Η υπογεννητικότητα δεν είναι πλέον μια απλή δημογραφική τάση. Είναι μια από τις μεγαλύτερες απειλές για το μέλλον της Ελλάδας. Κάθε χρόνο οι γεννήσεις μειώνονται, οι θάνατοι υπερτερούν σημαντικά και η χώρα χάνει πληθυσμό με σταθερό ρυθμό. Τα σχολεία σε πολλές περιοχές αδειάζουν, η περιφέρεια συρρικνώνεται και η γήρανση του πληθυσμού επιταχύνεται.

Κι όμως, δεν πρόκειται για μια εξέλιξη που αιφνιδίασε κανέναν. Εδώ και δεκαετίες οι επιστήμονες προειδοποιούσαν ότι η Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή δημογραφική κρίση. Παρά τις προειδοποιήσεις, καμία κυβέρνηση δεν αντιμετώπισε το ζήτημα ως εθνική προτεραιότητα με μακροχρόνιο σχεδιασμό. Οι περισσότερες περιορίστηκαν σε αποσπασματικές παρεμβάσεις, επιδόματα και μέτρα χωρίς διάρκεια.

Βέβαια, το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη αντιμετωπίζει την ίδια δημογραφική πρόκληση. Η διαφορά είναι ότι πολλές χώρες ξεκίνησαν νωρίτερα να σχεδιάζουν πολιτικές για τη στήριξη της οικογένειας, της εργασίας και της στέγασης. Παρ’ όλα αυτά, ούτε σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπήρξε η προετοιμασία που απαιτούσε ένα τόσο προβλέψιμο πρόβλημα. Αντί για στρατηγική δεκαετιών, οι περισσότερες κυβερνήσεις επέλεξαν να ακολουθούν τις εξελίξεις αντί να τις προλαμβάνουν.

Στην Ελλάδα η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη, καθώς η ακρίβεια, το υψηλό κόστος στέγασης, οι χαμηλοί μισθοί και η εργασιακή ανασφάλεια κάνουν τη δημιουργία οικογένειας ολοένα πιο δύσκολη για τους νέους. Όταν ένα νέο ζευγάρι δυσκολεύεται να νοικιάσει σπίτι ή να σχεδιάσει το οικονομικό του μέλλον, η απόφαση για την απόκτηση παιδιών μετατίθεται ή εγκαταλείπεται.

Η υπογεννητικότητα δεν λύνεται με περιστασιακές εξαγγελίες. Χρειάζεται εθνικό σχέδιο με ορίζοντα δεκαετιών, ανεξάρτητα από κυβερνήσεις και εκλογικούς κύκλους. Αν η Ελλάδα συνεχίσει να αντιμετωπίζει το δημογραφικό με τη λογική της διαχείρισης της στιγμής, σύντομα δεν θα συζητάμε μόνο για έλλειψη γεννήσεων, αλλά για μια χώρα που θα μικραίνει πληθυσμιακά, οικονομικά και παραγωγικά χρόνο με τον χρόνο.

🔥 Διαβάζονται περισσότερο