμη. Εκεί κάτω βρίσκονται οι θολωτές υποδομές των ρωμαϊκών λουτρών — ένας λαβύρινθος από καμαρωτές κατασκευές, σωλήνες και πλινθοδομές που κάποτε μετέφεραν θερμό αέρα, νερό και φως.

Τα πήλινα κολωνάκια που σώζονται ακόμα υποστηρίζουν το δάπεδο των θερμών χώρων, ενώ οι στοές σχηματίζουν ένα εντυπωσιακό σύστημα υποκαύστων (hypocausts) – ένα είδος αρχαίου καλοριφέρ.

Παρά τους αστικούς θρύλους, δεν πρόκειται για μυστικές σήραγγες διαφυγής ή για περάσματα που οδηγούν στη Βουλή. Πρόκειται για τεχνικά έργα των ρωμαϊκών χρόνων, σχεδιασμένα με πρακτικό σκοπό, που όμως αποπνέουν έναν απόκοσμο ρομαντισμό. Κάθε τούβλο, κάθε καμάρα, είναι ένα κομμάτι του παζλ της ιστορικής Αθήνας — μιας πόλης που δεν τελειώνει ποτέ, ούτε πάνω ούτε κάτω από το έδαφος.

Η πρόσβαση στον υπόγειο χώρο δεν είναι ελεύθερη στο κοινό καθημερινά, όμως κατά καιρούς οργανώνονται αρχαιολογικές ξεναγήσεις, που αποκαλύπτουν τα ευρήματα και τη σημασία τους. Κι όσοι είχαν την τύχη να κατέβουν εκεί, δεν ξεχνούν εύκολα την εμπειρία.

Στην εποχή της ταχύτητας και του επιφανειακού εντυπωσιασμού, οι στοές της Ρώσικης Εκκλησίας μάς θυμίζουν ότι το πιο βαθύ και ουσιαστικό κρύβεται συχνά κάτω από την επιφάνεια.

Το άρθρο Ρώσικη Εκκλησία Αθήνα: Οι Μυστικές Υπόγειες Στοές στο Σύνταγμα εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ο Άγιος Γεώργιος, ο λαοφιλής Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δεν είναι απλώς ένας άγιος – είναι σύμβολο ανδρείας, πίστης και αμετακίνητης αφοσίωσης στον Χριστό.

Κάθε χρόνο, εκατοντάδες χιλιάδες πιστοί σε κάθε γωνιά του Ορθόδοξου κόσμου τον τιμούν με θέρμη, αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό του τον προστάτη τους, τον πνευματικό στρατιώτη που έδωσε την ζωή του για τον Χριστό.

Ο Άγιος Γεώργιος ήταν ο ίδιος ένα «φως μέσα στο σκοτάδι» — ένας νεαρός στρατιώτης, ρωμαϊκής καταγωγής, ο οποίος αρνήθηκε να υποκύψει στις προσταγές του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Αντί να προσκυνήσει τα είδωλα, ύψωσε το ανάστημά του και ομολόγησε την πίστη του στον Αναστάντα Χριστό. Υπέμεινε φρικτά βασανιστήρια και τέλος παρέδωσε το πνεύμα του με ειρήνη, γνωρίζοντας ότι έμπαινε στην αιώνια Βασιλεία.

Ωστόσο, η ημέρα της εορτής του έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: δεν είναι σταθερή. Συνδέεται με το πιο ιερό και κατανυκτικό γεγονός της Χριστιανοσύνης – την Ανάσταση του Κυρίου.

Κανονικά, η μνήμη του Αγίου Γεωργίου τιμάται στις 23 Απριλίου. Είναι η ημέρα του μαρτυρίου του, τότε που στέφθηκε με το αιώνιο στεφάνι της δόξας και κατετάγη στη χορεία των αγίων.

Όμως, όταν το Άγιο Πάσχα «πέφτει» νωρίτερα από την 23η Απριλίου – ή ακόμα και την ίδια μέρα – τότε η Εκκλησία μεταθέτει τη γιορτή του στην πρώτη Δευτέρα μετά την Ανάσταση, στη λεγόμενη Δευτέρα της Διακαινησίμου.

Η αιτία δεν είναι διοικητική ή πρακτική. Είναι βαθιά θεολογική. Μέσα στο πένθος της Μεγάλης Εβδομάδας, η Εκκλησία αποφεύγει να εορτάζει άλλους αγίους. Η Ανάσταση του Χριστού, το κομβικό γεγονός της σωτηρίας του ανθρώπου, δεν επισκιάζεται ούτε από τον πιο ένδοξο μάρτυρα.

Σε κάθε χωριό και πόλη που τιμά τον Άγιο Γεώργιο ως προστάτη, στήνονται πανηγύρια και λιτανείες. Ο λαός, με ευλάβεια και ελπίδα, στρέφεται σε αυτόν για βοήθεια, για προστασία, για παρηγοριά. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί στρατιώτες τον έχουν για προστάτη τους, ούτε ότι δεκάδες χιλιάδες Έλληνες φέρουν το όνομά του.

Ο Άγιος Γεώργιος δεν είναι απλώς ένας μάρτυρας του 4ου αιώνα. Είναι ζωντανή παρουσία, διαχρονικό πρότυπο πίστης και αυταπάρνησης. Και η γιορτή του, είτε στις 23 Απριλίου είτε τη Δευτέρα της Διακαινησίμου, είναι πάντα μια υπενθύμιση ότι η αληθινή νίκη είναι η νίκη της ψυχής που εμπιστεύεται τον Θεό, μέχρι τέλους.

πηγή

Το άρθρο Πότε γιορτάζει ο Άγιος Γεώργιος: Πότε πέφτει φέτος η γιορτή και τι ισχύει με τις ημερομηνίες εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Κυριακή 6 Απριλίου, στις 6.30μ.μ., θα χοροστατήσει και θα μιλήσει στον Κατανυκτικό Εσπερινό στον Ιερό Ναό Αγίου Αχιλλίου Λαρίσης.

Τρίτη 8 Απριλίου, στις 6.00μ.μ., θα χοροστατήσει στο Μ. Απόδειπνο καί θα πραγματοποιήσει το καθιερωμένο εσπερινό κήρυγμα στον Ιερό Ναό Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Λαρίσης.

Τετάρτη 9 Απριλίου, στις 7.00π.μ., θα τελέσει την Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Γενεσίου της Θεοτόκου Κοιλάδος.

Πέμπτη 10 Απριλίου, στις 7.00π.μ., θα τελέσει την Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Αχιλλίου Λαρίσης, μνήμη του Αγίου Διονυσίου του Καλλιάρχου, Μητροπολίτου Εφέσσου του από Λαρίσης.

Σάββατο 12 Απριλίου, στις 7.00π.μ., θα τελέσει την Θεία Λειτουργία στον Ιερό Κοιμητηριακό Ναό Αναστάσεως του Λαζάρου Λαρίσης (Νέο Κοιμητήριο).

Κυριακή (των Βαΐων) 13 Απριλίου, στις 7.00π.μ., θα τελέσει τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Νεομάρτυρος Λαρίσης.

Κυριακή (των Βαΐων) 13 Απριλίου, στις 7.30μ.μ., θα χοροστατήσει στην Ακολουθία του Νυμφίου στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Λαρίσης.

Το άρθρο Λειτουργικό πρόγραμμα Σεβασμιωτάτου (έως 13 Απριλίου) εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Μελέτιος Στάθης, επεσήμανε στο κήρυγμά του τα εξής: << Σταυρός και Παναγία – Χαιρετισμοί. Αυτά τα δύο: Παναγία και Σταυρό έχει η Ορθόδοξη Πίστη!

Όποιος λέει: Υπεραγία Θεοτόκε Σώσον ημάς και σηκώνει το χέρι του με τα τρία δάκτυλα ενωμένα, στο κεφάλι, στην κοιλιά, στον δεξί και αριστερό ώμο και κάνει τον Σταυρό του, αυτός είναι Χριστιανός Ορθόδοξος.

Όποιος ντρέπεται γι’ αυτά τα δύο έχει ” πρόβλημα “. >>

Ο π. Μελέτιος συγκινήθηκε και επαίνεσε δημόσια, δύο Χριστιανές από την Αιθιοπία, που τραγουδώντας το ‘ << Μακεδονία Ξακουστή >> πρόφεραν : “…κι’ εμείς τα Ελληνόπουλα σου πλέκουμε στεφάνι…”.

Κείμενο – Φωτογραφίες : Σπύρος Θεοδ. Κουτσοχρήστος

Το άρθρο Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως στον Ι.Ν. Αγίας Βαβάρας Άνω Πατησίων εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ο μακαριστός π. Φιλόθεος, γεννήθηκε στην Αγιά το έτος 1952, προήρχετο εξ εγγἀμων και χήρος προσήλθε στη Ιερά Μονή, έχοντας ζέοντα πόθο για τον Μοναχισμό. Μοναχός εκάρη στις 18/9/2022 από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος κ.κ. Ιγνάτιο.

Όπως ανακοινώθηκε, η Ιερά Μονή θα παραμείνει ανοικτή όλο το βράδυ, ενώ το πρωί της Πέμπτης 13 Μαρτίου θα τελεστεί Προηγιασμένη Θ. Λειτουργία.

Η Εξόδιος Ακολουθία του π. Φιλοθέου θα ψαλεί, σύμφωνα με το Μοναστηριακό Τυπικό, στις 11 το πρωί.

Αντί στεφάνων, τα χρήματα θα διατεθούν δια την ανοικοδόμηση των Κελιών της Ιεράς Μονής.

Πηγή: choraagia.gr

Το άρθρο Ι.Μ. Αγίου Παντελεήμονος Αγιάς: Εκοιμήθη ο Μοναχός Φιλόθεος εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Απόκρημνος βράχος, αποκομμένος από το κορμί πανάρχαιου όρους, η μνήμη αναδύει μες από τα σπλάχνα του χρόνου, την εικόνα της ημέρας, ωδή στην πρώτη Κυριακή των Νηστειών. Η Εκκλησία, νύμφη αστραφτερή στο φως της αναμονής, θυμάται την κλήση των πρώτων μαθητών, διαρκές κάλεσμα, ψίθυρος στους αιώνες, κραυγή στην έρημο του κόσμου. Ο Ιησούς, οδοιπόρος στην άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής, αναζητά συντρόφους στο ταξίδι προς την αυγή της αιώνιας ζωής. Και η αφήγηση, σαν τοιχογραφία ξεβαμμένη από τον χρόνο, σαν αρχαίο δράμα, αποκαλύπτει, με ρίγος, τα μυστήρια της πρώτης συνάντησης, το δέος της αποκάλυψης.

«Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ᾿ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα» (Ἰω. 1, 51). Υπόσχεση, ψίθυρος στην καρδιά, μυστικό που τρέμει στα χείλη, αύρα που χαϊδεύει το πρόσωπο των ανθρώπων. Πώς, όμως, να αντικρίσει κανείς τον ανοιχτό ουρανό, όταν η καρδιά του παραμένει ερμητικά κλειστή, φυλακή σκοτεινή, τάφος των ονείρων;

Κάτω από το φύλλωμα της συκιάς, εκεί που ο ήλιος, θρυμματισμένος σε χίλια κομμάτια, διαχέεται σε λεπτεπίλεπτες αχτίδες, και η σκιά χορεύει στο πρόσωπο του στοχαστή, ο Ναθαναήλ, χαμένος στο λαβύρινθο των σκέψεων, αναζητά την αλήθεια, φως μες στο σκοτάδι. Όπως κάθε άνθρωπος, ψυχή χαμένη στην απέραντη θάλασσα του είναι, που προσπαθεί να βρει το νήμα της ζωής, να ερευνήσει τα βάθη της ύπαρξής του, βρίσκεται σε στιγμή περισυλλογής, άγνωστος στους πολλούς, μα όχι στο βλέμμα Εκείνου που διαπερνά το χρόνο, που βλέπει στα έγκατα της ψυχής. Η συνάντηση με τον Φίλιππο γίνεται αφορμή για ένα ταξίδι προς το άρρητο, προς την καρδιά του μυστηρίου.

«Ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι;» Η ερώτηση του Ναθαναήλ, κραυγή απόγνωσης, αντηχεί ως η φωνή της αμφιβολίας, τέρας που φωλιάζει σε κάθε ανθρώπινη καρδιά, δηλητήριο που στάζει στην ψυχή. Πόσο συχνά, κρύβουμε κι εμείς, πίσω από τον σκεπτικισμό, μια βαθύτερη δίψα, μια κραυγή για το αληθινό, για το φως που θα διαλύσει τα σκοτάδια; Έτσι στεκόμαστε, με απλωμένα χέρια, ικέτες στο χάος, με μάτια γεμάτα απορία, άβυσσοι δίχως πυθμένα, με ψυχή που διψά για νόημα, για μια στάλα βάλσαμο στις πληγές μας. Ψηλαφούμε στο σκοτάδι, χαμένοι στο λαβύρινθο της αβεβαιότητας, αναζητώντας έστω μια αχτίδα φωτός, ένα σημάδι, μια ελπίδα.

Η έκπληξη του Ναθαναήλ, σεισμός στην ψυχή, όταν ο Ιησούς αποκαλύπτει ότι τον είδε κάτω από τη συκιά, πριν καν τον καλέσει ο Φίλιππος, συγκλονίζει τα θεμέλιά του, θρυμματίζει τον κόσμο του. «Πόθεν με γινώσκεις;» ρωτά με έκπληξη, δέος και τρόμο, ψίθυρος χαμένος στην καταιγίδα της αποκάλυψης. Ο Άγιος Επιφάνιος Κωνσταντείας, στο περίφημο έργο του, υμνεί, με λυγμό και δέος, με μοναδική ποιητική ευαισθησία, αυτή την αιφνίδια συνάντηση: «Πῶς φρεσὶ γιγνώσκεις με, τὸν οὐ πάρος εἶδες ἐπωπῇ; Εἰπὶ, πόθεν νοέεις με;» (Πώς με γνωρίζεις εσωτερικά, εσύ που δε με είδες ποτέ πριν με τα μάτια σου; Πες μου, από πού με γνωρίζεις;). Και συνεχίζει, η φωνή του θρήνος και ύμνος, περιγράφοντας αριστοτεχνικά τη θεϊκή απάντηση, το ρήγμα στο χρόνο: «Καὶ ἀνέρι θέσκελον αὐδὴν Κοίρανος ὁμφήεντος ἀνήρυγεν ἀνθερεῶνος· Πρὶν καλέσαι σε Φίλιππον, ὑπὸ σκιοειδέῖ συκῇ Ἔδρακον…» (Και στον άνδρα, θεσπέσια φωνή ο Κύριος, από το προφητικό του στόμα απάντησε: Πριν σε καλέσει ο Φίλιππος, κάτω από τη σκιερή συκιά σε είδα…).[1]

Σε αυτή τη συνάντηση, ο χρόνος καταρρέει, γίνεται συντρίμμια, σκόνη στα μάτια της αιωνιότητας. Παρελθόν και παρόν συγχωνεύονται, γίνονται ένα, σε μια αιωνιότητα που διαπερνά την ανθρώπινη ύπαρξη, σπαθί που κόβει το νήμα της ζωής. Εδώ βλέπουμε το μυστήριο της θείας γνώσης, όχι ως ψυχρή παντογνωσία, παγερό βλέμμα που διαπερνά τα πάντα, αλλά ως βαθιά, διαπεραστική αγάπη, φλόγα που καίει και φωτίζει, που γνωρίζει το “δέντρο” της κάθε ψυχής, το καταφύγιο, τον μυστικό κήπο όπου στοχάζεται, αγωνιά, ελπίζει, ονειρεύεται και πεθαίνει.

Τι έκανε ο Ναθαναήλ κάτω από τη συκιά; Προσευχόταν, γονατιστός στην άβυσσο της ύπαρξης; Μελετούσε τις Γραφές, αναζητώντας το φως στο σκοτάδι; Ή μήπως βρισκόταν σε στιγμή βαθιάς υπαρξιακής αναζήτησης, χαμένος στα σοκάκια του εαυτού του; Η απάντηση παραμένει κρυφή, βυθισμένη στο σκοτάδι, όπως οι πιο ιερές στιγμές της ζωής, οι μυστικές συναντήσεις με τον Θεό. Σημασία, όμως, έχει πως το βλέμμα Του, αετός που πετά πάνω από τα σύννεφα, διαπερνά τη φυλλωσιά των κρυφών μας στιγμών, των αθέατων αγώνων, των ψιθύρων της καρδιάς.

Ο θεολογικός στοχασμός, βουτιά στα άδυτα της πίστης, μάς καλεί να αναλογιστούμε, να δούμε μέσα μας: ποια είναι η δική μας “σκιά”, ο μυστικός μας τόπος; Ποιες είναι οι στιγμές μας που νομίζουμε ότι είμαστε αόρατοι, χαμένοι στη λήθη, ενώ στην πραγματικότητα είμαστε ήδη ιδωμένοι, γραμμένοι στο βιβλίο της ζωής; Η απόσταση ανάμεσα στην ανθρώπινη μοναξιά, την παγωμένη έρημο της καθημερινότητας, και τη θεία συντροφιά, την όαση της αγάπης, είναι μικρότερη απ’ όσο νομίζουμε. Μας χωρίζει μόνο ένα φύλλωμα, μια ανάσα.

Μέσα στον κύκλο της αμφιβολίας, στον φαύλο κύκλο που διαγράφει η ανθρώπινη συνείδηση, ξαφνικά ανοίγει μια ρωγμή, πληγή στο σώμα της πραγματικότητας. Μια ρωγμή απ’ όπου εισχωρεί το φως της αποκάλυψης, χείμαρρος που παρασύρει τα πάντα. Η φωνή, ψίθυρος από τα βάθη μιας άλλης διάστασης, ταράζει τη σιωπή της ερήμου, σπάει την παγερή ησυχία του θανάτου. Ο άνθρωπος, ως περιπλανώμενος οδοιπόρος στο χάος του απείρου, ναυαγός στο πέλαγος της ύπαρξης, βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπος με την αλήθεια, γυμνός μπροστά στο μεγαλείο του Θεού, που τον γνωρίζει προτού καν γνωρίσει ο ίδιος τον εαυτό του, πριν ακόμα υπάρξει.

Η στιγμή της αναγνώρισης έρχεται σαν έκρηξη, σαν γέννηση και θάνατος μαζί. Ο Ναθαναήλ, συγκλονισμένος, νιώθει τα θεμέλια της ύπαρξής του να κλονίζονται, να γίνονται σκόνη. Η ψυχή του, πουλί τρομαγμένο, φτερουγίζει στον άνεμο της έκπληξης, καθώς αντιλαμβάνεται, με δέος και τρόμο, ότι στέκεται μπροστά σε κάτι που υπερβαίνει τα ανθρώπινα, σε κάτι άπειρο και αιώνιο. Ποιος είναι αυτός που τον είδε κάτω από το δέντρο, στον μυστικό του κήπο; Ποιος διαπερνά το φίλτρο της μοναξιάς του, το τείχος που τον χωρίζει από τον κόσμο;

Η απάντηση του Ναθαναήλ αποτελεί έκρηξη πίστης, έναν καταρράκτη ομολογίας, ύμνο στην αλήθεια: «Ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ» (Ιω. 1,49). Αυτή η εξομολόγηση, λυγμός και θρίαμβος, δεν είναι απλώς λεκτικό ξέσπασμα, λόγια που χάνονται στον άνεμο, αλλά η συνειδητοποίηση μιας κοσμικής αλήθειας, μιας πραγματικότητας που αναδύεται από τα βάθη μας, από την άβυσσο της ψυχής.

Ο Ναθαναήλ, ως «αληθής Ισραηλίτης», γίνεται εκπρόσωπος, σύμβολο όλων όσοι, πέρα από τις αμφιβολίες, τις πληγές της ψυχής, τολμούν να διαβούν το κατώφλι της πίστης, να αγγίξουν το μυστήριο. Η μετάβαση από το ερώτημα «μπορεί να έρθει κάτι καλό από τη Ναζαρέτ;», στην δήλωση «σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ», ύμνος στην αλήθεια, αντανακλά την πορεία της κάθε ψυχής που αναζητά, που διψά για το φως, που παλεύει με τα σκοτάδια. Μια πορεία δύσβατη, ανηφορική, δρόμος γεμάτος αγκάθια, με απότομες στροφές, γκρεμούς και απρόσμενες εκπλήξεις, θανάτους και αναστάσεις.

Η βεβαιότητα του Ναθαναήλ δεν ήταν απόρροια λογικών συλλογισμών ή αποδείξεων, ψυχρή ανάλυση δεδομένων. Ήταν το αποτέλεσμα μιας υπαρξιακής συνάντησης, μιας αποκάλυψης, αστραπής που σχίζει τον ορίζοντα, που υπερβαίνει τα όρια της νόησης, που αγγίζει την καρδιά. Η γνώση που προσφέρει ο Χριστός δεν είναι η ψυχρή γνώση των γεγονότων, η νεκρή πληροφορία, αλλά η ζεστή γνώση της προσωπικής σχέσης, η φλόγα της αγάπης. Γνωρίζει τον άνθρωπο όχι ως αντικείμενο μελέτης, ψυχρό αριθμό σε ένα κατάλογο, αλλά ως αγαπημένο πρόσωπο, μοναδική και ανεπανάληπτη ύπαρξη.

Έτσι κι εμείς, χαμένοι στο δικό μας σύμπαν αμφιβολιών, ναυαγοί στο πέλαγος της ζωής, καλούμαστε να αναγνωρίσουμε τη φωνή, τον ψίθυρο που μας καλεί με το όνομά μας, που αγγίζει την ψυχή μας. Ποιος δεν έχει νιώσει, έστω και για μια στιγμή, ότι κάποιος γνωρίζει τις πιο κρυφές σκέψεις, τις πιο βαθιές αγωνίες του, τα μυστικά που κρύβει στην άβυσσο της ψυχής; Ποιος δεν έχει αισθανθεί μια ανεξήγητη παρουσία, ένα άγγιγμα, που αγγίζει την καρδιά με τρόπο που οι λέξεις, φτωχές και ανίσχυρες, αδυνατούν να περιγράψουν, που νικούν τον θάνατο;

Αυτή την ορθόδοξη θεώρηση της γνώσης ως κοινωνίας προσώπων, ως αποκάλυψης που μεταμορφώνει, που καίει και ανασταίνει, μας προσφέρει η περικοπή του Ναθαναήλ. Από τα βάθη της αμφιβολίας, από την άβυσσο της ύπαρξης, προβάλλει το φως της αλήθειας, ελπίδα και λύτρωση. Και η αλήθεια είναι πάντα προσωπική, δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι ο «Υιός του Θεού», είναι «ο βασιλεύς του Ισραήλ», είναι Εκείνος που μας γνωρίζει κάτω από το δικό μας δέντρο, στον μυστικό μας κήπο, στην έρημο της ψυχής μας.

Στην ιερή στιγμή της συνάντησης, ο Ιησούς ανοίγει τον ουρανό, σκίζει τον φραγμό της πραγματικότητας, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του Ναθαναήλ, στην ψυχή που διψά για αλήθεια. «Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ᾿ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου» (Ιω. 1,51). Ο λόγος αυτός, βροντή και ψίθυρος, δεν είναι απλώς υπόσχεση για το μέλλον, λέξεις που χάνονται στον άνεμο, αλλά αποκάλυψη που διαπερνά το παρόν και νικά τις αμφιβολίες.

Ποια είναι αυτή η νέα κλίμακα του Ιακώβ, η γέφυρα που ενώνει γη και ουρανό; Τι σημαίνει ο ανοιγμένος ουρανός, η ρωγμή στην πραγματικότητα; Οι αιώνες ψιθυρίζουν τα μυστικά τους, λόγια χαμένα στο διάβα του χρόνου, και η ψυχή σταματά να αναπνέει, παγώνει στο άκουσμα μιας τέτοιας υπόσχεσης, ενός τέτοιου οράματος. Ο άνθρωπος, αυτό το πλάσμα πλασμένο από χώμα και όνειρα, από αμαρτία και αγιότητα, καλείται να γίνει μάρτυρας μιας κοσμικής πραγματικότητας, ενός δράματος που υπερβαίνει τα όρια της φαντασίας, που αγγίζει το ακατάληπτο.

Ο Άγιος Μπιντ (Βέδας) ο Σεβάσμιος, φως της θεολογίας, στην ερμηνεία του για το πρώτο κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, βλέπει, με μάτια που διαπερνούν την ύλη, σε αυτή την εικόνα, την εκπλήρωση του ονείρου του Ιακώβ, μια σύνδεση, γέφυρα που αναδεικνύει τον Χριστό ως τη νέα κλίμακα μεταξύ γης και ουρανού, ως τη θύρα της σωτηρίας: “Jam completum cernimus promissi hujus effectum. Videmus etenim cælum apertum, quia postquam cælum Deus homo penetravit, etiam nobis in eum credentibus supernæ patriae patefactum cognoscimus ingressum” (Τώρα βλέπουμε εκπληρωμένη την επίδραση αυτής της υπόσχεσης. Βλέπουμε πράγματι τον ουρανό ανοιχτό, επειδή αφού ο Θεάνθρωπος διείσδυσε στον ουρανό, γνωρίζουμε ότι και για εμάς που πιστεύουμε σε αυτόν, έχει ανοιχτεί η είσοδος στην ουράνια πατρίδα).[2]

Η υπόσχεση του ανοιγμένου ουρανού, ρωγμή στο στερέωμα, φανερώνει μια νέα οντολογική πραγματικότητα, μια αλλαγή στην ίδια την υφή του κόσμου. Ο ουρανός δεν είναι πλέον κλειστός, άφταστος, απροσπέλαστος, παγωμένη σιωπή. Έχει μεταμορφωθεί σε ανοιχτή πόρτα, πληγή στο σώμα του σύμπαντος, σε πρόσκληση, σε κάλεσμα, ψίθυρος στην καρδιά της νύχτας. Και αυτή η πρόσκληση δεν απευθύνεται μόνο στον Ναθαναήλ, στον εκλεκτό, αλλά σε κάθε αναζητητή της αλήθειας, σε κάθε ψυχή που διψά για τον Χριστό, στο πέρασμα των αιώνων, στην άβυσσο του χρόνου.

Οι άγγελοι που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν, φτερουγίσματα στο κενό, συμβολίζουν την αδιάκοπη επικοινωνία μεταξύ θείου και ανθρωπίνου, την ένωση των κόσμων. Όχι πια μέσω συμβόλων και τελετών, σκιές στην έρημο, αλλά μέσω του ίδιου του προσώπου του Ιησού, της ενσάρκωσης του θείου Λόγου. Ο Κύριος γίνεται η γέφυρα, η κλίμακα, η θύρα, το σημείο συνάντησης, το κέντρο του κόσμου. Στο πρόσωπό του, πληγή και φως, συμφιλιώνονται τα άκρα, ενώνονται οι αντιθέσεις, γη και ουρανός, θεραπεύεται η αρχέγονη ρήξη, ο σπαραγμός της ύπαρξης.

Σε αυτή τη θεολογική προοπτική, βουτιά στην άβυσσο του νου, η υπόσχεση στον Ναθαναήλ αποκτά κοσμικές διαστάσεις, γίνεται οικουμενική. Δεν είναι απλώς ένα μελλοντικό γεγονός, μια υπόσχεση που θα εκπληρωθεί κάποτε, αλλά η εγκαινίαση μιας νέας εποχής, η αυγή μιας νέας δημιουργίας, όπου ο άνθρωπος καλείται να μετάσχει στη θεία ζωή, να γίνει κοινωνός της αιωνιότητας. Η θέωση, ως σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης, το υπέρτατο δώρο, είναι η ανταπόκριση σε αυτή την κλήση, η επιστροφή στην αρχέγονη ενότητα.

Μέσα στη δίνη της καθημερινότητας, στον κυκεώνα του εφήμερου, στην τρικυμία της ζωής, ο λόγος του Χριστού, βροντή και ψίθυρος, αντηχεί ως διαρκής υπενθύμιση της αληθινής μας φύσης, της θεϊκής σπίθας μέσα μας, και του τελικού μας προορισμού, της ένωσης με τον Θεό. Είμαστε πλάσματα του ουρανού, σπέρματα φωτός, προορισμένα να ζήσουμε στη γη με στραμμένη την καρδιά προς τα άνω, προς την πηγή της ύπαρξης. Η κλήση προς τη αγιότητα, η φωνή που μας καλεί, δεν είναι κάτι έξω από εμάς, ξένο σώμα, αλλά η βαθύτερη κλήση της ίδιας μας της ύπαρξης, η φωνή της καρδιάς μας.

Ο άνθρωπος, αυτό το παράδοξο ον, αίνιγμα και λύση, που ισορροπεί μεταξύ χώματος και ουρανού, μεταξύ θανάτου και αιωνιότητας, καλείται να γίνει γέφυρα μεταξύ κόσμων, ένωση αντιθέτων. Η ζωή μας γίνεται ένα διαρκές ταξίδι, μια αέναη κίνηση μεταξύ ορατού και αόρατου, πεπερασμένου και απείρου, χρόνου και αιωνιότητας, γέννησης και θανάτου.

Στα μάτια του Θεού, στην άβυσσο της θείας αγάπης, είμαστε πάντα κάτω από το δικό μας δέντρο, στη σκιά της ύπαρξής μας, εν αναμονή της κλήσης, της θεϊκής φωνής. Και όταν έρθει, όπως στον Ναθαναήλ, ξαφνική και απρόσμενη, θα ανοίξει μπροστά μας ο ουρανός, ρωγμή στο στερέωμα, αποκαλύπτοντας την αληθινή διάσταση της ταυτότητάς μας, μια διάσταση που υπερβαίνει τα όρια, που σπάει τα δεσμά, μια διάσταση που αγγίζει την αιωνιότητα, που ενώνεται με τον Χριστό, που γίνεται φως.

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση με την προϋπόθεση αναφοράς του ονόματος του συγγραφέα, Επισκόπου Μελιτηνής Μαξίμου Παφίλη.

Φωτογραφία: Λεπτομέρεια του Χριστού Παντοκράτορα (1363), έργο άγνωστου Έλληνα αγιογράφου. Αυγοτέμπερα σε ξύλο (106 x 79 εκ.). Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη.

[1] Επιφάνιος Κωνσταντείας, Τα σωζόμενα πάντα, στο Patrologiae Graecae Tomus XLIII, επιμέλεια J.-P. Migne (Παρίσι: 1864), σ. 760.

[2] Βέδας ο Σεβάσμιος, Opera Omnia, στο Patrologiae Latinae Tomus XCII, επιμέλεια J.-P. Migne (Παρίσι: 1862), σ. 656

Το άρθρο Η Απαρχή της Πίστης εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το άρθρο Κάθε πότε να εξομολογούμαι; εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το άρθρο Ξεκίνησαν οι εργασίες για την αποκατάσταση των ζημιών στην Παναγία του Αμπελώνα εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η Αγρυπνία θα περιλαμβάνει το Μικρό Απόδειπνο με την Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως, τον Όρθρο μετ΄ αρτοκλασίας και τη Θεία Λειτουργία, κατά την οποία οι πιστοί χριστιανοί θα έχουν την ευκαιρία να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων.

Την Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου στις 5.30 μ.μ. θα ψαλεί η Παράκληση της Οσίας Φιλοθέης.

Το άρθρο Αγρυπνία για την εορτή της Αγίας Φιλοθέης στον Άγιο Αχίλλιο εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το άρθρο στάζει εμπάθεια, μίσος και απέχθεια. Ο συντάκτης δεν έχει καν το θάρρος να αναφέρει ούτε ποιος είναι ο ιερέας που κατακρίνει, ούτε καν την εκκλησία στην οποία ανήκει. Κρυμμένος πίσω από αόριστες φήμες και αβάσιμες κατηγορίες, αυτοδιορίζεται εισαγγελέας και δικαστής από τον καναπέ, προσπαθώντας να παρουσιάσει την άποψή του ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Αναρωτιόμαστε: ποιος πραγματικά επιχειρεί να διχάσει την τυρναβίτικη κοινωνία; Μια κοινωνία που για δεκαετίες εκφράζει με ευλάβεια την πίστη της και ταυτόχρονα συμμετέχει στα τοπικά έθιμα. Μήπως ο πραγματικός σκοταδισμός βρίσκεται σε όσους προσπαθούν να φιμώσουν κάθε διαφορετική φωνή και να επιβάλουν τη δική τους κοσμοθεωρία ως τη μοναδική αποδεκτή;

Η ελευθερία της έκφρασης δεν σημαίνει στοχοποίηση. Δεν σημαίνει διαστρέβλωση της πραγματικότητας για να εξυπηρετηθούν προσωπικές εμμονές. Και σίγουρα δεν σημαίνει προσπάθεια να παρουσιαστεί η πίστη μιας ολόκληρης κοινωνίας ως κάτι που πρέπει να απολογηθεί για την ύπαρξή του.

Το άρθρο Μαθαίνουμε ότι ιερέας… Έτσι ξεκινάει; εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Όταν, σύμφωνα με το μωσαϊκό νόμο, συμπληρώθηκαν και οι μέρες για τον καθαρισμό τους, έφεραν το παιδί πάνω στα Ιεροσόλυμα, για να το αφιερώσουν στο Θεό.

Σύμφωνα με το νόμο του Κυρίου, αν το πρώτο παιδί που φέρνει μια γυναίκα στον κόσμο είναι αγόρι, πρέπει να θεωρείται αφιερωμένο στον Κύριο

Έπρεπε να προσφέρουν και θυσία ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο μικρά περιστέρια, όπως λέει ο νόμος του Κυρίου.

Στα Ιεροσόλυμα βρισκόταν ένας άνθρωπος που τον έλεγαν Συμεών. Ήταν πιστός και ευλαβής, περίμενε τη σωτηρία του Ισραήλ και τον καθοδηγούσε το Πνεύμα το Άγιο.

Του είχε φανερώσει, λοιπόν, το Άγιο Πνεύμα ότι δε θα πεθάνει προτού να δει το Μεσσία.

Τότε το Άγιο Πνεύμα του υπέδειξε να πάει στο ναό. Μόλις οι γονείς έφεραν εκεί το παιδί, τον Ιησού, για να κάνουν γι΄ αυτό τα έθιμα του νόμου,

τον πήρε στην αγκαλιά του, δόξασε το Θεό και είπε:

“Τώρα, Κύριε, μπορείς ν΄αφήσεις το δούλο σου να πεθάνει ειρηνικά, όπως του υποσχέθηκες, γιατί τα μάτια μου είδαν το σωτήρα, που ετοίμασες για όλους τους λαούς, φώς που θα φωτίσει τα έθνη και θα δοξάσει το λαό σου τον Ισραήλ”.

Ο Ιωσήφ και η μητέρα του θαύμασαν για όσα λέγονταν γι΄ αυτό.

Ο Συμεών τους ευλόγησε και είπε στη Μαριάμ, τη μητέρα του Ιησού: “Αυτός θα γίνει αιτία να καταστραφούν ή να σωθούν πολλοί Ισραηλίτες. Θα είναι σημείο αντιλεγόμενο για να φανερωθούν οι πραγματικές διαθέσεις πολλών· όσο για σένα, ο πόνος για το παιδί σου θα διαπεράσει την καρδιά σου σαν δίκοπο μαχαίρι”.

Στα Ιεροσόλυμα ζούσε μια γυναίκα που προφήτευε και την έλεγαν Άννα· ήταν θυγατέρα του Φανουήλ από τη φυλή Ασήρ. Αυτή ήταν πολύ ηλικιωμένη. Έζησε επτά χρόνια με τον άνδρα της μετά το γάμο, και τώρα χήρα, ηλικίας ογδόντα τεσσάρων χρονών, δεν είχε φύγει από το ναό, αλλά λάτρευε το Θεό νύχτα και μέρα με νηστείες και προσευχές.

Αυτή παρουσιάστηκε εκείνη την ώρα και δοξολογούσε το Θεό και μιλούσε για το παιδί σε όλους όσοι στην Ιερουσαλήμ περίμεναν τη λύτρωση

Όταν έκαναν όλα όσα πρόσταζε ο νόμος του Κυρίου, γύρισαν στη Γαλιλαία, στην πόλη τους τη Ναζαρέτ.

Το παιδί, στο μεταξύ, μεγάλωνε και δυνάμωνε στο πνεύμα, γέμιζε από σοφία και η χάρη του Θεού ήταν μαζί του.

Μετάφραση: (Λουκ. β΄ 22-40)

Πηγή

Το άρθρο Η Υπαπαντή του Κυρίου… εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Στην ιερή ακολουθία, που συνοδεύτηκε από Αρτοκλασία και Θείο Κήρυγμα, χοροστάτησαν οι πατέρες π. Νεκτάριος, π. Γεώργιος και τον Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας και Τυρνάβου Κύριλλο.

Το εξωκλήσι του Αγίου Τρύφωνα, που βρίσκεται στο 2ο χλμ. της οδού Αμπελώνα-Γιάννουλης, αποτελεί σημείο αναφοράς για τους πιστούς.

Κατά τη διάρκεια των ιερών ακολουθιών έχει εκτεθεί για προσκύνηση και αγιασμό τμήμα του λειψάνου του Αγίου Τρύφωνος που φυλάσσεται στον μητροπολιτικό ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Αμπελώνα.

Κάθε χρόνο, πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται για να τιμήσει τον Άγιο και να ζητήσει την ευλογία του, ειδικά οι αγρότες, που τον θεωρούν προστάτη τους.

Οι εκδηλώσεις αναμένεται να συνεχιστούν και ανήμερα της εορτής του Αγίου, με τη Θεία Λειτουργία και την καθιερωμένη αρτοκλασία.

Το άρθρο Πανηγυρικός Εσπερινός στον Άγιο Τρύφωνα Αμπελώνα – Τιμή στον προστάτη των αγροτών εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος σπουδάσανε στην τότε ειδωλολατρική Αθήνα. Οι πειρασμοί τότε και τώρα είναι πάντα παρόντες. Δεν υπάρχουν μόνο σήμερα πειρασμοί για τους νέους. Πάντοτε το κακό, ο διάβολος και η αμαρτία παραμονεύουν για να τυλίξουν τον κάθε άνθρωπο και ιδιαίτερα τον νέο στα δίκτυα τους. Οι νεαροί σπουδαστές μας μένουν αδιάφθοροι και μακράν κάθε αμαρτίας. Σπουδάζουν όλες τις επιστήμες της εποχής των: μαθηματικά, φυσική, ρητορική κλπ. Είναι οι πανεπιστήμονες της εποχής. Δεν γνωρίζουν πολλούς δρόμους. Μόνο δυο ξέρουν: από το σπίτι στο σχολείο και από το σπίτι στην εκκλησία. Γνωρίζουν που βαδίζουν και ποιός είναι ο υψηλός σκοπός της ζωής των. Η σωτηρία της ψυχής. Και αυτή δεν επιτυγχάνεται έξω και μακριά από την εκκλησία. Κατορθώνεται με τη βοήθεια του Κυρίου εντός της εκκλησίας. 

Σπουδάζουν την ελληνική γραμματεία αλλά δεν απομακρύνονται από τα ορθόδοξα δόγματα. Μέσα από την ειδωλολατρική παιδεία τροφοδοτούν τον εαυτό τους με μηνύματα ορθοδοξίας. Όπως η μέλισσα από το άνθος παίρνει μόνο το νέκταρ που χρειάζεται για το μέλι της και όπως από το τριαντάφυλλο παίρνουμε το υπέροχο άρωμα και πετάμε τα αγκάθια, έτσι και από τον θησαυρό της ελληνικής κλασσικής γραμματείας πετάμε ό,τι αντίθετο προς την ορθοδοξία υπάρχει και διατηρούμε ό,τι επωφελές και σωτηριώδες υπάρχει. Αξίζει να ασχοληθεί κανείς με τον ορθόδοξο σπόρο που υπάρχει εντός της. Ο Γρηγόριος υπήρξε συμμαθητής του Ιουλιανού του  Παραβάτη, του μετέπειτα ειδωλολάτρη αυτοκράτορα. Δεν παρασύρθηκε απ᾿ αυτόν. Πολέμησε εναντίον των ιδεών του Ιουλιανού. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος έκανε και αυτός λαμπρές σπουδές. Σπούδασε την κοσμική σοφία της εποχής, αλλά δεν παρασύρθηκε στα αμαρτωλά μονοπάτια της. Υπηρέτησε και αυτός την εκκλησία του Χριστού με αγάπη πραγματική και θυσιαστική διάθεση. Ήταν χειμαρρώδης ρήτορας και από το στόμα του έρεε μέλι. Ήταν μελιστάλακτος ο χριστιανικός του λόγος και για αυτό ονομάστηκε «Χρυσόστομος».

Και οι τρείς λαμπροί Ιεράρχες συνδύασαν με καταπληκτικό τρόπο τα νάματα της ορθοδοξἰας με τον ελληνικό πολιτισμό και βοήθησαν τα μέγιστα την εκκλησία του Χριστού. Διετέλεσαν Ιεράρχες και από τη θέση αυτή στάθηκαν αρωγοί στον κάθε αδελφό που αντιμετώπιζε πρόβλημα: στις χήρες, στα ορφανά, στους ανήμπορους συνανθρώπους των. Μη ξεχνάμε την περίφημη «Βασιλειάδα» που ίδρυσε ο Μέγας Βασίλειος, μια ολόκληρη πόλη για την στήριξη του αναξιοπαθούντος αδελφού. Το πνευματικό τους έργο συνδύασε ελληνισμό και χριστιανισμό και είναι πλούσιο. Είναι σύγχρονο, γιατί όταν το διαβάζεις νομίζεις ότι έχει γραφτεί σήμερα, τόσο επίκαιρο είναι. Είναι λογικό, αφού είναι έργο θεόπνευστο, όπως και το συγγραφικό έργο κάθε Αγίου. 

Έβαλαν σημαντικό λιθάρι στην καταπολέμηση των αιρέσεων και στη θεολογία της Τριαδικότητας του Θεού. Ο Γρηγόριος δεν ονομάστηκε τυχαία από την αγία Εκκλησία μας Θεολόγος. Έναν τίτλο που μόνο τρείς Άγιοι αξιώθηκαν να λάβουν. Δεν φοβήθηκαν τους ισχυρούς της εποχής των. Όπου έβλεπαν ηθική παρεκτροπή την καυτηρίαζαν και την πολεμούσαν. 

Οι απειλές δεν τους πτοούσαν. Γνωστή η απάντηση του Μ. Βασιλείου στις απειλές που δεχόταν: «Τον θάνατο δεν τον φοβούμαι, γιατί θα πάω πιο γρήγορα κοντά στον Κύριο. Η εξορία δεν αποτελεί απειλή, όλη η κτίση ανήκει στον Κύριο. Περιουσία δεν έχω για να τη δημεύσετε παρά ελάχιστα βιβλία και τα τριμμένα ράσα που φορώ». Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος άφησε την τελευταία του πνοή πηγαίνοντας προς τον τόπο της εξορίας στην Αρμενία. Τα τελευταία του λόγια. «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν». ΄Ετσι παρέδωσε την αγία του ψυχή, την ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Έπεσε πάνω στο καθήκον. Κοιμήθηκε οσιακά ως πραγματικός στρατιώτης  του Χριστού.

Σημαντικό ρόλο στην εν Χριστώ διαπαιδαγώγηση των Τριών Ιεραρχών διαδραμάτισε το οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Η μητέρα του καθενός εξ αυτών τον γαλούχησε με τα νάματα της Ορθοδοξίας. Στην οικογένεια λαμβάνει ο κάθε άνθρωπος τα πρώτα μηνύματα και διδάσκεται το καλό ή το κακό. Η οικογένεια με τον τρόπο ζωής της και τους στόχους που βάζει για τη ζωή δίνει τα πρώτα στίγματα για την πορεία του παιδιού. Ιδιαίτερα καθοριστικός ο ρόλος της μητέρας ή της γιαγιάς. Δεν υστερεί και ο ρόλος του πατέρα ή του παππού. Είναι σημαντική η συνέχεια των γενεών και η ευλογημένη συνύπαρξη της πείρας και της νεανικότητας. Ο καθένας από τους ζώντας προγόνους  μπορεί να επηρεάσει θετικά το νεαρό πλάσμα και να το μπολιάσει με τον σεβασμό στην παράδοση, στην πατρίδα, στον Χριστό, στον αγώνα προς σωτηρία της ψυχής, καθώς και την αγάπη προς την μάθηση, προς τα γράμματα και προς κάθε συνάνθρωπο εμπερίστατο ή μη. Τον θετικό αυτό ρόλο πολύ παραγωγικά έπαιξαν οι μητέρες των 3 Ιεραρχών. Αγίασαν.

Πλανάται το ερώτημα: αφού ο καθένας από αυτούς έχει συγκεκριμένη ημερομηνία που τιμάται η μνήμη του, γιατί να συνεορτάζουν στις 30 Ιανουαρίου;;. Ο λόγος είναι ο εξής: Κατά τους χρόνους της βασιλείας του Αλεξίου του Κομνηνού, γύρω στο 1100 από τη Γέννηση του Χριστού, προέκυψε στην Κωνσταντινούπολη διαφορά και φιλονικία ανάμεσα στους λόγιους και ενάρετους άνδρες. Άλλοι υποστήριζαν ότι ο Μ. Βασίλειος ήταν ο μεγαλύτερος, άλλοι ο Χρυσόστομος και άλλοι ο Γρηγόριος. Η κάθε ομάδα πρόβαλλε τα προτερήματα του δικού της εκλεκτού και  κατά κάποιο τρόπο τριχοτομήθηκε ο πληθυσμός. Έτσι λοιπόν υπήρχαν οι Ιωαννίτες, οι Βασιλείτες και οι Γρηγορίτες. Επειδή λοιπόν έτσι ήταν διαιρεμένοι οι Χριστιανοί και έτσι φιλονικούσαν οι λόγιοι άνδρες, για τον λόγο αυτόν εμφανίσθηκαν σε όνειρο οι τρεις αυτοί Ιεράρχες και Διδάσκαλοι, πρώτα ο καθ’ ένας χωριστά και έπειτα και οι τρεις ενωμένοι μαζί, στον τότε Επίσκοπο της πόλεως Ευχαΐτων, Ιωάννη, ο οποίος ήταν άνδρας λόγιος και έμπειρος της ελληνικής παιδείας, όπως το μαρτυρούν τα συγγράμματα, που έχει εκπονήσει, και επί πλέον ήταν και άνθρωπος που είχε φθάσει στην κορυφή της αρετής. Σ’ αυτόν,  εμφανίσθηκαν και με ένα στόμα του λένε και οι τρεις «Εμείς ένα είμαστε κοντά στον Θεό, καθώς βλέπεις, και καμία αντίθεση ή διαμάχη δεν έχουμε, αλλά στους διαφόρους καιρούς, που ζήσαμε, έτσι ο καθ’ ένας από εμάς από τη χάρη του θείου κινούμενος Πνεύματος, διαφορετικές διδασκαλίες συνέγραψε. Και εκείνα που διδαχθήκαμε από το Άγιο Πνεύμα, αυτά και εκδώσαμε για την σωτηρία των ανθρώπων. Και πρώτος ανάμεσα σε εμάς δεν υπάρχει, ούτε δεύτερος, αλλά εάν πεις τον ένα, αμέσως και οι άλλοι δύο ακολουθούν. Γι’ αυτό να διατάξεις αυτούς που φιλονικούν, να μη χωρίζονται εξ αιτίας μας. Διότι εμείς, όσο μπορούσαμε φροντίζαμε, τόσο όταν ήμασταν ζωντανοί, όσο και τώρα που βρισκόμαστε στους ουρανούς το να ειρηνεύουμε και να οδηγούμε τον κόσμο στη γνώση και στην ομόνοια και όχι να τον χωρίζουμε. Αλλά και σε μία ημέρα ένωσε και τους τρεις εμάς και να συνθέσεις και τα τροπάρια και τα άσματα της εορτής μας, όπως αρμόζει στη δική σου σύνεση, και κατόπιν να αναφέρεις στους Χριστιανούς, ότι ένα είμαστε κοντά στον Θεό. Βέβαια και εμείς μαζί θα συνεργήσουμε για τη σωτηρία εκείνων, που εκτελούν την κοινή μνήμη μας, επειδή και εμείς φαινόμαστε, ότι έχουμε κάποια παρρησία και δύναμη κοντά στον Θεό». Αφού είπαν αυτά οι Άγιοι, φάνηκαν ότι ανέβηκαν πάλι στους ουρανούς λάμποντας από φως υπέροχο και ονομάζοντας ο ένας τον άλλον με το όνομά του. Αφού λοιπόν σηκώθηκε από τον ύπνο ο ιερός Ιωάννης έκανε όπως τον διέταξαν οι θείοι Ιεράρχες. Και το μεν πλήθος του λαού το καθησύχασε και εκείνους που φιλονικούσαν τους ειρήνευσε (διότι ήταν περιβόητος στην αρετή ο άνθρωπος, γι’ αυτό και ο λόγος του είχε δύναμη και πειθώ). Και παρέδωσε στην Εκκλησία του Θεού να επιτελεί αυτή την εορτή.

Οι τρείς Ιεράρχες τιμώνται, δικαίως, ως οι προστάτες των γραμμάτων, των τεχνών και της παιδείας, διότι πρόσφεραν πάμπολλα στον χώρο της εκπαίδευσης και συνέδεσαν θαυμάσια τον ελληνισμό με την ορθοδοξία. Πανεπιστήμονες, κάτοχοι του συνόλου της κοσμικής σοφίας και γνώσης άφησαν τεράστιο σε όγκο και απαράμιλλης τελειότητας συγγραφικό έργο, από  το οποίο μόνο ωφελημένος θα προκύψει όποιος το σπουδάσει και μελετήσει σε βάθος. Πολλαπλώς ωφελημένοι θα είμαστε όλοι μας αν εγκαταλείψουμε τα ξυλοκέρατα της κοσμικής άθεης βιβλιογραφίας και πάρουμε μια, έστω, μυρωδιά από τα ευώδη άνθη του κήπου της παραγωγής των τριών Ιεραρχών. Μια παραγωγή πλουσιότατη. Ας δοκιμάσουμε να απολαύσομε τον ανεξάντλητο πλούτο της. 

Σε ένα άρθρο είναι αδύνατο να γραφούν όλα όσα αφορούν τους τρεις πατέρες της Ορθοδοξίας. Αξίζει στον καθένα ένα ξεχωριστό αφιέρωμα. Θα το προσπαθήσουμε. Με τις ευλογίες τους.

Απολυτίκιο (Ἦχος α’)

Τούς Τρεῖς Μεγίστους Φωστῆρας τῆς Τρισηλίου Θεότητος, τούς την οἰκουμένην ἀκτῖσι δογμάτων θείων πυρσεύσαντας, τούς μελιῤῥύτους ποταμούς τῆς σοφίας, τούς τήν κτίσιν πᾶσαν θεογνωσίας νάμασι καταρδεύσαντας, Βασίλειον τόν Μέγαν, καί τόν Θεολόγον Γρηγόριον,σύν τῷ κλεινῷ Ἰωάννη, τῷ τήν γλῶτταν Χρυσοῤῥήμονι, πάντες οἱ τῶν λόγων αὐτῶν ἐρασταί, συνελθόντες ὕμνοις τιμήσωμεν· αὐτοί γάρ τῇ Τριάδι, ὑπέρ ὑμῶν ἀεί πρεσβεύουσιν.

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν: Αναφέρεται ως πηγή το tirnavospress.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά. – Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή – Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.

Το άρθρο Τρεις Ιεράρχες, τρείς στυλοβάτες της Ορθοδοξίας – Προστάτες των γραμμάτων, Μέγιστοι φωστήρες της Χριστιανοσύνης εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Την Τιμία Κάρα θα προσκομίσει στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αχιλλίου ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής, π.Γαβριήλ, την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου, στην Πλατεία Αλόγου και η Τιμία Κάρα θα αναχωρήσει για την Ιερά Μονή την Τρίτη 4 Φεβρουαρίου το μεσημέρι.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στον Άγιο Αχίλλιο θα λάβουν χώρα πολλές Ιερές Ακολουθίες, σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2025:

-6.00 μ.μ. Υποδοχή τιμίας κάρας οσίου ΔαυΪδ.

-6.30 μ.μ. Πανηγυρικός αρχιερατικός Εσπερινός.

-9.00 μ.μ Ιερά αγρυπνία (θα ψάλλει χορός ιεροψαλτών).

ΣΑΒΒΑΤΟ 1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2025:

-7.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

-10.00 π.μ. Αγιασμός πρωτομηνιάς.

-12.00 μ. Ιερά Παράκληση.

-5.30 μ.μ. Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός εορτής της Υπαπαντής.

-7.00 μ.μ. Ομιλία Ηγουμένου Ι.Μ.Οσίου Δαβίδ, Αρχιμ. Γαβριήλ.

-8.30 μ.μ. Μικρό Απόδειπνο και Χαιρετισμοί.

ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2025 (ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ):

– 7.00 π.μ. Όρθρος και αρχιερατική Θεία Λειτουργία.

-11.30 π.μ. ΕΟΡΤΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ

– 5.00 μ.μ. Εσπερινός.

-7.00 μ.μ. Ιερά Παράκληση.

– 9.00 μ.μ. Ιερά αγρυπνία (θα ψάλλει ο χορός ιεροψαλτών Νίκαιας).

ΔΕΥΤΕΡΑ 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2025:

-7.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

-12.00 μ. Ιερά Παράκληση.

-5.00 μ.μ. Εσπερινός.

-6.00 μ.μ. ΙΕΡΟ ΕΥΧΕΛΑΙΟ.

-8.30 μ.μ. Μικρό Απόδειπνο και Χαιρετισμοί.

ΤΡΙΤΗ 4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2025:

-7.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

-12.00 μ. Ιερά Παράκληση και αναχώρηση τιμίας Κάρας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο ναός θα είναι ανοιχτός κάθε μέρα από τις 7.30 το πρωί έως αργά το βράδυ.

Το άρθρο Στον Ι. Μ. Ν. Αγίου Αχιλλίου η κάρα του Οσίου Δαυίδ του Γέροντος, του εν Ευβοία εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η κεντρική εκδήλωση του Αγιασμού θα πραγματοποιηθεί στις 12 το μεσημέρι ενώ αντίστοιχες τελετές έχουν προγραμματιστεί σε όλες τις δημοτικές ενότητες του Δήμου Αγιάς.

Πιο συγκεκριμένα:

Δ.Ε. Αγιάς: Κεντρική Πλατεία Αγιάς 10:30π.μ.

Δ.Ε. Λακέρειας: Ιερός Ναός Αγ. Αθανασίου Δήμητρας 10:30π.μ.

Δ.Ε. Ευρυμενών: Λιμάνι Στομίου θέση φάρος 10:30π.μ.

Δ.Ε. Μελιβοίας: Λιμάνι Αγιοκάμπου 12:00μ. (κεντρική εκδήλωση)

Το άρθρο O εορτασμός των Θεοφανείων στον Δήμο Αγίας εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.