Ο Sako-Asko είναι το κεντρικό πρόσωπο ως καλεσμένος στο 6ο LA Comics Festival που άνοιξε τις πύλες του την Παρασκευή και θα ολοκληρωθεί σήμερα Κυριακή στον Μύλο του Παππά στη Λάρισα.

Το δημιούργημα του κοσμεί τοίχο επί της οδού Γεωργιάδου και πριν φτάσει κανείς στον Μύλο και κάτω από τον Ι.Ν. Αγίου Αχιλλίου. Θέμα της τοιχογραφίας το σιτάρι και το αλεύρι, σήματα κατατεθέν και τον θεσσαλικό κάμπο.

«Tα κόμικς πέραν από την ευρύτητα που διαθέτουν ως τέχνη, έχουν την πλαστικότητα και την ευκολία να συνομιλούν με τις άλλες τέχνες, αλλά και να εισέρχονται στην καθημερινότητα του ανθρώπου και του δημόσιου χώρου, στην πόλη, τόσο με την κλασική τους μορφή όσο και με τη στενή διασύνδεσή τους με τα γκράφιτι-τοιχογραφίες-murals, δομώντας αισθητικά μία ιδιαίτερη αντίληψη για το αστικό περιβάλλον.

Όλα αυτά εκφράζονται και αναδεικνύονται στο 6ο LACF, το οποίο περιλαμβάνει εκθέσεις κόμικς (130 καλλιτέχνες, έκθεση Sako Asko, έκθεση Hugo Pratt σε συνεργασία με το Ιταλικό Ινστιτούτο Αθηνών), προβολές animation, ομιλίες, stand up comedy, συναυλίες, εργαστήρια τέχνης και πολλά άλλα δρώμενα για μικρούς και μεγάλους», αναφέρει χαρακτηριστικά σε ανάρτησή του ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού του Δήμου Λαρισαίων, Θωμάς Ρετσιάνης, σχετικά με το 6ο LA Comics Festival.

πηγή:onlarissa.gr

Το άρθρο Από την Κολομβία με αγάπη: Ένα πανέμορφο γκράφιτι αφιερωμένο στο σιτάρι δημιουργήθηκε στην Λάρισα εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Πρόκειται για  ένα συναρπαστικό θέμα  καθώς η τεχνητή νοημοσύνη έχει πλέον διεισδύσει και στην τέχνη. ΄Ένα ενδιαφέρον πάνελ ομιλητών, σε ένα χαλαρό και διασκεδαστικό περιβάλλον θα οδηγήσει τους θεατές σε ένα ενδιαφέρον ταξίδι στον κόσμο της τεχνητής νοημοσύνης στις τέχνες.

Θα διερευνήσουν , πώς χρησιμοποιείται η τεχνητή νοημοσύνη στη δημιουργία μουσικής, ζωγραφικής, κινηματογράφου, φωτογραφίας κ.α. Από μουσικές συνθέσεις που δημιουργούνται από την τεχνητή νοημοσύνη μέχρι εκπληκτική οπτική τέχνη, αυτή η εκδήλωση θα παρουσιάσει τους απίστευτους τρόπους με τους οποίους η τεχνολογία συγχωνεύεται με τη δημιουργικότητα.

Ειδικοί θα ανταλλάξουν απόψεις και θα μοιραστούν τις γνώσεις τους, με διαδραστικές επιδείξεις, ακόμη και κάποιες πρακτικές δραστηριότητες για να συμμετάσχουν όλοι. Είτε είναι κάποιος λάτρης της τεχνητής νοημοσύνης, είτε καλλιτέχνης ή απλά περίεργος για το μέλλον της δημιουργικότητας, αυτή η εκδήλωση είναι για όλους. Τη συζήτηση συντονίζει ο Γιάννης Γιαλαμάς εκπαιδευτής νέων τεχνολογιών.  Καλεσμένοι- ομιλητές: Παναγιώτης Καραχάλιος, δημιουργός ΆΙ, Κυριάκος Σκουλαρίκης, καθηγητής τεχνητής νοημοσύνης, , Κωνσταντίνος Κακαρούντας, ιδιοκτήτης της Dahouse Studio και  Πρόεδρος της ASIFA Hellas – Ελληνικής Ένωσης Κινουμένων Σχεδίων, Σέμης Πετράκης, ραδιοφωνικός παραγωγός και διευθυντής του MUSICA RADIO.

Στο πάνελ και ο Θωμάς Παπαλιάγκας δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, ο οποίος θα αναφερθεί στο θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων και των προβλημάτων που μπορούν να προκύψουν από την χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στις τέχνες.

Στην τεχνική επιμέλεια της ημερίδας, ο Αργύρης Γιουρούκης.

Το άρθρο “Η τεχνητή νοημοσύνη στις τέχνες” στις 22 Απριλίου και ώρα 18.00 στο Joist εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

 Άρθρο της Αποστολίας Πάνου

 Η δημιουργικότητα, το γούστο, η αισθητική απόλαυση, αναμφίβολα αποτελούν στοιχεία της ανθρώπινης φύσης, τα δε δημιουργήματα αποκαλύπτουν τον κόσμο μας, τον πνευματικό, τον ψυχικό και τον υλικό. 

Κι αν η τέχνη δεν είναι πρωταρχική βιολογική μας ανάγκη, ωστόσο, η διαρκής σύνδεσή της  με την ανθρώπινη παρουσία διαχρονικά, την καθιστά αναγκαία δραστηριότητα του ανθρώπου, συνεκτικό στοιχείο της κοινότητας και γνώρισμα της ταυτότητάς της.

Πεδίο έκφρασης λοιπόν, κοινωνικότητας, λύτρωσης και επιβεβαίωσης της συλλογικής τους ταυτότητας αποτελούν και οι καλλιτεχνικές δραστηριότητες των Σαρακατσάνων.

Αυτής της ελληνικής πληθυσμιακής ομάδας με τη μακραίωνη ιστορία και την πολυσυζητημένη ελληνικότητά της, όπως μαρτυρούν η γλωσσική ενότητα και τα λαογραφικά της στοιχεία , τα οποία, εκτός άλλων ερευνητών Ελλήνων και ξένων, μελέτησε συστηματικά και επί μακρόν η εμπνευσμένη και ακούραστη λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη. 

  Εξάλλου, όπως διαπιστώνει από τις δικές του ενδελεχείς μελέτες στο σαρακατσάνικο βίο και τρόπο, ο κοινωνιολόγος Γεώργιος Β. Καββαδίας, οι Σαρακατσάνοι  στο πλαίσιο της απομονωμένης κοινωνίας τους και με οδηγό την παράδοση και την αυστηρή τήρησή της δημιουργούν και βιώνουν με συλλογικό κατά βάση τρόπο τα καλλιτεχνικά τους έργα.

Η ξυλογλυπτική ήταν ανδρική απασχόληση, τα δε χαραγμένα μοτίβα πάνω στα διάφορα αντικείμενα είναι γεωμετρικά, μικρές μορφές ανθρώπων ή ζώων και φυτικά θέματα.

Έφτιαχναν υπέροχα ξυλόγλυπτα, ενώ το κέντημα και η δημιουργία υφαντών ήταν γυναικεία απασχόληση. Οι Σαρακατσαναίοι δε φόρεσαν ποτέ άλλο ξενικό ύφασμα παρά μονάχα υφάσματα δικής τους κατασκευής. Η γυναίκα έφτιαχνε μόνη της τις αντρικές και γυναικείες φορεσιές.

Μετά τον κούρο, το ξάσιμο του μαλλιού, το γνέσιμο, η ύφανση και το ράψιμο ήταν δική της δουλειά. Η χαρακτηριστική σοβαρότητα των σκούρων χρωμάτων στις φορεσιές, τα υπέροχα χρώματα και σχέδια στις «παναούλες», τις μικρές ποδιές από χοντρό μάλλινο ύφασμα, ο ολοκέντητος κόκκινος φλάμπουρας του γάμου με θέματα αυστηρής συμμετρίας ανάμεσα και γύρω από τις τέσσερις γωνίες του σταυρού, αποτελούν στοιχεία της σαρακατσάνικης τέχνης.

  Με τα παραμύθια και τις διηγήσεις στα τραπέζια και τις μεγάλες γιορτές, οι γεροντότεροι αφηγούνταν στις νέες γενιές ιστορίες που επαινούσαν το φέρσιμο των παλιότερων σε διάφορες περιστάσεις, για να αποτελέσουν πρότυπο συμπεριφοράς, κατά πως αξιώνει η παράδοση.

Έτσι, επιδιωκόταν ένα είδος κοινωνικού ελέγχου. Ακόμα, τα έργα μουσικής (τραγούδια, παίξιμο μουσικών οργάνων-ποικιλίες της φλογέρας π.χ. η τζαμάρα), ποίησης (τραγουδισμένοι στίχοι), χορού (με συνοδεία τραγουδιού), αναμφίβολα διασκέδαζαν, διασκόρπιζαν δηλαδή τις έγνοιες και τα προβλήματα ή άλλα ανακούφιζαν και ελευθέρωναν από τον ανθρώπινο πόνο, όπως λένε τα παρακάτω στιχάκια: ’’Τα τραγούδια είναι λόγια που τα λεν οι λυπημένοι. Θέλουν να σβήσουν τον καημό αλλ’ ο καημός δε βγαίνει’’. 

  Τις εκδηλώσεις τους τις καλλιτεχνικές επιθυμούν οι Σαρακατσάνοι να τις χαρακτηρίζει η τεχνική τελειότητα, η ομορφιά και η ‘’επιτρεπόμενη’’ συναισθηματική φόρτιση και συγκίνηση, όπως δείχνει το ακόλουθο τραγούδι που τραγουδιέται από όσους παραβρίσκονται κατά τον αποχωρισμό της νύφης από την πατρική καλύβα.

Υποτίθεται ότι είναι διάλογος μητέρας και κόρης: 

-Μήλο μου κατακόκκινο και πού θα μείνεις βράδυ;

-Εσύ για μένα δεν πονάς και με ρωτάς πού μένω;

-Εγώ για σένα χάνομαι κι αν δε σε δω, πεθαίνω.

-Πάρε την άκρη του γιαλού, την άκρη του πελάγου…

 κι όπου εύρεις τρία στρώματα, τρία καλά κρεββάτια

 στο να κοιμάται η μάνα μου, στο άλλο η αδελφή μου, 

 στο άλλο το καλύτερο κοιμάμαι μοναχή μου.

  ‘’Θλίψη αποχωρισμού, αιδώς (ντροπή-συστολή) μπροστά στη νύχτα του γάμου, επιτρεπόμενα αισθήματα, συνδυάζονται στην ποιητική μορφή τους, που είναι ωραιότατη και μαρτυρεί την ευαισθησία των Σαρακατσάνων’’ (Αγγελική Χατζημιχάλη).

Βασικές πηγές  

Γ.Β. Καββαδίας, Σαρακατσάνοι, μια ελληνική πομενική κοινωνία, Αθήνα 1991, Εκδόσεις Λούση Μπρατζιώτη.

Αγγελική Χατζημιχάλη, Σαρακατσάνοι, εκδόσεις Ίδρυμα Αγγελικής Χατζημιχάλη.

Το άρθρο Η καλλιτεχνία στη σαρακατσάνικη παράδοση εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η έκθεση περιλαμβάνει  περισσότερες από 50 ελαιογραφίες σε καμβά, καθώς και σε παλιό ξύλο, απεικονίζοντας εκφάνσεις της καθημερινότητας, ομορφιές και τοπία της Ελλάδας, θαλασσογραφίες, δέντρα, ομπρέλες, παλιά τρένα, οχήματα…

Η πρώτη παρουσίαση της έγινε το καλοκαίρι του 2021 στο Πολιτιστικό Κέντρο “Γιαννούλης Χαλεπάς”, στον Πύργο της Τήνου.

Ο Στέλιος Καγιαδάκης έχει κάνει 11 ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα, Πειραιά, Σαλαμίνα, Γλυφάδα, Σίκινο, Ύδρα, Πόρο, Λεωνίδιο και Τήνο, έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από 100 ομαδικές εκθέσεις και δύο διαδικτυακές, εκ των οποίων η μία σε φέρι μπόουτ της γραμμής Σαλαμίνα-Πέραμα, η οποία προβλήθηκε και στην τηλεόραση (Αlpha).

Οργανώνει και επιμελείται τις εκθέσεις ζωγραφικής του Δήμου Σαλαμίνας, όπως “Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας”, “200 χρόνια από το ’21” κ.α.
Είναι Αντιπρόεδρος στην Ένωση Εικαστικών Καλλιτεχνών Διώνη, έχει διατελέσει Γενικός Γραμματέας του Εικαστικού Ομίλου Νήσου Σαλαμίνας και μέλος του Ομίλου Unesco Πειραιώς και Nήσων.

Σήμερα ζει στη Σαλαμίνα όπου διατηρεί και το εργαστήριό του.

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 24 Μαρτίου. Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα έως Σάββατο 10:00 -13:30 & 18:00 – 21:00.

Το άρθρο “Αιολική Γη” του Στέλιου Καγιαδάκη στο Πολιτιστικό κέντρο Λάρισας “Μύλος του Παππά “ εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

-Ελλάδα εσύ είσαι; τη ρώτησα. –

Ναι, δεν με γνώρισες; –

Πιο γερασμένη μου φαίνεσαι. –

Διακόσια χρόνια πέρασαν. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Πιο πολύ με γερνούν τα βάσανα. Βλέπεις το κορμί μου; Μου σήκωσε λίγο το φόρεμά της. Τα πόδια της ήταν μαυρισμένα.

-Εγκαύματα δευτέρου και τρίτου βαθμού, είπαν οι γιατροί. Τα παιδιά μου έχουν κατακάψει τις τελευταίες μέρες το κορμί μου, όπως χρόνια τώρα. Ύστερα μου έδειξε το στήθος της. Δύο πληγές ήταν πιο έντονες.

-Τι έπαθες, τι ρώτησα. – Με μαχαιρώνουν συνέχεια! Μπορεί γιατί είμαι γυναίκα, μπορεί γιατί οι άνθρωποι έχουν χάσει τον έλεγχο…

-…τα πάθη των ανθρώπων, πήγα να σχολιάσω.

-Άλλα πάθη με μαραζώνουν και άλλα με ξανανιώνουν. Εμένα μου λείπουν τα δεύτερα. Την είδα να απομακρύνεται σιγά – σιγά όπως στα πλάνα στο τέλος των ταινιών. Πριν χαθεί από μπροστά μου σαν να άκουσα τη φωνή της να λέει: θυμηθείτε, οι μητροκτόνοι δεν είχαν ποτέ καλό τέλος.

(Eugène Delacroix, La Grèce sur les ruines de Missolonghi, 1827, Musée des Beaux-Arts, Bordeaux)

Το άρθρο Θυμηθείτε, οι μητροκτόνοι δεν είχαν ποτέ καλό τέλος-“Η Ελλάδα” του πίνακα Ντελακρουά εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η περίπτωση των τυποβαφείων του Τυρνάβου αναλύθηκε από την διευθύντρια του Μουσείου κα Φανή Καλοκαιρινού μέσα από παρουσίαση με θέμα: «Block – printed  Textiles of  Tyrnavos:From the dying workshops to the Ethnographical Museum of Larissa/ Τα σταμπωτά του Τυρνάβου: Από τα παραδοσιακά τυποβαφεία στο Λαογραφικό Ιστορικό Μουσείο Λάρισας».

Στο Συνέδριο συμμετείχαν καθηγητές και ειδικοί ερευνητές από διάφορα Πανεπιστήμια παγκοσμίως, οι οποίοι παρουσίασαν έρευνες σχετικές με τα υφάσματα από τη βυζαντινή έως και τη σύγχρονη εποχή.

Το Μουσείο προσκλήθηκε να παρουσιάσει την ιστορία και την παράδοση της τυποβαφικής στον ελλαδικό χώρο με έμφαση στα σταμπωτά του Τυρνάβου.

Στην ενότητα «Συμβολές στην τεχνική ιστορία της Τέχνης»  παρουσιάστηκε η ιστορία και η παράδοση των τυποβαφείων του Τυρνάβου, με παράλληλη ανάλυση στοιχείων για την παρασκευή των χρωμάτων με φυσικές χρωστικές και των σταδίων που  ακολουθούνται από την χάραξη και την κατασκευή των ξυλότυπων έως και τη σύνθεση των σταμπωτών υφασμάτων.

Το άρθρο Τα σταμπωτά του Τυρνάβου σε Διεθνές Συνέδριο εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Μόλις το έργο προχωρήσει, οι γλύπτες που θα λαξεύουν το βουνό θα αυξηθούν σταδιακά σε οκτώ. Καθένας από αυτούς θα χρειαστεί δεκάδες εργάτες ως τεχνική υποστήριξη.

Στην πλήρη ανάπτυξη το έργο περιλαμβάνει επιμορφωτικό χώρο, συνεδριακό κέντρο, αμφιθέατρο, σταθμούς ανάπαυσης και αναψυχής, ειδικές οδικές προσβάσεις και χώρους στάθμευσης. Ο ορεινός όγκος έχει ύψος 600 μέτρα και τις ημέρες που έχει καθαρή ατμόσφαιρα θα είναι ευδιάκριτο από το Άγιον Όρος.

Το άρθρο Γιγαντιαία προτομή Μ. Αλέξανδρου θα λαξευτεί στα Κερδύλλια Όρη. εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Τι πρόσωπο είχαν άραγε οι μεγάλες μορφές της αρχαιότητας, οι προσωπικότητες που σφράγισαν τις εποχές τους; Αυτό αποφάσισε να μάθει ο ιταλός εικαστικός Alessandro Tomasi, ανασυγκροτώντας τα πρόσωπα διάσημων αρχαίων. Η ιστοσελίδα Bored Panda επικοινώνησε με τον καλλιτέχνη, ο οποίος ανεβάζει τις δημιουργίες του στο Twitter.

[ngg src=”galleries” ids=”43″ display=”basic_thumbnail” thumbnail_crop=”0″] 

Πηγή

Το άρθρο Τα πρόσωπα σπουδαίων αρχαίων Ελλήνων – Πώς ήταν ο Αριστοτέλης, ο Όμηρος, ο Μέγας Αλέξανδρος εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Οι νεότεροι δεν τα γνωρίζουν,λογικό,μιας  δεν είχαν γεννηθεί.Οι μεγαλύτεροι μας παρέσυρε η ζωή,η επίτευξη στόχων,η δολειά,η οικογένεια και ότι συμβαίνει στην γειτονιά μας,στον κόσμο ολόκληρο και τα ξεχάσαμε.

Το άρθρο ΗENRI CARTIER BRESSON. ΘΕΣΣΑΛΙΑ 1961 -ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΚΑΙ ΠΛΥΣΙΜΟ ΚΑΡΠΩΝ ΣΕ ΚΡΟΥΝΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Καλό μήνα, με υγεία και καλές παραγωγές…..ήδη κάτω από την   κληματαριά πέφτουν ρόγες σταφυλιών και σκορπόυν γύρω τους ένα άρωμα γεμάτο εικόνες των παιδικών μας χρόνων.

Σεπτέμβρης μήνας σήμερα. Πως κύλησε ο καιρός δεν το κατάλαβα. Ενα χειμώνας με την πανδημία να μας κλείνει στο σπίτι,να ανατρέπει τα δεδομένα και τις σταθερές στη ζωή μας. Μια Άνοιξη μουντή, ένα καλοκαίρι με περιορισμούς, δεν πρέπει και εισβάλει στη ζωή μας και η μάσκα, οι αποστάσεις,οι μικρές συναθροίσεις. Άλλαξαν όλα, χαρά και η λύπη αφόρητα μοναχικές. Ο Ερντογάν από την άλλη με ιαχές πολεμικές,με ασυγκράτητο παραμιλητό κάθε μέρα που περνάει γίνεται απρόβλεπτα επικίνδυνος. Ήρθε ο Σεπτέμβρης , τα σχολεία μετά την καλοκαιρινή ραστώνη και για φέτος ειδικά από τον Μάρτη άδεια, περιμένουν στην αγκαλιά τους τα παιδιά. Σήμερα πρώτα ο Θεός, θα μάθουμε πότε θα κτυπήσει το πρώτο κουδούνι. Πόσες ανατροπές σε τόσο μικρό διάστημα. Σεπτέμβρης ο μήνας του τρύγου.Θέρος τρύγος πόλεμος έλεγαν οι γονείς μας……όλοι ετοιμάζονται για την συγκομιδή των σταφυλιών. Ο καιρός ζεστός ,αλλά για τους αγρότες άγχος,λες και αυτός τρελάθηκε με όλα αυτά.

Το άρθρο Τὸ τραγούδι τοῦ τρυγητοῦ – Ἀμπέλι μου, πλατύφυλλο καὶ καλοκλαδεμένο, δέσε σταφύλια κόκκινα, νὰ μπῶ νὰ σὲ τρυγήσω, νὰ κάμω ἀθάνατο κρασί, μοσκοβολιὰ γιομάτο. εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Δύο έργα του  Γιάννη Γεωργιάδη

Ο Γιάννης Γεωργιάδης γεννήθηκε στον Τύρναβο. Ζει και εργάζεται στη Λάρισα.
Είναι πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου Κρήτης.
Από το 1980 παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής κοντά σε ζωγράφους και στα Προπαρασκευαστικά Κέντρα Σπουδών στην Αθήνα για τη Σχολή Καλών Τεχνών.

Είναι ενταγμένος στο Μητρώο Εκπαιδευτών Ενηλίκων του Υπουργείου Παιδείας, (ΕΟΠΠΕΠ.), ως δάσκαλος και ζωγράφος, για τις κοινωνικά ευάλωτες ομάδες.
Διδάσκει ζωγραφική από το 1985 σε παιδιά και ενήλικες.
Παράλληλα με τη ζωγραφική από το 1995 ασχολείται και με την σκηνογραφία θεατρικών παραστάσεων, έχει σκηνογραφήσει είκοσι έξι θεατρικές παραστάσεις.
Βραβεύτηκε το 2013 στο Πανελλαδικό Φεστιβάλ Καρδίτσας για τη σκηνογραφία του θεατρικού έργου “Πέντε στρέμματα παράδεισος ” του ΔΟΠΑΕΛ Λάρισας.
Είναι δημιουργός-Διαχειριστής της ομάδας «Πολυχώρος Τέχνης και Πολιτισμού» και Art Georgiadis.
Έχει εκθέσει έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.

Το άρθρο Ο Προφήτης Ηλίας και η Λίμνη της Αγίας Άννας στη ζωγραφική. εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το άρθρο Η εικόνα της Κοίμησης της Θεοτόκου 1868 εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Οι διάλογοι των δύο ανδρών ήταν τόσο διασκεδαστικοί ώστε οι υπόλοιποι εργάτες σταματούσαν την εργασία τους και τους παρακολουθούσαν. Όταν ο σουλτάνος πληροφορήθηκε την καθυστέρηση των εργασιών, διέταξε το θάνατο του Καραγκιόζη και του Χατζηαβάτη. Αργότερα μετάνιωσε για την πράξη του και ο Σεΐχ Κιουστερί δημιούργησε τις φιγούρες των δύο ηρώων με σκοπό να παρηγορήσει τον σουλτάνο. Σήμερα στην Προύσα υπάρχει ένα μνημείο (τάφος) του Καραγκιόζη και του Χατζηαβάτη. Μια άλλη εκδοχή αναφέρεται στην ιστορία ενός Έλληνα από την Ύδρα, του Γ. Μαυρομάτη και τοποθετείται χρονολογικά περίπου τον 18ο αιώνα.

Ο Μαυρομάτης, λέγεται ότι ήλθε στην Τουρκία από την Κίνα με το θέατρο σκιών του. Αποφασίζοντας να εγκατασταθεί πλέον μόνιμα στην Πόλη, προσάρμοσε τόσο τη ζωή του όσο και το θέατρό του στα ήθη των Τούρκων. Έτσι, ονόμασε τον πρωταγωνιστή του Καραγκιόζη, προέκταση στα ελληνικά Καραγκιόζης, που στα τούρκικα σημαίνει μαυρομάτης. Η παλαιότερη μαρτυρία για παράσταση Καραγκιόζη στον ελλαδικό χώρο χρονολογείται το 1809 και την τοποθετεί στην περιοχή των Ιωαννίνων[9].

Αφορά παράσταση στην τουρκική γλώσσα, όπως περιγράφεται από τον ξένο περιηγητή Χόμπχαους, την οποία παρακολούθησε και ο λόρδος Βύρων. Παράσταση Καραγκιόζη αναφέρεται και από τον διπλωμάτη Πουκεβίλ στο έργο του Voyage dans la Grèce που εκδόθηκε το 1820.
Στην Ελλάδα ο Καραγκιόζης, ως λαϊκός ήρωας, εκπροσωπεί το φτωχό, εξαθλιωμένο, πονηρό Έλληνα, στο περιβάλλον της Τουρκοκρατίας. Είναι καμπούρης και περιστοιχίζεται από την οικογένειά του, το φίλο του Χατζηαβάτη, το θείο του Μπάρμπα-Γιώργο και άλλους χαρακτήρες. Ζει σε παράγκα (Η παράγκα του Καραγκιόζη), είναι ξυπόλητος και μένει απέναντι από το σεράι (το παλάτι) του Βεζίρη.
Τα θέματα των έργων του Θεάτρου Σκιών είναι συνήθως σατιρικά, προκαλώντας γέλιο στους θεατές ενώ πολλές φορές αναφέρονται σε πραγματικά και σύγχρονα ζητήματα που ενδιαφέρουν τον κόσμο.
Σε μια τουρκοκρατούμενη χώρα όπως η Ελλάδα ,λογικό είναι να υπάρχουν επιρροές και από την καθημερινότητα και των δύο λαών. Η αυτοσχέδια θεματολογία των παραστάσεων του Καραγκιόζη διέκρινε το κοινό σε τρεις κατηγορίες.
α) στην τάξη των “ανθρώπων του σπαθιού”, όπου κατατάχθηκαν οι εμπειροπόλεμοι των φυλών του βουνού και της ερήμου, κτηνοτρόφοι και διαμετακομιστές.
β) στην τάξη των “ανθρώπων του σφυριού και του δρεπανιού”, όπου κατατάχθηκαν οι βιοτέχνες της πόλης και των κεφαλοχωρίων καθώς και οι καλλιεργητές των κάμπων .
γ) στην τάξη των “ανθρώπων της πένας”, στην οποία κατατάχθηκαν τα μέλη της μουσουλμανικής και χριστιανικής ιεραρχίας, που αποτέλεσαν τη νομοθετική, δικαστική, διπλωματική και αργότερα διοικητική υπαλληλία και γραφειοκρατία.
Ο Καραγκιόζης δεν ήταν τουρκικός όπως γράφτηκε συχνά. Οι έννοιες “Ελλάδα” και “Τουρκία” δεν υπήρχαν τότε. Το Παζάρι ήταν και ελληνόφωνο και τουρκόφωνο κι ο Καραγκιόζης παιζόταν από την αρχή που εμφανίστηκε και στις δύο γλώσσες του Παζαριού: και στην ελληνική λαϊκή και στην τούρκικη λαϊκή γλώσσα. Καλλιεργούσε τη διαλογική συζήτηση. Δίδασκε στους θεατές το διάλογο, το παζάρεμα, τις έξυπνες ατάκες και το λογοπαίγνιο που επιτρέπει στον καθένα να είναι ετοιμόλογος.
Αυτή η μορφή του Οθωμανικού Θεάτρου Σκιών που γεννήθηκε στη Μικρασία και στην Κωνσταντινούπολη, κυριάρχησε παντού, σε όλη την Ανατολή, στα Βαλκάνια και στη Βόρεια Αφρική. Και απ’αυτήν θα προκύψουν αργότερα οι εθνικές μορφές του Θεάτρου Σκιών, στην Ελλάδα, στην Τουρκία, στη Ρουμανία, στη Γεωργία, στο Ιράκ, στη Συρία, στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, στην Τυνησία, στην Αλγερία αλλά και στην Ευρώπη.
Επρόκειτο για θέατρο που περιόδευε από περιοχή σε περιοχή ξεκινώντας κυρίως από την Πόλη. Ο Μπάρμπα-Γιάννης Μπράχαλης που,  θεωρείται ο πρώτος που έφερε την τέχνη του Καραγκιόζη στην Ελλάδα, (μεταξύ 1850 και 1860).
Μετά την απελευθέρωση, ο Καραγκιόζης εγκαθίσταται μόνιμα στην Ελλάδα και από τις αρχές πλέον του 1900 μπορούμε να μιλάμε για καθαρά ελληνικό Καραγκιόζη.
Το 1924 ιδρύεται στην Ελλάδα το Σωματείο Ελλήνων Καραγκιοζοπαικτών που αποτελείτο από 120 μέλη.
Εκείνη την περίοδο και μέχρι το 1940 η τέχνη του Καραγκιόζη ήκμασε πολύ σε όλο τον ελληνικό χώρο. Η γερμανική κατοχή κατόπιν προκάλεσε την πρώτη κρίση του θεατρικού αυτού είδους, αλλά, παρ’όλα’αυτά δεν χάθηκε χάρη στον αγώνα των δημιουργών του.
Με την εισβολή του έγχρωμου κινηματογράφου ο Καραγκιόζης και η τέχνη του έτεινε να εκλείψει, ωστόσο η επίπονη και επίμονη προσπάθεια του αξιόλογου καλλιτέχνη Ευγένιου Σπαθάρη ξαναζωντάνεψε τον λαϊκό μας ήρωα.
Σήμερα, η θεατρική αυτή παράδοση συνεχίζεται με ενδιαφέρον από διάφορους παίκτες σε όλη την Ελλάδα και οι θεατές εξακολουθούν να την δέχονται με μεγάλη αγάπη και απέραντη νοσταλγία. Πρόκειται για μια κληρονομιά πολύτιμη που δεν πρέπει να χαθεί και αξίζει γιατί ο ήρωάς της είναι ο καθρέφτης της γνήσιας ελληνικής ψυχής. Στον θίασο εκτός του Πρωταγωνιστή, συμμετείχαν και άλλοι ρόλοι:
Ο Χατζηαβάτης, δουλοπρεπής φίλος του Καραγκιόζη, συνήθως κάνει θελήματα του Πασά (π.χ. ως τελάλης).
Το Κολλητήρι (ή Σπίθας), ο Κοπρίτης (ή Σβούρας) και ο Μυριγκόγκος (ή Μπιριγκόγκος ή Μιρικόκος ή Πιτσικόκος ή ακόμα και Μπιτσικόκος), τα τρία παιδιά του Καραγκιόζη (ή και Κολλητήρια, όταν τα φωνάζει όλα μαζί). Ο Πιτσικόκος είναι το μικρότερο παιδί του Καραγκιόζη. Ο Κοπρίτης, το μεσαίο παιδί του Καραγκιόζη, είναι εύσωμος παρά την έλλειψη φαγητού. Ο Κολλητήρης είναι ο μεγαλύτερος γιος του Καραγκιόζη και η μικρογραφία του.
Η Αγλαΐα, η γυναίκα του Καραγκιόζη. Συνήθως δεν εμφανίζεται στην σκηνή, αλλά η χαρακτηριστικά γκρινιάρα της φωνή ακούγεται μέσα από το σπίτι του Καραγκιόζη. Είναι πάντα υπομονετική με τα καμώματα του Καραγκιόζη και πάντα έγκυος.
Ο Μπάρμπα-Γιώργος, μεγαλόσωμος φουστανελοφόρος (με την ανάλογη προφορά) που φορά φουστανέλα, δυνατός και γενικά αγριάνθρωπος, συνήθως δέρνει το Βεληγκέκα για να προστατεύσει τον ανιψιό του, τον Καραγκιόζη.
Ο Σταύρακας (Σταύρος), μάγκας, κουτσαβάκης.
Ο Σιορ Διονύσιος ή Νιόνιος, Ζακυνθινός με Ιταλική παιδεία, ο οποίος φέρει έντονη επτανησιακή προφορά. Εμφανίζεται πάντοτε τραγουδώντας παραδοσιακά τραγούδια. Είναι πάντοτε ενημερωμένος για τα δρώμενα, ευγενής και χαριτωμένος, αλλά επίσης και αφελής.
Ο Μορφονιός, “μαμάκιας”, με τεράστια μύτη, ο οποίος πιστεύει ότι είναι ωραίος.
Ο Εβραίος, του οποίου το αληθινό όνομα είναι Σολομών ή Σολομός, όπως τον αποκαλεί ο Καραγκιόζης. Είναι ο έμπορος της πόλης, και πιο συγκεκριμένα της Θεσσαλονίκης. Είναι πλούσιος, τσιγκούνης, πονηρός, αλλά και δειλός, φοράει λόγω θρησκείας κιπά στο κεφάλι. Έχει επίσης άλλα δύο ονόματα: Χαχαμίκος και Μωυσής.
Ο Βεληγκέκας, φύλακας στο σεράι, συνήθως χτυπάει τον Καραγκιόζη κάθε φορά που θέλει να μπει μέσα.
Ο Βεζίρης, ο Πασάς του Σαραγιού.
Η κόρη του Βεζίρη, αντικείμενο πόθου του Καραγκιόζη.
Ο Σαν Να Λιέμε, εμφανίζεται λιγότερο από όλους τους άλλους χαρακτήρες, λίγο κουτσός, για αυτό κινείται μόνο με το ένα πόδι, ενώ το άλλο το έχει σχεδόν ακίνητο, εκνευρίζεται κάποιες φορές με το παραμικρό, επαναλαμβάνει συνεχώς το όνομά του, τσιγκούνης.
Ο Γιουσούφ Αράπης, ένας μαύρος που συχνά τρώει ξύλο. Δούλευε για τον Πασά.
Ο Πεπονιάς, χοντρός αστυνομικός του δουλεύει για τον πασά και φοράει τούρκικη στολή αφού είναι και αξιωματικός του σαραγιού. Τρώει όλη μέρα και είναι και φοβητσιάρης. Μετά από εισήγηση του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας στην UNESCO, το 2010 ο Καραγκιόζης (Karagöz) περιλήφθηκε στον αντιπροσωπευτικό κατάλογο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Τουρκίας.

Το άρθρο Ο Καραγκιόζης ήτανε ‘Eλληνας, Τούρκος ή και τα δύο; εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.