
Πολιτική υποκρισία ή οργανωμένη κοροϊδία;
Στην ελληνική πολιτική ζωή υπάρχει ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται τόσο συχνά ώστε σχεδόν έχει γίνει κανονικότητα: η δημόσια υποκρισία. Το τελευταίο παράδειγμα ήρθε με τη συζήτηση για την επιβολή πλαφόν στο κέρδος σε καύσιμα και προϊόντα σούπερ μάρκετ.
Λίγες ώρες αφότου από το περιβάλλον του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη διέρρευσε η πρόθεση της κυβέρνησης να εξετάσει την επιβολή πλαφόν, εμφανίστηκαν κόμματα της αντιπολίτευσης να ζητούν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Με δηλώσεις γεμάτες δήθεν αγανάκτηση, υποστήριξαν ότι «οι αγορές δεν λειτουργούν σε συνθήκες πολέμου» και ότι «πρέπει να υπάρξει κρατική παρέμβαση».
Το ερώτημα όμως είναι απλό και αμείλικτο: ποιον κοροϊδεύουν;
Όταν η κυβέρνηση αφήνει να διαρρεύσει μια πολιτική πρωτοβουλία και μέσα σε λίγες ώρες εμφανίζονται κόμματα να ζητούν το ίδιο πράγμα, αυτό δεν μοιάζει με ουσιαστική αντιπολίτευση. Μοιάζει περισσότερο με πολιτικό θέατρο. Με μια καλοστημένη παράσταση όπου όλοι παίζουν τον ρόλο τους μπροστά στις κάμερες.
Η αντιπολίτευση εμφανίζεται να «πιέζει» για μέτρα που ήδη φαίνεται να σχεδιάζονται, ενώ η κυβέρνηση παρουσιάζεται τελικά ως αυτή που «ακούει την κοινωνία». Το αποτέλεσμα είναι μια επικοινωνιακή φούσκα που δεν αλλάζει τίποτα στην πραγματικότητα των πολιτών.
Και η πραγματικότητα είναι σκληρή. Οι τιμές στα καύσιμα και στα βασικά προϊόντα έχουν εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια. Τα νοικοκυριά πιέζονται, οι μισθοί δεν ακολουθούν τον πληθωρισμό και το καλάθι του σούπερ μάρκετ γίνεται κάθε μήνα πιο ακριβό.
Μέσα σε αυτή την κατάσταση, το τελευταίο που χρειάζεται η κοινωνία είναι πολιτικά παιχνίδια εντυπώσεων.
Αν πράγματι υπάρχει πρόθεση να μπει πλαφόν στο κέρδος, αυτό θα πρέπει να γίνει με πραγματικούς ελέγχους, διαφάνεια και αυστηρή εποπτεία της αγοράς. Όχι ως ένα ακόμα επικοινωνιακό πυροτέχνημα που θα εξαφανιστεί μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας.
Οι πολίτες δεν χρειάζονται άλλες δηλώσεις. Χρειάζονται αποτελέσματα.
Γιατί όταν η πολιτική μετατρέπεται σε θέατρο, το κοινό δεν χειροκροτεί — απλώς απομακρύνεται. Και τότε η δημοκρατία αρχίζει να χάνει το νόημά της.



