Σχεδόν καθημερινά τα δελτία ειδήσεων και οι σελίδες των ενημερωτικών sites είναι γεμάτα από θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα, είτε από παρασύρσεις είτε από λάθη στην οδήγηση και σφοδρές συγκρούσεις. Το αποτέλεσμα είναι νέα αγόρια και κορίτσια να χάνουν τη ζωή τους και οικογένειες να βυθίζονται στο πένθος. Η κοινωνία και η χώρα χάνουν τα παιδιά τους, χάνουν το μέλλον τους.

Παράλληλα, δολοφονίες σοκάρουν το πανελλήνιο με την αγριότητά τους. Τρομάζει η ευκολία με την οποία γίνονται. Όλα αυτά αναλύονται στα μέσα ενημέρωσης, σχηματίζονται δικογραφίες, γίνονται προφυλακίσεις και ζωές καταστρέφονται.

Το θύμα όμως δεν επιστρέφει ποτέ. Ο υπαίτιος, μετά από κάποια χρόνια –συνήθως όχι πολλά– στη φυλακή, επιστρέφει στη ζωή που του απέμεινε. Επιστρέφει όμως…

Το μεγάλο ερώτημα πλέον είναι αν και πώς η κοινωνία και το κράτος μπορούν να προλάβουν έστω και μία δολοφονία.

Αλλά πώς μπορεί να γίνει αυτό; Κανένα μέτρο δεν φαίνεται να έχει αποτέλεσμα.

Μήπως όμως στην πράξη κανένας αρμόδιος –και όχι μόνο– δεν κάνει ουσιαστικά τίποτα, αλλά απλώς ολοκληρώνει την καθημερινότητά του;

Στους δρόμους δεν υπάρχουν έλεγχοι από την τροχαία και την αστυνομία, τουλάχιστον σε βαθμό που να φαίνονται και να λειτουργούν αποτρεπτικά. Όσοι οδηγούν με υπερβολική ταχύτητα με αυτοκίνητο ή μηχανή γνωρίζουν ότι δύσκολα θα ελεγχθούν. Αν συμβεί, θα είναι μάλλον δειγματοληπτικά ή τυχαία.

Ακόμη και τότε, τις περισσότερες φορές θα φύγουν με ένα πρόστιμο που ίσως δεν πληρώσουν ποτέ ή με ένα δικαστήριο που, όταν γίνει μετά από χρόνια, μπορεί να τους απαλλάξει με έναν καλό δικηγόρο.

Πρόσφατα ο νόμος άλλαξε και όταν υπάρχει θύμα από τροχαίο ο οδηγός που ευθύνεται προφυλακίζεται και οδηγείται στη φυλακή. Την ίδια στιγμή όμως, κάποιος άλλος κάνει ακριβώς τις ίδιες παραβάσεις στον ίδιο δρόμο, ακόμη και μπροστά στους αστυνομικούς που ερευνούν το τροχαίο.

Όλοι όσοι κυκλοφορούμε καθημερινά στους δρόμους βλέπουμε σωρεία σοβαρών παραβάσεων. Βλέπουμε ακραίες και επικίνδυνες συμπεριφορές οδηγών κάθε είδους οχημάτων και τρομάζουμε μήπως βρεθούμε μπροστά τους.

Πεζοί σκοτώνονται ακόμη και σε πεζοδρόμια από οδηγούς που βρίσκονται υπό την επήρεια αλκοόλ. Και λίγο πριν οδηγηθούν στη φυλακή ζητούν συγγνώμη και δηλώνουν ότι δεν θυμούνται τι συνέβη.

Μήπως όμως κάποιος θα έπρεπε να τους είχε ελέγξει πριν σκοτώσουν με το «όπλο» που λέγεται αυτοκίνητο;

Ανήλικοι εμπλέκονται σε δολοφονίες και σε ακραία επεισόδια οπαδικής βίας. Και τότε οι γονείς μιλούν για μια άτυχη στιγμή και υποστηρίζουν ότι το παιδί τους δεν φταίει ή ότι δεν γνώριζαν τίποτα.

Δολοφονίες συμβαίνουν στον δρόμο επειδή κάποιοι κυκλοφορούν με όπλα ή μαχαίρια «για παν ενδεχόμενο».

Ποιος τους έχει ελέγξει; Κανείς. Και το γνωρίζουν.

Αυτό ακριβώς το γεγονός, που όλοι μας γνωρίζουμε, είναι που κάνει πολλές φορές την παραβατική πράξη να μοιάζει σχεδόν βέβαιη και σχεδόν χωρίς καμία πρόληψη.

Καμία πρόληψη στον δρόμο.
Καμία πρόληψη στην κοινωνία.
Καμία ουσιαστική πρόληψη από το κράτος.
Αλλά πολλές φορές ούτε και από την ίδια την οικογένεια.