Η πρώτη επικοινωνία μέσω τηλεφώνου στον κόσμο έγινε στις 10 Μαρτίου 1876 στη Βοστώνη.

Το γεγονός θεωρήθηκε «η μεγαλύτερη επιτυχία» του Μπελ, καθώς απετέλεσε την πρώτη επιτυχημένη χρήση του τηλεφώνου.

Παρόλα αυτά πολλοί είναι αυτοί που αμφισβητούν ότι εκείνος υπήρξε ο «πατέρας» της συσκευής που πλέον δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς αυτή.

Είναι γεγονός ότι το τηλέφωνο είναι κάτι που δεν μπορούμε να αποχωριστούμε στις μέρες μας.

Οι τηλεφωνικές συσκευές είναι αναγκαίες για την δουλειά μας αλλά και την κοινωνική μας ζωή, για το σερφάρισμα στο ίντερνετ και την ανταλλαγή μηνυμάτων και ίσως πλέον λιγότερο για τις τηλεφωνικές επικοινωνίες.

Μία μέρα σαν σήμερα, ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ καλεί τον βοηθό του μέσα από την πειραματική συσκευή τους.

Η φωνή του ακούγεται πεντακάθαρα. Αυτή ήταν την πρώτη τηλεφωνική επικοινωνία του κόσμου.

«Κύριε Γουάτσον, ελάτε εδώ, θέλω να σας δω». Με αυτή τη φράση ξεκίνησαν όλα. Η φωνή του Μπελ είχε μεταφερθεί μέσα από την πειραματική συσκευή τους και είχε ακουστεί πεντακάθαρα στον πάνω όροφο.

Ποιος ήταν ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ

Ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ (Alexander Graham Bell) γεννήθηκε στο Εδιμβούργο της Σκωτίας στις 3 Μαρτίου 1847.

Ο πατέρας του Αλεξάντερ Μέλβιλ Μπελμ, ήταν καθηγητής πανεπιστημίου και είχε εκδώσει 200 βιβλία προσπαθώντας να βελτιώσει την παιδεία των κωφαλάλων. Η σύζυγός του και μητέρα του Αλεξάντερ, η Ελάιζα Γκρέις Σάιμοντς Μπελ, ήταν κωφή.

Ο Αλεξάντερ και τα δυο αδέρφια του εκπαιδεύτηκαν από τον πατέρα τους προκειμένου να συνεχίσουν αυτό που ξεκίνησε εκείνος, να ρίξουν δηλαδή γέφυρες επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους με προβλήματα ακοής και στην υπόλοιπη κοινωνία.

Πολύτιμος συνοδοιπόρος του σε αυτό το ταξίδι ήταν ο Τόμας Γουάτσον, ένας νεαρός επιστήμονας και κατασκευαστής μοντέλων μηχανών που πειραματιζόταν στην κατασκευή μιας διάταξης που θα μετέδιδε ήχο με τη βοήθεια του ηλεκτρισμού.

Στις 7 Μαρτίου του 1876 το Γραφείο Ευρεσιτεχνίας των ΗΠΑ έδωσε στον Μπελ το σχετικό δίπλωμα που κατοχύρωνε τη συσκευή που μεταδίδει τον ήχο και τη φωνή τηλεγραφικώς.

Το 1877 παντρεύτηκε την κατά 10 χρόνια νεότερή του κωφάλαλη πρώην μαθήτριά του Μέιμπελ Χιούμπαρντ.

Ποιος εφηύρε τελικά το τηλέφωνο;

Ο Ελίσα Γκρέι δούλευε πάνω σε κάτι παρόμοιο με τον Μπελ. Το σήμα, όπως και στην περίπτωση του Μπελ, ενισχύονταν χάρη στη δόνηση μιας κατασκευής μεταλλικών ράβδων.

Με εξαίρεση, όμως, ότι η μεταφορά του εν λόγω σήματος, στην εφεύρεση του Γκρέι, γινόταν με μέσο το νερό.

Στις 14 Φεβρουαρίου 1986 ο Γκρέι πήγε στο Γραφείο Ευρεσιτεχνίας στη Βοστώνη όπου διαπίστωσε με έκπληξη ότι ο ο Μπελ είχε καταθέσει επίσης αίτηση διπλώματος για τη συσκευή στις 14 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς, αλλά στις 2 μετά το μεσημέρι, δηλαδή δύο ώρες νωρίτερα από εκείνον!

Αυτές οι δύο ώρες κόστισαν στον Ελίσα Γκρέι το ραντεβού με την αιωνιότητα…

Στις 7 Μαρτίου του 1987, το Αμερικανικό Γραφείο Ευρεσιτεχνιών κατοχυρώνει στον Μπελ την πατέντα.

Από εκείνη τη μέρα ξεκίνησε ένας μεγάλος δικαστικός μαραθώνιος. Ακόμα και σήμερα, πολλοί κατηγορούν τον Μπελ ότι έκλεψε την εφεύρεση από τον Ελίσα Γκρέι, πλην, όμως, ότι ο Μπελ πατεντάρισε μια συσκευή που δεν λειτουργούσε με υγρό.

Στην πραγματικότητα, βλέποντας πως το σύστημα του Γκρέι είχε προοπτικές, το χρησιμοποίησε μόνο στο πείραμα με τον Γουάτσον, επιβεβαιώνοντας την πεποίθησή του για την ηλεκτρική αναμετάδοση ομιλίας.

Μετέπειτα, ανέπτυξε το δικό του ηλεκτρομαγνητικό μοντέλο, καλύτερης εμβέλειας και λειτουργικότητας, το τηλέφωνο δηλαδή όπως πάνω – κάτω το ξέρουμε σήμερα.

Τελικά ως εφευρέτης του τηλεφώνου, κατοχυρώθηκε ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ, που άνοιξε τη δική του εταιρεία, την Bell Company, το 1877. Οι τρομαχτικές ομοιότητες, όμως, ανάμεσα στα σχέδια των δύο ανδρών, προβληματίζουν μέχρι και στις μέρες μας τους ειδικούς πάνω στο ποιος τελικά επηρέασε ποιον και ποιος πατεντάρισε τον άλλο.

Ο Μπελ και ο Γκρέι διασταύρωσαν τα ξίφη τους στο δικαστήριο το οποίο απεφάνθη ότι η εφεύρεση έγινε ταυτόχρονα, αλλά ο Μπελ είχε μια προτεραιότητα.

Βιβλία υποστηρίζουν ότι ο Μπελ όχι μόνο έκλεψε τις ιδέες του Γκρέι, αλλά μπορεί ακόμη και να δωροδοκούσε έναν επιθεωρητή διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας για να τον αφήσει να δει κρυφά το αρχείο του.

H εταιρία του Μπελ είχε τεράστια επιτυχία και – χάρη στις συνεχείς βελτιώσεις της εφεύρεσης – μέχρι το 1886, πάνω από 150.000 Αμερικανοί πολίτες διέθεταν τηλέφωνα. Λέγεται βέβαια ότι ο ίδιος δεν είχε τηλέφωνο στο σπίτι του.

Εμφανίστηκε όμως κι ένα τρίτο πρόσωπο στην όλη ιστορία.

Το 1887, κατά τη διάρκεια της κόντρας με τον Ελίσα Γκρέι, παρουσιάστηκε άλλος ένας διεκδικητής του τίτλου του πατέρα του τηλεφώνου. Ο ιταλός μετανάστης Αντόνιο Μέουτσι.

Είχε ξεκινήσει να εργάζεται ως τελωνοφύλακας στην Ιταλία, μηχανικός θεάτρου στην Αβάνα, μετά έγινε κηροποιός και κατέληξε ζυθοποιός.

Το 1857 έφτιαξε μια συσκευή για να επικοινωνεί από το κηροποιείο με το δωμάτιο της γυναίκας του στην άλλη άκρη του σπιτιού.

Μετέτρεπε τις μαγνητικές δονήσεις σε ηχητικές κι αντίστροφα, τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε δεκαετίες αργότερα στα τηλέφωνα του Μπελ.

Το πρόβλημα όμως του Μεούτσι ήταν οικονομικό. Το 1871 ζήτησε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από το γραφείο της Ουάσιγκτον, αλλά δεν είχε χρήματα για τα έγγραφα και πήρε απλώς ένα πιστοποιητικό. Κάθε χρόνο έπρεπε να το ανανεώνει, αλλά μετά από δύο χρόνια αρρώστησε η γυναίκα του, έμεινε απένταρος και η διαδικασία έλαβε τέλος.

Ο Μεούτσι έψαχνε να πουλήσει την εφεύρεση και ο διευθυντής μιας εταιρίας της Νέας Υόρκης τον έπεισε να του στείλει τα σχέδια για να κάνει δοκιμές και να διαπιστώσει αν αξίζει τον κόπο. Για περίπου δύο χρόνια, ο Χένρυ Γκραντ ανέβαλε τις δοκιμές και έφερνε διάφορα προσχήματα για να κρατάει τα σχέδια και να μη τα επιστρέφει.

Όπως αποδείχτηκε αργότερα στο δικαστήριο, το διάστημα από το 1874 ως το 1876, ο Γκράχαμ Μπελ ήταν σύμβουλος της εν λόγω εταιρείας!

Το 1886 το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ δικαίωσε τον Μεούτσι ως προς την πατρότητα της εφεύρεσης, αλλά δεν του αναγνώριζε δικαίωμα εκμετάλλευσης, με δεδομένο ότι το πιστοποιητικό του είχε λήξει από το 1873.

Με μια απόφαση που θα αλλάξει τα βιβλία της ιστορίας, το 2002 οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνώρισαν ως εφευρέτη του τηλεφώνου τον Φλωρεντίνο Αντόνιο Μεούτσι, 113 χρόνια μετά τον θάνατό του, σύμφωνα με τον Guardian.

Πρόκειται για μια μεγάλη νίκη της ιταλοαμερικανικής κοινότητας που ζητούσαν για χρόνια δικαίωση για τον άγνωστο εφευρέτη, που είδε τον Σκωτσέζο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ να παίρνει τα εύσημα για την δική του πατέντα.

Η Βουλή των Αντιπροσώπων αναγνώρισε για πρώτη φορά την αδικία που είχε υποστεί ο Ιταλός μετανάστης, ο οποίος είχε παρουσιάσει το πρώτο τηλέφωνο το 1860 στην Νέα Υόρκη, 16 χρόνια πριν ο Μπελ κατοχυρώσει το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.

Ο ιταλικο-αμερικανικός Τύπος είχε μάλιστα εκθειάσει την συγκεκριμένη εφεύρεση, όμως η είδηση δεν έφτασε ποτέ στον αγγλόφωνο Τύπο και ελάχιστοι γνώριζαν για το «τηλετρόφωνο», όπως είχε αρχικά ονομαστεί.

Στην συνέχεια, ο Μεούτσι ήρθε αντιμέτωπος από μια σειρά από ατυχίες. Αδυνατούσε να μάθει την αγγλική γλώσσα, δεν τον στήριξε οικονομικά καμία τράπεζα, ενώ έφερε σοβαρά εγκαύματα μετά από ένα ατύχημα σε ένα ατμόπλοιο.

Πράγματι ο ίδιος αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα και δεν μπορούσε να πληρώσει 250 δολάρια για να αποκτήσει το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Στην συνέχεια απέστειλε τα μοντέλα του στην εταιρεία τηλεγράφων Western Union, όμως κανένα από τα στελέχη δεν δέχτηκε να τον συναντήσει από κοντά.

Όταν μάλιστα ζήτησε να πάρει πίσω τα μοντέλα του, η εταιρεία είπε ότι αυτά είχαν χαθεί!

Δύο χρόνια αργότερα, ο Γκράχαμ Μπελ, που μοιραζόταν το ίδιο εργαστήριο με τον Μεούτσι, κατοχύρωσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το τηλέφωνο, υπέγραψε μια επικερδή συμφωνία με την Western Union και απέκτησε παγκόσμια φήμη.

Ο Μεούτσι κινήθηκε νομικά. Το Ανώτατο Δικαστήριο δέχτηκε να εξετάσει την υπόθεση και ο ίδιος βρισκόταν πολύ κοντά στην νίκη, όμως πέθανε το 1889.

Η υπόθεση «θάφτηκε» και η δικαίωση άργησε αλλά ήρθε τελικά 113 χρόνια αργότερα, χάρη στην επιμονή της ιταλοαμερικανικής κοινότητας που ζητούσε να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Το 2002, με τις προσπάθειες του βουλευτή Vito Fossela, η Βουλή των Αντιπροσώπων αναγνώρισε την προσφορά του Μέουτσι στην εφεύρεση του τηλεφώνου, χωρίς, όμως, το γεγονός να επιλύει οριστικά το ζήτημα.

Ό,τι και να έγινε όνομα του Μπελ θα έμενε στην ιστορία για την εφεύρεση μιας μηχανής που θα έφερνε την επανάσταση στον τρόπο που επικοινωνούμε: Το τηλέφωνο.

Μετά την είδηση του θανάτου του, στις 2 Αυγούστου 1922, ολόκληρο το τηλεφωνικό σύστημα σε Καναδά και ΗΠΑ έκλεισε για ένα λεπτό.

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  

πηγή

Το άρθρο Στις 10 Μαρτίου 1876 έγινε το πρώτο τηλεφώνημα στον κόσμο εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το ρολόι έδειχνε 22:53 και το ημερολόγιο Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 1981. Ισχυρότατος σεισμός μεγέθους 6,7 Ρίχτερ χτυπά με επίκεντρό του τις Αλκυονίδες στο ανατολικό τμήμα του Κορινθιακού κόλπου και γίνεται αισθητός και στην Αθήνα.

Ο σεισμός δεν ήταν μόνο ισχυρότατος αλλά και μακράς διάρκειας.

Καταστροφές σε Κόρινθο, Λουτράκι, Περαχώρα, Αγίους Θεοδώρους, Κινέτα, Θήβα, Πλαταιές, Καπαρέλλι, Μέγαρα, Νέα Πέραμο, Ελευσίνα, Μάνδρα και Ασπρόπυργο.

Έντρομοι οι κάτοικοι όλων αυτών των περιοχών πετάγονται από τα σπίτια τους και προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν τι ακριβώς έχει συμβεί.

Επικράτησε πανικός.

Κρατώντας κουβέρτες στα χέρια τους και παλτά για να αντέξουν το κρύο, αφήνουν τις περιουσίες τους μην ξέροντας πότε θα επιστρέψουν.

Ο κύριος σεισμός όμως δεν ήρθε μόνος του. Ακολούθησαν ισχυροί μετασεισμοί, σχεδόν ίδιου μεγέθους με τον κύριο, που έσπειραν τον τρόμο και δεν άφησαν τους κατοίκους των περιοχών που επλήγησαν να ηρεμήσουν και να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Την επόμενη μέρα ο μετασεισμός έφτασε τα 6,4 Ρίχτερ, ενώ εννέα ημέρες αργότερα, στις 4 Μαρτίου, ακόμα ένας μετασεισμός 6,3 Ρίχτερ, προκάλεσε περισσότερες ζημιές.

Ο απολογισμός των σεισμών στις Αλκυονίδες ήταν 20 νεκροί, αρκετοί από αυτούς από καρδιακές προσβολές και ανθρώπους που πήδηξαν από μπαλκόνια και ταράτσες.

Σύμφωνα με τον επίσημο απολογισμό υπήρξαν 500 τραυματίες, 22.554 κατεστραμμένες οικοδομές, 11.745 οικοδομές έπαθαν σοβαρές βλάβες και άλλες 50.222 που χρειάστηκαν επισκευές.

Ο σεισμός του 1981 άλλαξε τον αντισεισμικό χάρτη της χώρας και καθιέρωσε αυστηρούς κανόνες στην κατασκευή νέων οικοδομών.

Οι μετασεισμοί σταμάτησαν δυο μήνες μετά. Οι κάτοικοι της πρωτεύουσας κοιμόντουσαν εκτός κτιρίων, ο φόβος τούς είχε κυριέψει.

Το Λουτράκι καταστράφηκε σε ένα μεγάλο ποσοστό. Η Περαχώρα καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς, ενώ άλλες περιοχές που υπέστησαν μεγάλες ζημιές ήταν η Κινέττα, το Κιάτο, τα Μέγαρα, η Κόρινθος, το Βραχάτι.

Πολλοί άνθρωποι στην Αθήνα έκαναν καιρό να ξαναμπούν σε σπίτι. Τα πάρκα και οι πλατείες ήταν ασφυκτικά γεμάτα, ειδικότερα τις πρώτες μέρες μετά από τον φονικό σεισμό.

Οι δρόμοι πλημμυρισμένοι από οχήματα με αποτέλεσμα να προκληθεί κυκλοφοριακό χάος και να μην μπορούν να περάσουν τα ασθενοφόρα που μετέφεραν καρδιοπαθείς και τραυματίες.

Οι κάτοικοι άναβαν φωτιές για να ζεσταθούν, κοιμόντουσαν για μέρες στα αυτοκίνητά τους κι άλλοι σε σκηνές ακόμα και για μήνες.

«Το κύριο χαρακτηριστικό της εικόνας που παρουσίαζε η Αθήνα και οι γύρω περιοχές ήταν ο πανικός χιλιάδων ατόμων που έφτασαν ως το σημείο να “πετάνε” τα παιδιά τους από τα μπαλκόνια» γράφει το Βήμα της εποχής.

Στην Αττική, το διήμερο μεταξύ 24 και 26 Φεβρουαρίου οι πυροσβεστικές δυνάμεις απεγκλωβίζουν εκατοντάδες πολίτες από ανελκυστήρες, βοηθούν στην απομάκρυνση ασθενών και ηλικιωμένων από τα σπίτια τους, κατεβάζουν οικοσκευές από πολυκατοικίες ετοιμόρροπες.

«Νέκρωσε η Αθήνα», «Ομαδική έξοδος από την πόλη μετά τον πρώτο πανικό», είναι μερικά από τα δημοσιεύματα της εποχής.

Πού βρίσκονται οι Αλκυονίδες και που είναι το ρήγμα

Το ρήγμα στις Αλκυονίδες ανέκαθεν ανησυχούσε τους σεισμολόγους και επανήλθε στη συζήτηση, μετά τους πρόσφατους σεισμούς στην Εύβοια, οι οποίοι έγιναν ιδιαίτερα αισθητοί και στην Αθήνα.

Πού βρίσκονται όμως οι Αλκυονίδες και γιατί τρομάζουν τους σεισμολόγους;

Οι Αλκυονίδες είναι ένα νησιωτικό σύμπλεγμα στο ανατολικό τμήμα του κορινθιακού κόλπου, απέναντι από το ακρωτήριο Ολμιών στο Νομό Κορινθίας.

Το νησιωτικό σύμπλεγμα αποτελείται από μια συστάδα τεσσάρων νησιών: τη Ζωοδόχο Πηγή, το Δασκαλειό, το Γλαρονήσι και το Πρασονήσι.

Είναι μια περιοχή από τις πολύ επικίνδυνες σεισμικά.

Η Αθήνα έμελλε να ξαναζήσει τον τρόμο του Εγκέλαδου 18 χρόνια αργότερα από τον σεισμό του 1981, με τον σεισμό της Πάρνηθας το 1999.

Μπορεί ο σεισμός της 7ης Σεπτεμβρίου 1999 να ήταν μικρότερος σε μέγεθος (5,9 Ρίχτερ), όμως το επίκεντρο ήταν πολύ πιο κοντά και κόστισε τη ζωή σε 143 ανθρώπους ενώ οι ζημιές έφτασαν τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ.

πηγή

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  

Το άρθρο Σαν Σήμερα: 43 χρόνια από τον σεισμό 6,7 στις Αλκυονίδες που άλλαξε τον αντισεισμικό χάρτη της χώρας εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Είναι το πιο πολύνεκρο ναυτικό δυστύχημα στην ιστορία της Ελλάδας, μία ναυτική τραγωδία που έμεινε στην ιστορία ως «Ελληνικός Τιτανικός». Πριν 77 χρόνια, μία μέρα σαν σήμερα, ένα πλοίο έγινε υγρός τάφος για εκατοντάδες ψυχές, ανάμεσά τους ήταν πολλά γυναικόπαιδα.

Ανθρώπινο λάθος, αλλαγή καθορισμένης πορείας, πρόσκρουση του πλοίου σε νάρκη, καθώς μην εκείνη την εποχή μαινόταν στη χώρα μας ο εμφύλιος πόλεμος, σαμποτάζ; Τι από όλα αυτά συνέβη; Ή μήπως το «Χειμάρρα» πήρε μαζί του όλα τα μυστικά…

Το χρονικό του ναυαγίου

Το επιβατηγό ατμόπλοιο «Χειμάρρα» ανήκε στη Γερμανία με την ονομασία «Χέρτα».

Ναυπηγήθηκε το 1905, στη Γερμανία και στη διάρκεια του πολέμου χρησιμοποιήθηκε ως πλωτό νοσοκομείο. Το 1946 παραχωρήθηκε στην ελληνική κυβέρνηση με τις γερμανικές αποζημιώσεις και αποτελούσε το τελευταίο ατμόπλοιο της ελληνικής ακτοπλοΐας.

Το εκμεταλλευόταν το Δημόσιο που το έβαλε στο δρομολόγιο Αθήνα – Θεσσαλονίκη ως επιβατηγό.

Απέπλευσε στις 8:30 το πρωί της 18ης Ιανουαρίου 1947, από τη Θεσσαλονίκη για τον Πειραιά, με 544 επιβάτες και 86 άνδρες πλήρωμα. Αναμενόταν να φτάσει στο λιμάνι του Πειραιά την επόμενη μέρα στις 19.01.1947. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι δεν θα έφτανε ποτέ και για την ακρίβεια ότι το συγκεκριμένο πλοίο δεν θα ταξίδευε ποτέ ξανά.

Το δριμύ ψύχος και οι ισχυροί βοριάδες, δυσκόλευαν το ταξίδι και ο καπετάνιος αποφάσισε να μην ανοιχτεί στο Αιγαίο αλλά να ακολουθήσει δρομολόγιο εσωτερικά της Εύβοιας περνώντας από την Χαλκίδα.

Εκεί έφτασε τα μεσάνυχτα της 19ης Ιανουαρίου, αποβίβασε περίπου 10 άτομα και μετά από μιάμιση ώρα ξεκίνησε το ταξίδι προς το λιμάνι του Πειραιά.

Δέκα λεπτά μετά τις 4 τα ξημερώματα της 19ης Ιανουαρίου κι ενώ έπλεε στον Νότιο Ευβοϊκό, το «Χειμάρρα» τραντάχτηκε από ισχυρή δόνηση, τα φώτα έσβησαν και άρχισαν να βγαίνουν ατμοί από το μηχανοστάσιο. Λίγα λεπτά αργότερα διαπιστώνεται πως μπαίνουν νερά στο πλοίο.

Αν και οι μηχανές του πλοίου εξακολουθούσαν να λειτουργούν για μικρό χρονικό διάστημα, το χειροκίνητο πηδάλιο δεν υπάκουε. Επίσης δεν μπορούσε να σταλεί σήμα κινδύνου καθώς ο ασύρματος δεν λειτουργούσε.

Τότε ο πλοίαρχος έδωσε διαταγή εγκατάλειψης του πλοίου και διέταξε τη διανομή σωσιβίων στους επιβάτες. Επικρατούσε πανικός και φόβος.

Το «Χειμάρρα» μένει ακυβέρνητο και παρασύρεται από τους ανέμους και τα ισχυρά ρεύματα ενώ ταυτόχρονα σιγά- σιγά βυθίζεται στο σκοτάδι.

Σωστικές λέμβοι ρίχτηκαν στη θάλασσα. Οι στρατιώτες και οι χωροφύλακες που επέβαιναν στο πλοίο έκαναν χρήση των όπλων τους για να είναι αυτοί οι πρώτοι που θα ανέβουν στις σωστικές λέμβους, σύμφωνα με όσα έχουν γνωστά.

Το πλοίο προσέκρουσε στις βραχονησίδες «Βερδούγια», μεταξύ Νέων Στύρων και Αγίας Μαρίνας. Είναι η επικρατέστερη εκδοχή του ναυαγίου, γιατί υπάρχουν και άλλες απόψεις, όπως ότι προσέκρουσε νάρκη ή ότι έγινε σαμποτάζ.

Περίπου 1-1,5 ώρα έμεινε το πλοίο στην επιφάνεια μέχρι που βρέθηκε στο βυθό της θάλασσας, σε απόσταση 1 χλμ από το φάρο της νησίδας Βερδούχι (μεταξύ άκρης Αγ. Μαρίνας και της νησίδας των Νέων Στυρών) και έχοντας παρασύρει στο θάνατο τουλάχιστον 383 ανθρώπους, ανάμεσά τους πολλές γυναίκες, παιδιά, πολιτικούς κρατουμένους και χωροφύλακες συνοδούς.

Το «Χειμάρα» βούλιαξε σε ηλικία 42 ετών.

Εκτυλίχθηκαν δραματικες στιγμές προκειμένου να σωθούν οι επιβαίνοντες. Τελικά περίπου 200 από αυτούς τα κατάφεραν.

Ο Ντίνος Κοσμόπουλος, πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης θυμάται: «Διασωθήκαμε περίπου 200 άτομα. Ανέβηκα σε κατάστρωμα του πλοίου μαζί με άλλους. Υπήρχε πανικός και χάος, δεν υπήρχε και καλή εξυπηρέτηση από το προσωπικό του πλοίου. Πήδηξα από την ψηλή γέφυρα στη θάλασσα. Έμεινα 7-8 ώρες στη θάλασσα. Βρέθηκε ένα καΐκι που πήγαινε στα Στύρα και μας περισυνέλλεξε, με άλλα 2-3 άτομα. Μία γυναίκα κρατήθηκε από ένα βαρέλι».

Από τους 36 πολιτικούς κρατούμενους μόνο οι 10 κατάφεραν να σωθούν. Οι υπόλοιποι βρήκαν τραγικό θάνατο καθώς ήταν δεμένοι με χειροπέδες και δεν μπόρεσαν να παλέψουν για τη ζωή τους, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής.

Ο Σταμάτης Νικολαΐδης, διασωθείς του ναυαγίου Χειμάρρα περιέγραφε αργότερα: «Για 2-3 χρόνια περνούσα παραλιακά από τη θάλασσα και γύριζα το κεφάλι μου από την άλλη πλευρά να μην την βλέπω. Σε καράβι έκανα πέντε χρόνια να ανέβω. Είχα φοβία στη θάλασσα».

Οι έρευνες και τα πιθανά αίτια της τραγωδίας

Οι έρευνες για ναυαγούς ξεκίνησαν 10 ώρες αργότερα. Αρχικά το ναυάγιο αποδόθηκε σε σαμποτάζ κομμουνιστών.

Ο πλοίαρχος του «Χειμάρρα» έκανε λόγο για νάρκη. Υποστήριξε πως η βύθισή του ήταν αποτέλεσμα πρόσκρουσης είτε σε μαγνητική νάρκη από παρακείμενα ναρκοπέδια είτε σε εκρηκτικό μηχανισμό που είχε τοποθετηθεί εσωτερικά στο μηχανοστάσιο ή εξωτερικά ως βεντούζα. Άλλωστε, δύο χρόνια μετά την αποχώρηση των Γερμανών, σε όλες σχεδόν τις πλευρές των θαλάσσιων συγκοινωνιών εξακολουθούσαν να υπάρχουν ναρκοπέδια, με αποτέλεσμα πολλά καράβια, καΐκια και βάρκες να πέφτουν σε νάρκες σε όλες τις ελληνικές θάλασσες.

Στις καταθέσεις του ο καπετάνιος επέμενε ότι το ατμόπλοιο δεν είχε αποκλίνει από την πορεία του.

Τον πρώτο σκέλος από τους ισχυρισμούς του καπετάνιου, υποστήριζαν και οι Βρετανοί. Το πόρισμα από τις ανακρίσεις που διενήργησε η Ανακριτική Επιτροπή Ελέγχου Ναυτικών Ατυχημάτων κατέληξε πως το πλοίο δεν κινούνταν επί της σωστής πορείας με αποτέλεσμα να προσκρούσει στη βραχονησίδα Γάιδαρο.

Στη δίκη που ακολούθησε, ο πλοίαρχος Μπελέσης καταδικάστηκε σε φυλάκιση 15 μηνών με αναστολή και ο δεύτερος πλοίαρχος Μπέρτολς, που ήταν βάρδια την ώρα του ναυαγίου, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 20 μηνών.

Για την απώλεια του πλοίου το Ελληνικό Δημόσιο εισέπραξε από την ασφάλεια 70.000 λίρες Αγγλίας. Καμία αποζημίωση για τις οικογένειες των θυμάτων.

Το ναυάγιο ανακαλύφθηκε το 1999 από την καταδυτική ομάδα που αποτελούσαν οι Αντώνης Γράφας, Αριστοτέλης Ζερβούδης, Κώστας Θωκταρίδης και Βασίλης Λάμπρου.

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter. 

πηγή

Το άρθρο «Χειμάρρα»: Το ναυάγιο με τους 383 νεκρούς που έμεινε στην ιστορία ως «Ελληνικός Τιτανικός» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το κείμενο της τουρκικής διακοίνωσης είχε ως εξής: ΥΨΗΛΗ ΠΥΛΗ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ 5 Απριλίου 1897 ΔΙΑΚΟΪΝΩΣΙΣ ΡΗΜΑΤΙΚΗ

“Ο Υπουργός εξωτερικών λαμβάνει την τιμήν να κοινοποιήση εις την Αυτού Εξοχότητα τον απεσταλμένον της ελληνικής Αυτού Μεγαλειότητος, ότι ένεκα της εχθρικής πλέον στάσεως της κυβερνήσεως της Ελλάδος προς την Αυτοκρατορικήν οθωμανικήν κυβέρνησιν, αι διπλωματικαί μεταξύ των δύο κρατών σχέσεις διεκόπησαν και ο εν Κωσταντινουπόλει πρέσβης της Αυτού Μεγαλειότητος (Ελλάδος), καθώς και οι καθ΄ όλην την οθωμανικήν επικράτειαν πρόξενοι (Έλλάδος) διετάχθησαν ν΄ αναχωρήσωσιν, ομοίως δε και ο εν Αθήναις πρέσβης της αυτοκρατορικής οθωμανικής κυβέρνησης και οι απανταχού της Ελλάδος πρόξενοι, (εν. Οθωμανοί), προσεκλήθησαν κατεπειγόντως εις Κωνσταντινούπολιν.

Συμφώνως προς την ληφθείσαν απόφασιν οι εμπορευόμενοι και οι υπήκοοι Έλληνες οι ευρισκόμενοι εις Αυτοκρατορίαν οφείλουσι να εγκαταλείψωσι το έδαφος αυτής εντός δεκαπενθημέρου προθεσμίας. Ομοίως διετάχθησαν οι εν Ελλάδι υπήκοοι Οθωμανοί να εγκαταλείψωσι το έδαφος του Βασιλείου της Ελλάδος εντός της αυτής προθεσμίας”. Σημειώνεται ότι ένα 24ωρο όμως πριν, τη νύκτα της 16ης προς 17η του μηνός, η Τουρκία κατηγόρησε την Ελλάδα για κατάληψη υψωμάτων στις περιοχές Ανάληψη και Παδίκα. Το πρωί δε της επομένης, δηλαδή στις 17 Απριλίου (ν.η.) το Σουλτανικό υπουργικό συμβούλιο και ο Σουλτάνος αποφάσισαν τελικά να διατάξουν τις μεσημβρινές ώρες τον οθωμανικό στρατό ν΄ απωθήσει τις τελευταίες καταλήψεις των Ελλήνων και να περάσει στην επίθεση ενώ το ίδιο βράδυ οι Τούρκοι παρέδωσαν στο Έλληνα πρέσβη στη Κωνσταντινούπολη Μαυροκορδάτο το διαβατήριό του.

Το Ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών αμέσως μετά την επίδοση προέβη σε έντονη διαμαρτυρία ότι “η Ελλάς όχι μόνο δεν προέβη σε πράξεις εχθρότητας, αλλά απεναντίας και υπέστη τις τελευταίες ημέρες επί πλείστων σημείων της οροθετικής γραμμής αλλεπάλληλες επιθέσεις του τουρκικού στρατού” Λαμβάνοντας δε τη διακοίνωση αυτή ο τότε πρωθυπουργός Θ. Δηλιγιάννης συγκάλεσε σε έκτακτη συνεδρίαση την ελληνική Βουλή όπου και έκανε το απόγευμα της ίδιας ημέρας την ακόλουθη ανακοίνωση στη Βουλή: Από της 10ης πρωινής της σήμερον διατελούμεν εν σταδίω εχθροπραξιών των οποίων ήρξατο το όμορον κράτος εν πολέμω ακηρύκτω, από της 10ης της πρωίας της σήμερον είμεθα εν διακοπή σχέσεων με την Υψηλή Πύλη, ήτις σημαίνει τούτο ωσεί είμεθα εν πολέμω…

Η τουρκική κυβέρνησις ανεκοίνωσεν εις ημάς, ότι διακόπτει τα σχέσεις προς το ελληνικόν κράτος, διότι ημείς ηρξάμεθα εχθροπραξιών. Δεν υποθέτω ότι σύνηθες θάρρος ηδύνατο να δικαιολογήση τοιαύτην ακρίβειαν. Το Ελληνικόν κράτος είχε σκοπόν, σκοπόν ευγενή, σκοπόν επιβαλλόμενον υπό των καθηκόντων προς τον πολιτισμόν, σκοπόν εμβαλλόμενον υπό του αισθήματος, όπερ πρέπει να έχη έκαστος λαός προς τους ομοθρήσκους και ομοφύλους αυτού. Τον σκοπόν τούτον προσεπάθει να αναπληρώση δια μέσων ειρήνης.

Παρασκευάζετο προς πόλεμον, αλλά παρασκευάζετο δια να προβή εις τον πόλεμον, όταν εξηντλείτο πάσα ελπίς περί της εκπληρώσεως του σκοπού δια των μέσων της ειρήνης, αλλ΄ αφ΄ ου τον πόλεμον μας προκηρύττει το όμορον κράτος καθήκον έχομεν να τον δεχθώμεν και τον εδέχθημεν. Ελπίζω ότι ο ελληνικός λαός όπου Γης και αν είναι θέλει αισθανθεί εις τα στέρνα του το πυρ της αγάπης προς την πατρίδα και θέλει ενθυμηθή ότι, εάν αυτή δεν δύναται να αξιώσει, ότι εδημιούργησε μέχρι τούδε η ιστορία μεγάλου λαού, ότι όμως δεν ελησμόνησε ότι είναι απόγονος μεγάλου λαού, όστις εδίδαξεν την δύσιν και την ανατολήν την αλήθειαν και την δικαιοσύνην.

Επομένως δεν αμφιβάλλω ότι οι άνδρες οίτινες συνεκεντρώθησαν υπό την κυανόλευκον, θέλουσι πάντες προτιμήσει τον θάνατον, ουδέποτε δε ανεχθή την ατίμωσιν της ιεράς ταύτης γης”.

Στη γκραβούρα Η Απεικόνιση των ελληνικών θέσεων και της τουρκικής προέλασης στη Μελούνα, από το αγγλικό περιοδικό The Graphic

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter.  Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν: Αναφέρεται ως πηγή το tirnavospress.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά. – Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή – Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.

Το άρθρο Τύρναβος: Σαν Σήμερα 18 Απριλίου 1897 εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το πλοίο “Παναγιώτης” ανήκε σε έναν Κεφαλλονίτη, ονόματι Χαράλαμπο Κομποθέκλα, και μετέφερε λαθραία τσιγάρα, που παραλάμβανε από λιμάνια της Γιουγκοσλαβίας και της Αλβανίας, τα οποία μεταφόρτωνε σε μικρά ταχύπλοα πλοιάρια με προορισμό τη γειτονική μας Ιταλία. Καπετάνιος και πλήρωμα ήταν επίσης από την Κεφαλλονιά, ενώ το παράνομο φορτίο συνόδευαν κάθε φορά και δύο Ιταλοί λαθρέμποροι, οι οποίοι και επέβλεπαν την παράδοση. Το “ναυάγιο” ξεκίνησε από πειρατεία…

Καπετάνιος και πλήρωμα συνέλαβαν τους Ιταλούς συνοδούς του φορτίου, τους έκλεισαν σε μια καμπίνα και αφού συνεννοήθηκαν με διαφορετικούς μεσολαβητές, αποφάσισαν να πουλήσουν για λογαριασμό τους το παράνομο εμπόρευμα. Οδήγησαν το πλοίο στο σημείο που γνωρίζουμε, τον όρμο του “Σπυριλή”, και περίμεναν. Λόγω όμως των κακών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν, προσάραξαν στα αβαθή του όρμου. Άρχισαν τότε να ξεφορτώνουν στη μικρή αμμουδιά τις κούτες με τα τσιγάρα, μήπως και κατορθώσουν και αποκολλήσουν το σκάφος. Όμως τα πράγματα δυσκόλεψαν, δεν μπόρεσαν να τα καταφέρουν, ενώ παράλληλα αρκετές κούτες με τσιγάρα παρασύρθηκαν από τα κύματα, με αποτέλεσμα να εκβραστούν στη γύρω περιοχή. Στη συνέχεια, οι ναυτικοί του πλοίου, αφού ελευθέρωσαν τους δύο Ιταλούς, το εγκατέλειψαν και σκαρφαλώνοντας την απόκρημνη πλαγιά βρήκαν τρόπο να φθάσουν στην πόλη της Ζακύνθου.

Το πλοίο εντοπίστηκε την 5η Οκτωβρίου 1980 από περιπολικό σκάφος της Θαλάσσιας Οικονομικής Αστυνομίας και διαπιστώθηκε ότι μετέφερε λαθραία τσιγάρα. Η αξία των περίπου 2.000 κιβωτίων τσιγάρων εκτιμήθηκε στα 30 εκατομμύρια δραχμές. Το πλήρωμα υποστήριξε πως, αφού επί τρεις μέρες το πλοίο λόγω των κακών καιρικών συνθηκών περιφερόταν μεταξύ Κεφαλλονιάς και Ζακύνθου, εξαιτίας μηχανικής βλάβης προσάραξαν στο ακρωτήρι Σχοινάρι. Για δύο μέρες παρέμειναν αποκλεισμένοι σε σπηλιά και μετά βρήκαν καταφυγιο στο χωριό Βολίμες.

Για το ιδιοκτησιακό καθεστώς του ναυαγίου δεν υπήρχε διαμάχη μέχρι την εκπόνηση από πλευράς του Δήμου Ζακύνθου και του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων μελέτης για την παρέμβαση στο ναυάγιο με σκοπό τη συντήρηση και την προστασία του. Σε εκείνο το σημείο εμφανίστηκε έγινε κατάθεση ασφαλιστικών μέτρων από την πλευρά του ως φερόμενου ως συνιδιοκτήτη Αλέξανδρου Σουλάνη (με 30%, με τους άλλους δύο φερόμενους ως συνδιοκτήτες τους Παναγιώτη-Γεράσιμο Λυσικάτου με 50% και Ευστράτιο-Λαμπρινό Σταυράκη με 20%). Η εκδίκαση της υπόθεσης στις 9-7-2016 απέρριψε την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων.Οι ιδιοκτήτες άσκησαν το ένδικο μέσω της Έφεσης κατά της αποφασεως. Το Πλοίο Παναγιώτης ανήκει μέχρι σήμερα σε ιδιώτες.

Το πλοίο “Παναγιώτης” ήταν τύπου motor vessel / MV, συνολικού μήκους 48 μέτρων, πλάτους 8 μέτρων και βάρους 450 τόνων.

Στην αρχή οι κάτοικοι είχαν θορυβηθεί εξαιτίας της περιβαλλοντολογικής καταστροφής που πίστευαν πως θα δημιουργούσε το συγκεκριμένο καράβι με το φορτίο του, και κατ’ επέκταση και στον τουρισμό του νησιού. Όμως λίγο καιρό μετά αποτέλεσε πόλο έλξης για τουρίστες εγχώριους και μη, ενώ κατατάσσεται στις ομορφότερες παραλίες της Ελλάδας και του κόσμου.

Πηγή

Το άρθρο Σαν σήμερα: Το ναυάγιο της Ζακύνθου εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ανοίγει ο δρόμος για την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη. H νέα ισοτιμία της δραχμής με το ECU καθορίζεται στις 357 δραχμές.

                                                                                                                                                                                                                                                             .

Το άρθρο Σαν σήμερα στην Ελλάδα 14 Μαρτίου 2022 εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η 9η Φεβρουαρίου, ημέρα μνήμης του εθνικού ποιητή Διονυσίου Σολωμού, έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, σύμφωνα με την υπ. αριθμ. 17889 κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Εξωτερικών και Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων (ΦΕΚ Β’ 1384/24/04/2017).

Η καθιέρωση της ημέρας αυτής ως Παγκόσμια ημέρα Ελληνικής γλώσσας επιδιώκει την ανάδειξη της διαρκούς συμβολής της, στην ανάπτυξη του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου πολιτισμού. Η αξία της ελληνικής γλώσσας  είναι ανεκτίμητη.
Πρόκειται για μια γλώσσα που μιλιέται αδιάλειπτα εδώ και 40 αιώνες!

Είναι η γλώσσα στην οποία μας άφησαν το έργο τους σπουδαίοι φιλόσοφοι, ποιητές και συγγραφείς. Όμηρος, Πλάτων, Θουκυδίδης, Αισχύλος, Αριστοφάνης, Ιπποκράτης, Ευαγγελιστές, Πατέρες της Εκκλησίας και τόσοι άλλοι.
Η ελληνική γλώσσα διαμόρφωσε την ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Είναι η πλούσια γλώσσα της λογοτεχνίας και η ακριβής γλώσσα της επιστήμης, που εμπλουτίζει τις περισσότερες γλώσσες του πλανήτη και την καθημερινότητα της διεθνούς επικοινωνίας.

Σκοπός του εορτασμού είναι η ευαισθητοποίηση όλων μας για την προώθηση της ελληνικής γλώσσας. Η προβολή και ενίσχυση της Ελληνικής Γλώσσας, τόσο στα ελληνικά σχολεία όσο και στην ευρύτερη κοινότητα, αποτελεί σήμερα περισσότερο από ποτέ στόχο ύψιστης προτεραιότητας.

«Η ιστορικότητά της ταξιδεύει τόσο βαθιά στον χρόνο, ώστε να της αποδίδονται αναντίρρητα τα σκήπτρα της γλώσσας που κωδικοποίησε, πρώτη, ανώτερες λεξιλογικές αναφορές τόσο σε αφηρημένες όσο και σε τεχνικές έννοιες, που καθιέρωσε οικουμενικές αξίες και που θεμελίωσε και διαμόρφωσε το εννοιολόγιο του δυτικού πολιτισμού».

Σύμφωνα με τη Γαλλίδα ακαδημαϊκό και Ελληνίστρια Jacqueline de Romilly «αν η Ελλάδα ζητούσε να αφαιρέσουμε από την γλώσσα μας τις ελληνικές λέξεις που μας δάνεισε, ο δυτικός πολιτισμός θα κατέρρεε».
Αυτή η παρακαταθήκη αποτελεί έναν αδιάσειστο πολλαπλασιαστή ήπιας μεν, αλλά δομικής ισχύος για τη χώρα μας», τονίζει και προσθέτει: «Η Ελληνική Γλώσσα είναι συναίσθημα. Άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελληνική εθνική ταυτότητα, την καρδιά και τον νου των Ελλήνων, οι οποίοι στις λέξεις της ανακάλυψαν τη μαγεία της έκφρασης του πλούσιου ψυχικού κόσμου τους. Στις λέξεις της βρήκαν τον τρόπο να εδραιώνονται στον χρόνο και να δημιουργούν.

Η Ελληνική Γλώσσα είναι γλώσσα ποιητική. Εύλογα η Ελλάδα σεμνύνεται διαχρονικά για τα δύο βραβεία Νόμπελ που της χάρισαν ο Γεώργιος Σεφέρης και ο Οδυσσέας Ελύτης, σμιλεύοντας τις λέξεις κατά τρόπο μοναδικό. Είναι η γλώσσα του Διονυσίου Σολωμού, ο οποίος μας χάρισε τον ύμνο «εις την Ελευθερίαν», τον Εθνικό μας Ύμνο.

Τιμώντας κάθε χρόνο στις 9 Φεβρουαρίου τη μνήμη του εθνικού μας ποιητή, θυμόμαστε τα λόγια του: “Μήγαρις ἔχω ἄλλο στὸ νοῦ μου, πάρεξ ἐλευθερία καὶ γλῶσσα”», επισημαίνει ο κ. Βλάσης.

«Η άριστη γνώση της ιταλικής και η μακρά παραμονή του στην Ιταλία, δεν στάθηκαν εμπόδιο στην εξιστόρηση της αισθητικής, γλωσσικής και βιωματικής πορείας του στα ελληνικά. Εξιστόρηση, η οποία άφησε χαραγμένο το αποτύπωμά της στη γέννηση της σύγχρονης Ελλάδας. Tα εκατομμύρια των Ελλήνων και πολλών φιλελλήνων σε κάθε γωνιά της γης σήμερα, αποτελούν ζωντανό παράδειγμα της απαράμιλλης γοητείας της» σημειώνει, μεταξύ άλλων και τονίζει: «Το χαρακτηριστικό, ωστόσο, που κάνει τη Γλώσσα μας μοναδική είναι ότι αποτελεί στάση ζωής.

Οι Έλληνες, στην προσπάθειά τους να ερμηνεύσουν τον κόσμο, δημιούργησαν λέξεις, οι οποίες έχουν την ιδιότητα να δίνουν νόημα στην ύπαρξη, να οδηγούν στη διαπίστωση του πραγματικού, του υπαρκτού, αλλά και του υπερβατικού. Λέξεις που αποδίδουν με ακρίβεια αυθύπαρκτες έννοιες, ιδέες και αξίες. Δημο-κρατία, Φιλο-σοφία, Διά-λογος, Αγαθο-εργία.
Το χαρακτηριστικό αυτό διατρέχει την Ελληνική Γλώσσα σε όλη την ιστορική της πορεία. Μέσω της Ελληνικής Γλώσσας, της γλώσσας των Ευαγγελίων και των Πατερικών Κειμένων της Εκκλησίας, διαδόθηκε και συνεχίζει να διαδίδεται ως σήμερα, το πανανθρώπινο μήνυμα της Αλήθειας, της Πίστεως, της Αγάπης και της Ειρήνης.
“Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε την ίδια γλώσσα” γράφει ο Γεώργιος Σεφέρης, αποδίδοντας λιτά και παραστατικά τη διαχρονικότητα, τον συναισθηματικό πλούτο και τη στάση απέναντι στη ζωή και στην ουσία, όπως αντανακλώνται στην Ελληνική Γλώσσα. Η διδασκαλία της αποτελεί καθήκον όλων μας για τη διατήρηση και τη διάδοση του ελληνικού Πολιτισμού», καταλήγει ο κ. Βλάσης.

Όπως υπενθυμίζει ο κ. Βλάσης στο μήνυμά του, η Ελληνική Γλώσσα μετρά περισσότερα από πέντε χιλιάδες χρόνια ζωής, από την πρωτοελληνική μορφή της, περίπου το 3000 π.Χ. έως σήμερα, ενώ παρά τις πολλές αναπροσαρμογές της στο διάβα των αιώνων, αποτελεί το νήμα που συνδέει τις σημειακές στιγμές χιλιάδων ετών σε μία ενιαία ιστορική χρονογραμμή.

«Η ιστορικότητά της ταξιδεύει τόσο βαθιά στον χρόνο, ώστε να της αποδίδονται αναντίρρητα τα σκήπτρα της γλώσσας που κωδικοποίησε, πρώτη, ανώτερες λεξιλογικές αναφορές τόσο σε αφηρημένες όσο και σε τεχνικές έννοιες, που καθιέρωσε οικουμενικές αξίες και που θεμελίωσε και διαμόρφωσε το εννοιολόγιο του δυτικού πολιτισμού».

Σύμφωνα με τη Γαλλίδα ακαδημαϊκό και Ελληνίστρια Jacqueline de Romilly «αν η Ελλάδα ζητούσε να αφαιρέσουμε από την γλώσσα μας τις ελληνικές λέξεις που μας δάνεισε, ο δυτικός πολιτισμός θα κατέρρεε».
Αυτή η παρακαταθήκη αποτελεί έναν αδιάσειστο πολλαπλασιαστή ήπιας μεν, αλλά δομικής ισχύος για τη χώρα μας», τονίζει και προσθέτει: «Η Ελληνική Γλώσσα είναι συναίσθημα. Άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελληνική εθνική ταυτότητα, την καρδιά και τον νου των Ελλήνων, οι οποίοι στις λέξεις της ανακάλυψαν τη μαγεία της έκφρασης του πλούσιου ψυχικού κόσμου τους. Στις λέξεις της βρήκαν τον τρόπο να εδραιώνονται στον χρόνο και να δημιουργούν.

Η Ελληνική Γλώσσα είναι γλώσσα ποιητική. Εύλογα η Ελλάδα σεμνύνεται διαχρονικά για τα δύο βραβεία Νόμπελ που της χάρισαν ο Γεώργιος Σεφέρης και ο Οδυσσέας Ελύτης, σμιλεύοντας τις λέξεις κατά τρόπο μοναδικό. Είναι η γλώσσα του Διονυσίου Σολωμού, ο οποίος μας χάρισε τον ύμνο «εις την Ελευθερίαν», τον Εθνικό μας Ύμνο.

Τιμώντας κάθε χρόνο στις 9 Φεβρουαρίου τη μνήμη του εθνικού μας ποιητή, θυμόμαστε τα λόγια του: “Μήγαρις ἔχω ἄλλο στὸ νοῦ μου, πάρεξ ἐλευθερία καὶ γλῶσσα”», επισημαίνει ο κ. Βλάσης ο υφυπουργός Εξωτερικών.

«Η άριστη γνώση της ιταλικής και η μακρά παραμονή του στην Ιταλία, δεν στάθηκαν εμπόδιο στην εξιστόρηση της αισθητικής, γλωσσικής και βιωματικής πορείας του στα ελληνικά. Εξιστόρηση, η οποία άφησε χαραγμένο το αποτύπωμά της στη γέννηση της σύγχρονης Ελλάδας.

Tα εκατομμύρια των Ελλήνων και πολλών φιλελλήνων σε κάθε γωνιά της γης σήμερα, αποτελούν ζωντανό παράδειγμα της απαράμιλλης γοητείας της» σημειώνει, μεταξύ άλλων και τονίζει: «Το χαρακτηριστικό, ωστόσο, που κάνει τη Γλώσσα μας μοναδική είναι ότι αποτελεί στάση ζωής.

Οι Έλληνες, στην προσπάθειά τους να ερμηνεύσουν τον κόσμο, δημιούργησαν λέξεις, οι οποίες έχουν την ιδιότητα να δίνουν νόημα στην ύπαρξη, να οδηγούν στη διαπίστωση του πραγματικού, του υπαρκτού, αλλά και του υπερβατικού. Λέξεις που αποδίδουν με ακρίβεια αυθύπαρκτες έννοιες, ιδέες και αξίες. Δημο-κρατία, Φιλο-σοφία, Διά-λογος, Αγαθο-εργία.

Το χαρακτηριστικό αυτό διατρέχει την Ελληνική Γλώσσα σε όλη την ιστορική της πορεία. Μέσω της Ελληνικής Γλώσσας, της γλώσσας των Ευαγγελίων και των Πατερικών Κειμένων της Εκκλησίας, διαδόθηκε και συνεχίζει να διαδίδεται ως σήμερα, το πανανθρώπινο μήνυμα της Αλήθειας, της Πίστεως, της Αγάπης και της Ειρήνης.
“Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε την ίδια γλώσσα” γράφει ο Γεώργιος Σεφέρης, αποδίδοντας λιτά και παραστατικά τη διαχρονικότητα, τον συναισθηματικό πλούτο και τη στάση απέναντι στη ζωή και στην ουσία, όπως αντανακλώνται στην Ελληνική Γλώσσα. Η διδασκαλία της αποτελεί καθήκον όλων μας για τη διατήρηση και τη διάδοση του ελληνικού Πολιτισμού», καταλήγει ο κ. Βλάσης.

Πηγή

Γράφει: Μαλίτα Κατερίνα

Το άρθρο Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής γλώσσας. εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ήταν η τελευταία πράξη ενός μακρόχρονου δράματος. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία θανάσιμα λαβωμένη από την άλωση του 1204 από την 4η Σταυροφορία, κατακερματισμένη και σημαντικά φτωχότερη σε πληθυσμό, έσοδα, στρατό, διοργάνωση και ηθικό, δεν ήταν δυνατόν να αντισταθεί στην Τουρκική λαίλαπα. Ο αγώνας ήταν άνισος. Μερικές χιλιάδες υπερασπίζονταν ηρωικά την Πόλη στις επάλξεις, ενάντια σε πάνω από εκατό χιλιάδες στρατό των Τούρκων, και έναν πρωτοφανή στην ιστορία βομβαρδισμό από τα κανόνια του Σουλτάνου. Η Πόλη δεν παραδόθηκε όμως. Έπεσε πολεμώντας, δημιουργώντας μύθους και θρύλους στους νικητές, και στους νικημένους.

«Εάλω η Πόλις!» ήταν η απίστευτη είδηση που διαθόθηκε στον ελληνικό κόσμο και παραπέρα από όσους κατάφεραν να διαφύγουν εκείνη την μοιραία Τρίτη. Ήταν το τέλος μιας εποχής, μιας αυτοκρατορίας που διήρκεσε πάνω από 11 αιώνες, και που συνέχισε την ελληνορωμαϊκή παράδοση, όταν η Δυτική Ευρώπη ήταν για αιώνες βυθισμένη στα σκοτάδια του Μεσαίωνα. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Αναγέννηση οφείλεται στην ανακάλυψη των κλασικών ελληνικών έργων, και στη ροή λόγιων του Βυζαντίου προς τη Δύση, οι οποίοι προσπαθούσαν να γλιτώσουν από την Τουρκική εξάπλωση.

Εάλω η Πόλις. Ήταν ημέρα Τρίτη, που από τότε θεωρείται από τους Έλληνες κακότυχη μέρα.

Το άρθρο 29 Μαΐου 1453, αλώνεται η Βασιλεύουσα από τους Τούρκους εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος είχε γίνει γνωστός στο πανελλήνιο, από τους χειρισμούς του στην Αλεξανδρούπολη το 1922. Εκεί, όπου παρέλαβε ένα διασκορπισμένο στρατό και τον μετέτρεψε σε ικανή στρατιά 115.000 ανδρών. Ο Πάγκαλος πίστευε πως με αυτόν τον στρατό μπορούσε εύκολα να καταλάβει την ανατολική Θράκη και να φτάσει μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Τη δύναμη όμως του στρατού χρησιμοποίησε η ελληνική κυβέρνηση ώστε να συνθηκολογήσει με την τουρκική και να υπογράψει εν τέλει τη συνθήκη της Λοζάνης. Ο Πάγκαλος δεν χάρηκε καθόλου με αυτή την εξέλιξη.

Στράφηκε στην πολιτική. Πρωτοστάτησε σε κίνημα κατά του βασιλιά και εξελέγη ως ανεξάρτητος βουλευτής στη Θεσσαλονίκη το 1923. Το 1924, μετά την ανακήρυξη του πολιτεύματος σε αβασίλευτη δημοκρατία, αναλαμβάνει το υπουργείο Έννομου Τάξεως. Ένα χρόνο αργότερα ηγείται του κινήματος της 25ης Ιουνίου, και καταλαμβάνει την εξουσία σχηματίζοντας κυβέρνηση. Πήρε μάλιστα και την ψήφο εμπιστοσύνης από την βουλή. Σύντομα όμως παράτησε τις δημοκρατικές μεθόδους. Με διάταγμα του, όσοι μετέδιδαν ειδήσεις κατά του συνόλου, παραπέμπονταν σε στρατοδικείο. Η δικτατορία είχε σχεδόν εδραιωθεί.

Παρ’ όλο που είχε προκηρύξει εκλογές, κουράστηκε να κυβερνά δημοκρατικά και διέλυσε τη βουλή στις 4 Ιανουαρίου του 1926. Η λέξη δικτατορία μπήκε και τυπικά στο τότε πολίτευμα της χώρας. Η πολιτική του Παγκάλου χαρακτηρίζεται από ακραίες και βιαστικές αποφάσεις. Αυτή που έμεινε στην ιστορία, είναι ένας νόμος που επιβλήθηκε στις 11 Μαΐου του 1926. Ο νόμος ανέφερε πως οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να φοράνε κοντές φούστες και πως το επιτρεπτό όριο είναι να απέχει η φούστα 30 εκατοστά από το έδαφος και καθόλου παραπάνω. Οι αστυνομικοί κυκλοφορούσαν στους δρόμους με μεζούρες. Μετρούσαν τις φούστες και συλλάμβαναν τις κοπέλες που φορούσαν πιο κοντές. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα μιας νεαρής κοπέλας που η φούστα της απείχε 38 εκατοστά από το έδαφος. Παραβίασε δηλαδή το νόμο για 8 εκατοστά!

Ο τύπος της εποχής έστησε ολόκληρο πανηγύρι, με τη σάτιρα για το καθεστώς του Πάγκαλου να έχει την τιμητική της. Φήμες έλεγαν πως ο νόμος ήταν εύρημα της συζύγου του Πάγκαλου, όταν είδε μια 20χρονη κοπέλα με κοντή φούστα στο γραφείο του συζύγου της. Από τον περίεργο αυτό νόμο εμπνεύστηκε και ο Γιώργος Μητσάκης για να γράψει το τραγούδι «Στην εποχή του Πάγκαλου ήταν μακριές οι φούστες». Ο νόμος αποσύρθηκε σύντομα, ύστερα από την τεράστια κατακραυγή. Άλλωστε και η δικτατορία του Πάγκαλου, τερματίστηκε σύντομα, στις 22 Αυγούστου του 1926. Ο νόμος της κοντής φούστας ήταν πλέον μια τραγελαφική ανάμνηση…

Το άρθρο Ο Θεόδωρος Πάγκαλος και η απαγόρευση της κοντής φούστας εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Σαν σήμερα: Ήταν 5 Μαΐου του 2010, πριν από ακριβώς 11 χρόνια,  όταν γράφτηκε η μαύρη σελίδα μιας ανείπωτης τραγωδίας στην τράπεζα Marfin στην οδό Σταδίου που κόστισε τη ζωή σε τρεις ανθρώπους.

Η 32χρονη Αγγελική Παπαθανασοπούλου, η οποία ήταν 4 μηνών έγκυος, ο 36χρονος Επαμεινώνδας Τσάκαλης, και η Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών βρήκαν τραγικό θάνατο, στις 5 Μαΐου 2010, όταν εγκλωβίστηκαν μαζί με τους συναδέλφους τους μέσα στο φλεγόμενο υποκατάστημα της Marfin.

Κουκουλοφόροι, που είχαν παρεισφρήσει στην πορεία, πέταξαν μολότοφ στο υποκατάστημα ενώ είχε προηγηθεί ανάλογη «επίθεση» και στο βιβλιοπωλείο Ιανός.

Χαραγμένες στην μνήμες όλων εξακολουθούν να είναι οι εικόνες τρόμου με τους εργαζόμενους να καλούν σε βοήθεια από τα μικρά μπαλκόνια που είχε η τράπεζα καθώς δεν μπορούσαν να διαφύγουν από το κλειδωμένο, φλεγόμενο, κτίριο.

Η πυροσβεστική, που έσπευσε στην οδό Σταδίου, κατάφερε μετά από λίγη ώρα να σβήσει τη φωτιά η οποία άφησε πίσω της νεκρούς από ασφυξία τους τρεις εργαζόμενους.

Οι έρευνες για την τραγωδία της Marfin ξεκίνησαν εν μέσω αλληλοκατηγοριών για την απόδοση ευθυνών. Μια ανώνυμη επιστολή στην οποία αποδιδόταν πρωταγωνιστικός ρόλος για την τραγωδία σε συγκεκριμένα πρόσωπα άλλαξε την πορεία της δικαστικής έρευνας.

Ωστόσο, περίπου έξι χρόνια μετά την μοιραία ημέρα, τον Οκτώβριο του 2016, η δικαιοσύνη αθώωσε τους κατηγορούμενους για βαρύτατα αδικήματα καθώς από τα στοιχεία που είχαν συγκεντρωθεί αλλά και την ακροαματική διαδικασία δεν αποδείχθηκε πως είχαν σχέση με την ρίψη των μολότοφ. Αποτέλεσμα, ακόμη και σήμερα να παραμένουν άγνωστοι και ατιμώρητοι οι δράστες της φονικής επίθεσης.

Η δικαιοσύνη ήταν καταδικαστική για τα στελέχη της τράπεζας που κατηγορήθηκαν για φόνο εξ αμελείας τριών υπαλλήλων, τις σωματικές βλάβες άλλων 21, για παραλείψεις στα μέτρα πυρασφάλειας και στην εκπαίδευση του προσωπικού.

Η Διοικητική Δικαιοσύνη δικαίωσε συγγενείς των θυμάτων αλλά και υπαλλήλους οι οποίοι προσέφυγαν διεκδικώντας αποζημιώσεις για ηθική βλάβη. Οι διοικητικοί δικαστές, στο σκεπτικό των αποφάσεων τους διαπίστωσαν ευθύνη της διοίκησης της τράπεζας, η οποία όμως δεν θα μπορούσε να ερευνηθεί από το Διοικητικό Πρωτοδικείο, αλλά και παραλείψεις της πυροσβεστικής και των αρμόδιων αστυνομικών οργάνων.

Τέλος, μετά από αναίρεση εκκρεμούν στο Εφετείο προσφυγές που αφορούν σε αποζημιώσεις για ψυχική οδύνη από στελέχη της τράπεζας.

Το άρθρο Σαν σήμερα: Η ανείπωτη τραγωδία της Marfin (βίντεο) εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το άρθρο Σαν σήμερα το 2004 «έφυγε» από τη ζωή ο Γιάννης Κυράστας εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

27 χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που έφυγε, στις 6 Μαρτίου του 1994, και όμως δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει ακούσει το όνομά της.

Η “Μελίνα” έτσι όπως την αποκαλούσε όλος ο πλανήτης, ήταν ηθοποιός, διεθνής σταρ του σινεμά, αγωνίστρια του αντιδικτατορικού αγώνα, υπουργός πολιτισμού, η θεμελιώτρια της ιδέας για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. 

Μα πάνω από όλα ήταν γυναίκα – σύμβουλο, μία Ελληνίδα με όλη τη σημασία της λέξης που σαγήνευσε τους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης.  

Τη χαρακτήρισαν «τελευταία Ελληνίδα θεά» και «γυναίκα – φλόγα». Όλη της η ζωή ήταν γεμάτη όνειρα, ελπίδες, αγωνίες και αγώνες. Υπήρξε πολύμορφη προσωπικότητα, με μεγάλη ευαισθησία αλλά και εκρηκτικό ταμπεραμέντο. Όσοι την είχαν γνωρίσει θυμούνται τη λάμψη της και έχουν να διηγηθούν μια μοναδική ιστορία που να την αφορά. 

Ήταν η Μελίνα όλων των Ελλήνων, αλλά και η Μελίνα των ξένων. Το 2020 μάλιστα ήταν το έτος της, καθώς συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη γέννησή της.

Η Μαρία-Αμαλία (Μελίνα) Μερκούρη γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1920 στην Αθήνα, από πολιτική οικογένεια. Ήταν κόρη του στρατιωτικού και πολιτικού Σταμάτη Μερκούρη (1895-1967), που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός Δεξιών κομμάτων (Λαϊκό Κόμμα, Ελληνικός Συναγερμός), αλλά και βουλευτής της κομμουνιστογενούς ΕΔΑ. Παππούς της ήταν ο γιατρός και πολιτικός Σπύρος Μερκούρης (1856-1939), ο μακροβιότερος δήμαρχος Αθηναίων. Θείος της ήταν ο Γεώργιος Μερκούρης (1886-1943), επιφανής εκπρόσωπος του εθνικοσοσιαλισμού (ναζισμού) στην Ελλάδα, ο οποίος διετέλεσε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας κατά την διάρκεια της Κατοχής. 

Έπαιρνε χρήματα από τους πάμπλουτους άνδρες της και τα έδινε στην Αντίσταση

Σύμφωνα με το SanSimera.gr, ατίθασο πλάσμα η νεαρή Μελίνα, παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία το κατά πολύ μεγαλύτερό της πλούσιο κτηματία Παναγή Χαροκόπο με τον οποίο χώρισε το 1962. Στην Κατοχή, συνδέθηκε ερωτικά με τον μαυραγορίτη και δωσίλογο Φειδία Γιαδικιάρογλου, μια σχέση για την οποία απολογήθηκε αρκετές φορές. Κατηγορήθηκε ότι ζούσε πλουσιοπάροχα, ενώ ο λαός λιμοκτονούσε. Η ίδια, θα παραδεχθεί ότι αντλούσε χρήματα από τους δύο πάμπλουτους άντρες της και τα διοχέτευε στην Αντίσταση, ενώ με τις γνωριμίες της βοηθούσε στην διάσωση αντιστασιακών. Τους ισχυρισμούς αυτούς επιβεβαίωσαν αρκετοί συνάδελφοί της από τον καλλιτεχνικό χώρο. 

Όταν ξεκίνησε η καριέρα της ως ηθοποιός

Το 1943 αποφάσισε να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού και έγινε δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από την οποία αποφοίτησε το 1946. Το 1944 έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή με το έργο του Αλέξη Σολομού «Το μονοπάτι της λευτεριάς», που κατέβηκε γρήγορα λόγω των «Δεκεμβριανών». Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και τους θιάσους Κατερίνας και της Μαρίκας Κοτοπούλη. 

Ως πρωταγωνίστρια καθιερώθηκε το 1949 με το έργο του Τένεσι Γουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος», που ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν και είχε το προνόμιο να γίνει η πρώτη ελληνίδα ηθοποιός που ερμήνευσε τον απαιτητικό ρόλο της Μπλανς Ντιμπουά. Στο Θέατρο Τέχνης παρέμεινε μέχρι το 1950 και τον επόμενο χρόνο εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου διακρίθηκε ως ηθοποιός του βουλεβάρτου εγκαινιάζοντας συγχρόνως τη διεθνή σταδιοδρομία της. Το 1955 επανήλθε στην Ελλάδα και πρωταγωνίστησε σε έργα ρεπερτορίου, όπως «Μάκβεθ» του Σέξπιρ, «Κορυδαλλός του Ζαν Ανούιγ και «Λυσσασμένη Γάτα» του Τένεσι Γουίλιαμς.  

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1955 με την θρυλική ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Στέλλα». Η παρουσία της στις Κάννες γοήτευσε τον αμερικανό σκηνοθέτη Ζιλ Ντασέν και από τις ακτές της γαλλικής Ριβιέρας ξεκίνησε η καλλιτεχνική και προσωπική τους σχέση, η οποία ολοκληρώθηκε με γάμο το 1966. Με τον Ντασέν γύρισε τις ταινίες «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1957), από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, «Ο νόμος» (1958), «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962) και «Τοπκαπί» (1964).

Η ταινία που εκτόξευσε την φήμη της ήταν φυσικά το «Ποτέ την Κυριακή», που της χάρισε ένα βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ τον επόμενο χρόνο. Η γεμάτη μπρίο ερμηνεία της στο τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι «Τα Παιδιά του Πειραιά», φανέρωσε μια άλλη πτυχή του ταλέντου της. Ο ίδιος ρόλος, της πόρνης ‘Ιλια με την καλή καρδιά, της χάρισε το 1967 και μια υποψηφιότητα για το βραβείο Τόνι, στην θεατρική μεταφορά της ταινίας στο Μπρόντγουεϊ, με τίτλο «Ίλια Ντάρλινγκ».

Μετά την επιβολή της Δικτατορίας η Μελίνα αυτοεξορίστηκε

Μετά την επιβολή της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών η Μελίνα Μερκούρη αυτοεξορίστηκε και με το ταλέντο και τη φήμη της πολέμησε σε ολόκληρο τον κόσμο το καθεστώς ενημερώνοντας τη διεθνή κοινή γνώμη για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Ιστορική έμεινε η δήλωση της: «Εγώ γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα, ο κ. Παττακός γεννήθηκε φασίστας και θα πεθάνει φασίστας». 

Μετά την Μεταπολίτευση (1974) εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα και ασχολήθηκε κατά βάση με την πολιτική μέσα από τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ. Εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής από 1977 έως τον θάνατό της το 1994, από το 1977 έως το 1985 στην Β’ Πειραιώς και τα επόμενα χρόνια με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

Όραμά της η επιστροφή των Γλυπτών

Από το 1981 έως το 1989 και από το 1993 έως το 1994 διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού και λάμπρυνε με την παρουσία της και τις πολιτικές της το συγκεκριμένο υπουργείο. Όραμά της ήταν η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει ο κάτοικος της επαρχίας σε επαφή με το θέατρο, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης». 

Οι εμφανίσεις της στο θέατρο μετά το 1974 ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού: «Όπερα της Πεντάρας» του Μπέρτολτ Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν, «Μήδεια» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη, «Συντροφιά με τον Μπρεχτ» (1978), «Γλυκό πουλί της νιότης» σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν (1980) και «Ορέστεια» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν (1980). Το 1992 έκανε μια τελευταία, έκτακτη, εμφάνιση, όχι ζωντανή όμως αλλά βιντεοσκοπημένη, ως Κλυταιμνήστρα στην όπερα δωματίου «Πυλάδης» σε μουσική Γιώργου Κουρουπού και λιμπρέτο Γιώργου Χειμωνά, που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Η Μελίνα Μερκούρη άφησε την τελευταία της πνοή στις 6 Μαρτίου 1994, σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, όπου νοσηλευόταν με καρκίνο των πνευμόνων. 

Το άρθρο Σαν σήμερα “έφυγε” η Μελίνα όλων των Ελλήνων εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου, με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης Γονέων με Καρκινοπαθή Παιδιά (INTERNATIONAL CONFEDERATION OF CHILDHOOD CANCER PARENT ORGANIZATIONS – ICCCPO), για την ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης για τις παιδικές νεοπλασίες (καρκίνους) και για την ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος σχετικά με τις ανάγκες των παιδιών που νοσούν από καρκίνο σε όλο τον πλανήτη.

Ο καρκίνος στα παιδιά είναι πολύ σπάνιος και με ποικίλες κλινικές εκδηλώσεις. Αν η διάγνωση γίνει χωρίς καθυστέρηση τα ποσοστά ίασης είναι υψηλά: οι σύγχρονες θεραπείες κάνουν την παρατεταμένη επιβίωση και την ανάρρωση όχι μόνο πιθανές αλλά και δυνατές για πολλούς παιδικούς καρκίνους. Τα τελευταία χρόνια, με την πρόοδο της ιατρικής και λόγω της επάρκειας φαρμάκων και καταρτισμένου επιστημονικού προσωπικού, ποσοστό 70% από τα παιδιά που έχουν πρόσβαση σε εξειδικευμένη θεραπεία γίνεται καλά. Μέγιστο επίτευγμα της ιατρικής αποτελεί το γεγονός ότι οκτώ στα δέκα παιδιά με λευχαιμία σήμερα γίνονται καλά.

Τα παιδιά με καρκίνο πρέπει να θεραπεύονται σε ειδικά παιδιατρικά ογκολογικά τμήματα και να αντιμετωπίζονται από εξειδικευμένο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς που θα τα φροντίζουν όχι μόνο κατά τη διάρκεια της θεραπείας αλλά και στην περίοδο της επανένταξης.

Το άρθρο Παγκόσμια Ημέρα σήμερα (15.02) κατά του Παιδικού Καρκίνου: Όσα έχουμε υποχρέωση να ξέρουμε εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ποιος ήταν ο Άγιος Βαλεντίνος

Ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν ευρέως αναγνωρισμένος ρωμαιοκαθολικός Άγιος του 3ου αιώνα και τιμάται στις 14 Φεβρουαρίου και πλέον, από τον Μεσαίωνα συνδέεται με μια παράδοση γαλήνιας αγάπης. 

Η ταύτιση του εορτασμού της μνήμης του Αγίου Βαλεντίνου με την Ημέρα των Ερωτευμένων ξεκίνησε από την Αγγλία του ύστερου Μεσαίωνα, έχοντας παγανιστικές και χριστιανικές αναφορές.

Το άρθρο Ημέρα των Ερωτευμένων 14 Φεβρουαρίου εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Τον λειτουργεί μόνον κατά τη διάρκεια της ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο. Ο Πρώτος Ραδιοφωνικός Σταθμός της Ελλάδας, των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης είναι πλέον γεγονός. Ο σταθμός του είχε πομπό ισχύος αρχικά 400W και στη συνέχεια 4,5 KW (κιλοβάτ) και εξέπεμπε σε συχνότητα μεσαίων κυμάτων (218,5 kHz), με κεραία ύψους 45 μέτρων (Κεσσίσογλου, 1962, σελ. 20).
Ο Χρίστος Τσιγγιρίδης αρχικά πουλάει μεγάφωνα και ενισχυτές στην πρώτη Διεθνή Έκθεση ως αντιπρόσωπος της Γερμανικής εταιρίας SIEMENS-HALSKE.
Ας σημειωθεί ότι το αντικείμενο ήταν άγνωστο τότε στην Ελλάδα. Οι μεγαφωνικές του εγκαταστάσεις και ειδικά τα μεγάφωνά του είχαν χαρακτηρισθεί ως “κλαπατσίμπαλα” και προκαλούσαν δέος και θαυμασμό. Πόσο μάλλον ο ένας και μοναδικός ραδιοφωνικός δέκτης που στήθηκε απ’ αυτόν στην πλατεία της Έκθεσης.

Τα μεγάφωνά του διαφήμιζαν τους εκθέτες και έπαιζαν μουσική. Ο όρος μεγάφωνο ήταν τότε αδόκιμος. Έτσι, μετάφρασε τον Αγγλικό όρο Loudspeaker στην κυριολεξία, που είναι “ΜΕΓΑΣ ΛΕΚΤΗΣ”

Ξεκινάει τη λειτουργία του την 25η Μαρτίου του 1926, οπότε και είχε μόνο δύο ακροατές. Ο ένας ήταν στην περιοχή της πλατείας Ιπποδρομίου και ο άλλος σε ένα αγγλικό καράβι στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Ας μη ξεχνούμε ότι ένας ραδιοφωνικός δέκτης την εποχή εκείνη κόστιζε όσο μια μικρή περιουσία, όμως πολύ σύντομα οι δέκτες χιλιαπλασιάστηκαν.

Η αυστηρή νομοθεσία για τις ραδιοφωνικές εκπομπές υπήρχε ήδη και έτσι για αρκετά χρόνια η λειτουργία του πομπού επιτρεπόταν μόνον κατά τη διάρκεια της ΔΕΘ. Οι προσπάθειες του Τσιγγιρίδη να πάρει άδεια διαρκούς λειτουργίας ήταν συνεχείς. Όμως, για πολλά χρόνια παρέμειναν άκαρπες.

Ο Τσιγγιρίδης λειτουργούσε τον πομπό του με προσωπικές θυσίες. Είχε θέσει τον εαυτό του στην υπηρεσία του οράματος. Από το Σταθμό του Τσιγγιρίδη πέρασαν ουκ ολίγοι καλλιτέχνες. Το γραμμόφωνο μόλις είχε γίνει ηλεκτρικό, οι δίσκοι λιγοστοί κι ακόμη φτωχότερη η Ελληνική δισκογραφία. Ούτε το μαγνητόφωνο είχε έλθει στο προσκήνιο ακόμη.

Έτσι, το μουσικό πρόγραμμα αποτελούνταν από ζωντανές εκτελέσεις κομματιών από τραγουδιστές και οργανοπαίχτες μέσα στο στούντιο, καθώς και ειδήσεις, συνεντεύξεις, διαλέξεις από καθηγητές και περιστασιακά σχόλια από τον ίδιο τον Τσιγγιρίδη. Σε αυτό το πρώτο στάδιο, χρηματοδοτούσε τις λειτουργίες του σταθμού από τις δικές του οικονομίες, και χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να αρχίσει να έχει κέρδη από τον αυξανόμενο αριθμό των διαφημίσεων. Βασικοί συνεργάτες του Τσιγγιρίδη στη δεκαετία του ’30 υπήρξαν οι: Μ. Γροσομανίδης, Νίκος Καρμίρης, Α. Στρατίδης, Τραϊανού, Κοσμάς Τσαντσάνογλου κ.ά.

Η ιστορία του ραδιοφώνου

Στην Ελλάδα, όπως συνέβη και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, η ραδιοφωνία ξεκίνησε δειλά τη δεκαετία του 20’. Την εποχή που στη χώρα μας ακόμη πειραματιζόμασταν, στις ΗΠΑ υπήρχαν περισσότεροι από 500 σταθμοί. Την 1η Μαρτίου 1922, όταν η Ελλάδα είχε εμπλακεί στη μικρασιατική εκστρατεία, ο Κώστας Πετρόπουλος, καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, επέδειξε ένα ολοκληρωμένο σύστημα ραδιοφωνικής λήψης στην Εταιρεία Φυσικών Επιστημών.

Ένα χρόνο αργότερα, το πρώτο πείραμα ραδιοφωνικής μετάδοσης στην Ελλάδα έγινε στο σταθμό Βοτανικού της Διεύθυνσης Ραδιοηλεκτρικής Υπηρεσίας Ναυτικού (ΔΡΥΝ) στην Αθήνα, χρησιμοποιώντας έναν πομπό 200 Βατ. Αυτά τα πρώτα πειράματα διήρκεσαν μόνο μερικές εβδομάδες και έγιναν με μηχανήματα κατασκευασμένα από τη σουηδική εταιρεία Swensa Radio Aktiebolaget («Ραδιοφωνία», 1956, σελ. 572).

Κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο χρόνων, έγιναν κι άλλες πειραματικές μεταδόσεις στην Αθήνα, στη σχολή Μεγαρέως, που ήταν η πρώτη σχολή στην Ελλάδα που προσέφερε σπουδές ραδιοφώνου και ηλεκτρονικών. Αυτές οι εκπομπές γίνονταν από ερασιτέχνες που ίδρυσαν την Ένωση Ελλήνων Ερασιτεχνών Ασυρμάτου. Οι εκπομπές διαφημίστηκαν στις εφημερίδες, με αποτέλεσμα διάφοροι ν’ αρχίσουν να φτιάχνουν μόνοι τους ή να αγοράζουν δέκτες για να τις ακούν ή για να «πιάνουν» ξένους σταθμούς.

Το Υπουργείο Ναυτικών, το οποίο ήταν αρμόδιο για τη ραδιοφωνία μεταξύ 1921 και 1926, παραχωρούσε άδειες λήψης έναντι 500 δραχμών. Η εγκατάσταση εξωτερικής κεραίας απαγορευόταν, και επιτρεπόταν μόνο μια εσωτερική κεραία σε κάθε σπίτι. Φαίνεται ότι η κυβέρνηση ήθελε να αποθαρρύνει την εξάπλωση της ραδιοφωνίας, μέχρις ότου αποκτήσει ολοκληρωτικό έλεγχο πάνω της. Επιπλέον, στη Βόρεια Ελλάδα δεν επιτρεπόταν η κατοχή δεκτών μέχρι το 1928 («Ραδιοφωνία», 1956, σελ. 572).

Το 1926, στο Υπουργείο Συγκοινωνίας, αρμόδιο για τα Ταχυδρομεία, τον Τηλέγραφο και την τηλεφωνία, ιδρύθηκε ειδική Ράδιο-ηλεκτρική Υπηρεσία για να αναλάβει τον έλεγχο των ραδιοφωνικών εκπομπών. Το Υπουργείο πραγματοποίησε αργότερα περιοδικές μεταδόσεις από τον Πειραιά για το Λιμενικό Σώμα και μετέδιδε εκκλησιαστικές λειτουργίες για τους ασθενείς νοσοκομείων (Emery, 1969, 572).

Ο πρώτος σταθμός που μετέδωσε κανονικά προγράμματα (όπως γράφαμε στο ξεκίνημα του άρθρου), ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη το 1926 από τον Χρήστο Τσιγγιρίδη, ο οποίος είχε ζήσει στη Γερμανία αρκετά χρόνια και είχε σπουδάσει ηλεκτρονική στο Πανεπιστήμιο της Στουτγάρδης. Γυρίζοντας στην Ελλάδα, ο Τσιγγιρίδης είχε φέρει μαζί του όλα τα αναγκαία εξαρτήματα που χρειάζονταν για να φτιάξει πομπό. Λειτούργησε το σταθμό του από στούντιο που έχτισε στο χώρο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Το 1929 η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου άρχισε να κάνει κάποιες προσπάθειες για να αναπτυχθεί η ραδιοφωνία. Ξεκίνησε τις διαδικασίες με το να ζητήσει προσφορές για την εγκατάσταση πομπού που θα εξυπηρετούσε ολόκληρη τη χώρα. Η χαμηλότερη προσφορά προήλθε από κάποιον Ηρακλή Δημητριάδη, που πρότεινε να αναλάβει την εγκατάσταση και λειτουργία πομπού Marconi ισχύος 12 KW (κιλοβάτ) και να χρεώνει κάθε ιδιοκτήτη ραδιοφωνικού δέκτη 1 δραχμή την ημέρα. Αυτή η συμφωνία κατέρρευσε αργότερα, λόγω διαφωνιών μεταξύ του Δημητριάδη και της κυβέρνησης. Μια παρόμοια συμφωνία έγινε το 1930 με τον Εμμανουήλ Μάρκογλου, η οποία αργότερα ακυρώθηκε από την κυβέρνηση.
(Χατζηδούλης, 1988, Μάιος 27).

Παρ’ όλα αυτά, συνεχίστηκαν να γίνονται για μερικά ακόμα χρόνια πειραματικές μεταδόσεις από τον Όμιλο Φίλων Ασύρματου που ιδρύθηκε το 1927 (Τριανταφυλλόπουλος, 1987). Ο Όμιλος οργάνωσε σεμινάριο για την τεχνολογία του ραδιοφώνου το 1930 που περιελάμβανε και τη ραδιοφωνική εκπομπή της εναρκτήριας ομιλίας που απηύθυνε στο σεμινάριο ο υπουργός Συγκοινωνίας (Χατζηδούλης, 1988, 1η Ιουλίου). Υπήρχαν μόνο μερικοί χιλιάδες ραδιοφωνικοί δέκτες στην Ελλάδα την εποχή εκείνη, που συντονίζονταν στους παραπάνω σταθμούς και στα προγράμματα στην ελληνική γλώσσα που εκπέμπονταν από την Ιταλία. Το κόστος ενός δέκτη ήταν περίπου 8.000 δραχμές, απαγορευτικό για το μέσο πολίτη.
(Χατζηδούλης, 1988, 23 Μαΐου).

Το 1936 η δικτατορία του Ι. Μεταξά αποφάσισε να δημιουργήσει κρατικό ραδιοφωνικό σύστημα. Για τον Μεταξά, η ίδρυση ελληνικού ραδιοφωνικού δικτύου δεν ήταν μόνο ζήτημα εθνικής υπερηφάνειας, αλλά και μέσο για την «εκπαίδευση» της ελληνικής κοινωνίας. Η έντονη συμπάθειά του για το γερμανικό «Τρίτο Ράιχ» είχε ως αποτέλεσμα σημαντική γερμανική διείσδυση στην ελληνική οικονομία. Στο πλαίσιο αυτής της διείσδυσης, το 1936 η κυβέρνηση υπέγραψε συμβόλαιο με τη γερμανική εταιρεία Telefunken για την κατασκευή ενός πομπού μεσαίων κυμάτων ισχύος 100 W (Watt, βατ) στη Θεσσαλονίκη, ενός πομπού βραχέων κυμάτων 5 kW στην Κέρκυρα, και ενός πομπού επίσης βραχέων ισχύος 20 kW στην Αθήνα. Το συμβόλαιο γρήγορα ακυρώθηκε, αλλά αντικαταστάθηκε από ένα νέο συμβόλαιο με το οποίο η Telefunken θα εγκαθιστούσε πομπό μεσαίων κυμάτων ισχύος 15 kW στα Λιόσια (Κεσσίσογλου, 1962, σελ. 18).

Στις 25 Μαρτίου 1938, η Ελλάδα ήταν μια από τις τελευταίες ευρωπαϊκές χώρες που απέκτησε εθνικό ραδιοφωνικό σταθμό με το βασιλιά Γεώργιο Β΄ να τον εγκαινιάζει (εκφωνώντας μέσω του σταθμού το διάγγελμα για την εθνική γιορτή). Κανονικό πρόγραμμα, με μουσική από τη συμφωνική ορχήστρα του σταθμού, χορωδία, ειδήσεις, και κλασική μουσική, άρχισε να μεταδίδεται στις 21 Μαΐου 1938 (Χατζηδούλης, 1988, 21 Μαΐου).

Το 1938 η κυβέρνηση ίδρυσε την Υπηρεσία Ραδιοφωνικών Εκπομπών που ανέλαβε την ευθύνη λειτουργίας του σταθμού, η οποία ανήκε στο υπουργείο Τύπου και Τουρισμού. Όμως ο έλεγχος γενικά των τηλεπικοινωνιών ήταν υπό την ευθύνη του υπουργείου Συγκοινωνιών.

Μερικούς μήνες αργότερα, ένα άλλο συμβόλαιο υπογράφηκε με την Telefunken για να αυξηθεί η ισχύς του εθνικού σταθμού από 15 σε 70 kW, αλλά η ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας ανέβαλε το σχέδιο. Κατά τη διάρκεια των πρώτων σταδίων του πολέμου, οι δύο υπάρχοντες σταθμοί (Αθηνών-Θεσσαλονίκης) μετέφεραν νέα από το μέτωπο και προσπαθούσαν να ανεβάσουν το ηθικό των στρατιωτών και του λαού (Κεσσίσογλου, 1962, σελ. 21).

Κατοχή

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής (1941-1944), δεν υπήρξε καμιά επέκταση του δικτύου. Οι δυνάμεις κατοχής διέλυσαν το υπουργείο Τύπου και Τουρισμού και ίδρυσαν την Ανώνυμη Ελληνική Ραδιοφωνική Εταιρεία (ΑΕΡΕ) που ανέλαβε τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις. Την ίδια περίοδο η Υπηρεσία Λογοκρισίας, με έδρα τη γερμανική πρεσβεία, επέβλεπε τις ειδικές προπαγανδιστικές εκπομπές («Ραδιοφωνία», 1956, σελ. 572).

Οι δυνάμεις κατοχής υποχρέωσαν επιπλέον όλους τους ιδιοκτήτες ραδιοφώνων μέσα και γύρω από την Αθήνα να δηλώσουν τις συσκευές τους. Οι συσκευές «σφραγίστηκαν» με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν να πιάνουν μόνο τον εθνικό σταθμό των Αθηνών –τον οποίο οι γερμανικές δυνάμεις έλεγχαν. Αλλά ραδιοφωνικές συσκευές υπήρχαν σε όλη τη χώρα και επανειλημμένα εκδόθηκαν διαταγές να παραδοθούν τα ραδιόφωνα, επί ποινή ισόβιας φυλάκισης ή ακόμη και θανάτου (Κεσσίσογλου, 1962, σελ. 22).

Ο ραδιοσταθμός Τσιγγιρίδη παρενέβαλε σκοπίμως από τις αρχές του Δευτέρου Παγκοσμίου τον προπαγανδιστικό φασιστικό ραδιοφωνικό σταθμό του Μπάρι. Από το ραδιοσταθμό Θεσσαλονίκης ενημερώθηκαν επίσης οι Θεσσαλονικείς για την εισβολή των Ιταλών, καθώς το σήμα του ραδιοσταθμού Αθηνών δεν έφτανε στη Θεσσαλονίκη. Κατά τη γερμανική κατοχή ο πομπός κατασχέθηκε και ο Τσιγγιρίδης φυλακίστηκε. Οι Γερμανοί στρατιωτικοί πίστευαν ότι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν τον πομπό μόνοι τους. Όμως αυτό στάθηκε αδύνατο, έτσι την επόμενη κιόλας ημέρα τον αποφυλάκισαν, για μπορέσουν να κάνουν την προπαγάνδα τους.

Στόχος των Γερμανών ήταν να απομονωθούν οι Έλληνες από τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά πολλοί κράτησαν τα ραδιόφωνά τους κρυμμένα –μερικοί έφθασαν να τα θάψουν στην αυλή τους– και πολλοί συχνά άκουγαν την ελληνική εκπομπή του BBC «Εδώ Λονδίνο».

Οι δέκτες είχαν σφραγιστεί από τους κατακτητές κι έτσι ο Τσιγγιρίδης άκουγε το BBC στο δικό του δέκτη (τον οποίο οι Γερμανοί είχαν αφήσει ασφράγιστο για να μπορούν να αναμεταδίδουν διάφορους γερμανικούς σταθμούς) και μετέφερε τα νέα στους γύρω, όταν πήγαινε στο καφενείο. Μάλιστα μια φορά κινδύνεψε να τον πιάσουν επ’ αυτοφώρω, όμως χάρις στην ετοιμότητά του, πρόλαβε και γύρισε το καντράν σε γερμανικό σταθμό.

Οι Γερμανοί ήθελαν να χρησιμοποιήσουν του δύο ελληνικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς για προπαγάνδα και για να ψυχαγωγήσουν τις στρατιωτικές δυνάμεις τους. Τους ήταν πολύ εύκολο να χειριστούν τον γερμανικής κατασκευής σταθμό της Αθήνας, αλλά ο σταθμός του Τσιγγιρίδη στη Θεσσαλονίκη είχε κατασκευαστεί από τον ίδιο τον Τσιγγιρίδη και έμοιαζε «πραγματικό χάος» (Κεσσίσογλου, 1962, σελ. 27).

Οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να καλέσουν τον Τσιγγιρίδη να θέσει σε λειτουργία το σταθμό. Ο Τσιγγιρίδης σαμποτάριζε συνέχεια τις γερμανικές μεταδόσεις, προσποιούμενος βλάβες στα μηχανήματα και συχνά κλείνοντας τον σταθμό επειδή, υποτίθεται, χρειαζόταν επισκευές. Οι Γερμανοί φυλάκισαν τον Τσιγγιρίδη και προσπάθησαν να δουλέψουν στο σταθμό μόνοι τους. Ανίκανοι να το πετύχουν, έφεραν ξανά πίσω τον Τσιγγιρίδη, τοποθέτησαν κι έναν από τους μηχανικούς τους μαζί του, για να μάθει να χειρίζεται το σταθμό, κι επίσης κατέγραφαν κάθε κίνησή του μέσα στο σταθμό. Γνωρίζοντάς το, ο Τσιγγιρίδης συνέχεια έκανε άσχετες συνδέσεις, και οι Γερμανοί ποτέ δεν κατάφεραν να κάνουν το σταθμό να λειτουργήσει.

Τελικά, επέτρεψαν στον Τσιγγιρίδη να διοικεί τον σταθμό, αν και συνέχισε να τον κλείνει για «απαραίτητες επισκευές». Οι γερμανικές δυνάμεις τελικά κατασκεύασαν δικό τους σταθμό 20 kW στη Θεσσαλονίκη (Κεσσίσογλου, 1962, σελ. 25).

Αποχωρώντας από την Ελλάδα στις 12 Οκτωβρίου 1944, οι γερμανικές δυνάμεις προσπάθησαν να καταστρέψουν τον εθνικό σταθμό με ωρολογιακές βόμβες, αλλά τα σχέδιά τους ανακαλύφθηκαν από τους τεχνικούς ραδιοφώνου και την ελληνική αντίσταση, και οι βόμβες εν μέρει εξουδετερώθηκαν πριν εκραγούν. Στις 20 Οκτωβρίου, δύο μέρες μετά την επιστροφή της ελληνικής κυβέρνησης από την εξορία, ο σταθμός ξανάρχισε να εκπέμπει κανονικά («Ραδιοφωνία», 1956, σελ. 572).

Οι Γερμανοί όμως προξένησαν εξαιρετικά μεγάλες ζημιές στο σταθμό του Τσιγγιρίδη, και πήραν μαζί τους τα μηχανήματα του δικού τους σταθμού. Ο σταθμός του Τσιγγιρίδη ξαναβγήκε «στον αέρα» τον Σεπτέμβριο του 1945 (Κεσσίσογλου, 1962, σελ. 26).

Μετά την απελευθέρωση

Μετά την απελευθέρωση ο πομπός αγοράσθηκε από τον Μάρκο Βαφειάδη και λειτούργησε για λίγο υπέρ αυτού, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Το 1945 επιστρέφει στα χέρια του ιδιοκτήτη του και ξαναρχίζει τις εκπομπές. Για περίπου ένα χρόνο ο πομπός πήρε προσωρινή άδεια συνεχούς λειτουργίας.

Το 1947 αγοράζει τον πομπό Τσιγγιρίδη το ΕΙΡ, που είχε ξεκινήσει εκπομπές το 1938. Καταργεί τα μηχανήματά του, και εγκαθιστά στον ίδιο χώρο νέο, ισχυρότερο πομπό, με στούντιο στο Σπίτι του Στρατιώτη, δίπλα από το στρατιωτικό θέατρο, στη θέση του υπό ανέγερση δημαρχιακού μεγάρου μπροστά από το 3ο Σώμα Στρατού. Ο Τσιγγιρίδης παραμένει άεργος μετά την αναγκαστική εξαγορά των μηχανημάτων του, καθώς το κρατικό ίδρυμα αποφασίζει να μην αξιοποιήσει την τεχνογνωσία και την εμπειρία του. Τελικά πεθαίνει την ίδια χρονιά και κηδεύεται με τιμές που ποτέ δεν γνώρισε εν ζωή.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 ο εθνικός ραδιοφωνικός σταθμός Αθηνών λειτουργούσε υπό καθεστώς λογοκρισίας και εξέπεμπε κυρίως τα βράδια. Το πρόγραμμά του περιελάμβανε ειδήσεις, παιδικές εκπομπές, κλασική και σύγχρονη ελληνική και ξένη μουσική, εκκλησιαστικές λειτουργίες, καθώς και εκπαιδευτικά προγράμματα που απευθύνονταν σε γυναίκες, αγρότες και άλλες κοινωνικές ομάδες (Κωτσάκη, 1988).

Μετά τον πόλεμο

Στο πλαίσιο της γενικότερης μεταπολεμικής ανασυγκρότησης της χώρας, η ελληνική κυβέρνηση το 1945 αποφάσισε να αναδιοργανώσει και να αναπτύξει τη ραδιοφωνία. Με το νόμο 1755/1945 ιδρύθηκε το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ), που το διοικούσε συμβούλιο διορισμένο από την κυβέρνηση και υπαγόταν στο Υπουργείο Προεδρίας. Το ΕΙΡ ανέλαβε όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της ΑΕΡΕ και είχε το μονοπώλιο των ραδιοφωνικών εκπομπών στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα υπήρχε ένας μόνο ραδιοφωνικός σταθμός με κανονικά προγράμματα που ανήκε στο κράτος και ο σταθμός που ανήκε στον Τσιγγιρίδη. Το ΕΙΡ δοκίμασε να πιέσει τον Τσιγγιρίδη να εκπέμπει με το εθνικό σήμα, και όταν αρνήθηκε του έκλεισαν το σταθμό («Ραδιοφωνικός Σταθμος», 1945).

Φαίνεται ότι η κυβέρνηση ήθελε ολοκληρωτικό έλεγχο αυτού του σημαντικού εργαλείου, γιατί θα μπορούσε να παίξει ρόλο στην έκβαση του εμφύλιου πολέμου. Το ΕΙΡ τότε προχώρησε στη δημιουργία δικού του σταθμού στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος ολοκληρώθηκε το 1947. Ο σταθμός είχε πολύ μικρή ισχύ, και το σήμα του λαμβανόταν μόνο μέσα και γύρω από τη Θεσσαλονίκη. Έτσι, το 1947, όταν ο Τσιγγιρίδης πέθανε, το ΕΙΡ διέθετε δυο μόνο σταθμούς στην Ελλάδα, με τρία στούντιο στο Ζάππειο, φτωχά εξοπλισμένα με πεπαλαιωμένα μηχανήματα. Επειδή οι σταθμοί δεν είχαν έσοδα από διαφημίσεις, το ΕΙΡ εχρηματοδοτείτο από την εισφορά που πλήρωναν οι κάτοχοι ραδιοφώνων, που υπολογίζονται σε 40.000 περίπου (Unesco, 1947, σελ. 123).

Το 1948, καθώς η οικονομική κατάσταση βελτιωνόταν, ένας πομπός βραχέων κυμάτων 7,5 kW εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και έγινε εισαγωγή μηχανημάτων λήψης και ανταλλακτικών αξίας 50.000 δολαρίων (Κεσσίσογλου, 1962, σελ. 29).

Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 η δημιουργία ραδιοφωνικών σταθμών άρχισε να επιταχύνεται. Σταθμοί κατασκευάστηκαν όχι μόνο από το ΕΙΡ, αλλά επίσης και από ιδιωτικά συμφέροντα και από τις ένοπλες δυνάμεις. Ο σταθμός των ενόπλων δυνάμεων άρχισε σαν πειραματικός σταθμός από στρατιώτες για τη δική τους διασκέδαση κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου (McDonald, 1983, σελ. 164).

Άλλοι σταθμοί των ενόπλων δυνάμεων κατασκευάστηκαν με τη βοήθεια του Αμερικανικού Πενταγώνου το 1949, όταν με το νόμο 968/1949 ιδρύθηκε ο Κεντρικός Ραδιοφωνικός Σταθμός Ενόπλων Δυνάμεων Ελλάδος (που ονομαζόταν στην τρέχουσα «το Ενόπλων Δυνάμεων» ή απλώς «το Ενόπλων», κατ’ αναλογίαν προς «το ΕΙΡ»). Μέχρι το τέλος του 1949 λειτουργούσαν πέντε αντίστοιχοι στρατιωτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί, υπό τον έλεγχο της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού (McDonald, 1983, σελ. 164).

Οι σταθμοί των ενόπλων δυνάμεων ιδρύθηκαν για να «διαφωτίσουν» κατοίκους της Βόρειας Ελλάδας για τους κινδύνους του κομμουνισμού κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εμφύλια αντιπαράθεση, βοήθησαν την ελληνική κυβέρνηση κατασκευάζοντας δυο ραδιοφωνικούς σταθμούς, που εξέπεμπαν προγράμματα της Φωνής της Αμερικής (VOA) μέρος της ημέρας και προγράμματα της ελληνικής κυβέρνησης το υπόλοιπο της ημέρας («Νέο Ραδιόφωνο των ΗΠΑ», 1949).

Αυτοί οι σταθμοί παρέμειναν και επεκτάθηκαν ακόμη και όταν πια άμεσος (κομμουνιστικός) κίνδυνος δεν υπήρχε. Το 1951 ο νόμος 1663/1951 νομιμοποίησε τη λειτουργία των σταθμών των Ενόπλων Δυνάμεων.

Οι εκπομπές των στρατιωτικών σταθμών απευθύνονταν όχι μόνο προς τις ένοπλες δυνάμεις, αλλά και προς το γενικό κοινό. Τα προγράμματά τους χρηματοδοτούνταν από στρατιωτικά κονδύλια (τον προϋπολογισμό του ΥΕΘΑ) και από διαφημιστικά έσοδα. Η ενίσχυση των δραστηριοτήτων των στρατιωτικών ραδιοσταθμών από τις Ηνωμένες Πολιτείες επεκτάθηκε περαιτέρω με τη δωρεά δεκτών σε χωριά, έτσι ώστε οι χωρικοί «να εφοδιαστούν με επιχειρήματα για να αντιμετωπίσουν τη στατιαστική προπαγάνδα των κομμουνιστών πρακτόρων και, στις περιοχές κοντά στα βόρεια σύνορα, να αντικρούσουν τις πληροφορίες που στέλνει πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα το ελεγχόμενο από τους σοβιετικούς ραδιόφωνο» (Sadgwich, 1953).

Επειδή οι σταθμοί των ενόπλων δυνάμεων διεύρυναν τη δημοτικότητά τους, το ΕΙΡ ίδρυσε νέα υπηρεσία το 1952, το Δεύτερο Πρόγραμμα, για να μεταδίδει εκπομπές παρόμοιες μ’ αυτές των σταθμών των ενόπλων δυνάμεων. Το Δεύτερο Πρόγραμμα μετέδιδε διαφημίσεις και προγράμματα με δημοφιλή μουσική –σε αντίθεση με τον πιο σοβαρό προσανατολισμό του Πρώτου Προγράμματος, το οποίο μετέδιδε ειδήσεις, πληροφορίες, εκπαιδευτικά και καλλιτεχνικά προγράμματα, αλλά όχι διαφημίσεις. Έτσι ή αλλιώς, όλοι οι σταθμοί από το 1946 έως το 1953, είτε στρατιωτικοί είτε πολιτικοί, λειτουργούσαν υπό καθεστώς αυστηρής προληπτικής λογοκρισίας, που τον ασκούσε η κυβέρνηση βάσει του νόμου 818/1946 (McDonald, 1983, σελ. 162).

Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, άρχισαν να εμφανίζονται ιδιωτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί. Ο πρώτος τέτοιος σταθμός βγήκε στον αέρα το 1950 και λειτουργούσε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Αυτός ο σταθμός δεν έζησε πολύ, αλλά άλλοι ιδιωτικοί σταθμοί ιδρύθηκαν το 1952. Το ΕΙΡ δεν ενθάρρυνε τη δημιουργία τέτοιων σταθμών, αλλά και δεν προσπάθησε να τους σταματήσει, προφανώς γιατί οι περισσότεροι από αυτούς είχαν μικρή ισχύ και ήσαν μακριά από την Αθήνα. Αυτοί οι σταθμοί χρηματοδοτούνταν από διαφημίσεις (Κεσσίσογλου, 1962, σελ. 39).

Μετά την ψήφιση του συντάγματος του 1952, το κοινοβούλιο ψήφισε και το νόμο 2312/1953, με τον οποίο το ΕΙΡ απόκτησε εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας, παραχωρώντας του ξανά το μονοπώλιο των ραδιοφωνικών εκπομπών, αν και οι σταθμοί των Ενόπλων Δυνάμεων δεν επηρεάζονταν. Ενώ τα προγράμματα και η λειτουργία της ήταν κάτω από τον έλεγχο του Υπουργού Προεδρίας Κυβερνήσεως, και οι τεχνικές λειτουργίες κάτω από τον έλεγχο του Υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών, το ΕΙΡ, ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, ήταν διοικητικά και οικονομικά αυτόνομο.

Αυτό το μοντέλο παρέμεινε σε λειτουργία για μερικά χρόνια, και μερικά από αυτό στοιχεία παραμένουν και σήμερα.

Το άρθρο 2 του νέου νόμου έδωσε στο ΕΙΡ το δικαίωμα να διατηρήσει και να εκμεταλλευτεί όλα τα τεχνικά μέσα για εκπομπή προγραμμάτων στο εσωτερικό και εξωτερικό. Το άρθρο 3 προέβλεπε τη δημιουργία εννεαμελούς Δ.Σ. Στα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου περιλαμβάνονταν δημόσιοι υπάλληλοι και ιδιώτες που διορίζονταν από τον υπουργό Προεδρίας. Ο γενικός διευθυντής του ΕΙΡ διοριζόταν από το υπουργικό συμβούλιο με εισήγηση του υπουργού Προεδρίας. Μεταξύ του 1945 και 1965 υπήρξαν 22 γενικοί διευθυντές στο ΕΙΡ (McDonald, 1983, σελ. 162).

Τον Σεπτέμβριο του 1954 ιδρύθηκε το Τρίτο Πρόγραμμα του ΕΙΡ, με πρότυπο το Τρίτο πρόγραμμα του BBC, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στην κλασική μουσική, αλλά λειτουργώντας μόνο λίγες ώρες κάθε μέρα. Η πολιτική σταθερότητα και η οικονομική ανάκαμψη της δεκαετίας του 1950 και των αρχών της δεκαετίας του 1960, που επέτρεψε στην Ελλάδα να αναπτυχθεί οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά, έδωσε επίσης τη δυνατότητα να αυξηθεί και ο αριθμός των ραδιοφωνικών σταθμών. Μέχρι το 1961 υπήρχαν πέντε ιδιωτικοί και δώδεκα σταθμοί του ΕΙΡ. Υπήρχαν επίσης και δώδεκα ραδιοφωνικοί σταθμοί των ενόπλων δυνάμεων, που λειτουργούσαν κυρίως στη Βόρειο Ελλάδα. Οι σταθμοί των Ενόπλων είχαν μικρότερη ισχύ και κάλυπταν πολύ λιγότερη έκταση απ’ ό,τι οι εθνικοί σταθμοί.

Το άρθρο Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ραδιοφώνου σήμερα 13 Φεβρουαρίου, μάθετε για την ιστορία του εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, σήμερα, λιγότερο από το 30% των ερευνητών παγκοσμίως είναι γυναίκες και με βάση τα στοιχεία της UNESCO (2014-2016), σε παγκόσμιο επίπεδο, η εγγραφή των γυναικών είναι ιδιαίτερα χαμηλή στον τομέα της Πληροφορικής (3%), στις φυσικές επιστήμες, στα μαθηματικά και στη στατιστική (5%) και στη μηχανική, τη βιομηχανία και τις κατασκευές (8%).

Στο μήνυμά του, ο ΟΗΕ αναφέρει ότι η σημερινή ημέρα αποτελεί ευκαιρία να πάρουμε θέση και να σπάσουμε τα στερεότυπα και προσθέτει ότι «ο κόσμος χρειάζεται την επιστήμη και η επιστήμη τις γυναίκες, πρέπει να ενθαρρύνουμε και να υποστηρίζουμε τα κορίτσια και τις γυναίκες να αξιοποιούν πλήρως το δυναμικό τους ως επιστημονικοί ερευνητές και καινοτόμοι».

Έμπνευση αποτελεί για πολλές γυναίκες που ακολουθούν επιστημονική σταδιοδρομία η πολωνίδα φυσικός Μαρί Σκλοντόφσκα – Κιουρί, η οποία ήταν η πρώτη γυναίκα που κέρδισε Νόμπελ το 1903. Σε ανάρτησή της στο Twitter, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει πως «η Μαρί Σκλοντόφσκα – Κιουρί αποτέλεσε έμπνευση για πολλές γυναίκες και επιστήμονες στην Ευρώπη. Μέχρι στιγμής, πάνω από 100.000 ερευνητές έχουν λάβει τη χρηματοδότηση από τη δράση Marie Sklodowska – Curie (MSCA)».

Πηγή

Το άρθρο Διεθνής Ημέρα Γυναικών και Κοριτσιών στην Επιστήμη, τιμάται κάθε χρόνο στις 11 Φεβρουαρίου εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το άρθρο Σαν σήμερα στις 9 Φεβρουαρίου 1857 πέθανε ο Διονύσιος Σολωμός εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ρεμπέτης, από τους ακρογωνιαίους λίθους της λαϊκής μουσικής. Γεννήθηκε το 1905 στον συνοικισμό Σκαλί της Άνω Χώρας της Σύρου από οικογένεια καθολικών…

Το άρθρο Σαν σήμερα «έφυγαν» οι μεγάλοι Νίκος Ξυλούρης & Μάρκος Βαμβακάρης εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Τον Ιανουάριο του 1996, ένα χρόνο περίπου μετά από μικροεπεισόδια που έλαβαν χώρα στις περιοχές Λέσβου, Καλύμνου και Ιμίων, κατά τα οποία τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη εισέβαλαν στα ελληνικά χωρικά ύδατα και ενεπλάκησαν με ελληνικά μαχητικά, ο δήμαρχος της Καλύμνου, κ.Δημήτρης Διακομιχάλης, έφτασε σε μια από τις βραχονησίδες και ύψωσε στις 26 Ιανουαρίου την Ελληνική σημαία.

Τα τουρκικά τηλεοπτικά κανάλια μετέδωσαν τις εικόνες με την ελληνική σημαία και το γεγονός προκάλεσε έξαρση στην Τουρκία. Έτσι, έφτασαν στο νησί δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας Χουριέτ (που εδρεύει στην Σμύρνη), υπέστειλαν την Ελληνική σημαία και ύψωσαν στην ελληνική βραχονησίδα την τουρκική ημισέληνο! Όπως ήταν φυσικό, το γεγονός πήρε μεγάλες διαστάσεις και τουρκικά και ελληνικά αεροσκάφη δεν άργησαν να κινηθούν προς την περιοχή.

Στις 28 Ιανουαρίου το περιπολικό “Αντωνίου” του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, υπέστειλε την τουρκική σημαία και ξανα ύψωσε την Ελληνική.

Τέλος, στις 31 Ιανουαρίου 1996 στις 01:40 αποβιβάστηκαν Τουρκικές Ειδικές δυνάμεις στην Μικρή Ίμια του νοτιοανατολικού Αιγαίου και όταν στις 05:30 της ίδιας μέρας, έφτασε στη βραχονησίδα ελικόπτερο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί την εθνική κυριαρχία της Ελλάδος και να λάβει εις πέρας την αποστολή όσον αφορούσε την αναγνώριση ύπαρξης εχθρών στο νησί, το ελικόπτερο κατερρίφθη.

Βεβαίως, μια διαδεδομένη άποψη (ιδίως στην Τουρκία) είναι ότι το ελικόπτερο κατέπεσε λόγω… κακοκαιρίας (!!!), όμως πολλοί πιστεύουν ότι το ελικόπτερο και οι τρεις αξιωματικοί που σκοτώθηκαν, κατερρίφθη είτε από το Τουρκικό Ναυτικό είτε από τους Τούρκους καταδρομείς που υπήρχαν ήδη στο νησί.

Όλοι και ιδιαίτερα ο πρωθυπουργός, ηγέτες κομμάτων και άλλοι “προνομοιούχοι”, σίγασαν και κρύφτηκαν, δείχνοντας ακόμη μια φορά την χρεοκοπία της ελληνικής πολιτικής! Η αληθινή αιτία αποκρύφτηκε, οι πολιτικοί δεν αντέδρασαν και αντ’ αυτού δόθηκε στην Τουρκία η αφορμή να θέσει ζήτημα για τις Γκρίζες Ζώνες μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, αμφισβητώντας την Εθνική κυριαρχία της πρώτης.Διερωτήθηκαν “να σκοτωθούμε για μιά βραχονησίδα;”.

Επέδειξαν ακόμη μια φορά, περίτρανα, την ανύπαρκτη, άχρωμη και άοσμη πολιτική διπλωματία που ταλανίζει εδώ και καιρό τον κόσμο τόσο σε Ελλάδα όσο και σε Κύπρο, δείχνοντας ξανά ότι είναι υπέρμαχοι μιας μονόπλευρης φιλίας!

Άραγε τα παλικάρια αυτά, που έχασαν τη ζωή τους τόσο άδικα, δεν αξίζει να τα ξέρει κανείς; Άραγε, η σημερινή νεολαία, έχει σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθεί παρά να φέρει στη θύμησή της το γεγονός αυτό και το θάνατο των τριών αξιωματικών;

Εμείς, που τιμούμε τον Χριστόδουλο, τον Παναγιώτη και τον Έκτορα. Τρία, από τα χιλιάδες παλικάρια, που έντυσαν με τον χρυσό τους μανδύα τον βωμό όχι της “ελληνοτουρκικής φιλίας” των πολιτικών, αλλά τον βωμό της Ελλάδος μας. Είμαστε βέβαιοι ότι βρίσκονται στο υπέρλαμπρο Πάνθεο των Ηρώων του Ελληνισμού κι αυτοί κάπου ανάμεσα στον Λεωνίδα, στον Διάκο, στον Παλληκαρίδη και σε χιλιάδες άλλους ήρωες.

«Ἡ μεγαλοσύνη τῶν ἐθνῶν δὲ μετριέται μὲ τὸ στρέμμα. Μὲ τῆς καρδιᾶς τὸ πύρωμα μετριέται καὶ τὸ αἷμα» (Κ.Παλαμάς)

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων
(To κείμενο έχει αναδημοσιευτεί από το μέλος της σελίδας μας ΕΘΝΙΚΗ ΦΩΝΗ ΕΛΛΗΝΟΨΥΧΩΝ ΝΕΩΝ

http://www.facebook.com/note.php?note_id=168291866550886&id=1167458788&ref=mf )

Στη φωτογραφία οι ήρωες (από αριστερά προς δεξιά) αντιπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος, αντιπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, σημαιοφόρος Έκτορας Γιαλοψός και οι ”τεχνικές βλάβες λόγω κακοκαιρίας” όπως προσπάθησαν να διαβάλουν την αλήθεια.
-Το ελικόπτερο το ρίξανε-

Το άρθρο Ίμια 31 Ιανουαρίου 1996 Δεν Ξεχνώ Πάντα Τιμώ εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Από πολύ μικρή ηλικία ο Γιώργος Ζαμπέτας έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη μουσική, αφού παράλληλα με την απασχόλησή του στο κουρείο του πατέρα του ως βοηθός, «σκάρωνε» κρυφά στο μπουζούκι τις πρώτες του μελωδίες. Οτιδήποτε στη φύση παρήγε ήχο, τον συνάρπαζε και τον βοηθούσε στις συνθέσεις του, σύμφωνα με όσα ο ίδιος εκμυστηρεύτηκε στη βιογραφία του, λίγο πριν το θάνατό του.

Το 1932, σε ηλικία μόλις 7 ετών, κέρδισε το πρώτο του βραβείο, ως μαθητής της α’ δημοτικού, παίζοντας το πρώτο του τραγούδι σε σχολικό διαγωνισμό.

Παρά τις αντιδράσεις ο μικρός Γιώργος συνέχισε με απόλυτη προσήλωση να υπηρετεί τη μεγάλη του αγάπη, ενώ η γνωριμία του το 1938 με το Βασίλη Τσιτσάνη έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής του προσωπικότητας.

Το 1940 η οικογένεια Ζαμπέτα μετακόμισε στο Αιγάλεω (Ιερά Οδό 309 και Σαλαμίνος 1) και από τη στιγμή εκείνη ο Ζαμπέτας απέκτησε έναν άρρηκτο δεσμό με την πόλη, της οποίας εμπνεύστηκε και χάρισε το προσωνύμιο «Σίτι», κατά τη διάρκεια μια περιοδείας του στη Βρετανία.

Στα 1942 και κάτω από συνθήκες ανέχειας λόγω της Κατοχής, ο Ζαμπέτας δημιούργησε το πρώτο του συγκρότημα, με το οποίο τραγουδούσαν καντάδες στα κορίτσια.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’50 ο Ζαμπέτας γράφει τα πρώτα του γνήσια ρεμπέτικα τραγούδια με γνωστούς ερμηνευτές, όπως οι Πρόδρομος Τσαουσάκης («Σαν σήμερα, σαν σήμερα…»), Στέλιος Καζαντζίδης («Βαθειά στη θάλασσα θα πέσω»), Μανώλης Καναρίδης («Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα»), Πόλυ Πάνου («Να πας να πεις στη μάνα μου») κ.ά. Έκδηλο ήταν από τότε το ταλέντο και το εκπληκτικό του παίξιμο, ωστόσο ακόμη δεν είχε κατασταλάξει στο πασίγνωστο ιδιαίτερο στυλ, που τον καθιέρωσε σαν έναν μοναδικό «σόουμαν» στο χώρο.

Την επόμενη δεκαετία τα τραγούδια του γνωρίζουν τεράστια επιτυχία, καθώς πραγματοποιεί εμφανίσεις στα σπουδαιότερα λαϊκά κέντρα διασκέδασης, ενώ ταξιδεύει στο εξωτερικό (Ευρώπη και Αμερική) και παράλληλα συμμετέχει σε περισσότερες από 160 ταινίες του ακμάζοντα εκείνο τον καιρό ελληνικού κινηματογράφου.

Δημιουργίες του όπως «Τα δειλινά», «Τα ξημερώματα», «Δεν έχει δρόμο να διαβώ» κ.ά. παρέμειναν αξεπέραστες και τον κατατάσσουν στις υψηλότερες βαθμίδες του μουσικού στερεώματος, σύμφωνα και με δήλωση του Λευτέρη Παπαδόπουλου: «Ο Ζαμπέτας ως συνθέτης χωράει μέσα στην πρώτη δεκάδα των μεγάλων μορφών του ρεμπέτικου και λαϊκού μας τραγουδιού. Ως μπουζουκτσής ήταν ο καλύτερος, από την άποψη του προσωπικού ήχου, αλλά σαν σόουμαν ήταν μοναδικός. Ένας καλλιτέχνης που αν είχε γεννηθεί στην Αμερική θα πρωταγωνιστούσε, πιθανότατα, στην παγκόσμια σκηνή!».

Χαρακτηριστική του ήθους του μεγάλου δημιουργού ήταν και η δήλωση του Δημήτρη Μητροπάνου, ο οποίος τον θεωρούσε δεύτερο πατέρα του: «ο Ζαμπέτας είναι ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι, ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα».

Η δεκαετία του ’60 ήταν η χρυσή εποχή του Ζαμπέτα. Τότε έγραψε μερικά από τα καλύτερα τραγούδια του και ανέδειξε μεγάλες λαϊκές φωνές, ανάμεσα τους τη Βίκυ Μοσχολιού και την αξέχαστη Μανταλένα. Η τελευταία υπήρξε μόνιμη παρτεναίρ του στο πάλκο για περισσότερο από μια δεκαετία.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, όταν τα ήθη αρχίζουν να αλλάζουν, ο Ζαμπέτας κάνει στροφή στη σάτιρα υπό μορφή σόου, με τις γνωστές του επιτυχίες «Ο Θανάσης», «Ο πενηντάρης», «Μάλιστα κύριε» κλπ. να δημιουργούν και πάλι αίσθηση στο κοινό.

Κατά τη Στρατιωτική δικτατορία συμμετείχε στους χουντικούς εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο ανάμεσα σε άλλους ηθοποιούς και τραγουδιστές. 

Τελευταία χρόνια

Το άρθρο Σαν σήμερα, 25 Ιανουαρίου 1925, στην Ακαδημία Πλάτωνος, γεννήθηκε ο συνθέτης, τραγουδιστής και ξεχωριστός δεξιοτέχνης του μπουζουκιού Γιώργος Ζαμπέτας. εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Περίοδος 19 Φεβρουαρίου 1964 – 15 Ιουλίου 1965
Πρωθυπουργός	Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1964
Μονάρχης	Κωνσταντίνος Β΄
Περίοδος 8 Νοεμβρίου 1963 – 31 Δεκεμβρίου 1963
Πρωθυπουργός	Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963
Μονάρχης	Παύλος Α΄
Περίοδος 26 Απριλίου 1944 – 3 Ιανουαρίου 1945
Πρωθυπουργός	Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Απριλίου 1944 & Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Μαΐου 1944 & Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Εθνικής Ενότητος 1944
Μονάρχης	Γεώργιος Β΄
Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης του Βασιλείου της Ελλάδος
Περίοδος 28 Αυγούστου 1950 – 4 Ιουλίου 1951
Πρωθυπουργός	Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Νοέμβριος 1950
Περίοδος 15 Απριλίου 1950 – 21 Αυγούστου 1950
Πρωθυπουργός	Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1950
Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων
Περίοδος 18 Φεβρουαρίου 1964 – 15 Ιουλίου 1965
Πρωθυπουργός	Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1964
Περίοδος 8 Νοεμβρίου 1963 – 30 Δεκεμβρίου 1963
Πρωθυπουργός	Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963
Περίοδος 1η Φεβρουαρίου 1951 – 4 Ιουλίου 1951
Πρωθυπουργός	Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Νοέμβριος 1950
Περίοδος 2 Ιανουαρίου 1930 – 26 Μαΐου 1932
Πρωθυπουργός	Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου Δεκεμβρίου 1929
Υπουργός Δημοσίας Τάξεως
Περίοδος 5 Ιουλίου 1950 – 21 Αυγούστου 1950
Πρωθυπουργός	Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1950
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση	13 Φεβρουαρίου 1888, Καλέντζι Αχαΐας
Θάνατος	1 Νοεμβρίου 1968 (80 ετών), Καστρί Αττικής
Εθνικότητα	Ελληνική
Υπηκοότητα	Ελλάδα
Πολιτικό κόμμα	Ένωσις Κέντρου, Κόμμα Φιλελευθέρων
Σύζυγος	Σοφία Μινέικο, Κυβέλη Ανδριανού
Παιδιά	Ανδρέας Παπανδρέου Γιώργος Γ. Παπανδρέου
Σπουδές	Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Επάγγελμα	πολιτικός οικονομολόγος διπλωμάτης δικηγόρος
Βραβεύσεις	Μεγαλόσταυρος 1ης κλάσης του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας

Το άρθρο 1 Νοεμβρίου1968 πέθανε ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο επονομαζόμενος και «Γέρος της Δημοκρατίας». εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.