Στο πλαίσιο αυτό, ο πατριωτικός λόγος μπορεί να μετατραπεί από στοιχείο θεσμικής ευθύνης σε εργαλείο πολιτικής αντιπαράθεσης και ηθικής οριοθέτησης των αντιπάλων.

Έτσι, ο πατριωτισμός μετατρέπεται από πολιτειακή αρετή σε εργαλείο πολιτικής κινητοποίησης, εντασσόμενο σε μια ρητορική που ενισχύει τον διχασμό και απλοποιεί την πολιτική πραγματικότητα.

Υπό το πρίσμα αυτό, ο πατριωτισμός δεν λειτουργεί απλώς ως αξιακή αναφορά, αλλά συχνά εργαλειοποιείται για την οριοθέτηση φίλων και αντιπάλων, την απλοποίηση σύνθετων ζητημάτων και τη νομιμοποίηση πολιτικών επιλογών.

Στις περιπτώσεις αυτές, η δημόσια συζήτηση δεν διεξάγεται στο πλαίσιο θετικής ή αρνητικής αποτίμησης ζητημάτων,  αποτελεσματικότητας, στρατηγικής ή θεσμικών περιορισμών, αλλά οργανώνεται γύρω από διχοτομικές αξιολογήσεις περί «εθνικής ευθύνης» και «εθνικής απόκλισης».

Το αποτέλεσμα είναι η αναδιάταξη του πολιτικού ανταγωνισμού σε ένα ηθικοποιημένο πεδίο, όπου η κριτική προς κυβερνητικές επιλογές δεν διατυπώνεται ως διαφωνία πολιτικής, αλλά ως αμφισβήτηση της πατριωτικής επάρκειας των δρώντων.

Για την κατανόηση της μετατόπισης αυτής, είναι αναγκαία η αντιπαραβολή της σημερινής επιχειρηματολογίας του κ. Αντώνη Σαμαρά κατά την άσκηση κριτικής στην κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, με τη ρητορική και τις κυβερνητικές πρακτικές της περιόδου της πρωθυπουργίας του (2012–2015), όταν ο πατριωτισμός δεν εμφανίζονταν ως εργαλείο ρητορικής αντιπαράθεσης, αλλά ως στοιχείο άσκησης κυβερνητικής ευθύνης.

Χαρακτηριστική είναι η τοποθέτησή του για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, κατά την Παρουσίαση του βιβλίου του Μανώλη Κοττάκη «Οι Απόρρητοι Φάκελοι Καραμανλή» στο Πολεμικό Μουσείο την 1^η Ιουλίου 2024 (βλέπε: σχετική ομιλία).

Συγκεκριμένα, ο κ. Σαμαράς κατήγγειλε συνολικά την ασκούμενη εξωτερική πολιτική, χαρακτηρίζοντας τον διάλογο με την Τουρκία ως «συνομιλία με τον πειρατή», καταγγέλλοντας την ύπαρξη «λόμπι κατευναστών» και υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση, μέσω επιλογών όπως το «Σύμφωνο Φιλίας», οδηγεί τη χώρα σε διαρκείς υποχωρήσεις και εθνική ταπείνωση, ενώ η τουρκική προκλητικότητα κλιμακώνεται, καλώντας ευθέως σε εγκατάλειψη της πολιτικής διαλόγου με την Τουρκία.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο Αντώνης Σαμαράς υιοθετώντας μια ρητορική υψηλής πολιτικής έντασης τόνισε: «Τρώμε την μια προσβολή, την μια ταπείνωση, μετά την άλλη» και κάλεσε τον Πρωθυπουργό:  «Να αναθεωρήσει πλήρως την … “Φιλία” με την Τουρκία, καθιστώντας σαφές στην πράξη ότι δεν εκβιαζόμαστε, δεν απειλούμαστε και δεν φοβόμαστε. Υπάρχουν όρια!.

Ωστόσο, η θέση αυτή έρχεται σε εμφανή αντίφαση με την περίοδο της πρωθυπουργίας του, κατά την οποία ο ίδιος περιέγραφε τον διάλογο με την Τουρκία ως αναγκαίο και παραγωγικό εργαλείο πολιτικής.

Συγκεκριμένα ο κ. Σαμαράς μετά τη συνάντησή του με τον Ταγίπ Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη κατά το 2ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας – Τουρκίας τον Μάρτιο 2013, χαρακτήριζε τη συγκεκριμένη ημέρα ως “καλή ημέρα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις”, υπογραμμίζοντας ότι οι δύο χώρες “χτίζουν εμπιστοσύνη”, “δημιουργούν αμοιβαία συμφέροντα” και φέρνουν τους λαούς πιο κοντά, ενώ τόνιζε ότι η συνεργασία σε τομείς οικονομίας, εμπορίου και τουρισμού “βελτιώνει την καθημερινότητα των πολιτών” και “παράγει ανάπτυξη και ειρήνη” (βλέπε: σχετικές δηλώσεις).

Στο ίδιο πλαίσιο, στο εν λόγω Συμβούλιο συμμετείχαν 16 Υπουργοί της τότε κυβέρνησης και η συνάντηση συνοδεύτηκε από την υπογραφή 25 συμφωνιών συνεργασίας σε κρίσιμους τομείς δημόσιας πολιτικής, όπως η υγεία, ο τουρισμός, ο αθλητισμός και η ενέργεια, υποδηλώνοντας τον σταθερό και θεσμικά οργανωμένο χαρακτήρα της ελληνοτουρκικής προσέγγισης.

Παράλληλα, καθ’ όλη τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του (2012–2015), η ελληνική κυβέρνηση διατήρησε ενεργό τον δίαυλο των διερευνητικών επαφών, με τη διεξαγωγή διαδοχικών γύρων συνομιλιών, ακόμη και σε περιόδους αυξημένης τουρκικής προκλητικότητας, αναγνωρίζοντας στην πράξη τον διάλογο ως αναγκαίο εργαλείο διαχείρισης των διμερών διαφορών.

Για του λόγου το αληθές, με βάση τα συγκεντρωτικά στοιχεία του ΓΕΕΘΑ για το 2013 (βλέπε: τα σχετικά στοιχεία), καταγράφεται ένα ιδιαίτερα αυξημένο επίπεδο τουρκικών παραβιάσεων του FIR Αθηνών κατά την περίοδο Φεβρουαρίου–Μαρτίου 2013, με καθημερινές εισόδους οπλισμένων σχηματισμών τουρκικών αεροσκαφών στον εθνικό εναέριο χώρο και συστηματικές αναχαιτίσεις από την Πολεμική Αεροπορία.

Η εικόνα αυτή αποτυπώνει ένα περιβάλλον διαρκούς επιχειρησιακής πίεσης στο Αιγαίο, στο οποίο, παρά τη συνεχιζόμενη ένταση και τις επαναλαμβανόμενες προκλήσεις, η τότε κυβέρνηση Σαμαρά δεν επέλεξε την ακύρωση του διαλόγου, αλλά αντιθέτως τη θεσμική του συνέχιση μέσω των διερευνητικών επαφών και των μηχανισμών διμερούς συνεργασίας, προβάλλοντας την προσέγγιση και τη συνεννόηση ως συνειδητή στρατηγική επιλογή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και ως θεσμικό εργαλείο διαχείρισης κρίσεων.

Προς επίρρωση των ανωτέρω, αξίζει να υπενθυμιστεί ότι ακόμη και σε περιβάλλον αυξημένης έντασης (βλέπε: σχετικό δημοσίευμα), όπως αυτό που διαμορφώθηκε πριν τη συνάντηση κορυφής στο Κάρντιφ της Ουαλίας, λόγω των προκλητικών δηλώσεων του κ. Ερντογάν από τα Κατεχόμενα –με τις οποίες απέδιδε ευθύνες στην Ελλάδα και την Κύπρο για το αδιέξοδο στο Κυπριακό –η συνάντηση Σαμαρά – Ερντογάν πραγματοποιήθηκε κανονικά στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ.

Στην συγκεκριμένη συνάντηση, παρά την πλήρη καταγραφή της διάστασης απόψεων μεταξύ των δύο πλευρών, ο κ. Σαμαράς δεν επέλεξε τη διακοπή των επαφών με την Τουρκία, αλλά αντιθέτως συμφώνησε με τον κ. Ερντογάν για τη συνέχιση της διαδικασίας προσέγγισης, με τον προγραμματισμό νέας συνάντησης στην Αθήνα στο πλαίσιο του 3ου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας – Τουρκίας (Δεκέμβριος 2014).

Κατά τη λήξη των εργασιών του εν λόγω Συμβουλίου, χαρακτηριστικό είναι απόσπασμα από τις δηλώσεις του τότε Πρωθυπουργού κ. Σαμαρά (βλέπε: σχετικές δηλώσεις), όπου ανέφερε:  «Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι στο ευρύτερο πλαίσιο των διμερών μας σχέσεων, υπάρχουν ζητήματα – αυτό είναι γνωστό – στα οποία έχουμε ουσιαστικότατες διαφωνίες. Αυτό το γεγονός το αναγνωρίζουμε πλήρως κι έχουμε στόχο να δημιουργήσουμε σχέσεις αμοιβαίου σεβασμού ανάμεσά μας, ενισχύοντας τη συνεργασία μας, ώστε να συμβάλουμε και στην σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής μας».

Επιπλέον, αξίζει να επισημανθεί ότι παρά την ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών, μέσα στο 2014 όπως τόνισε ο κ. Σαμαράς κατά την ομιλία του στο Επιχειρηματικό Φόρουμ Ελλάδος – Τουρκίας (βλέπε σχετική ομιλία), οι δύο κυβερνήσεις συνδιοργάνωσαν τέσσερις εκδηλώσεις επιχειρηματικής συνεργασίας.

Η στάση αυτή καταδεικνύει ότι ακόμη και υπό συνθήκες έντονης ρητορικής, προκλήσεων  και έντασης, ο διάλογος από την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου αντιμετωπιζόταν ως εργαλείο διαχείρισης κρίσεων και όχι ως ένδειξη υποχώρησης ή αδυναμίας.

Το παράδοξο όμως, είναι ότι σήμερα ο κ. Σαμαράς (Βλέπε συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ στις 17-11-2024) υποστηρίζει ότι την περίοδο 2012–2015 διεξήγαγε διάλογο με την Τουρκία επειδή τότε δεν υπήρχε Τουρκο-Λυβικό Μνημόνιο, αλλά ούτε ο εποικισμός της Αμμοχώστου και η επιμονή για δύο χωριστά κράτη στην Κύπρο.

 Ωστόσο, τα πραγματικά δεδομένα της περιόδου δεν επιβεβαιώνουν την εικόνα που περιγράφει ο κ. Σαμαράς γιατί και εκείνη την περίοδο η τουρκική ηγεσία διατύπωνε αναθεωρητικές θέσεις στο Κυπριακό, ενώ στο Αιγαίο καταγράφονταν συστηματικές παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, σε αντίθεση με τη σημερινή περίοδο κατά την οποία έχουν αισθητά περιοριστεί έως εκμηδενιστεί.

Παράλληλα, η τουρκική προκλητικότητα εκδηλωνόταν και στην Ανατολική Μεσόγειο, με το ερευνητικό σκάφος Barbaros να πραγματοποιεί έρευνες εντός της Κυπριακής ΑΟΖ, προκαλώντας την έντονη αντίδραση της Κυπριακής Δημοκρατίας και επιβαρύνοντας περαιτέρω το ήδη τεταμένο περιβάλλον ασφάλειας στην περιοχή.

Τέλος, παρέμεναν ενεργές πάγιες τουρκικές θέσεις περί αποστρατικοποίησης των νησιών και «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, ενώ ίσχυε κανονικά το Casus Belli.

Υπό αυτές τις συνθήκες, καθίσταται σαφές ότι η τουρκική αναθεωρητική συμπεριφορά δεν αποτελεί πρόσφατο φαινόμενο, αλλά διαχρονική παράμετρο της ελληνοτουρκικής σχέσης, γεγονός που δεν εμπόδισε την τότε ελληνική κυβέρνηση να συνεχίσει τον διάλογο.

Ο κ. Σαμαράς ταυτόχρονα, κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του, όχι μόνο διεξήγαγε διάλογο με την Τουρκία, αλλά ήταν και ένθερμος υποστηρικτής της Ευρωπαϊκής της προοπτικής, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά (βλέπε σχετική δήλωση) ότι: «Η Ελλάδα έχει στηρίξει και στηρίζει την Ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Γιατί η Ευρωπαϊκή Τουρκία, η Τουρκία που θα έχει εκπληρώσει όσα ισχύουν για όλους και θα ακολουθεί τα ίδια πρότυπα, θα είναι καλύτερος γείτονας για την Ελλάδα».

Σε σχέση με την αναφορά του στο Τουρκο-λυβικό Μνημόνιο, ότι παραβιάζει πλήρως το Διεθνές Δίκαιο, καταπατά ευθέως τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και αποτελεί «πειρατική» πράξη θα πρέπει να επισημανθεί, ότι η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στις κινήσεις που δεν έγιναν την περίοδο 2012-2014.

Συγκεκριμένα, από το 2012 η Τουρκία άρχισε να οριοθετεί μονομερώς την «υφαλοκρηπίδα» της στην Ανατολική Μεσόγειο, αγνοώντας πλήρως το Καστελόριζο και προχώρησε σε παραχώρηση αδειών για έρευνες πετρελαίου στην κρατική εταιρεία TPAO σε περιοχές νότια της Ρόδου και του Καστελόριζου.

Στις 12 Μαρτίου 2013 μάλιστα, κατέθεσε στον ΟΗΕ ρηματική διακοίνωση (Βλέπε: Note Verbale) με την οποία η Τουρκία ισχυριζόταν ότι έχει δικαιώματα δυτικά του μεσημβρινού 32°16’18”E, «εξαφανίζοντας» το Καστελόριζο (βλέπε σχετικό δημοσίευμα), από τον χάρτη των θαλασσίων ζωνών.

Δεδομένου ότι ο κ. Σαμαράς στην τελευταία του ομιλία στη Βουλή (βλέπε ομιλία) χαρακτήρισε τον εαυτό του διορατικό, έπειτα από τις τότε αναθεωρητικές ενέργειες της Τουρκίας, γιατί δεν κατέθεσε ποτέ συντεταγμένες στον ΟΗΕ για την περιοχή ανατολικά του 28ου μεσημβρινού (εκεί δηλαδή που επηρεάζεται το Καστελόριζο), παρότι είχε εν ισχύ τον νόμο Μανιάτη που όριζε τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας;

Επίσης, γιατί δεν προχώρησε σε μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο (όπως έκανε το 2020 ο σημερινός Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης), ώστε να δημιουργηθούν προληπτικά τετελεσμένα διεθνούς νομιμότητας πριν την υπογραφή του Τουρκο-Λιβυκού Μνημονίου;

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης, τα όσα αναφέρει στην ίδια συνέντευξη στο ΒΗΜΑ ο κ. Σαμαράς για το ζήτημα της ΑΟΖ, όπου υποστηρίζει ότι η Ελλάδα οφείλει να διαπραγματεύεται αποκλειστικά την οριοθέτηση και όχι την ίδια τη βάση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, απορρίπτοντας εμμέσως κάθε συζήτηση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε συνυποσχετικό ή προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης υπό αμφισβητούμενους όρους.

Ωστόσο, η θέση αυτή έρχεται σε αντίφαση με την πρακτική της διακυβέρνησής του, όπου ο τότε ΥΠΕΞ κ. Βενιζέλος έχει αναγνωρίσει δημοσίως (βλέπε συνέντευξη κ. Βενιζέλου)  ότι η ελληνική πλευρά είχε ξεκινήσει διερευνητικές επαφές με την Τουρκία (με επικεφαλής τον Πρέσβη Παύλο Αποστολίδη),       επιδιώκοντας τη διαμόρφωση συνθηκών για προσφυγή στη Χάγη, γεγονός που προϋποθέτει αναγκαστικά διαπραγμάτευση επί του αντικειμένου της διαφοράς και του πλαισίου επίλυσής της.

Δεδομένου ότι οι πάγιες τουρκικές θέσεις περί περιορισμένης επήρειας των νησιών και αμφισβήτησης της ΑΟΖ δεν αποτελούν πρόσφατο φαινόμενο, αλλά διαχρονική σταθερά της τουρκικής πολιτικής, καθίσταται σαφές ότι η τότε ελληνική κυβέρνηση δεν θεωρούσε τη διαπραγμάτευση επί αυτών των ζητημάτων ως ένδειξη υποχώρησης, αλλά ως αναγκαίο στοιχείο μιας οργανωμένης διπλωματικής στρατηγικής.

Εν κατακλείδι, αξίζει να σημειωθεί ότι στην πρόσφατη κριτική του προς την κυβέρνηση ο κ. Σαμαράς υποστηρίζει πως η αποφυγή μονομερών ενεργειών, όπως η ανακήρυξη ΑΟΖ ή η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., αποσκοπεί στην αποφυγή πρόκλησης έντασης, πλην όμως στην πράξη ενδέχεται να οδηγεί σε εμπέδωση του υφιστάμενου status quo που προβάλλει η τουρκική πλευρά.

Στο πλαίσιο αυτό, θα πρέπει να υπενθυμιστεί ότι στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του είχε εξαγγελθεί η πρόθεση ανακήρυξης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης από την Ελλάδα (βλέπε Προγραμματικές Δηλώσεις κυβέρνησης Σαμαρά, 6.7.2012).

Συνεπώς, το ερώτημα που εύλογα ανακύπτει είναι για ποιους λόγους η συγκεκριμένη εξαγγελία δεν έγινε κυβερνητική πράξη κατά τη διάρκεια της θητείας του, ιδίως σε μια περίοδο κατά την οποία το ζήτημα της ΑΟΖ αποτελούσε κεντρικό αντικείμενο δημόσιας πολιτικής και διπλωματικής συζήτησης;

Τέλος, στην ίδια συνέντευξη στο ΒΗΜΑ, ο κ. Σαμαράς αναφέρθηκε στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» που αποτελεί ανοικτή πρόκληση σε βάρος της Ελλάδος, ενώ η σημερινή κυβέρνηση δεν ζητά να αρθεί, διακηρύσσοντας τη «φιλία» της με την Τουρκία!

Ξεχνά να αναφέρει όμως, ότι ο όρος «Mavi Vatan» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά επίσημα στις 14 Ιουνίου 2006, κατά τη διάρκεια συμποσίου στο Κέντρο Πολιτισμού του Τουρκικού Ναυτικού (Deniz Kuvvetleri Kültür Merkezi) από τον τότε αντιναύαρχο Τζεμ Γκιουρντενίζ (Cem Gürdeniz) (βλέπε σχετικό λινκ).

Στη συνέχεια, το 2011 ο Ναύαρχος Cihat Yaycı (Τζιχάτ Γιαϊτζί) δημοσίευσε μια μελέτη (βλέπε σχετική μελέτη), στο περιοδικό της Τουρκικής Ακαδημίας Πολεμικού Ναυτικού (Deniz Harp Okulu), όπου παρουσίασε για πρώτη φορά τον χάρτη που αγνοεί την επήρεια των νησιών.

Υπό το πρίσμα αυτό, καθίσταται σαφές ότι η ανάδειξη του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» ως δήθεν πρόσφατης και αιφνίδιας απειλής δεν αποτυπώνει την πραγματική ιστορική του εξέλιξη, αλλά μια μακρόχρονη στρατηγική διεργασία η οποία έχει καταγραφεί και αναλυθεί ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Στην τελευταία του ομιλία στη Βουλή (βλέπε ομιλία) επίσης, ο κ. Σαμαράς χαρακτήρισε ως «αυτονόητη» ενέργεια την στρατηγική κίνηση του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, να αποστείλει δύο φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού και τέσσερα αεροσκάφη F16 στην Κύπρο, συμβάλλοντας στην αποτροπή πιθανών απειλών κατά των στρατιωτικών και κρίσιμων υποδομών του νησιού, επιχειρώντας ταυτόχρονα να υποβαθμίσει τη στρατηγική τους διάσταση.

Η θέση αυτή προκαλεί ερωτηματικά όταν διατυπώνεται από έναν πρώην Πρωθυπουργό, δεδομένου ότι καμία ενέργεια στις Διεθνείς Σχέσεις δεν είναι εκ των προτέρων δεδομένη ή «αυτονόητη», αλλά αποτελεί προϊόν σύνθετων στρατηγικών υπολογισμών που λαμβάνουν υπόψη συσχετισμούς ισχύος, εκτιμήσεις κινδύνου και γεωπολιτικές ισορροπίες.

Υπό την οπτική αυτή, εφόσον ο ισχυρισμός του κ. Σαμαρά ευσταθεί, γεννάται το ερώτημα γιατί δεν θεωρήθηκε «αυτονόητη» η αποστολή αντίστοιχων στρατιωτικών μέσων στην Κύπρο κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του, όταν το τουρκικό ερευνητικό σκάφος Barbaros πραγματοποιούσε έρευνες εντός της Κυπριακής ΑΟΖ, ώστε να υπερασπιστεί και προστατεύσει τα δίκαια της Κύπρου;

Το ερώτημα αυτό λαμβάνει ακόμη μεγαλύτερη αξία αν ληφθεί υπόψη ότι κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του, ο Αντώνης Σαμαράς διαβεβαίωνε τον τότε Πρόεδρο της Κύπρου κ. Χριστόφια για την αποφασιστικότητα της Ελλάδας να αντιταχθεί σε οποιαδήποτε αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας (βλέπε σχετική δήλωση προς τον Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια).

Την ίδια στιγμή βέβαια, ο κ. Σαμαράς σε συνέντευξή του στις 7/11/2014, στον Κυπριακό τηλεοπτικό σταθμό Σίγμα και τον δημοσιογράφο κ. Χρύσανθο Τσουρούλλη (βλέπε: σχετική συνέντευξη), ανέφερε: «Πιστεύω ότι αυτήν την ώρα ένα θερμό επεισόδιο θα ήταν μια πάρα πολύ αρνητική εξέλιξη».

Επίσης, δεδομένης της συχνής αναφοράς του κ. Σαμαρά σε «κατευναστές» και «πατριώτες», θα πρέπει να επισημανθεί ότι η συγκεκριμένη στρατηγική απόφαση του Πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη δεν μπορεί να ενταχθεί στη λογική του κατευνασμού.

Αντιθέτως, συνιστά μια σαφή στρατηγική επιλογή ενεργητικής αποτροπής και έμπρακτης υποστήριξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενισχύοντας την αξιοπιστία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και αποτυπώνοντας την πρόθεση της χώρας να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της συμφέροντα στο πεδίο και όχι μόνο σε επίπεδο ρητορικής.

Υπό το πρίσμα αυτό, εφόσον ο κ. Αντώνης Σαμαράς προβάλλει σήμερα την ανάγκη πιο ενεργητικής στάσης έναντι της Τουρκίας, γεννάται το ερώτημα γιατί η κυβέρνησή του κατά την περίοδο 2012–2015, δεν ανέλαβε αντίστοιχες πρωτοβουλίες αυξημένου στρατηγικού κόστους και ρίσκου τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο;

Η αναφορά, επίσης, περί «εθνικού ευτελισμού» σε περίπτωση αποχώρησης της Ελλάδας από την Κύπρο μετά τη λήξη των επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή, παραγνωρίζει ότι η παρουσία στρατιωτικών μέσων στο εξωτερικό δεν αποτελεί ζήτημα αντιπολιτευτικών κορόνων και βερμπαλισμού, αλλά αντικείμενο δυναμικής στρατηγικής αξιολόγησης, η οποία προσαρμόζεται στις εξελισσόμενες συνθήκες ασφάλειας, στις επιχειρησιακές ανάγκες και στους ευρύτερους γεωπολιτικούς συσχετισμούς.

Εν κατακλείδι, η αντιπαραβολή της σημερινής ρητορικής και δημόσιας στάσης του κ. Σαμαρά με την κυβερνητική πρακτική της περιόδου 2012–2015 αναδεικνύει μια σαφή αντίφαση.

Επισημαίνει, ότι όταν ο πατριωτισμός αποκόπτεται από τη θεσμική του ευθύνη και μετατρέπεται σε εργαλείο συγκυριακής πολιτικής αντιπαράθεσης, τροφοδοτεί τον λαϊκισμό.

Γιατί τελικά, ο πατριωτισμός δεν αποδεικνύεται με ρητορικές εξάρσεις και ακραία αντιπολιτευτικές κορόνες, αλλά με συνέπεια λόγων και πράξεων.

Δρ. Κωνσταντίνος Π. Μπαλωμένος

konmmpalo@otenet.gr

Πολιτικός Επιστήμονας – Διεθνολόγος

Το άρθρο Ο πατριωτισμός ως λαϊκιστική ρητορική: η περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η οδική ασφάλεια είναι ζήτημα ζωής. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με ελαφρότητα. Παραβάσεις όπως η παραβίαση κόκκινου σηματοδότη, η μη χρήση κράνους, η επικίνδυνη οδήγηση και η υπερβολική ταχύτητα που θέτει ζωές σε κίνδυνο πρέπει να τιμωρούνται αυστηρά.

Όμως άλλο πράγμα η προστασία της ανθρώπινης ζωής και άλλο η τυφλή, μηχανική και χωρίς διάκριση επιβολή προστίμων.

Η Δημοκρατία δεν είναι μόνο η αυστηρή εφαρμογή των κανόνων. Είναι και η ικανότητα της Πολιτείας να αφουγκράζεται τον πολίτη, να κατανοεί την πραγματικότητα και να μη μετατρέπει κάθε μικρή απόκλιση σε αφορμή τιμωρίας ή είσπραξης.

Ένας οδηγός, όταν οδηγεί, δεν μπορεί να έχει συνεχώς καρφωμένο το βλέμμα του στο ταχύμετρο για να βλέπει αν κινείται ακριβώς με 50, 60 ή 80 χιλιόμετρα την ώρα. Κάτι τέτοιο δεν είναι μόνο μη ρεαλιστικό· μπορεί να είναι και επικίνδυνο. Ο οδηγός οφείλει να κοιτά τον δρόμο, την κυκλοφορία, τους πεζούς, τα άλλα οχήματα και τις συνθήκες γύρω του.

Στην πράξη, σε έναν δρόμο με όριο 50 χλμ./ώρα, ένα αυτοκίνητο μπορεί στιγμιαία να κινηθεί με 55 ή 60. Σε έναν δρόμο με όριο 80, μπορεί για λίγο να βρεθεί στα 90 ή και λίγο παραπάνω. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο οδηγός είναι επικίνδυνος. Μπορεί να πρόκειται για στιγμιαία απόκλιση, για προσπέραση, για προσαρμογή στις συνθήκες ή ακόμη και για κίνηση αποφυγής κινδύνου.

Γι’ αυτό τα πρόστιμα δεν μπορεί να λειτουργούν σαν παγίδα. Δεν μπορεί κάθε μικρή υπέρβαση να αντιμετωπίζεται σαν εγκληματική συμπεριφορά. Δεν μπορεί η Πολιτεία να βάζει αυτοματοποιημένα συστήματα και να μετατρέπει τους οδηγούς σε μόνιμους υπόχρεους προστίμων, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τη διάρκεια της παράβασης, το σημείο, τις συνθήκες και τον πραγματικό κίνδυνο.

Τα σημερινά πρόστιμα του ΚΟΚ για τα όρια ταχύτητας, όπως παρουσιάζονται, δημιουργούν εύλογη ανησυχία:

• έως +20 χλμ./ώρα: 40 ευρώ
• από +20 έως +30 χλμ./ώρα: 150 ευρώ και αφαίρεση άδειας για 20 ημέρες
• από +30 έως +50 χλμ./ώρα: 350 ευρώ και αφαίρεση άδειας για 30 ημέρες
• πάνω από +50 χλμ./ώρα: 700 ευρώ και αφαίρεση άδειας για 60 ημέρες
• σε περίπτωση υποτροπής, ακόμη βαρύτερες ποινές

Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν ποινές. Το πρόβλημα είναι ότι οι ποινές φαίνεται να εφαρμόζονται με τρόπο οριζόντιο, χωρίς επαρκή ανοχή και χωρίς σύνδεση με την πραγματική επικινδυνότητα κάθε περίπτωσης.

Δεν είναι το ίδιο ένας οδηγός που περνά με 100 χλμ./ώρα έξω από σχολείο και ένας οδηγός που σε δρόμο με όριο 90 κινήθηκε στιγμιαία με 100 για να ολοκληρώσει με ασφάλεια ένα προσπέρασμα. Δεν είναι το ίδιο η συνειδητή επικίνδυνη οδήγηση και η μικρή, παροδική απόκλιση από το όριο.

Η κυβέρνηση οφείλει να επανεξετάσει το πλαίσιο. Να ορίσει λογικές ανοχές ανάλογα με το όριο ταχύτητας στον νέο ΚΟΚ. Να εξετάσει όχι μόνο πόσο ξεπεράστηκε το όριο, αλλά και για πόση ώρα, σε ποιο σημείο, με ποιες συνθήκες και με ποιον βαθμό κινδύνου.

Ένα όριο 50 χλμ./ώρα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν απόλυτη μαθηματική γραμμή, όπου στα 51 ή στα 55 ο πολίτης γίνεται αυτόματα παραβάτης που πρέπει να πληρώσει. Τα όρια πρέπει να υπηρετούν την ασφάλεια, όχι να γίνονται εισπρακτικός μηχανισμός.

Η Πολιτεία έχει δικαίωμα και υποχρέωση να προστατεύει τους πολίτες. Δεν έχει όμως δικαίωμα να τους εξοντώνει οικονομικά για παραβάσεις που δεν προκάλεσαν κίνδυνο, δεν έβλαψαν κανέναν και σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να ήταν στιγμιαίες ή αναπόφευκτες.

Με τόσο υψηλά πρόστιμα, με αφαιρέσεις αδειών και με αυτοματοποιημένη καταγραφή παραβάσεων, υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργηθεί ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα. Χιλιάδες πολίτες μπορεί να βρεθούν αντιμέτωποι με χρέη, δεσμεύσεις λογαριασμών και αδυναμία πληρωμής. Και τότε το μέτρο δεν θα υπηρετεί την οδική ασφάλεια. Θα μοιάζει με μηχανισμό οικονομικής πίεσης.

Κύριοι της κυβέρνησης, η ασφάλεια στους δρόμους δεν επιτυγχάνεται μόνο με πρόστιμα. Επιτυγχάνεται με σωστή παιδεία, με καλύτερη σήμανση, με δίκαιους ελέγχους, με πραγματική αξιολόγηση της επικινδυνότητας και με μέτρα που πείθουν τον πολίτη ότι εφαρμόζονται για το καλό του και όχι για την τσέπη του κράτους.

Ο νόμος πρέπει να είναι αυστηρός εκεί που υπάρχει πραγματικός κίνδυνος. Αλλά πρέπει να είναι και δίκαιος εκεί που υπάρχει ανθρώπινο λάθος, ανάγκη ή στιγμιαία απόκλιση.

Γιατί όταν ο νόμος εφαρμόζεται χωρίς διάκριση και χωρίς κοινή λογική, παύει να είναι δίκαιος και γίνεται τιμωρητικός.

Και τα μέτρα που μοιάζουν τιμωρητικά ή εισπρακτικά δεν ενισχύουν τον σεβασμό στον νόμο. Αντίθετα, προκαλούν αγανάκτηση, αδικία και κοινωνική ένταση.

Η οδική ασφάλεια χρειάζεται σοβαρότητα. Χρειάζεται αυστηρότητα εκεί που πρέπει. Αλλά χρειάζεται και λογική, αναλογικότητα και ανθρωπιά. Αυτό ζητούν οι πολίτες. Και αυτό οφείλει να εξασφαλίσει η Πολιτεία.

Το άρθρο ΚΟΚ ή εισπρακτική παγίδα; Όταν τα πρόστιμα ξεπερνούν τη λογική και χάνεται η δικαιοσύνη εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Παράλληλα, προειδοποιεί για τον κίνδυνο πολιτικής αστάθειας, τονίζοντας ότι μια ενδεχόμενη ανατροπή της σημερινής πορείας θα μπορούσε να έχει άμεσες και σοβαρές συνέπειες, ενώ στέλνει μήνυμα ενόψει εκλογών, βάζοντας στο κάδρο και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Έγραψε ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης στα social:

Εγώ γενικά κάθε μέρα ακούω από τους αντιπάλους μου και από διάφορους εδώ μέσα τα εξ αμάξης. Όμως παρά το ύφος μου, στο οποίο πολλοί μπορούν να έχουν δόκιμες αντιρρήσεις, όσοι με παρακολουθούν στην ουσία καλώς γνωρίζουν ότι σχεδόν σε όλες μου τις προβλέψεις πέφτω μέσα. Εδώ μου έστειλαν και ανεβάζω ένα βίντεο από μια συνέντευξη μου στην Κρατική Τηλεόραση ένα χρόνο πριν το πρώτο Μνημόνιο. Οι συνδαιτημόνες μου στην εκπομπή τότε διαφωνούσαν ως προς το ποιος θα έδινε στον λαό τα περισσότερα και εγώ βγήκα μόνος μου ξαφνικά και είπα: «αφήστε τις υποσχέσεις όπως πάνε τα επιτόκια σε ένα χρόνο θα είμαστε εκτός αγορών και τότε θα αναγκαστούμε να λάβουμε πολύ επώδυνα μέτρα. Περίπου γέλαγαν και με απαξίωσαν ως γραφικό….μαντέψτε ένα χρόνο μετά ήμασταν εκτός αγορών και λάβαμε τα πιο επώδυνα μέτρα που μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε. Με αυτή μου την εμπειρία σας λέω σήμερα, αλίμονο αν η Χώρας μας πέσει σε πολιτική αστάθεια σε αυτόν τον περίεργο κόσμο που ζούμε. Η αντιστροφή της καλής πορείας της Οικονομίας μας δεν θα χρειαστεί χρόνια αλλά μήνες και μετά δεν μας σώζει τίποτε. Πάλι αρχίσαμε ίδια με τότε, δίνει ο @kmitsotakis 500.000.000€ και αρχίζουν τα ίδια που έλεγαν το 2008, ότι δηλ αυτά είναι ψίχουλα κλπ. Να το θυμάστε στην πορεία προς τις Εθνικές Εκλογές τον Μητσοτάκη και τα μάτια μας

Το άρθρο Παρέμβαση Άδωνις Γεωργιάδης με αιχμές για οικονομία και εκλογές εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ανεξάρτητα από τις πολιτικές διαφωνίες, το ζήτημα δεν είναι η άποψη, αλλά ο χώρος και ο τρόπος έκφρασής της. Ένας Ναός δεν είναι χώρος πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι χώρος πίστης, ενότητας και πνευματικής γαλήνης. Όταν μετατρέπεται σε βήμα δημόσιας επίθεσης, το μήνυμα που περνά προς τους πιστούς είναι βαθιά προβληματικό.

Η Εκκλησία και οι ιερείς οφείλουν να παραμένουν προσηλωμένοι στον ρόλο και στον λόγο τους έναν λόγο που δεν είναι άλλος από εκείνον που δίδαξε ο Ιησούς Χριστός: λόγος αγάπης, ενότητας και ταπείνωσης. Όταν αυτός ο λόγος αντικαθίσταται από πολιτικές αιχμές και δημόσιες στοχοποιήσεις, τότε αλλοιώνεται η ουσία της Εκκλησίας.

Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί άκομψο. Όχι γιατί δεν επιτρέπεται η διαφωνία, αλλά γιατί εκφράστηκε με τρόπο που δεν αρμόζει ούτε στον χώρο ούτε στον ρόλο του ιερέα.

Το άρθρο Λάρισα: Όταν ο άμβωνας γίνεται βήμα πολιτικής επίθεσης εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Σε μια εποχή όπου η εικόνα συχνά υπερισχύει της ουσίας, δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουμε πολιτικά πρόσωπα να σπεύδουν να φωτογραφηθούν με αδέσποτα ζώα κυρίως σκυλιά με αφορμή «παγκόσμια ημέρα». Χθες, με την Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων, το φαινόμενο επαναλήφθηκε σχεδόν… μηχανικά.

Χαμόγελα, χάδια μπροστά στον φακό και αναρτήσεις γεμάτες «ευαισθησία». Μόνο που αυτή η ευαισθησία μοιάζει να έχει ημερομηνία λήξης.

Και εδώ βρίσκεται και η ουσία του προβλήματος: πολλοί πολιτικοί επιλέγουν τέτοιες στιγμές για να μας «αποδείξουν» την ευαισθησία τους απέναντι στα ζώα. Μια εικόνα, μια ανάρτηση, ένα μήνυμα. Σαν να αρκεί αυτό για να πείσει την κοινωνία ότι ενδιαφέρονται πραγματικά.

Επιλεκτική φιλοζωία;

Αξιοσημείωτο είναι πως στο μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων, οι «δημόσιες» αυτές στιγμές αφορούν σκύλους. Οι γάτες που αποτελούν επίσης τεράστιο μέρος του αδέσποτου πληθυσμού στην Ελλάδα σπάνια βρίσκονται στο επίκεντρο. Σαν να είναι λιγότερο «φωτογενείς» ή λιγότερο «βολικές» για την εικόνα που θέλει να περάσει κάποιος.

Και εδώ γεννάται το ερώτημα: πρόκειται για πραγματική αγάπη προς τα ζώα ή για μια επιλεκτική, επικοινωνιακή φιλοζωία;

Η ουσία δεν είναι στο στιγμιότυπο

Η φροντίδα των ζώων δεν αποδεικνύεται με μια φωτογραφία. Αποδεικνύεται με πράξεις:

• Με στήριξη φιλοζωικών οργανώσεων
• Με ενίσχυση των δήμων για δομές και περίθαλψη
• Με προγράμματα στειρώσεων
• Με καθημερινό ενδιαφέρον, όχι επετειακό

Η εικόνα μπορεί να συγκινεί, αλλά δεν λύνει προβλήματα.

Από την προβολή στην ευθύνη

Δεν είναι κακό κάποιος να θέλει να αναδείξει το ζήτημα των αδέσποτων. Το αντίθετο. Είναι απαραίτητο. Όμως όταν αυτό γίνεται αποσπασματικά και μόνο σε «βολικές» ημερομηνίες – και κυρίως για να καλλιεργηθεί μια εικόνα «ευαισθησίας» προς το κοινό τότε χάνει την αξία του και, σε πολλές περιπτώσεις, προκαλεί.

Γιατί η κοινωνία πλέον αντιλαμβάνεται τη διαφορά ανάμεσα στην αυθεντικότητα και την επικοινωνιακή διαχείριση.

Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις

Φυσικά, δεν είναι όλοι ίδιοι. Υπάρχουν άνθρωποι και στον χώρο της πολιτικής που αποδεικνύουν καθημερινά την αγάπη τους για τα ζώα, μακριά από κάμερες και αναρτήσεις. Αυτοί είναι που κάνουν τη διαφορά.

Το πραγματικό μήνυμα

Αν κάτι αξίζει να μείνει από τέτοιες ημέρες, δεν είναι οι φωτογραφίες. Είναι ζωές που χρειάζονται φροντίδα, προστασία και σεβασμό κάθε μέρα.

Το άρθρο Αδέσποτα ζώα: Οι φωτογραφίες των πολιτικών και η αλήθεια πίσω από την «ευαισθησία» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Μόλις πρόσφατα, σε συνεδρίαση κατά την οποία η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας μιλούσε στη Βουλή, ακούστηκαν λέξεις όπως «φασίστας» και «γυμνοσάλιαγκας». Λίγο νωρίτερα, η ίδια είχε καλωσορίσει παιδιά από σχολεία στα θεωρεία, για να παρακολουθήσουν τη συζήτηση και να δουν πώς λειτουργεί η δημοκρατία.

Δυστυχώς, τέτοιες εκφράσεις δεν ακούγονται πλέον μόνο από το κόμμα της Πλεύσης Ελευθερίας, αλλά και από άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Οι πολιτικοί του σήμερα δεν έχουν καμία σχέση με τους Ανδρέα Παπανδρέου και Κωνσταντίνο Μητσοτάκη: τότε το θερμόμετρο άναβε, αλλά υπήρχαν σαφείς κανόνες και όρια που κρατούσαν τη συζήτηση σε επίπεδο πολιτικού πολιτισμού. Σήμερα, βρισιές, προσωπικές επιθέσεις και χυδαίες εκφράσεις έχουν γίνει κανονικότητα, ακόμα και μπροστά σε παιδιά που παρακολουθούν από τα θεωρεία.

Η εικόνα αυτή πλήττει όχι μόνο την αξιοπιστία της Βουλής, αλλά και την ίδια τη δημοκρατία. Η πολιτική δεν μπορεί να είναι θέαμα, ούτε να εκπορεύεται από την ανάγκη για δημοσιότητα ή τηλεοπτικό «δραματικό αποτέλεσμα».

Χωρίς επαναφορά κανόνων και υπευθυνότητας, ο δημόσιος διάλογος κινδυνεύει να καταντήσει ένα άναρχο πεδίο έντασης, όπου οι προσβολές και η φασαρία υπερκαλύπτουν κάθε ουσιαστική συζήτηση.

Το άρθρο Όρια που χάθηκαν: Η χυδαιότητα στη Βουλή και η νέα πολιτική πραγματικότητα εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το κείμενο όπως δημοσιεύθηκε:

Αν υπήρχε βραβείο για “μηδενική παραγωγή με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση”, θα το είχαν ήδη κερδίσει.

Έργο-γέφυρα… χωρίς γέφυρα: ένας χρόνος μετά, στο απόλυτο “μηδέν”

Υπάρχουν έργα που καθυστερούν.

Υπάρχουν έργα που διαλύονται

Υπάρχουν έργα που μπλοκάρουν.

Και υπάρχει και το έργο της οδογέφυρας Βλαχογιαννίου.

Το έργο που:

– βρήκαν χρηματοδοτημένο,

– βρήκαν έτοιμο να προχωρήσει,

– υπέγραψαν σύμβαση στις 31 Μαρτίου 2025,

– με σαφές χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης έως 30 Σεπτεμβρίου 2026.

Και κατάφεραν… κάτι πραγματικά εντυπωσιακό:

Έναν χρόνο μετά, η πρόοδος είναι σχεδόν μηδενική.

Ούτε θεμέλια.

Ούτε εργοτάξιο.

Ούτε ίχνος εξέλιξης.

Μόνο δηλώσεις.

Αν υπήρχε βραβείο για “μηδενική παραγωγή με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση”, θα το είχαν ήδη κερδίσει.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ένα δύσκολο έργο που σκάλωσε.

Μιλάμε για ένα έργο που παραδόθηκε έτοιμο – και απλώς… δεν ξεκίνησε ποτέ.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και το “μικρό” θέμα του διαγωνισμού:

Η πρώτη προσφορά, με έκπτωση 23,63%, απορρίφθηκε.

Και επιλέχθηκε η δεύτερη, με 10%. (αγαπημένο ποσοστό αναθέσεων στα έργα αποκαταστάσεων)

Δηλαδή:

– λιγότερη έκπτωση,

– μεγαλύτερο κόστος,

– μηδενική πρόοδος.

Ο απόλυτος συνδυασμός.

Τελικά, τι ακριβώς συμβαίνει;

– Γιατί ένα έργο με υπογεγραμμένη σύμβαση εδώ και έναν χρόνο δεν προχωρά;

Όταν η προηγούμενη περιφερειακή αρχή 2011-2023 παραδίδει χρηματοδοτημένα και ώριμα έργα,

και η επόμενη καταφέρνει να μην τα ξεκινά, να τα διαλύει, να τα απεντάσει,

τότε το πρόβλημα δεν είναι το έργο.

Είναι η διοίκηση.

Και όταν η πραγματικότητα δεν μπορεί να κρυφτεί, επιστρατεύεται κάτι άλλο:

η απόπειρα χειραγώγησης της κοινής γνώμης μέσω μέσων ενημέρωσης, με ωραιοποιημένες, ανακριβείς ή και κατασκευασμένες “ειδήσεις” που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική εικόνα του έργου.

Όμως τα έργα δεν προχωρούν με δελτία τύπου.

Ούτε με εικόνες που δεν υπάρχουν.

Το άρθρο Πυρά Αγοραστού για την οδογέφυρα Βλαχογιαννίου: Έργο με χρηματοδότηση… αλλά χωρίς καμία πρόοδο εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Λίγες ώρες αφότου από το περιβάλλον του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη διέρρευσε η πρόθεση της κυβέρνησης να εξετάσει την επιβολή πλαφόν, εμφανίστηκαν κόμματα της αντιπολίτευσης να ζητούν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Με δηλώσεις γεμάτες δήθεν αγανάκτηση, υποστήριξαν ότι «οι αγορές δεν λειτουργούν σε συνθήκες πολέμου» και ότι «πρέπει να υπάρξει κρατική παρέμβαση».

Το ερώτημα όμως είναι απλό και αμείλικτο: ποιον κοροϊδεύουν;

Όταν η κυβέρνηση αφήνει να διαρρεύσει μια πολιτική πρωτοβουλία και μέσα σε λίγες ώρες εμφανίζονται κόμματα να ζητούν το ίδιο πράγμα, αυτό δεν μοιάζει με ουσιαστική αντιπολίτευση. Μοιάζει περισσότερο με πολιτικό θέατρο. Με μια καλοστημένη παράσταση όπου όλοι παίζουν τον ρόλο τους μπροστά στις κάμερες.

Η αντιπολίτευση εμφανίζεται να «πιέζει» για μέτρα που ήδη φαίνεται να σχεδιάζονται, ενώ η κυβέρνηση παρουσιάζεται τελικά ως αυτή που «ακούει την κοινωνία». Το αποτέλεσμα είναι μια επικοινωνιακή φούσκα που δεν αλλάζει τίποτα στην πραγματικότητα των πολιτών.

Και η πραγματικότητα είναι σκληρή. Οι τιμές στα καύσιμα και στα βασικά προϊόντα έχουν εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια. Τα νοικοκυριά πιέζονται, οι μισθοί δεν ακολουθούν τον πληθωρισμό και το καλάθι του σούπερ μάρκετ γίνεται κάθε μήνα πιο ακριβό.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση, το τελευταίο που χρειάζεται η κοινωνία είναι πολιτικά παιχνίδια εντυπώσεων.

Αν πράγματι υπάρχει πρόθεση να μπει πλαφόν στο κέρδος, αυτό θα πρέπει να γίνει με πραγματικούς ελέγχους, διαφάνεια και αυστηρή εποπτεία της αγοράς. Όχι ως ένα ακόμα επικοινωνιακό πυροτέχνημα που θα εξαφανιστεί μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας.

Οι πολίτες δεν χρειάζονται άλλες δηλώσεις. Χρειάζονται αποτελέσματα.

Γιατί όταν η πολιτική μετατρέπεται σε θέατρο, το κοινό δεν χειροκροτεί — απλώς απομακρύνεται. Και τότε η δημοκρατία αρχίζει να χάνει το νόημά της.

Το άρθρο Πολιτική υποκρισία ή οργανωμένη κοροϊδία; εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Όταν η δημόσια σφαίρα μετατρέπεται σε περιφερειακό βιλαέτι,
η συναλλαγή βαφτίζεται ρεαλισμός
και το ωφέλιμο υποκαθιστά το δίκαιο.

Οι σιωπηρές συμφωνίες,
οι υπόγειες εξυπηρετήσεις,
οι επιλεκτικές ευαισθησίες
γίνονται κανονικότητα.

Τα συναλλακτικά ζιζάνια πνίγουν κάθε δυνατότητα συλλογικής ευδοκίμησης.
Δεν μας στερούν μόνο το μέλλον·
μας αλλοιώνουν ως πολίτες.

Η διοίκηση δεν πείθει· επιβάλλεται.
Με υπαινιγμούς. Με τρομοκρατία. Με την απειλή της δίωξης.
Καλλιεργείται κλίμα εκφοβισμού στους εργαζόμενους.
Ασκούνται πιέσεις στα ΜΜΕ ,για έλεγχο της ενημέρωσης.
Επιβάλλονται αποκλεισμοί σε όσους δεν συμμορφώνονται.

Οι «κολλητοί» σύμβουλοι προωθούνται ως λύση
και η επιβολή βαφτίζεται λειτουργικότητα.

Και όταν έρχονται τα δύσκολα, περισσεύουν οι εκ των υστέρων «σοφίες».
Η εύκολη ρητορική για το τι θα μπορούσε να είχε γίνει
υποκαθιστά την ευθύνη για το τι έπρεπε να έχει γίνει.
Όμως η εκ των υστέρων επίκληση λύσεων
δεν είναι σοβαρή διοίκηση·
είναι απλώς ένας τρόπος να μετατίθεται η ευθύνη.

Και οι «καλοί πολίτες» σωπαίνουν.
Γνωρίζουν. Διαφωνούν.

Σε τέτοια περιφερειακά βιλαέτια,
η εξουσία δεν ασκείται· διαχειρίζεται.
Δεν υπηρετεί· ανταλλάσσει.

Και όταν η ιδιοτέλεια γίνεται φυσικός νόμος,
η παρακμή έχει ήδη εγκατασταθεί.

«Δεν αρκεί να μην αδικείς· πρέπει και να εμποδίζεις την αδικία.»
— Αριστοτέλης

Το άρθρο Η συναλλακτική περιφερειακή ηθική και η σιωπή των «καλών πολιτών» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Πρόκειται για ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα στον συνδυασμό από την πρώτη στιγμή, έδωσαν μάχες στις εκλογές και στην καθημερινότητα, επαγγελματίες με παρουσία στην τοπική κοινωνία και ευρεία αποδοχή.

Ποιοι θα σηκώσουν το βάρος;

Τα ερωτήματα είναι πολλά:

• Θα προχωρήσει η παράταξη σε μια νέα, ενωτική ηγεσία;
• Θα αναδειχθούν νέα πρόσωπα με εμπειρία αλλά και φρέσκια ματιά;
• Θα υπάρξει άνοιγμα προς την κοινωνία του Τυρνάβου;
• Θα δούμε συνεργασίες και διεύρυνση του συνδυασμού;

Οι πληροφορίες λένε πως υπάρχουν άνθρωποι έτοιμοι να βγουν μπροστά. Πρόσωπα αγαπητά στην κοινωνία, με δυναμισμό και διάθεση προσφοράς, που μπορούν να δώσουν νέα πνοή.

Η ανάγκη για ισχυρή αντιπολίτευση

Η τοπική αυτοδιοίκηση χρειάζεται ισορροπίες.

Μια δυνατή δημοτική αρχή χρειάζεται και μια σοβαρή, υπεύθυνη και τεκμηριωμένη αντιπολίτευση.

Χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και δημιουργικές προτάσεις, καμία δημοτική αρχή δεν μπορεί να βελτιωθεί. Και ο Δήμος Τυρνάβου έχει ανάγκη από ιδέες, πίεση όπου χρειάζεται και συνεργασία όπου απαιτείται.

Η επόμενη ηγεσία της παράταξης καλείται να:

• Επανενώσει τις δυνάμεις του συνδυασμού
• Φέρει νέα πρόσωπα
• Δώσει ισχυρή αντιπολιτευτική γραμμή
• Βάλει πάνω απ’ όλα το καλό του Δήμου

Μπροστά σε μια νέα ευκαιρία

Η παραίτηση μπορεί να σηματοδοτεί και μια νέα αρχή. Η κοινωνία του Τυρνάβου θέλει ανθρώπους σοβαρούς, με διάθεση προσφοράς και καθαρές θέσεις.

Τα ονόματα μπορεί να μην έχουν ανακοινωθεί ακόμη, όμως οι διεργασίες έχουν ξεκινήσει. Και όπως φαίνεται, η «Η Πόλη που Θέλουμε» ετοιμάζεται για ένα restart που ίσως τη φέρει πιο δυνατή από ποτέ.

Το άρθρο Τύρναβος: Η επόμενη μέρα για την παράταξη «Η Πόλη που Θέλουμε» – Ποιοι θα τραβήξουν μπροστά; εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Πρόκειται για ένα μεταλλικό γλυπτό με γεωμετρικά σχήματα, το οποίο τουλάχιστον μέχρι στιγμής δεν συνοδεύεται από καμία επίσημη ενημέρωση για το τι ακριβώς συμβολίζει. Και όπως είναι λογικό, οι απορίες δίνουν και παίρνουν.

Τέχνη χωρίς εξήγηση;

Σε άλλες πόλεις, όταν τοποθετείται ένα έργο τέχνης σε δημόσιο χώρο, υπάρχει μια πινακίδα, μια ανακοίνωση, ένα νόημα.

Εδώ όμως, ο κόσμος βλέπει ένα μπλε «παζλ» στη μέση του δρόμου και αναρωτιέται:

👉 Τι συμβολίζει;

👉 Ποιος το επέλεξε;

👉 Πόσο κόστισε;

Γιατί όταν λείπει η εξήγηση, το αποτέλεσμα μοιάζει περισσότερο με… διακοσμητικό αποθήκης παρά με πολιτιστική παρέμβαση.

Πολλοί μάλιστα σχολιάζουν πως, σε μια πόλη που έχει ανάγκη από πράσινο, καθαριότητα και βασικές υποδομές, ίσως μια πιο απλή λύση λίγα λουλούδια, ένα καλαίσθητο πάρκο, ένας φωτισμός να έδινε περισσότερη χαρά στο μάτι.

Το άρθρο Απορίες για το γλυπτό στον κόμβο Αγίου Θωμά στη Λάρισα – Τέχνη ή κακόγουστη παρέμβαση; εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Μερικές ώρες μετά τη λήξη των καρναβαλικών εκδηλώσεων, ο απολογισμός έχει ως εξής:

1. Ο καιρός στάθηκε σύμμαχος για να γεμίσει η πόλη κόσμο όλες τις μέρες, όλες τις ώρες, αποτελώντας κυρίαρχο παράγοντα επιτυχίας.
2. Καινούριες καφετέριες, μαζί με τις υπάρχουσες κατάφεραν να επαναφέρουν το νέο κόσμο του Τυρνάβου στην πλατεία και στους γύρω δρόμους. Για αρκετά χρόνια, οι επιλογές εξόδου για τους νέους ήταν περιορισμένες, πλέον ο Τύρναβος αρχίζει να αποκτά την παλιά του αίγλη στην διασκέδαση.
3. Οι επαγγελματίες εστίασης έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό, πιο οργανωμένοι από ποτέ.
4. Ο Δήμος Τυρνάβου με το κανονιστικό πλαίσιο, τις συνεχείς συναντήσεις και την βελτίωση συνθηκών απέδειξε πως το Τυρναβίτικο Καρναβάλι είναι μία εκδήλωση πανελλήνιας εμβελείας.
5. Τα νέα κάγκελα περίφραξης με το κίτρινο λογότυπο του Δήμου Τυρνάβου εντυπωσίασαν, θυμίζοντας κάτι από μεγάλη συναυλία που η κάθε λεπτομέρεια είναι προσεγμένη.
6. Η φήμη γύρω από το brand “Τυρναβίτικο Καρναβάλι-Μπουρανί” εδραιώνεται στα Αθηναϊκά Μίντια, ως το “XXX cult too much” έθιμο της χώρας, διεκδικώντας τη μοναδικότητα του εθίμου.
7. Τα συνεργεία καθαριότητας κέρδισαν για άλλη μια χρονιά το βραβείο του καλύτερου συντελεστή της διοργάνωσης.
8. Τρέμε Πάτρα.

Το άρθρο Και του χρόνου… εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ο Δημήτρης Κουρέτας, μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, έγραψε χαρακτηριστικά:

«Κανείς δεν είναι υπεράνω του νόμου. Όλοι ελέγχονται. Κλινικές, εργοστάσια, πρατήρια καυσίμων, τα πάντα χωρίς εκπτώσεις. Όσοι θεωρούν τον εαυτό τους σε προηγούμενες ασυλίες καλό θα είναι να προσαρμοστούν στην λογική της περιφερειακής αρχής. Έλεγχος παντού. Νόμιμα τα πάντα. Οι απειλές και οι εξωθεσμικές παρεμβάσεις όσο ψηλά και να είναι δεν με αγγίζουν καθόλου.»

Το άρθρο Κουρέτας: «Έλεγχοι παντού, χωρίς εξαιρέσεις – Κανείς πάνω από τον νόμο» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Με στίχους από το τραγούδι «Στροφή» του Νίκος Πορτοκάλογλου, ο κ. Σκέρτσος σχολίασε τη βία, τις δημοσκοπήσεις και τη σύγκριση των τελευταίων ετών, ανοίγοντας νέα πολιτική συζήτηση για την πρόοδο, τα προβλήματα της καθημερινότητας και το μέλλον της χώρας.

¨Εγραψε ο Ακης Σκέρτσος:

“Κι όπως πάλι τρέχεις πάνω στη στροφή ξέρω δεν προσέχεις  πόσα έχουν για πάντα κερδηθεί”

“Στροφή”, Ν. Πορτοκάλογλου 

Δύο στιγμιότυπα και δύο σχόλια για τη χθεσινή μέρα 

Στιγμιότυπο 1ο: οι απαράδεκτες και απολύτως καταδικαστέες σκηνές βίας έξω από το ανακαινισμένο, πλέον, Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας εναντίον ενός Υπουργού Υγείας που βρέθηκε εκεί για να το εγκαινιάσει. Σε μια χρονιά που ο τακτικός προϋπολογισμός της Υγείας έχει διπλασιαστεί στα 8 δις ευρώ από τα 4 δις ευρώ το 2019 και δεκάδες κέντρα υγείας και νοσοκομεία παραδίνονται ανακαινισμένα μαζί με σημαντικά αυξημένο υγειονομικό προσωπικό συγκριτικά με το 2019. 

Ειλικρινής απορία: δηλαδή τι χειρότερο θα έκαναν οι διαδηλωτές αν ο Υπουργός Υγείας ήταν εκεί για να ανακοινώσει κάτι αρνητικό, όπως μειώσεις προσωπικού ή προϋπολογισμού, κλείσιμο δομών υγείας κοκ; Η αντιπολίτευση που νομιμοποιεί αυτές τις απαράδεκτες εκδηλώσεις βίας ως κάτι «κανονικό» οφείλει να κάνει μια σοβαρή ενδοσκόπηση για το τι σημαίνει πρόοδος και τι οπισθοδρόμηση σε μια δημοκρατία. 

Στιγμιότυπο 2ο: το δημοσκοπικό εύρημα ότι ένα σημαντικό ποσοστό συμπολιτών μας θεωρεί ότι το 2019 ζούσε καλύτερα από το 2026. 

Πρώτη από όλους η κυβέρνηση αναγνωρίζει τα πολλά και επίμονα προβλήματα που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι συμπολίτες μας στην καθημερινότητά τους. Εκκρεμότητες δεκαετιών που δεν λύθηκαν από καμία προηγούμενη κυβέρνηση και συσσωρεύονται επί νέων προβλημάτων και προκλήσεων. Τα αναγνωρίζουμε όλα και εργαζόμαστε καθημερινά για να επιλύουμε όσα περισσότερα από αυτά γίνεται. 

Προφανώς και οι διαφορετικές πολιτικές απόψεις είναι θεμιτές και καλοδεχούμενες σε μια δημοκρατία. Ωστόσο, ας μη γινόμαστε αρνητές της μετρήσιμης και αδιαμφισβήτητης προόδου όπου αυτή καταγράφεται στη χώρα μας. 

❓Ήταν καλύτερα το 2019 με κατώτατο μισθό στα 650 ευρώ, με 83 φόρους υψηλότερους από σήμερα και με τα 2/3 των μισθωτών να αμείβονται με μισθό κάτω των 1.000 ευρώ;

❓Ήταν καλύτερα το 2019 με 18% γενική ανεργία, 550.000 συμπολίτες μας εκτός αγοράς εργασίας, 40% ανεργία νέων και 20% ανεργία γυναικών; 

❓Ήταν καλύτερα το 2019 χωρίς gov.gr και πάνω από 2.500 ψηφιακές υπηρεσίες που κάνουν ευκολότερη τη ζωή μας; 

❓Ήταν καλύτερα το 2019 που είχαμε ακόμη capital controls στις τραπεζικές μας συναλλαγές, η χώρα βρισκόταν ακόμη σε ενισχυμένη εποπτεία από τους εταίρους μας -δηλαδή περιορισμένη εθνική κυριαρχία στη λήψη κρίσιμων αποφάσεων- και το δημόσιο αλλά και ιδιωτικό χρέος μας ήταν στα ύψη με τη χώρα εκτός επενδυτικής βαθμίδας; 

❓Ήταν καλύτερα το 2019 χωρίς δωρεάν ψηφιακό φροντιστήριο, χωρίς δωρεάν προσωπικό βοηθό ΑμεΑ, χωρίς δωρεάν προληπτικές διαγνωστικές εξετάσεις, χωρίς δωρεάν προσωπικό γιατρό για το σύνολο του πληθυσμού, χωρίς ψηφιακό βραχιολάκι που μειώνει τις αναμονές στα επείγοντα των νοσοκομείων; 

❓Ήταν καλύτερα το 2019 χωρίς Μπελαρά, F16, Rafale, αναβαθμισμένο λιμενικό σώμα, χωρίς αποτελεσματική φύλαξη χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων στον Έβρο και στο Αν. Αιγαίο; 

❓Ήταν καλύτερα το 2019 χωρίς μετρό Θεσσαλονίκης, τον αυτοκινητόδρομο Πάτρα-Πύργος, τον Ε-65 στην κεντρική Ελλάδα, τη γραμμή μετρό Αθήνα-Πειραιάς ή με το 1/3 των δημοσίων επενδύσεων συγκριτικά με σήμερα; 

❓Ήταν καλύτερα το 2019 με λιγότερους 48.500 νέους μόνιμους εκπαιδευτικούς στα σχολεία μας, το πρόγραμμα ανακαινίσεων 2.000 σχολικών μονάδων Μαριεττα Γιαννάκου, την υποχρεωτική δίχρονη προσχολική εκπαίδευση, τους σχεδόν 40.000 διαδραστικούς πίνακες και τα σετ ρομποτικής που υποστηρίζουν το εκπαιδευτικό έργο;

Η λίστα με τα απτά παραδείγματα που η χώρα έχει κάνει μη αναστρέψιμα αλλά και μη αμφισβητήσιμα βήματα προς τα μπρος είναι μεγάλη. 

Ξέρουμε καλά πόσο μας πονάνε όλους και πόσο μας θυμώνουν οι βαθιές παθογένειες που ακόμη μας ταλαιπωρούν. Όμως αυτοί που προπηλάκισαν χθες τον Άδωνι Γεωργιάδη είναι μέρος αυτής της Ελλάδας που δεν θέλει να αλλάξει και αρνείται την πρόοδο που κάνει καλύτερη και δικαιότερη τη ζωή των πιο ευάλωτων συμπολιτών μας. 

Δεν θα τους αφήσουμε να μας γυρίσουν ξανά πίσω. 

Το άρθρο Επεισόδια στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας: Το μήνυμα Σκέρτσου και το ερώτημα «Ελλάδα 2026 ή Ελλάδα 2019 εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις συνιστούν διαχρονικά ένα από τα πλέον σύνθετα και κρίσιμα πεδία άσκησης της ελληνικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής.

Δεν αποτελούν μια συμβατική διμερή διαφορά, αλλά μια μακροχρόνια και πολυεπίπεδη αντιπαράθεση, η οποία χαρακτηρίζεται από εναλλαγές περιόδων ύφεσης και έντασης και η οποία κατά καιρούς, έχει οδηγήσει σε σοβαρές κρίσεις και θερμά επεισόδια, φθάνοντας ακόμη και στα πρόθυρα ένοπλης σύρραξης.

Στη θεωρία των διεθνών σχέσεων, τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις περιγράφονται ως παρατεταμένες συγκρούσεις.

Πρόκειται δηλαδή, για καταστάσεις εχθρικής αλληλεπίδρασης μεταξύ κρατών που εκτείνονται σε μεγάλο χρονικό ορίζοντα, χαρακτηρίζονται από περιοδικές εκρήξεις έντασης και συνοδεύονται από υψηλό στρατηγικό διακύβευμα.

Οι συγκρούσεις αυτές δεν αποτελούν μεμονωμένα γεγονότα ή αποσπασματικές κρίσεις, αλλά εξελίσσονται ως συνεχείς διαδικασίες, οι οποίες διατηρούνται ακόμη και όταν δεν εκδηλώνεται ανοιχτή βία, χωρίς να διαθέτουν σαφές σημείο οριστικής λήξης.

Στο πλαίσιο μιας παρατεταμένης σύγκρουσης, οι διεθνείς κρίσεις αποτελούν κομβικά σημεία κλιμάκωσης.

Οι κρίσεις αυτές εκδηλώνονται όταν μια σειρά γεγονότων, ενεργειών ή γεωπολιτικών μεταβολών δημιουργούν την αντίληψη στα εμπλεκόμενα κράτη, ότι υπάρχει αυξημένη πιθανότητα πολεμικής σύγκρουσης.

Συχνά λειτουργούν ως φάσεις έντονης αντιπαράθεσης που μπορούν είτε να οδηγήσουν σε αποκλιμάκωση μέσω διαπραγματεύσεων είτε να εξελιχθούν σε στρατιωτική σύγκρουση.

Η κορύφωση μιας τέτοιας διαδικασίας είναι ο πόλεμος, ο οποίος μπορεί να εκδηλωθεί είτε ως αποκορύφωμα μιας μακροχρόνιας αντιπαράθεσης είτε ως αποτέλεσμα αιφνίδιας κλιμάκωσης.

Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις παρατεταμένων συγκρούσεων, ο πόλεμος δεν αποτελεί μόνιμη κατάσταση αλλά ένα επεισόδιο μέσα σε έναν ευρύτερο κύκλο έντασης, διαλόγου και επαναλαμβανόμενων κρίσεων.

Υπό την ανωτέρω οπτική, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις παρουσιάζουν όλα τα χαρακτηριστικά μιας τέτοιας παρατεταμένης σύγκρουσης.

Από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, τις διαχρονικές εντάσεις στο Αιγαίο και τις επαναλαμβανόμενες περιόδους στρατιωτικής αντιπαράθεσης, έως τις φάσεις διπλωματικής προσέγγισης και αποκλιμάκωσης, οι δύο χώρες βρίσκονται σε μια διαρκή κατάσταση στρατηγικού ανταγωνισμού.

Η αντιπαράθεση αυτή δεν περιορίζεται μόνο σε ζητήματα κυριαρχίας ή θαλάσσιων ζωνών, αλλά επεκτείνεται σε ευρύτερες γεωπολιτικές, ενεργειακές και περιφερειακές ισορροπίες ισχύος, ειδικότερα στη σημερινή περίοδο όπου συντελούνται έντονες γεωπολιτικές ανακατατάξεις.

Ειδικότερα, οι εξελίξεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, οι περιφερειακοί ανταγωνισμοί για τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων, η στρατηγική επανατοποθέτηση της Τουρκίας και η αναζήτηση ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας διαμορφώνουν ένα νέο περιβάλλον που επηρεάζει άμεσα τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η Ανατολική Μεσόγειος έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε έναν από τους σημαντικότερους γεωπολιτικούς κόμβους του πλανήτη.

Η ανακάλυψη ενεργειακών πόρων, οι μεταναστευτικές ροές και οι περιφερειακές συγκρούσεις έχουν ενισχύσει τη γεωστρατηγική σημασία της περιοχής.

Σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα και η Τουρκία δεν λειτουργούν μόνο ως διμερείς αντίπαλοι, αλλά ως κρίσιμοι παράγοντες της περιφερειακής ισορροπίας και ασφάλειας.

Συγκεκριμένα, η Τουρκία επιδιώκει να αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη με αυτόνομο ρόλο μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Η στρατηγική αυτή εκφράζεται μέσα από την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική της Άγκυρας, η οποία διατηρεί σχέσεις τόσο με τις ΗΠΑ και τις χώρες του ΝΑΤΟ όσο και με τη Ρωσία, ενώ παράλληλα επιχειρεί να διαδραματίσει ρόλο διαμεσολαβητή σε περιφερειακές κρίσεις.

Η Τουρκία επίσης, αξιοποιεί τη γεωγραφική της θέση και τη στρατιωτική της ισχύ για να ενισχύσει τον διαπραγματευτικό της ρόλο έναντι των διεθνών εταίρων.

Στο πλαίσιο αυτό, η θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» αποτελεί τον πυρήνα της τουρκικής εθνικής στρατηγικής.

Η θεωρία αυτή, προβάλει ένα επεκτατικό γεωπολιτικό και ναυτικό δόγμα της Τουρκίας που διεκδικεί την επέκταση της τουρκικής επιρροής και τον έλεγχο εκτεταμένων θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο, τα Βαλκάνια και τη Μαύρη θάλασσα, αμφισβητώντας υφιστάμενα νομικά και γεωπολιτικά δεδομένα.

Η στρατηγική αυτή δεν περιορίζεται στη ρητορική, αλλά συνοδεύεται από συστηματική ανάπτυξη ναυτικών και αεροπορικών δυνατοτήτων και αύξηση της επιχειρησιακής παρουσίας της Τουρκίας σε κρίσιμες θαλάσσιες περιοχές.

Παράλληλα, εκδηλώνεται και με μια ευρύτερη προσπάθεια στρατηγικής προβολής ισχύος, μέσω της διατήρησης στρατιωτικής παρουσίας σε περιφερειακά μέτωπα, της σύναψης αμυντικών συμφωνιών με τρίτα κράτη και της αξιοποίησης υβριδικών μέσων επιρροής.

Με τον τρόπο αυτό, η Άγκυρα επιδιώκει όχι μόνο να ενισχύσει τις διεκδικήσεις της στις συγκεκριμένες θαλάσσιες ζώνες, αλλά και να διαμορφώσει νέους συσχετισμούς ισχύος που να ευνοούν τη στρατηγική της αυτονομία και την αναβάθμιση του διεθνούς της ρόλου.

Από την πλευρά της, η Ελλάδα έχει επιλέξει την ενίσχυση της αποτρεπτικής της ικανότητας μέσω εκτεταμένων εξοπλιστικών προγραμμάτων και ενίσχυσης των διεθνών της συμμαχιών,  επιδιώκοντας να διαμορφώσει ένα πλέγμα ασφάλειας που υπερβαίνει τα στενά όρια της εθνικής άμυνας και εντάσσεται σε ένα ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο περιφερειακής σταθερότητας.

Ειδικότερα, η στρατηγική συνεργασία με τη Γαλλία και το Ισραήλ, η εμβάθυνση των σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες και η ανάπτυξη τριμερών και πολυμερών συμμαχιών με χώρες της Ανατολικής Μεσογείου ενισχύουν τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και την αναδεικνύουν σε κρίσιμο κόμβο ασφάλειας, ενέργειας και γεωστρατηγικών δικτύων.

Στο πλαίσιο αυτό, η ελληνική στρατηγική τα τελευταία χρόνια δεν περιορίζεται στην παραδοσιακή έννοια της αποτροπής, αλλά εξελίσσεται σε μια πολυεπίπεδη πολιτική ισχύος που συνδυάζει στρατιωτική ετοιμότητα, διπλωματική δραστηριοποίηση και γεωοικονομική αξιοποίηση της γεωγραφικής θέσης της χώρας.

Μέσω αυτής της προσέγγισης, η Ελλάδα επιχειρεί να ενισχύσει το διεθνές της αποτύπωμα, να αυξήσει το στρατηγικό της βάρος και να διαμορφώσει ευνοϊκότερους όρους ασφάλειας και σταθερότητας στο ιδιαίτερα ρευστό περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η κατανόηση της φύσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων καθίσταται κρίσιμη για τον σχεδιασμό μιας αποτελεσματικής εθνικής στρατηγικής.

Όταν μια αντιπαράθεση δεν αποτελεί απλώς ένα διμερές ζήτημα, αλλά παράγοντα που επηρεάζει συνολικά την αρχιτεκτονική ασφάλειας της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και εμφανίζει χαρακτηριστικά παρατεταμένης σύγκρουσης, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με αποσπασματικές πολιτικές επιλογές, συγκυριακές διπλωματικές πρωτοβουλίες ή άναρχες ρητορικές εξάρσεις και εθνικιστικές κορώνες.

Κάθε επιλογή που αφορά τη διαχείρισή της έχει ευρύτερες γεωπολιτικές προεκτάσεις, οι οποίες υπερβαίνουν τα στενά όρια της διπλωματίας και αγγίζουν τον πυρήνα της εθνικής στρατηγικής.

Για τον λόγο αυτό, απαιτείται μακροπρόθεσμος στρατηγικός σχεδιασμός, συνδυασμός εργαλείων ισχύος και αποτελεσματική διαχείριση των κύκλων έντασης και αποκλιμάκωσης.

Στη σημερινή συγκυρία, όπου το διεθνές σύστημα εισέρχεται σε μια περίοδο αυξημένης ρευστότητας, εντεινόμενων γεωπολιτικών ανταγωνισμών και αμφισβήτησης της έως τώρα βασισμένης σε κανόνες διεθνούς τάξης, η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα θεμελιώδες στρατηγικό δίλημμα: θα ακολουθήσει μια Στρατηγική Ευθύνης, που επιδιώκει τη σταθερότητα μέσα από τον συνδυασμό διαλόγου και αποτρεπτικής ισχύος, ή θα παρασυρθεί σε μια Στρατηγική Έντασης, η οποία επενδύει στη ρητορική αντιπαράθεσης και σύγκρουσης και εγκλωβίζει την χώρα σε ένα φαύλο κύκλο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης και αστάθειας;

Τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα φαίνεται ότι έχει διαμορφώσει ένα σύγχρονο μοντέλο διαχείρισης αυτής της σύνθετης και διαρκούς αντιπαράθεσης.

Ένα μοντέλο που στηρίζεται στον ουσιαστικό διπλωματικό διάλογο και στη διατήρηση ανοικτών διαύλων επικοινωνίας, σε συνδυασμό με την ύπαρξη αξιόπιστης αποτρεπτικής ισχύος με στόχο όχι την αυταπάτη της άμεσης επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών, αλλά τη διασφάλιση της εθνικής κυριαρχίας, τη διατήρηση της σταθερότητας, τον περιορισμό των κινδύνων κλιμάκωσης και τη δημιουργία συνθηκών στρατηγικής ισορροπίας.

Πρόκειται για μια στρατηγική ευθύνης που δεν αντιμετωπίζει τον διάλογο ως ένδειξη αδυναμίας ή υποχώρησης, αλλά ως εργαλείο διαχείρισης κρίσεων, περιορισμού της έντασης και διαμόρφωσης συνθηκών σταθερότητας.

Η επιλογή αυτή έχει αποτελέσει αντικείμενο έντονου δημόσιου διαλόγου και πολιτικής αντιπαράθεσης, αντανακλώντας διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις για τον τρόπο άσκησης της εξωτερικής πολιτικής και εφαρμογής της εθνικής στρατηγικής.

Ωστόσο, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα πρέπει να συνομιλεί με την Τουρκία.

Το ουσιαστικό διακύβευμα είναι αν ο διάλογος εντάσσεται σε μια συνεκτική εθνική στρατηγική που ενισχύει τη διαπραγματευτική θέση της χώρας ή αν εγκαταλείπεται σε μια λογική άκριτης αντιπαράθεσης που αυξάνει τον κίνδυνο κρίσεων και αποσταθεροποίησης.

Στην παρούσα συγκυρία, η στρατηγική ευθύνης δεν αποτελεί επιλογή πολιτικής σκοπιμότητας.

Αποτελεί εθνική αναγκαιότητα που καλείται να διασφαλίσει τη σταθερότητα, την ασφάλεια και τη μακροπρόθεσμη στρατηγική θέση της χώρας σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό διεθνές περιβάλλον.

Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα μέσα από το νέο μοντέλο διαχείρισης των ελληνοτουρκικών σχέσεων που συνδυάζει ενεργό διάλογο, αξιόπιστη αποτροπή και στρατηγική ευθύνης, επιδιώκει να διασφαλίσει ότι εισέρχεται σε κάθε διαπραγμάτευση με την Τουρκία από θέση ισχύος και στρατηγικής αυτοπεποίθησης.

Λαμβάνοντας υπόψη, ότι η Τουρκία προσεγγίζει τις διεθνείς σχέσεις με όρους ισχύος και αντιμετωπίζει διαφορετικά έναν ισχυρό από έναν αδύναμο παίκτη, η αποτελεσματικότητα της Στρατηγικής της Ευθύνης έχει ήδη κριθεί στο πεδίο.

Συγκεκριμένα, η διαχρονική επιδίωξη της Τουρκίας για πρόκληση περιορισμένης κλίμακας θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο είχε ως βασικό στόχο να σύρει την Ελλάδα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων από θέση ισχύος.

Μέσω μιας τέτοιας εξέλιξης, η Άγκυρα θα επιχειρούσε να επιβάλει τετελεσμένα και να προωθήσει τον αντικειμενικό σκοπό (ΑΝΣΚ) της υψηλής στρατηγικής της: την αναθεώρηση του νομικού καθεστώτος στο Αιγαίο και τη μεταβολή του υφιστάμενου status quo.

Η υλοποίηση της στρατηγικής αυτής, ωστόσο, φαίνεται ότι έχει ακυρωθεί επί του πεδίου (π.χ. Κρίση στον Έβρο το 2020, ένταση στο Αιγαίο με έρευνες του τουρκικού σεισμογραφικού πλοίου Oruc Reis).

Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί συγκυριακή επιλογή εξωτερικής πολιτικής, αλλά αντανάκλαση μιας ευρύτερης στρατηγικής αντίληψης για τη διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Το μοντέλο που συνδυάζει διάλογο και αποτροπή λειτουργεί ως πλαίσιο σταθερότητας, μέσα στο οποίο η Ελλάδα επιχειρεί να ελέγχει την ένταση, να περιορίζει τις πιθανότητες κρίσεων και να ενισχύει τη διαπραγματευτική της ισχύ.

Η σημασία όμως της στρατηγικής αυτής δεν αποτυπώνεται μόνο στη θεωρητική της σύλληψη, αλλά κυρίως στα αποτελέσματα που παράγει στο πεδίο της ασφάλειας, της διπλωματίας και της διεθνούς παρουσίας της χώρας.

Στο πλαίσιο αυτό, η στρατηγική ευθύνης δεν εγγυάται την άμεση επίλυση των διαφορών.

Ωστόσο, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την αποφυγή κρίσεων, περιορίζει τον κίνδυνο θερμών επεισοδίων και θέτει τα θεμέλια για σταδιακή βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Η Ελλάδα εμφανίζεται ως υπεύθυνη δύναμη και σεβόμενη  τους διεθνείς θεσμικούς κανόνες, γεγονός που ενισχύει τη θέση της σε διεθνείς διαπραγματεύσεις και διευκολύνει τη δημιουργία συμμαχιών με κράτη που επιδιώκουν σταθερότητα στην περιοχή.

Οι ελληνικές αποφάσεις πλέον δεν αποτελούν προϊόν συναισθηματισμού ή εφήμερων πολιτικών σκοπιμοτήτων, ούτε υπαγορεύονται από την ανάγκη εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης ή από πιέσεις εθνικολαϊκιστικού χαρακτήρα.

Αντίθετα, εδράζονται σε τεκμηριωμένη στρατηγική ανάλυση, θεσμική συνέχεια και ρεαλιστική αξιολόγηση του διεθνούς περιβάλλοντος, σε συνδυασμό με ισχυρή αποτρεπτική ικανότητα και ενεργή διπλωματία, που στοχεύουν στην προώθηση του διεθνούς δικαίου και της ειρηνικής συνύπαρξης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η εφαρμογή της στρατηγικής ευθύνης έχει ήδη αποφέρει απτά αποτελέσματα στη διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Τα τελευταία χρόνια, η συχνότητα σοβαρών κρίσεων στο Αιγαίο έχει περιοριστεί σημαντικά, ενώ οι σταθεροί δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών έχουν επανέλθει.

Παράλληλα, η ελληνική αποτροπή έχει αποκτήσει νέες διαστάσεις. Ο συνδυασμός ισχυρής αποτρεπτικής ικανότητας μέσω της ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων και ανοικτού διαλόγου έχει λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστής σταθερότητας, περιορίζοντας τη δυνατότητα της Τουρκίας να επιβάλει τετελεσμένα και αποθαρρύνοντας μονομερείς κινήσεις.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση του ευρωπαϊκού προγράμματος SAFE.

Παρά τις προσπάθειες της Άγκυρας να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Άμυνα, η Ελλάδα, αξιοποιώντας διπλωματικά εργαλεία και τη στρατηγική ισχύ της, συνέβαλε ώστε η Τουρκία να παραμείνει εκτός του μηχανισμού SAFE.

Το αποτέλεσμα αυτό δεν συνιστά μόνο διπλωματική επιτυχία, αλλά αποτελεί και σαφή ένδειξη, ότι η ελληνική στρατηγική ισχύος και διάλογου λειτουργεί αποτρεπτικά, καθιστώντας σαφές ότι η ένταξη σε ευρωπαϊκά αμυντικά σχήματα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη, αλλά εξαρτάται από τη συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο και τις αρχές καλής γειτονίας.

Παράλληλα, η στρατηγική ευθύνης περιλαμβάνει και την πολιτική διάσταση της διαχείρισης των εντυπώσεων και της δημόσιας διπλωματίας.

Η Ελλάδα έχει καταφέρει να παρουσιάσει τις θέσεις της με σαφήνεια σε διεθνές επίπεδο, αποδεικνύοντας ότι ο διάλογος δεν συνεπάγεται υποχωρητικότητα ή αδυναμία.

Η ανάδειξη ζητημάτων όπως η υπεράσπιση της κυριαρχίας των νησιών, το διεθνές δίκαιο της θάλασσας και η αποτροπή μονομερών κινήσεων από την Τουρκία έχει γίνει με τρόπο που συνδυάζει πολιτικό συμβολισμό, νομική τεκμηρίωση και στρατηγική ισχύ.

Η αποτελεσματικότητα της στρατηγικής ευθύνης επιβεβαιώνεται και από την εικόνα της Ελλάδας στους διεθνείς οργανισμούς.

Η χώρα εμφανίζεται πλέον ως παράγοντας σταθερότητας και υπευθυνότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, γεγονός που ενισχύει τη διπλωματική της επιρροή στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ.

Ο ρόλος αυτός καθιστά πιο δυναμική την ελληνική συμμετοχή σε πρωτοβουλίες ασφάλειας και συνεργασίας, ενώ περιορίζει τις δυνατότητες της Τουρκίας να προβάλλει μονομερείς αξιώσεις.

Επιπλέον, η στρατηγική ευθύνης δεν περιορίζεται στο διμερές επίπεδο. Η Ελλάδα έχει αναδείξει το θέμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων σε πλαίσιο πολυμερούς διαλόγου, συνδέοντάς το με τη διεθνή νομιμότητα, τη σταθερότητα στην περιοχή και τη διατήρηση των κανόνων του διεθνούς δικαίου.

Με αυτόν τον τρόπο, η χώρα ενισχύει τη θέση της τόσο στο στρατηγικό όσο και στο θεσμικό επίπεδο, αποδεικνύοντας ότι η στρατηγική ευθύνης λειτουργεί όχι μόνο αποτρεπτικά, αλλά και διπλωματικά.

Τέλος, στο πεδίο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, η Ελλάδα έχει επίσης κατορθώσει να μεταφέρει τη συζήτηση σε επίπεδο θεσμικής διαχείρισης των διαφορών, αποφεύγοντας την παγίδα της μονομερούς αντιπαράθεσης ισχύος που συχνά επιδιώκει η Τουρκία.

Το συμπέρασμα είναι ότι η στρατηγική ευθύνης της Ελλάδας –που συνδυάζει διάλογο και αποτροπή– έχει μετατρέψει τον ελληνοτουρκικό διάλογο από εργαλείο εντυπωσιασμού ή επικοινωνιακής διπλωματίας σε βασικό μηχανισμό σταθερότητας και διαχείρισης κρίσεων.

Εν κατακλείδι, σε μια εποχή όπου οι διεθνείς σχέσεις επαναπροσδιορίζονται από την επιστροφή της γεωπολιτικής ισχύος και τον εντεινόμενο ανταγωνισμό περιφερειακών δυνάμεων, η Ελλάδα καλείται να διαχειριστεί μια σύνθετη και διαρκή στρατηγική πρόκληση.

Η επιλογή της στρατηγικής ευθύνης δεν αποτελεί απλώς μια εναλλακτική προσέγγιση στη διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, αλλά μια συνειδητή εθνική επιλογή που αποσκοπεί στη διατήρηση της σταθερότητας, την αποτροπή κρίσεων και την ενίσχυση της διεθνούς θέσης της χώρας.

Σε ένα περιβάλλον όπου η ισχύς και η αξιοπιστία καθορίζουν τους όρους του διαλόγου, η Ελλάδα οφείλει να συνεχίσει να επενδύει σε μια στρατηγική που συνδυάζει νηφαλιότητα, αποτρεπτική ισχύ και διπλωματική ωριμότητα.

Διότι, τελικά, η πραγματική εθνική ισχύς δεν αποτυπώνεται μόνο στην ικανότητα αντίδρασης στις κρίσεις, αλλά κυρίως στη δυνατότητα διαμόρφωσης συνθηκών σταθερότητας και στρατηγικής ισορροπίας σε μια από τις πιο ασταθείς γεωπολιτικά περιοχές του κόσμου.

Το άρθρο K. Μπαλωμένος για Ελληνοτουρκικές Σχέσεις: Στρατηγική ευθύνης ή έντασης; εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Σε μια περιοχή που τα τελευταία χρόνια έχει δοκιμαστεί σκληρά από πλημμύρες, ακραία καιρικά φαινόμενα και εκτεταμένες καταστροφές, η ευαισθησία των πολιτών απέναντι σε κάθε νέο φαινόμενο είναι απολύτως δικαιολογημένη.

Οι ισχυροί άνεμοι που εκδηλώθηκαν ήδη από την προηγούμενη ημέρα δημιούργησαν ανησυχία και προβλήματα. Πτώσεις αντικειμένων, κίνδυνος για πεζούς και οδηγούς, ζημιές σε υποδομές και αγροτικές εκμεταλλεύσεις είναι πραγματικότητες που οι κάτοικοι της Θεσσαλίας έχουν βιώσει επανειλημμένα. Όταν μια περιοχή έχει επανειλημμένα πληγεί, η αίσθηση ανασφάλειας είναι εντονότερη και η ανάγκη για έγκαιρη και ξεκάθαρη ενημέρωση γίνεται ακόμη πιο επιτακτική.

Οι οδηγίες που δόθηκαν – ασφάλιση αντικειμένων, αποφυγή διέλευσης κάτω από δέντρα και μπαλκόνια, περιορισμός μετακινήσεων και δραστηριοτήτων σε παράκτιες περιοχές— είναι ορθές και βασίζονται σε πρότυπα αυτοπροστασίας. Ωστόσο, το ερώτημα που διατυπώνεται αφορά τον χρόνο έκδοσης της ανακοίνωσης, καθώς πολλοί πολίτες εκτιμούν ότι η ενημέρωση θα μπορούσε να είχε προηγηθεί της έντασης των φαινομένων.

Σε ένα περιβάλλον όπου τα ακραία καιρικά επεισόδια εμφανίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα και ένταση, η αποτελεσματική πολιτική προστασία δεν περιορίζεται μόνο στην αντιμετώπιση των συνεπειών, αλλά επεκτείνεται κυρίως στην πρόληψη και στην έγκαιρη προειδοποίηση. Η ενίσχυση των μηχανισμών πρόγνωσης, η ταχύτερη διοικητική ανταπόκριση και η διαρκής επικοινωνία με τους πολίτες αποτελούν βασικά στοιχεία για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης.

Η Θεσσαλία έχει αποδείξει την ανθεκτικότητά της απέναντι στις δοκιμασίες. Παράλληλα, όμως, η εμπειρία των τελευταίων ετών καθιστά σαφές ότι η πρόληψη και η έγκαιρη ενημέρωση δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αναγκαία προϋπόθεση για την προστασία της ανθρώπινης ζωής, της περιουσίας και της κοινωνικής συνοχής.

Το άρθρο Καθυστερημένες ανακοινώσεις για θυελλώδεις ανέμους σε μια περιοχή που έχει δοκιμαστεί σκληρά εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Αναλυτικά ανέφερε:

Ξεκίνησε, συνεχίστηκε, χρηματοδοτήθηκε — όχι «ξαφνικά εμφανίστηκε»
Με αφορμή την επίσκεψη του Δημάρχου Λαρισαίων και του Περιφερειάρχη Θεσσαλίας στο «Προσκήνιο Πολιτισμού – Θέατρο ΟΥΗΛ», ας θυμηθούμε την αλήθεια:
• Ξεκίνησε επί Δημαρχίας Κώστα Τζανακούλη
• Συνεχίστηκε επί Δημαρχίας Αποστόλου Καλογιάννη
• Η ολοκλήρωση της δεύτερης φάσης χρηματοδοτήθηκε από την Περιφερειακή Αρχή Θεσσαλίας 2011–2023 μέσω ΕΣΠΑ-Θεσσαλίας, σύμφωνα με τη μελέτη του Δήμου για να γίνει ένα θέατρο πλήρως λειτουργικό, με:
• Σκηνή
• Ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις
• Θεατρικό και τεχνικό εξοπλισμό

Ένα έργο με σχέδιο, όχι συγκυρία.

Ο πολιτισμός δεν είναι φωτογραφικό λεύκωμα. Χτίζεται με σχέδιο, αποφάσεις και ευθύνη — ανήκει στην πόλη και στους ανθρώπους της.

Το άρθρο Αγοραστός: Ξεκίνησε, συνεχίστηκε, χρηματοδοτήθηκε – όχι «ξαφνικά εμφανίστηκε» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Θέτει ευθέως κρίσιμα ερωτήματα προς τη Δικαιοσύνη και ζητά την κλήση του Εφέτη Ανακριτή ως μάρτυρα, κάνοντας λόγο για ντροπή, συγκάλυψη και προσβολή στη μνήμη των 57 θυμάτων.

Το κείμενο της ανάρτησης, όπως δημοσιεύτηκε στο Facebook

Σήμερα ήρθαμε άλλη μια φορά για τη ντροπιαστική για τη χώρα μας δίκη για τα εξαφανισμένα video της τραγωδίας των Τεμπών!

Σκεφτείτε τι μυστικά κρύβουν αυτά τα video για να τα έχουν ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ, αλλά και για να τα ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΝ από την πρώτη μέρα μετά την τραγωδία, όπως κατηγορούμενος, εκπρόσωπος της εταιρείας Security ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ σε αιφνιδιαστική ερώτηση της έδρας.

57 άνθρωποι χάθηκαν και εκατοντάδες τραυματίστηκαν και τα video από τις κάμερες του ΟΣΕ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ!

Δεν παραδόθηκαν ποτέ!

Παρά το ότι κατασχέθηκαν από τον Εφέτη Ανακριτή, Σωτήρη Μπακαίμη που ορίστηκε με διαδικασία που διέταξε ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης!

Τι ντροπή για την ελληνική δικαιοσύνη!

Τα βίντεο που δείχνουν την αλήθεια κατασχέθηκαν μεν από το πρώτο λεπτό με εντολή του Ανακριτή, Σωτήρη Μπακαιμη! Εξαφανίστηκαν δε!

Σήμερα αγνοείται η τύχη τους και αναρωτιόμαστε σε ποια γραφεία έχουν κρυφτεί, ώστε να προστατευτούν ή και να εκβιάζονται όσοι καίγονται από όσα αποκαλύπτουν;

Για αυτό, το σημερινό δικαστήριο που έχει δώσει όρκο να κάνει ότι πρέπει για να βγει η αλήθεια στο φως, ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ να καλέσει τον Εφέτη Ανακριτή ως μάρτυρα για να μάθει από πρώτο χέρι:

(Α) για ποιον λόγο δεν μπήκαν στη δικογραφία των Τεμπών τα video που κατέσχεσε την ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΝΕΛΑΒΕ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ; Στις 14.03.2023

(Β) για ποιον λόγο επανήλθε ο ίδιος Ανακριτής με νέες προσχηματικές παραγγελίες πολύ αργότερα, ζητώντας ξανά για τα μάτια του κόσμου ένα μικρό μέρος από τα video, ενώ από τις 14 Μαρτίου, ήδη δηλαδή από την πρώτη μέρα είχε φροντίσει να τα κατασχέσει όλα;

(Γ) πόσο συχνό ως αδύνατο είναι αστυνομικοί της ΔΕΕ και εισαγγελικοί λειτουργοί να μην εκτελούν ανακριτική εντολή;

(Δ) ακόμη και αν δεν εκτέλεσαν οι αστυνομικοί υπάλληλοι και οι εισαγγελείς την ανακριτική εντολή κατάσχεσης – που το αποκλείω – γιατί ο ανακριτής σιώπησε, έθαψε το γεγονός και δεν αναζήτησε ποτέ από κανέναν ευθύνες;

(Ε) γιατί ο ίδιος ποτέ δεν ζήτησε την άσκηση διώξεων κατά των υπαλλήλων της ΔΕΕ ή των εισαγγελικών λειτουργών που ανέλαβαν την κατάσχεση, αν ήθελε υποτεθεί ότι αυτοί δεν έκαναν δήθεν καλά τη δουλειά τους;

Μήπως γιατί η παραγγελία του για κατάσχεση εκτελέστηκε κανονικότατα, όπως άλλωστε και η ίδια η ΔΕΕ εγγράφως μας απάντησε, αλλά τα video όταν έφτασαν στον ίδιο εξαφανίστηκαν;

Πώς θα κάνει σήμερα το δικαστήριο της Λάρισας τη δίκη για τα χαμένα video των Τεμπών που δήθεν ποτέ δεν πήρε ο Ανακριτής, χωρίς τον Ανακριτή;

Πρόεδρος και Εισαγγελέας οφείλουν να δώσουν απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα που ακόμη και ο πιο αποστασιοποιημένος από την υπόθεση πολίτης απαιτεί να απαντηθούν!

Μην υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας! Και κυρίως μην υποτιμάτε τον πόνο μας και τους νεκρούς των Τεμπών!

Το άρθρο Τέμπη: Καρυστιανού καταγγέλλει εξαφάνιση βίντεο – «Ντροπή για τη Δικαιοσύνη» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Συμπληρώνονται φέτος 30 χρόνια από την κρίση των Ιμίων, κατά την οποία η Ελλάδα κλήθηκε να αντιμετωπίσει μία από τις σοβαρότερες εθνικές κρίσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Η κρίση των Ιμίων δεν ήταν απλώς ένα θερμό επεισόδιο, αλλά ένα σημείο καμπής για την ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική, με μακροχρόνιες συνέπειες στην ασφάλεια και την εθνική αποτροπή.

Η έκβασή της αξιοποιήθηκε από την Τουρκία για να εισαγάγει έμπρακτα τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, μεταβάλλοντας δυσμενώς το στρατηγικό περιβάλλον ασφάλειας της Ελλάδας και αμφισβητώντας το καθεστώς κυριαρχίας.

Ειδικότερα, η κρίση των Ιμίων συνιστά ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα επικοινωνιακού Βατερλό, όπου η απουσία στρατηγικής επικοινωνίας υπονόμευσε τη συνολική διαχείριση της κρίσης και ακύρωσε στην πράξη, πολιτικές και στρατιωτικές επιλογές.

Τα γεγονότα έδειξαν ότι η έκβαση μιας κρίσης δεν καθορίζεται μόνο από τις επιχειρησιακές δυνατότητες, αλλά και από την ικανότητα της πολιτικής ηγεσίας να διαμορφώνει σαφείς στρατηγικούς στόχους, συνεκτικό αφήγημα και να επικοινωνεί αποτελεσματικά με όλα τα εμπλεκόμενα μέρη και την κοινή γνώμη.  

Στην περίπτωση των Ιμίων όμως, τίποτα από αυτά δεν λειτούργησε συντονισμένα και αποτελεσματικά.

Από την έναρξη έως και τη λήξη της κρίσης, τα στελέχη της κυβέρνησης Σημίτη δεν είχαν προσδιορίσει με σαφήνεια ποιο ήταν το πραγματικό πρόβλημα που καλούνταν να αντιμετωπίσουν και άρχισαν να επικοινωνούν χωρίς καθορισμένο διακύβευμα.

Παράλληλα,  υπήρξε θεμελιωδώς διαφορετική προσέγγιση για τη διαδικασία αντιμετώπισης της κρίσης μεταξύ πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας.

Για τη στρατιωτική ηγεσία, οι κρίσεις επιλύονται στο πεδίο και η επιτυχής διαχείρισή τους συνδέεται άμεσα με το κύρος, την αξιοπιστία τη συμβολική ισχύ των Ενόπλων Δυνάμεων και την εθνική αποτρεπτική ισχύ.

Αντίθετα, για την τότε πολιτική ηγεσία και ιδίως για τον Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, οι κρίσεις μεταξύ δημοκρατικών κρατών επιλύονται πολιτικά, μέσω διαλόγου και αποκλιμάκωσης, καθώς όπως ο ίδιος αναφέρει (βλέπε: Σημίτης, Κώστας Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα 1996-2004, Αθήνα, Εκδόσεις Πόλις, 2005, σελ. 62), η συνέχιση της έντασης θα είχε σοβαρές επιπτώσεις στη διεθνή εικόνα και την οικονομική σταθερότητα της χώρας.

Το διακύβευμα της κρίσης των Ιμίων ήταν συνεπώς, τελείως διαφορετικό για την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδας.

Κατά την εξέλιξη της κρίσης δεν υπήρξε ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα επικοινωνιακό χάσμα που λειτούργησε καθοριστικά στη μη επιτυχή έκβασή της.

Συγκεκριμένα, πρωταρχικός στόχος της τότε ελληνικής κυβέρνησης δεν ήταν η αποτελεσματική αντιμετώπιση της κρίσης έστω και με πολεμικές επιχειρήσεις, αλλά το πώς θα ελαχιστοποιηθούν οι   ευθύνες τους από τις επιπτώσεις της κρίσης, ώστε να μην επηρεαστούν τα ζωτικά πολιτικά τους συμφέροντα.

Δεν είναι τυχαίες άλλωστε, οι προσπάθειες των στελεχών της τότε κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη για την υποβάθμιση της σπουδαιότητας της κρίσης.

Ειδικότερα,  ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος έπειτα από το περιστατικό με τους τούρκους δημοσιογράφους της εφημερίδας Χουριέτ που υπέστειλαν την ελληνική σημαία στη μεγάλη Ίμια και ανύψωσαν την τουρκική, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Το Βήμα» προσπάθησε να υποβαθμίσει το θέμα λέγοντας ότι «έγινε πολύς λόγος για το τίποτα».

Για το ίδιο θέμα επίσης, ο κ. Πάγκαλος στην ομιλία του στη Βουλή στις 31 Ιανουαρίου 1996 κατά την διάρκεια της συζήτησης των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης Σημίτη, τόνισε ότι στο πλαίσιο εκτόνωσης της κρίσης, η ελληνική πλευρά υποβάθμισε το γεγονός και μετά την ανταλλαγή των ρηματικών διακοινώσεων θεώρησε ότι το επεισόδιο είχε λήξει (Βλέπε: Πρακτικά της Βουλής, Η’ Περίοδος, Σύνοδος Γ’, Συνεδρίαση ΞΖ’ της 31/1/1996, σελ. 3142).

Επιπρόσθετα, για τον τότε Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, η κρίση ήταν πολιτικό θέμα και θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί με πολιτικά μέσα.

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει ο ίδιος στο βιβλίο του (σελ. 63), «Η  επιλογή να συνέλθουμε στο πρωθυπουργικό γραφείο και όχι στην ειδική αίθουσα του Υπουργείου Εθνικής άμυνας δίπλα στο θάλαμο επιχειρήσεων έγινε συνειδητά. Ήθελα να αποφύγω τη δημιουργία της εντύπωσης ότι βρισκόμαστε μπροστά σε πολεμική κρίση. Το πρόβλημα ήταν πολιτικό και έπρεπε να αντιμετωπιστεί με πολιτικά μέσα και όχι με μια στρατιωτική επιχείρηση».

Στον αντίποδα, η στρατιωτική ηγεσία είχε άλλη προσέγγιση για τον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης.

Χαρακτηριστικά είναι δε τα όσα αναφέρει ο ναύαρχος Χρήστος Λυμπέρης στο βιβλίο του  «Πορεία σε ταραγμένες θάλασσες» (σελ. 537), για το θέμα αυτό.

Συγκεκριμένα, τονίζει: «Ο χειρισμός της ελληνοτουρκικής κρίσης των Ιμίων, ως πεδίο διεθνών σχέσεων, βρισκόταν στην αρμοδιότητα του υπουργείου Εξωτερικών και επειδή το ελληνικό μοντέλο διεύθυνσης χειρισμού κρίσεων είναι πρωθυπουργοκεντρικό, την τελική διεύθυνση ασκούσε ο πρωθυπουργός.

Το ΓΕΕΘΑ υλοποίησε πολιτικές αποφάσεις που καθόριζαν ενέργειες των Ενόπλων Δυνάμεων.

Για το λόγο ότι οι στρατιωτικές κινήσεις σε περίοδο κρίσης παρακολουθούνται και ερμηνεύονται από την άλλη πλευρά και σηματοδοτούν μηνύματα κλιμάκωσης, αποκλιμάκωσης, το σύστημα χειρισμού κρίσεων προβλέπει άσκηση κλειστού πολιτικού ελέγχου όλων των στρατιωτικών ενεργειών.

Η πραγματικότητα αυτή, συν η ταχεία εξέλιξη της κατάστασης, επέβαλλε παρουσία της πολιτικής ομάδας στο κέντρο χειρισμού κρίσεων (Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων).

Κάτι τέτοιο ουδέποτε συνέβη, διότι το αρνήθηκε ο πρωθυπουργός και οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι λειτούργησε αρνητικά για την Ελλάδα».

Η επιλογή αυτή εντασσόταν σε μια συνολικότερη προσέγγιση της κυβέρνησης στη διαχείριση της κρίσης, η οποία, πέραν των οργανωτικών και πολιτικών αστοχιών, χαρακτηριζόταν και από την απουσία σαφώς προσδιορισμένων επικοινωνιακών στόχων.

Ως αποτέλεσμα, η επικοινωνιακή διαχείριση δεν λειτουργούσε υποστηρικτικά των στρατηγικών επιλογών, αλλά συχνά τις υπονόμευε.

Στο πλαίσιο αυτό, όπως ανέφερε στην ομιλία του στη Βουλή στις 31 Ιανουαρίου 1996, ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος (βλέπε: Πρακτικά Βουλής, Η’ Περίοδος, Σύνοδος Γ΄, Συνεδρίαση ΞΖ΄, Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 1996, σελ. 3142), οι στρατηγικοί στόχοι της Ελλάδας ήταν οι εξής:

• Όχι διαπραγματεύσεις με τη Τουρκία για όλα τα θέματα που εγείρουν.
• Η αποφυγή του διαλόγου για τις βραχονησίδες Ίμια.
• Η επιβολή της ειρηνικής διευθέτησης των τετελεσμένων γεγονότων που είχαν δημιουργηθεί, ώστε να αποφευχθεί ο πόλεμος.
• Η μη δέσμευση της Ελλάδας για το μέλλον σε γενικότερες διαπραγματεύσεις επί των Ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Οι ανωτέρω στόχοι επιβεβαιώνονται και από τα όσα αναφέρει ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης στο βιβλίο του (σελ.62).

Συγκεκριμένα, ο Κώστας Σημίτης για το στόχο της αποφυγής πολέμου επισημαίνει: «Όλες αυτές τις μέρες βρίσκομαι βέβαια σε διαρκή επικοινωνία και συνεννόηση με τους κυρίους Πάγκαλο και Αρσένη. Έχω δώσει οδηγίες επιφυλακής και ετοιμότητας, επισημαίνοντας όμως ταυτόχρονα την ανάγκη να αποφευχθεί μια ένοπλη αναμέτρηση».

Σε σχέση με το στόχο της αποφυγής διαπραγματεύσεων, ο Κώστας Σημίτης αναφέρει: «Επιδίωξη της Τουρκίας είναι να διαπραγματευτεί τα θέματα που πιστεύει ότι υπάρχουν στο Αιγαίο απευθείας με την Ελλάδα. Αυτή η διαπραγμάτευση είναι λοιπόν που δεν πρέπει να μας επιβληθεί. Από την άλλη όμως πρέπει και να αποφύγουμε τη σύρραξη», (βλέπε: βιβλίο, σελ.65).

Για το ίδιο θέμα επίσης, σε άλλο σημείο του βιβλίου του (σελ. 66), ο κ. Σημίτης αναφέρει: «Αν θέλαμε λοιπόν να αποφύγουμε το διάλογο έπρεπε να αποφύγουμε τόσο τη σύγκρουση όσο και τη συγκέντρωση δυνάμεων στη περιοχή. Συμφωνήσαμε επίσης ότι προσφυγές στον ΟΗΕ ή στο ΝΑΤΟ δεν ενδείκνυνται, διότι θα μας καλούσαν σε άμεση συνεννόηση με τη Τουρκία. Η μόνη ενδεδειγμένη λύση, καταλήξαμε, ήταν η αποχώρηση όλων των στρατιωτικών δυνάμεων από τη περιοχή και η επιστροφή στη προηγούμενη κατάσταση».

Οι ανωτέρω στρατηγικοί στόχοι της Ελλάδας, όπως αναφέρει ο πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ ναύαρχος Χρήστος Λυμπέρης στο βιβλίο του (σελ. 537), ουδέποτε συζητήθηκαν σε πολιτικοστρατιωτικό επίπεδο και ούτε μεταδόθηκαν στη στρατιωτική ηγεσία της χώρας.

Σε επικοινωνιακό επίπεδο επίσης, οι ανωτέρω στόχοι ουδέποτε έγιναν γνωστοί και ούτε επικοινωνήθηκαν σε κανένα ειδικό κοινό. Συνεπώς, αφού οι διαχειριστές της κρίσης (ελληνική κυβέρνηση) δε γνωστοποίησαν και δεν επικοινώνησαν τους στόχους της υψηλής τους στρατηγικής, πως ήταν δυνατό να κατανοηθεί από τους εκτελεστές των αποφάσεών τους, το τι πρέπει να επιδιωχθεί, ώστε να επιλυθεί επιτυχώς η κρίση;

Η ασάφεια ως προς τους στρατηγικούς στόχους αποτυπώθηκε αναπόφευκτα και στο επικοινωνιακό πεδίο, όπου η ελληνική κυβέρνηση απέτυχε να υιοθετήσει μια συνεκτική και αξιόπιστη επικοινωνιακή στρατηγική κατά τη διάρκεια της κρίσης.

Από μέρους της ελληνικής κυβέρνησης δεν υιοθετήθηκε μια επικοινωνιακή στρατηγική που να βασίζεται στην «άμεση και συχνή επικοινωνία» με τα ειδικά κοινά της, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τη κοινή γνώμη σχετικά με τα δεδομένα και την εξέλιξη της κρίσης.

Επίσης, οι εσωτερικές διαμάχες των κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης που συμμετείχαν στη διαχείριση της κρίσης σε συνδυασμό με τις πολλές φωνές που μιλούσαν κατά την εξέλιξη της κρίσης και τις διαφορετικές θέσεις και δηλώσεις τους, κατέστησαν την ελληνική κυβέρνηση στην αντίληψη των ειδικών κοινών, των μέσων μαζικής ενημέρωσης και της κοινής γνώμης, ως έναν μη σοβαρό και αξιόπιστο δίαυλο επικοινωνίας και ενημέρωσης για τα τεκταινόμενα της κρίσης.

Χαρακτηριστική είναι δε, η αυτοκριτική του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη για τις αδυναμίες αυτές.

Συγκεκριμένα, κατά την ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ στις 6 Φεβρουαρίου 1996 (Βλέπε: «Σημίτης: Ο πόλεμος είναι αναγκαίος μόνο εκεί που δεν μπορούμε να πετύχουμε την υπεράσπιση με ειρηνικά μέσα», Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Τετάρτη 7/2/1996, σελ. 4 & 5), τόνισε: «Ας έρθω τώρα στο χειρισμό της υπόθεσης ως προς τη κοινή γνώμη, τη δημόσια εικόνα που επιδείξαμε κατά τη διάρκεια της κρίσης και μετά. Οι χειρισμοί δεν ήταν ικανοποιητικοί στο βαθμό που θα έπρεπε. Θα έπρεπε η θέση μας να παρουσιαστεί πιο πειστικά, πιο ολοκληρωμένα και να προλαμβάνει αντιδράσεις».

Η αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να επικοινωνήσει αποτελεσματικά τη στρατηγική της προς τα ειδικά κοινά της, σκιαγραφείτε ακόμη πιο γλαφυρά από τα όσα αναφέρει ο κ. Σημίτης στο βιβλίο του (σελ. 74). Συγκεκριμένα, τονίζει: «Στην Ένωση επικρατούσε αρνητική εντύπωση για τη χώρα μας, κι αυτό οφειλόταν όχι μόνο στο χειρισμό του θέματος των Σκοπιών στο παρελθόν, αλλά και στις εσωτερικές αντιδράσεις που ακολούθησαν το επεισόδιο των Ιμίων. Ένα σημαντικό τμήμα του ΠΑΣΟΚ αμφισβητούσε την ικανότητα της κυβέρνησης να χειριστεί τα εθνικά θέματα, η Νέα Δημοκρατία μιλούσε για συνεχή υποχωρητικότητα απέναντι στη Τουρκία, ορισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης μετέδιδαν ειδήσεις για νέο θερμό επεισόδιο και όλοι οι επικριτές υποστήριζαν από κοινού ότι πολύ κακώς η κυβέρνηση ζητούσε τη παραπομπή της Τουρκίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης».

Στο ίδιο πλαίσιο, κατά τη διαχείριση της κρίσης των Ιμίων, η ελληνική κυβέρνηση εξέπεμψε αλληλοσυγκρουόμενα και αντιφατικά μηνύματα, που υπονόμευσαν την αξιοπιστία της τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της εν λόγω κατάστασης ήταν οι δηλώσεις του τότε Πρωθυπουργού κ. Σημίτη στις 29 και 30 Ιανουαρίου 1996 που ταυτόχρονα κλιμάκωναν και υπονόμευαν την κρίση.

Συγκεκριμένα, τις πρώτες πρωινές ώρες της 29ης Ιανουαρίου 1996 ξεκίνησε η εθνική διακλαδική άσκηση επί χάρτου «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ-96», με σενάριο ελληνοτουρκικής κρίσης στο Αιγαίο. Την ίδια ημέρα, μετά την ανακοίνωση της Τανσού Τσιλέρ στη σύσκεψη του τουρκικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας –ότι «τα Ίμια ανήκουν στη Τουρκία και δεν θα παραχωρηθεί ούτε μία πέτρα από τα εδάφη της»– ο Κώστας Σημίτης σήκωσε τους τόνους, κάνοντας μια σκληρή και έντονα επιθετική δήλωση.

Ειδικότερα δήλωσε: «Σ’ αυτόν και σε οποιονδήποτε επιθετικό εθνικισμό απαντάμε ότι η αντίδραση της Ελλάδας θα είναι έντονη, άμεση και αποτελεσματική. Έχουμε τα μέσα και θα τα χρησιμοποιήσουμε χωρίς δισταγμό. Δεν δεχόμαστε καμιά απολύτως αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Ας μη γελιούνται».

Η δήλωση αυτή, σε συνδυασμό με την έναρξη της άσκησης «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ-96» και την αποβίβαση των Ελλήνων βατραχανθρώπων στη μεγάλη Ίμια, σηματοδοτούσε στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου, αλλά και στα ειδικά κοινά της Ελλάδας, ότι η Ελλάδα κλιμακώνει τη κρίση και ότι επιθυμεί η αντιπαράθεση να επιλυθεί στο πεδίο της μάχης.

Παρά τις δηλώσεις και τις κινήσεις αυτές, ο Πρωθυπουργός όμως κατά την ομιλία του στη βουλή, στις 29 Ιανουαρίου 1996, έκανε μια αναφορά η οποία πραγματικά έστειλε στη Τουρκία ένα ακόμη αντιφατικό μήνυμα [βλέπε: Πρακτικά Βουλής, Η’ Περίοδος, Σύνοδος Γ΄, Συνεδρίαση ΞΕ΄, Δευτέρα 29 Ιανουαρίου 1996, σελ. 3087 & 3088].

Συγκεκριμένα, στην ομιλία του,  ο Πρωθυπουργός Κώστας  Σημίτης προσδιόρισε τη σχέση της Ελλάδας με τη Τουρκία και τόνισε: «Όσον αφορά τη Τουρκία, η Ελλάδα αναγνωρίζει την αναγκαιότητα του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της Τουρκίας. Μια τέτοια προ­οπτική πρέπει να συνδέεται άμεσα με το σεβασμό των αν­θρωπίνων δικαιωμάτων, τις αρχές της δημοκρατίας και τις πολιτικές αξίες της Ευρώπης. Βάση των ελληνοτουρκικών σχέσεων παραμένουν οι κανόνες διεθνούς δικαίου και διε­θνών συνθηκών και η κατηγορηματική θέληση της Ελλάδας να προασπίσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα».

Σχολιάζοντας, την ανωτέρω αναφορά θα μπορούσαμε να πούμε ότι στη δεδομένη συγκυρία είναι άτοπη και μεταφέρει στη Τουρκία και τα ειδικά κοινά της Ελλάδας ένα λάθος μήνυμα.

Κοντολογίς, όταν κλιμακώνεις μια κρίση και σχεδιάζεις πολεμική εμπλοκή είναι μοιραίο λάθος να δηλώνεις ότι στηρίζεις τις εθνικές στρατηγικές επιλογές του αντιπάλου σου.

Επίσης, στις 10:45 το πρωί της 30^ης Ιανουαρίου 1996, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στο γραφείο του Πρωθυπουργού στη Βουλή, με συμμετοχή των Υπουργών Εθνικής Οικονομίας, Άμυνας, Εξωτερικών, Εσωτερικών, Τύπου, και τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ. Θέμα ήταν η αξιολόγηση της κατάστασης και η λήψη αποφάσεων για τη διαχείριση της κρίσης.

Δεν επρόκειτο για συνεδρίαση ΚΥΣΕΑ και δε τηρήθηκαν πρακτικά. Η μη σύγκληση του ΚΥΣΕΑ και η σύσκεψη στο γραφείο του Πρωθυπουργού στη βουλή δε συνάδουν με το κλίμα κλιμάκωσης και τη δήλωση της 29^ης Ιανουαρίου από το Πρωθυπουργό και αποτελούν ένα ακόμη αντιφατικό μήνυμα που εκπέμφθηκε προς την Τουρκία.

Στο ίδιο πλαίσιο, λίγο πριν τη σύσκεψη στη βουλή, ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης έκανε μια δήλωση σε τελείως διαφορετικό τόνο από αυτή της 29^ης Ιανουαρίου.

Συγκεκριμένα ανέφερε ότι: «Αν η Τουρκία αποσύρει τα πλοία της, τότε και εμείς θα αποσύρουμε τα δικά μας».Επιπρόσθετα, στη σύσκεψη που ακολούθησε στο γραφείο του, ο Πρωθυπουργός ζήτησε να μείνουν τα πράγματα ως έχουν και να αποφευχθούν ενέργειες κλιμάκωσης της κρίσης (βλέπε: βιβλίο Λυμπέρη σελ. 566).

Επιπλέον, ησύγκρουση στρατιωτικών κινήσεων κλιμάκωσης με διπλωματικές δηλώσεις αποκλιμάκωσης, σε συνδυασμό με την ενημέρωση του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης μέσω τηλεόρασης για την κατάληψη της Ανατολικής Ίμια και την πτώση του ελικοπτέρου, κατέδειξε πλήρως τη σύγχυση, την ασυντόνιστη επικοινωνία και την έλλειψη σαφούς στρατηγικής.

Ταυτόχρονα, οι μεταγενέστερες δηλώσεις του Πρωθυπουργού και των υπουργών του ΠΑΣΟΚ μετά την αποκλιμάκωση της κρίσης, οι οποίες απέδωσαν ευθύνες στις ένοπλες δυνάμεις ή ευχαρίστησαν τις ΗΠΑ, ενίσχυσαν την εικόνα αδυναμίας και έλλειψης αξιοπιστίας της ελληνικής κυβέρνησης, αποδομώντας πλήρως το αφήγημά της στα ειδικά κοινά, τα ΜΜΕ και την κοινή γνώμη.

Εν κατακλείδι, το δίδαγμα από το Βατερλό της επικοινωνιακής διαχείρισης της κρίσης των Ιμίων είναι σαφές: στο σύγχρονο επιχειρησιακό περιβάλλον, η στρατηγική επικοινωνία αποτελεί κρίσιμο συντελεστή ισχύος.

Η αποτελεσματική διαχείριση μιας διεθνούς κρίσης δεν εξαρτάται μόνο από την έκβαση των επιχειρήσεων στο πεδίο, αλλά και από τη ικανότητα μιας χώρας να επικοινωνεί στρατηγικά, με σαφήνεια, συνέπεια και αξιοπιστία.

Η αποτυχία της ελληνικής κυβέρνησης να το πράξει δεν κόστισε μόνο πολιτικά, αλλά υπονόμευσε την εθνική αποτροπή και ασφάλεια.

www.enikos.gr

Το άρθρο «Το Βατερλό της Επικοινωνιακής Διαχείρισης της Κρίσης των Ιμίων» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ο Δήμος Τυρνάβου έχει δύο βασικούς οδικούς δρόμους στο οδικό της δίκτυο πού ενώνει πολλές περιοχές τής Ελλάδος από Λάρισα – Γιάννουλη – Τύρναβο καί από Λάρισα – Γιάννουλη – Αμπελώνα.

Τονίζει ότι είναι επιτακτική ανάγκη καί για τό δρόμο Γιάννουλη – Αμπελώνα, μελέτης ανάθεσης καί χρηματοδότησης έργου βελτίωσης του.

Ενώ τονίζει για τόν δρόμο Γιάννουλη – Τυρνάβου ενώ υπάρχει εδώ και χρόνια
Διαδικασία ανακατασκευής του

Καί αφορά
<<Στις 22/11/2017, το Περιφερειακό Συμβούλιο Θεσσαλίας, αποφάσισε την εγγραφή του έργου της μελέτης Ε.Ο. Λάρισας – Κοζάνης και συγκεκριμένα του τμήματος Γιάννουλη – Τύρναβος, στο πρόγραμμα έργων της Περιφέρειας Θεσσαλίας και στις 24/9/2019, εγκρίθηκε η πίστωση 700.000 ευρώ για την εκπόνηση της μελέτης. Στις 6/10/2020 με απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής, κατακυρώθηκε η σύμβαση για την εκπόνηση της μελέτης σε ένωση ιδιωτικών οικονομικών φορέων και στις 8/2/2021 υπογράφτηκε το σχετικό Ιδιωτικό Συμφωνητικό ανάθεσης εκπόνησης της μελέτης, με συνολικό χρόνο εκπόνησης μελέτης 15 μήνες από την υπογραφή της σύμβασης>>

Δυστυχώς βρισκόμαστε Ιανουάριος του 2026
Πληροφορίες λένε ότι ολοκληρώθηκε η μελέτη του έργου. Δεν υπάρχει όμως καμία ενημέρωση είτε από την Δημοτική αρχή είτε από τό αρμόδιο τμήμα τής περιφέρειας Θεσσαλίας, για το αν έχει εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση για την κατασκευή του έργου, πότε θα δημοπρατηθεί και πότε θα ανακατασκευαστεί ο πολυσύχναστος δρόμος Γιάννουλη-Τύρναβος”.

Πληροφοριακά

Αντικειμένου σύμβασης έργου

Το αντικείμενο της υπόψη μελέτης αποτελείται από τις εξής επιμέρους μελέτες:

-Τη μελέτη διαπλάτυνσης του κύριου οδικού τμήματος από την έξοδο Γιάννουλης έως την είσοδο Τυρνάβου, με διαχωρισμένη κυκλοφορία 2+ 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση , συνολικού μήκους 8.300m περίπου,

-Τη μελέτη κατασκευής τεσσάρων (4) Ισόπεδων Κόμβων ( προτεινόμενους κυκλικούς) για τη σύνδεση της υπό μελέτη κύριας οδικής αρτηρίας με το παράπλευρο οδικό δίκτυο και με οδικό δίκτυο προς οικισμούς της περιοχής

-Τη μελέτη κατασκευής παράπλευρων οδών της κύριας οδικής αρτηρίας. Στο εξεταζόμενο τμήμα της οδεύσεως θεωρείται απαραίτητη η κατασκευή παραλλήλων σε όλο το μήκος της κύριας οδικής αρτηρίας, ώστε να διατηρηθεί η πρόσβαση των παρόδιων ιδιοκτησιών, καθώς και να αποκατασταθεί το αγροτικό δίκτυο της περιοχής που συμβάλλει στην υφιστάμενη προς βελτίωση οδό.

Σκοπιμότητα του έργου

Η βελτίωση του υφιστάμενου τμήματος από έξοδο Γιάννουλης έως την αρχή της ανατολικής παράκαμψης Τυρνάβου, είναι απαραίτητη επειδή:

-Η σημερινή διατομή του δεν ανταποκρίνεται στους φόρτους και είναι αναγκαίο να επανασχεδιαστεί εφαρμόζοντας τις ισχύουσες προδιαγραφές ΟΜΟΕ.

-Οι συμβολές με το οδικό δίκτυο της περιοχής δεν έχουν διαμορφωθεί κατάλληλα με αποτέλεσμα να διαπιστώνονται ατυχήματα κυρίως κατά τις αριστερές στροφές.

-Έχει διαπιστωθεί σημαντικός αριθμός τροχαίων ατυχημάτων με μεγάλο αριθμό μετωπικών συγκρούσεων αλλά και στα σημεία των συμβολών.

-Η πρόσβαση στις παρόδιες εγκαταστάσεις συντελείται από την αρτηρία, λόγω απουσίας παράπλευρου οδικού δικτύου με αποτέλεσμα να μειώνεται η οδική ασφάλεια της οδού.

-Το οδικό τμήμα Γιάννουλη-Τύρναβος αποτελεί τμήμα του συνολικού, προς βελτίωση, οδικού άξονα Λάρισας – Κοζάνης.

Η ανάγκη, συνεπώς, επικαιροποίησης των χαρακτηριστικών της οδού είναι επιτακτική, έτσι ώστε το εν λόγω οδικό τμήμα που σήμερα έχει διατομή πλάτους 10,50m, ήτοι μία λωρίδα ανά κατεύθυνση, να αποκτήσει διατομή με δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση, διαχωρισμό κυκλοφορίας και παράλληλους εκατέρωθεν οδούς πρόσβασης.

Ο διαχωρισμός των κινήσεων θα ελαττώσει τον αριθμό των τροχαίων ατυχημάτων που οφείλονται σε μετωπικές συγκρούσεις, ενώ η διαμόρφωση των κόμβων θα συντελέσει στην ασφαλή σύνδεση της μελετώμενης οδού με το κάθετο δίκτυο. Η αύξηση των λωρίδων κυκλοφορίας σε δύο ανά κατεύθυνση θα αναβαθμίσει σημαντικά την κυκλοφοριακή ικανότητα της οδού καθώς και την επιτρεπόμενη ταχύτητα.

Η κατασκευή παράπλευρου οδικού δικτύου θα συμβάλλει τέλος στην αποφόρτιση του εθνικού δικτύου από την τοπική κυκλοφορία, ενώ παράλληλα θα βελτιωθούν οι συνθήκες πρόσβασης και θα μειωθούν οι απαιτήσεις σύνδεσης των παράπλευρων εγκαταστάσεων.

Το άρθρο Γιάννουλη–Τύρναβος: Μελέτη ολοκληρώθηκε, έργο αγνοείται – Παρέμβαση Χρυσοβέργη για τον επικίνδυνο δρόμο εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Κείμενο (αυτούσιο):

Έχουν χαθεί περίπου 550.000 πρόβατα . Δηλαδή για τη Θεσσαλία 160.000 πρόβατα . Αν υποθέσουμε ότι κάθε ζώο κάνει 300 κιλά γάλα το χρόνο , σημαίνει 165.000 τόνους γάλα το χρόνο . Η 40.000 τόνοι φέτα το χρόνο . Η Ελλάδα παράγει 140.000 τόνους φέτα το χρόνο . Άρα χάσαμε το 28% της φέτας το χρόνο . Δηλαδή θα έπρεπε στο ισοζύγιο πρόβειου γάλακτος να είμαστε ελλειμματικοί κατά όσο γάλα χάσαμε.

Ποιος θα μας απαντήσει γιατί δεν έχουμε έλλειμμα στο ισοζύγιο; Όποιος το βρει κερδίζει εμβόλιο από την εταιρεία kemin που το παράγει έξω από τις Βρυξέλλες και τις δόσεις του έχει δεσμεύσει η Κομισιόν σε περίπτωση που η Ελλάδα τα ζητήσει ( λέμε τώρα).

Αυτά έγραψε ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας Δημήτρης Κουρέτας

Το άρθρο Κουρέτας: Χάθηκαν 550.000 πρόβατα και η φέτα… περισσεύει; εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να παραπέμψει τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης – MERCOSUR στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ζητώντας την έκδοση επίσημης γνωμοδότησης, αποτελεί μια σαφή ένδειξη ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει θεσμούς που, όταν πιεστούν πολιτικά και κοινωνικά, μπορούν να επιδείξουν ευαισθησία απέναντι στα λαϊκά αιτήματα και τις πραγματικές ανησυχίες των παραγωγικών τάξεων.

Δεν πρόκειται για μια τυπική διαδικαστική κίνηση. Είναι μια θεσμική ανάσα χρόνου. Ένα «φρένο» που δείχνει ότι οι ενστάσεις αγροτών, συνεταιρισμών και χωρών με ισχυρό πρωτογενή τομέα δεν αγνοούνται. Ταυτόχρονα, όμως, δεν πρέπει να δημιουργούνται ψευδαισθήσεις: η συζήτηση για τη συμφωνία δεν τελείωσε – απλώς μεταφέρθηκε σε άλλο επίπεδο.

Είτε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιλέξει να αναστείλει την έναρξη υλοποίησης της συμφωνίας έως την έκδοση της γνωμοδότησης του Δικαστηρίου, είτε προχωρήσει – όπως έχει τη δυνατότητα – σε προσωρινή εφαρμογή ορισμένων πτυχών της, ένα είναι βέβαιο: για τον ελληνικό αγροτικό κόσμο ο χρόνος που μεσολαβεί είναι κρίσιμος και δεν πρέπει να χαθεί.

Προετοιμασία, όχι αιφνιδιασμός

Η πραγματική πρόκληση δεν είναι μόνο νομική ή πολιτική. Είναι βαθιά παραγωγική και οικονομική. Υπάρχουν συγκεκριμένα αγροτικά προϊόντα που, εφόσον εφαρμοστεί η συμφωνία, αναμένεται να δεχθούν σοβαρές πιέσεις από εισαγωγές τρίτων χωρών με χαμηλότερο κόστος παραγωγής και διαφορετικά – συχνά χαλαρότερα – περιβαλλοντικά και εργασιακά πρότυπα.

Η Ελλάδα οφείλει από τώρα:

• να χαρτογραφήσει τα ευάλωτα προϊόντα,
• να ενισχύσει μηχανισμούς προστασίας ποιότητας και πιστοποίησης,
• να διεκδικήσει εξαιρέσεις, ρήτρες και μεταβατικές περιόδους,
• να προχωρήσει σε διορθωτικές πολιτικές κινήσεις, πριν βρεθεί προ τετελεσμένων.

Η άμυνα του πρωτογενούς τομέα δεν χτίζεται την ημέρα που εφαρμόζεται μια συμφωνία, αλλά πολύ νωρίτερα.

Η οπαδοποίηση δεν είναι λύση

Σε αυτή τη συγκυρία, η μεταξύ μας οπαδοποίηση δεν ωφελεί κανέναν. Δεν υπάρχουν «πατριώτες» και «αντιπατριώτες», ούτε στρατόπεδα μικροκομματικής επιβεβαίωσης. Αγρότες, φορείς, πολιτικοί και κοινωνία βρισκόμαστε στην ίδια πλευρά.

Η κοινή γραμμή πρέπει να είναι μία: το μακροπρόθεσμο όφελος του Έλληνα αγρότη και της ελληνικής αγροτικής οικονομίας. Όχι με κραυγές, αλλά με τεκμηρίωση. Όχι με διχασμό, αλλά με εθνική στρατηγική.

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου άνοιξε ένα παράθυρο ευκαιρίας. Το ερώτημα δεν είναι αν θα περάσει τελικά η συμφωνία MERCOSUR, αλλά αν η Ελλάδα θα είναι προετοιμασμένη όταν – και αν – αυτό συμβεί. Και αυτή η ευθύνη βαραίνει όλους μας.

Το άρθρο Συμφωνία ΕΕ – MERCOSUR: Θεσμική ευαισθησία και ανάγκη εθνικής αγροτικής άμυνας εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Σημαντική αντίφαση προκύπτει ανάμεσα στις χθεσινές δημόσιες τοποθετήσεις της Μαρίας Καρυστιανού για το ζήτημα των αμβλώσεων και στο σημερινό της μακροσκελές κείμενο, με το οποίο επιχειρεί να αποσαφηνίσει τη θέση της.

Σήμερα, η κ. Καρυστιανού δηλώνει κατηγορηματικά ότι «κανένα ανθρώπινο δικαίωμα δεν τίθεται σε διαβούλευση, δεν αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης και ούτε πεδίο πολιτικών παιχνιδιών», απορρίπτοντας κάθε συζήτηση περί αμφισβήτησης του δικαιώματος των γυναικών. Παρουσιάζει δε τις αντιδράσεις ως προϊόν «σκόπιμης διαστρέβλωσης» και «δολοφονίας χαρακτήρα».

Ωστόσο, μόλις χθες, σε τηλεοπτική συνέντευξή της, η ίδια είχε τοποθετηθεί με διαφορετικό τρόπο. Αφού τόνισε ότι «σέβεται την ελεύθερη βούληση» και ότι «μια γυναίκα μπορεί να αποφασίσει για το σώμα της», στη συνέχεια ανέφερε ρητά ότι «να αποφασίσει η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει», εισάγοντας την έννοια της δημόσιας διαβούλευσης σε ένα ζήτημα που αφορά ατομικά δικαιώματα.

Παράλληλα, δήλωσε ότι ως παιδίατρος «διχάζεται», καθώς –όπως είπε– το θέμα αφορά και «τα δικαιώματα του εμβρύου», επισημαίνοντας ότι «από τη στιγμή που στους τρεις μήνες χτυπάει η καρδιά, θεωρείται μια ζωή που έχει δημιουργηθεί». Αν και ξεκαθάρισε πως γνωρίζει ότι οι αμβλώσεις είναι νόμιμες, επέμεινε ότι μιλά «για το ηθικό θέμα» και υποστήριξε ότι μέσω δημόσιας διαβούλευσης «θα είναι πιο δημοκρατικό».

Σήμερα, η ίδια υποστηρίζει ότι ουδέποτε αναφέρθηκε ειδικά στις αμβλώσεις ως αντικείμενο διαβούλευσης και μετατοπίζει το βάρος της συζήτησης στα κοινωνικά αίτια που οδηγούν τις γυναίκες σε αυτή την απόφαση: την έλλειψη σεξουαλικής αγωγής, την ανεπαρκή κοινωνική πρόνοια, την οικονομική ανασφάλεια και την απουσία στήριξης της μητρότητας.

Η ουσία, ωστόσο, παραμένει ότι χθες το ζήτημα παρουσιάστηκε δημόσια ως πεδίο κοινωνικής και ηθικής στάθμισης, ενώ σήμερα δηλώνεται ρητά ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορούν να τεθούν σε καμία διαβούλευση. Η διαφορά αυτή δεν αφορά την ερμηνεία τρίτων, αλλά προκύπτει από τις ίδιες τις διατυπώσεις.

Σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα, που αγγίζει θεμελιώδη δικαιώματα, η σαφήνεια λόγου δεν είναι δευτερεύουσα λεπτομέρεια. Είναι πολιτική ευθύνη.

Το άρθρο Αμβλώσεις: από τη “δημόσια διαβούλευση” στη διάψευση – τι έλεγε χθες, τι λέει σήμερα η Καρυστιανού εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ο Πρωτογενής τομέας μπορεί να παρομοιαστεί με μία από τις κάθετες πλευρές σε ένα ορθογώνιο τρίγωνο. Οι δύο κάθετες πλευρές είναι ο πρωτογενής τομέας (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία) και ο δευτερογενής τομέας (μεταποίηση, βιομηχανία). Η υποτείνουσα είναι η οικονομία και η κοινωνική ευημερία. Όπως λέει το Πυθαγόρειο θεώρημα, το τετράγωνο της υποτείνουσας εξαρτάται από τις δύο κάθετες πλευρές. Αν μικρύνει ή καταρρεύσει ο πρωτογενής τομέας τότε η υποτείνουσα, δηλαδή η ανάπτυξη, η αυτάρκεια και η ευημερία, δεν μπορεί να υπάρξει.

Με την ίδια λογική, η νέα χρονιά οφείλει να βρει τους ανθρώπους της υπαίθρου, την Πολιτεία και όλους τους αρμόδιους φορείς στο ίδιο τραπέζι, σε ουσιαστικές συζητήσεις. Γιατί ο πρωτογενής τομέας δεν βρίσκεται απλώς σε κρίση, βρίσκεται σε μετάβαση. Τα προβλήματα του σήμερα δεν λύνονται μόνο με χρηματοδοτήσεις. Οι αριθμοί από μόνοι τους δεν παράγουν λύσεις. Αυτό που απαιτείται είναι εφαρμογές, εφαρμόσιμες τεχνικές και πάνω απ’ όλα ουσιαστικές παρεμβάσεις που απαντούν στα πρωτόγνωρα δεδομένα της εποχής μας και όχι παλαιές προσεγγίσεις που δεν ανταποκρίνονται πλέον στην πραγματικότητα.

Η ταχύτητα με την οποία αλλάζουν όλα γύρω μας δεν επιτρέπει καθυστερήσεις, ούτε γενικές και αόριστες λύσεις. Τα σημερινά προβλήματα απαιτούν σημερινές λύσεις. Γι’ αυτό πιστεύω πως χρειάζεται μια καθαρή και δομημένη λογική, ένα είδος «Πυθαγορείου Θεωρήματος» για τον πρωτογενή τομέα. Όπως στη γεωμετρία, έτσι και εδώ, κάθε πλευρά έχει τη δική της αξία και τον δικό της ρόλο. Όταν οι ρόλοι συγχέονται, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι σωστό.

Άλλο οι ενισχύσεις για επενδύσεις που αφορούν τον εκσυγχρονισμό και τις ανθεκτικές υποδομές, άλλο οι χρηματοδοτήσεις στήριξης που διασφαλίζουν τη βιωσιμότητα και το εισόδημα, άλλο οι αποζημιώσεις για καταστροφές που οφείλουν να είναι άμεσες και δίκαιες και άλλο οι επιβραβεύσεις της προόδου που αναγνωρίζουν την ποιότητα, τη συνέπεια και την εξέλιξη. Όταν όλα αντιμετωπίζονται ως ένα, κανένα δεν λειτουργεί σωστά.

Το ίδιο ξεκάθαρο πρέπει να είναι και κάτι ακόμη: η διατύπωση απόψεων και η γνώση της πραγματικότητας. Η γνώση δεν είναι θεωρία, είναι εμπειρία, είναι καθημερινή πράξη, είναι παρουσία στο χωράφι, στον στάβλο, στη μονάδα, στην ίδια την παραγωγή. Και πάνω σε αυτή τη γνώση μπορούν να χτιστούν λύσεις με ουσία, όχι λύσεις που στοχεύουν μόνο στην απορρόφηση πόρων, αλλά λύσεις που διευκολύνουν, βελτιώνουν και θωρακίζουν τον πρωτογενή τομέα με βάση τα σημερινά δεδομένα.

Οι έξι λύσεις που, κατά τη δική μου άποψη, μπορούν να κάνουν τη διαφορά είναι: απλά και προσβάσιμα ψηφιακά εργαλεία για τον παραγωγό, σχεδιασμένα για την πραγματική καθημερινότητα της υπαίθρου· στοχευμένη τεχνική υποστήριξη στο χωράφι και στη μονάδα με έμφαση στην πρόληψη· πρόληψη αντί αποζημίωσης στις καταστροφές με ανθεκτικές υποδομές και σωστή διαχείριση φυσικών πόρων· σύγχρονη και συνεχής εκπαίδευση με πρακτική γνώση και νέες τεχνικές· δίκαιη αναγνώριση της ποιότητας και της συνέπειας· μείωση γραφειοκρατίας και εξοικονόμηση χρόνου για τον παραγωγό, γιατί ο χρόνος στην ύπαιθρο είναι παραγωγή.

Το 2026 δεν είναι χρονιά αναμονής, είναι χρονιά συνειδητοποίησης και δράσης. Ο πρωτογενής τομέας μπορεί να προχωρήσει μπροστά, αρκεί εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι της υπαίθρου να πάρουμε τον λόγο, να προτείνουμε, να συνδιαμορφώσουμε και να δώσουμε λύσεις βασισμένες στη σημερινή εποχή, στη γνώση και την εμπειρία μας. Με ενότητα, με σεβασμό στον ρόλο του καθενός και με καθαρή σκέψη, μπορούμε να αντιμετωπίουμε τα προβλήματα ολιστικά, εφαρμόζοντας στην πράξη το «Πυθαγόρειο Θεώρημα» του πρωτογενούς τομέα, όπου κάθε πλευρά έχει τη θέση της και όλες μαζί οδηγούν σε ισορροπία. Γιατί όπως στο Πυθαγόρειο θεώρημα καμία πλευρά δεν περισσεύει, έτσι και ο πρωτογενής τομέας δεν είναι περιττός· είναι αναγκαίος.

Νικολέτα Τζιωρτζιώτη

Το άρθρο 2026 – Το «Πυθαγόρειο Θεώρημα» του Πρωτογενούς Τομέα εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Όπως έχω επισημάνει σε προηγούμενο άρθρο μου, με τίτλο «Αναζήτηση πορείας σε έναν κόσμο που αναδιατάσσεται» (10/3/2025), το πολυμερές σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης, το οποίο κυριάρχησε στις διεθνείς σχέσεις για σχεδόν οκτώ δεκαετίες, τίθεται πλέον υπό αμφισβήτηση.

Συγκεκριμένα, η  έως τώρα βασισμένη σε κανόνες διεθνής τάξη απαξιώνεται στην πράξη, υπέρ του δίκαιου του ισχυρού, καθώς οι ισχυροί δρώντες αναπροσαρμόζουν τις στρατηγικές τους με γνώμονα τα άμεσα γεωπολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα.

Τα τελευταία γεγονότα – η αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα και  η ένταση μεταξύ των ΗΠΑ και χωρών της Λατινικής Αμερικής (Κολομβία, Κούβα, Μεξικό), η συζήτηση περί προσάρτησης της Γροιλανδίας, η κλιμακούμενη αντιπαράθεση με το Ιράν, το αδιέξοδο στην Ουκρανία και η εύθραυστη ισορροπία στη Μέση Ανατολή – δεν συνιστούν μεμονωμένες κρίσεις.

Αντιθέτως, αποτελούν συστημικά συμπτώματα μιας βαθύτερης μετάβασης, κατά την οποία οι ισορροπίες ισχύος επανακαθορίζονται και οι κανόνες που ίσχυσαν επί δεκαετίες επανεξετάζονται όχι θεωρητικά, αλλά στην πράξη επί του γεωπολιτικού πεδίου.

Καθίσταται πλέον σαφές ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια νέα πραγματικότητα, όπου η σταθερότητα δεν θεωρείται δεδομένη και η διεθνής τάξη δεν εδράζεται στους κανόνες του διεθνούς δικαίου, αλλά εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ισχυρών δρώντων.

Παρά την έντονη κριτική προς τη στρατηγική του Προέδρου Τράμπ, οι επιλογές της αμερικανικής διοίκησης δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ούτε απρόβλεπτες ούτε αποκομμένες από ένα συνεκτικό στρατηγικό πλαίσιο.

Αντίθετα, αποτελούν μια συνειδητή αναπροσαρμογή προτεραιοτήτων, προσαρμοσμένη στις νέες συνθήκες του διεθνούς ανταγωνισμού.

Η προσέγγιση αυτή αποτυπώνεται στην πρόσφατα δημοσιευμένη Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας των ΗΠΑ, η οποία περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο η Ουάσιγκτον αντιλαμβάνεται το διεθνές περιβάλλον και τον ρόλο της σε αυτό.

Σε αυτήν καταγράφεται με σαφήνεια ότι η αμερικανική στήριξη προς συμμάχους δεν είναι πλέον άνευ όρων, αλλά συνδέεται με αυξημένες αμυντικές δαπάνες, ανάληψη μεγαλύτερης περιφερειακής ευθύνης, ευθυγράμμιση σε εξαγωγικούς ελέγχους και συμμετοχή στη διασφάλιση κρίσιμων εφοδιαστικών αλυσίδων.

Η υπόθεση της Βενεζουέλας είναι ενδεικτική. Η Ουάσιγκτον επαναφέρει στην πράξη τη λογική των σφαιρών επιρροής και προσαρμόζει το Δόγμα Μονρόε στις σημερινές γεωπολιτικές και οικονομικές συνθήκες, ώστε να διασφαλίσει ότι το Δυτικό Ημισφαίριο θα παραμείνει επαρκώς σταθερό και επαρκώς διακυβερνήσιμο.

Το μήνυμα του Προέδρου Τράμπ είναι σαφές: όταν διακυβεύονται ζωτικά αμερικανικά συμφέροντα, όπως η ενεργειακή ασφάλεια, ο έλεγχος των μεταναστευτικών ροών ή η αποτροπή της διείσδυσης ανταγωνιστικών δυνάμεων, η εφαρμογή των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου δεν λειτουργεί ως δεσμευτικό πλαίσιο, αλλά υποτάσσεται στις απαιτήσεις της εθνικής ισχύος και ασφάλειας.

Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, δεν είναι τι κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά τι σημαίνουν όλα αυτά για την Ελλάδα.

Για να δοθεί μια ουσιαστική απάντηση στο ανωτέρω κρίσιμο ερώτημα, δεν αρκεί η παρατήρηση των διεθνών εξελίξεων. Απαιτείται μια νηφάλια και ολιστική στρατηγική ανάλυση του διεθνούς περιβάλλοντος, η σαφής αποτύπωση της σημερινής θέσης της χώρας και ο προσδιορισμός του στρατηγικού ρόλου που πρέπει να διαδραματίσει η Ελλάδα, για να προστατευτούν τα εθνικά συμφέροντα και να ενισχυθεί η ασφάλειά της, σε έναν κόσμο που όλο και περισσότερο κυριαρχεί το δίκαιο του ισχυρού.

Στο πλαίσιο αυτό, απαιτείται εθνική συναίνεση και η απόσυρση των ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής από την ατζέντα της πολιτικής αντιπαράθεσης όπου κυριαρχεί ο λαϊκισμός, ο μηδενισμός των πάντων και οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες για την επιδίωξη πρόσκαιρου κομματικού οφέλους. 

Για του λόγου το αληθές, χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της Βενεζουέλας, όπου σύσσωμη η αντιπολίτευση ασχολήθηκε με την άσκηση κριτικής στη δήλωση του Πρωθυπουργού και όχι στην κριτική ανάλυση και αξιολόγηση της επέμβασης των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα.

Παρά την ορθή ανάγνωση των διεθνών εξελίξεων από τον Πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη και τους διαμορφωτές της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, καθώς και την προσπάθεια προσαρμογής της εθνικής στρατηγικής ώστε να ενισχυθεί η θέση της Ελλάδας στις ζώνες επιρροής των μεγάλων δυνάμεων, σύσσωμη η ελληνική αντιπολίτευση επέλεξε να επικεντρωθεί σε μικροκομματικές και λαϊκίστικες αντιδράσεις.

Επίκεντρο αυτών των αντιδράσεων ήταν η αμφισβήτηση της δήλωσης του Πρωθυπουργού σχετικά με τη στήριξη της Ελλάδας στη στρατηγική του Προέδρου Τραμπ στη Βενεζουέλα.

Οι επικρίσεις αυτές ενδέχεται να αποδίδουν πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη στις δυνάμεις που τις υιοθετούν, υπονομεύουν όμως τη στρατηγική αξιοπιστία της χώρας και πλήττουν ευθέως τα εθνικά συμφέροντα.

Στη λογική αυτής της στείρας και άγονης αντιπαράθεσης, αγνοήθηκε ότι η δήλωση του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη υπηρετεί την εθνική στρατηγική και τον διεθνή ρόλο της Ελλάδας, ενισχύει τις διμερείς σχέσεις με κρίσιμους συμμάχους και συμβάλλει στην προάσπιση των ζωτικών ελληνικών συμφερόντων, από την ενεργειακή ασφάλεια μέχρι την περιφερειακή σταθερότητα.

Στο πλαίσιο της κομματικής αντιπαράθεσης και στρέβλωσης της πραγματικότητας, παραβλέπεται συστηματικά ότι η χώρα οφείλει να μετατρέψει τις διεθνείς προκλήσεις σε στρατηγικό πλεονέκτημα για να εδραιώσει τη θέση της σε έναν κόσμο όπου το δίκαιο του ισχυρού καθορίζει πλέον τις εξελίξεις.

Η περίπτωση της Βενεζουέλας δεν μπορεί να αναλυθεί αποκλειστικά ως ζήτημα εσωτερικής πολιτικής ή ως μια ακόμη κρίση διακυβέρνησης στη Λατινική Αμερική.

Η Βενεζουέλα έχει εξελιχθεί σε μια περιφερειακή εστία ανασφάλειας, η οποία υπονομεύει άμεσα τη σταθερότητα και ασφάλεια του Δυτικού Ημισφαιρίου.

Συγκεκριμένα, το αυταρχικό καθεστώς Μαδούρο έχει κατηγορηθεί από την αντιπολίτευση της χώρας και τη διεθνή κοινότητα για εκλογική νοθεία στις εκλογές του 2024, πολιτική βία, συστηματική καταστολή της αντιπολίτευσης και την ύπαρξη χιλιάδων πολιτικών κρατούμενων.

Επιπλέον, αποτελεί τον κύριο υπονομευτή των εθνικών συμφερόντων των ΗΠΑ και των κρίσιμων αμερικανικών προτεραιοτήτων ασφαλείας (εργαλειοποίηση της παράνομης μετανάστευσης, διακρατικό οργανωμένο έγκλημα, διακίνηση ναρκωτικών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες κ.λπ.).

Παράλληλα, έχει αναδειχθεί σε κόμβο ευρύτερων διακρατικών εγκληματικών δραστηριοτήτων, όπως η παράνομη εξόρυξη και εκμετάλλευση φυσικών πόρων, η διακίνηση όπλων, το ξέπλυμα χρήματος, η εμπορία ανθρώπων και η στήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων όπως η Χεζμπολάχ, η οποία πολλάκις έχει λάβει χρηματοδότηση και υποστήριξη για την υλοποίηση των δράσεών της.

Υπό το πλαίσιο αυτό, θα πρέπει να γίνει κατανοητό στην Ελλάδα, ότι η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου δεν μπορεί να είναι αποσπασματική ούτε να ενεργοποιείται επιλεκτικά, ανάλογα με το ποιος ασκεί ισχύ στο διεθνές σύστημα ή ποια συγκυρία εξυπηρετεί εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες.

Το Διεθνές Δίκαιο δεν αποτελεί αυτόνομο υποκατάστατο στρατηγικής, αλλά εργαλείο στρατηγικής σταθερότητας, το οποίο οφείλει να εντάσσεται σε ένα συνεκτικό πλαίσιο εξωτερικής πολιτικής που λαμβάνει υπόψη τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων και τις ζωτικές προτεραιότητες ασφαλείας της χώρας.

Διαφορετικά, δεν πρόκειται για υπεράσπιση αρχών, αλλά για ευκαιριακή εργαλειοποίησή τους, με κόστος τη διεθνή αξιοπιστία και τη στρατηγική συνοχή της Ελλάδας.

Το κρίσιμο ερώτημα συνεπώς, δεν είναι αν παραβιάζεται αφηρημένα το διεθνές δίκαιο σε κάθε περίπτωση χρήσης ισχύος, αλλά πώς μια χώρα όπως η Ελλάδα τοποθετείται στρατηγικά σε έναν κόσμο όπου οι σφαίρες επιρροής και η ισχύς καθορίζουν εκ νέου τις διεθνείς εξελίξεις.

Πώς μπορεί να εγκαλείται ο Έλληνας Πρωθυπουργός από την αντιπολίτευση για επιλεκτική επίκληση του διεθνούς δικαίου στην περίπτωση της Βενεζουέλας και την ίδια στιγμή, οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις να ασκούν κριτική στον κ. Μητσοτάκη όπου επικαλούμενος τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου κατήγγειλε την Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και στήριξε και στηρίζει τον αδύναμο;

Οι ίδιες δυνάμεις δεν είναι αυτές που κατηγορούν την κυβέρνηση ότι δεν έπρεπε να στηρίξει τον κ. Ζελένσκι και την Ουκρανία για να μην κλονιστούν οι σχέσεις της χώρας με την «παραδοσιακή σύμμαχο» της Ελλάδας, τη Ρωσία;

Την στιγμή που όλοι αυτοί καταγγέλλουν την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ζητούν από τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να κάνει τα στραβά μάτια στην παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και την παράνομη κατοχή ξένους εδάφους με τα όπλα από τη Ρωσία για να μην διαρραγούν οι σχέσεις της Ελλάδας με έναν κατακτητή.  

Πότε τελικά, θεωρείται θεμιτή η προσαρμογή της εθνικής στρατηγικής στη διεθνή πραγματικότητα και πότε καταγγέλλεται ως υποχώρηση αξιών,  επιλεκτική επίκληση του διεθνούς δικαίου και υποβάθμιση της εθνικής αξιοπρέπειας;

Ακόμη πιο προβληματική είναι η ταύτιση των δυνάμεων που ασκούν  κριτική στον Πρωθυπουργό με τις θέσεις και το αφήγημα αναθεωρητικών και αντιδυτικών δυνάμεων, όπως η Ρωσία, το Ιράν, η Βόρεια Κορέα, η Κούβα και η Κίνα, αλλά και τρομοκρατικών οργανώσεων που αμφισβητούν ευθέως τη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας, όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ.

Απορία προκαλεί πως η ελληνική αντιπολίτευση ταυτίζεται με τις εν λόγω τρομοκρατικές οργανώσεις που επίσης, κατήγγειλαν την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα. 

Σε ποιο στρατηγικό πλαίσιο εντάσσεται μια αντιπολιτευτική ρητορική που ευθυγραμμίζεται, με δυνάμεις και δίκτυα τα οποία υπονομεύουν τη σταθερότητα σε περιοχές άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος, από την Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη;

Τέλος, η περίπτωση της Βενεζουέλας δεν μπορεί να εξετάζεται αποκομμένα από τις περιφερειακές διασυνδέσεις της, ούτε από τη στενή συνεργασία του καθεστώτος Μαδούρο με την Τουρκία, η οποία έχει αξιοποιήσει τη χώρα ως εταίρο σε οικονομικό, ενεργειακό και, σύμφωνα με διεθνείς αναφορές, παρακρατικό επίπεδο.

Υπό αυτό το πρίσμα, γεννάται ένα κρίσιμο ερώτημα εθνικής στρατηγικής.

Ποιο ακριβώς εθνικό συμφέρον εξυπηρετεί η ρητορική των δυνάμεων της αντιπολίτευσης όταν υιοθετούν θέσεις που αντικειμενικά ευνοούν έναν γεωπολιτικό άξονα στον οποίο συμμετέχει και η Τουρκία, τη στιγμή που αυτή αμφισβητεί ευθέως την ελληνική κυριαρχία και τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο;

Εν κατακλείδι, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να ασκείται ως πεδίο εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης.

Απαιτεί στρατηγική συνέπεια, καθαρή ανάγνωση των συσχετισμών ισχύος και κυρίως, νηφάλια στάθμιση του εθνικού συμφέροντος σε έναν διεθνή χώρο όπου το δίκαιο του ισχυρού, είτε μας αρέσει είτε όχι, καθορίζει ολοένα και περισσότερο τις εξελίξεις.

Σε μια περίοδο που οι περιορισμοί στη χρήση ισχύος χαλαρώνουν, κράτη όπως η Ελλάδα που βρίσκονται κοντά ή εντός ζωνών επιρροής αναθεωρητικών δυνάμεων (π.χ. Τουρκία), αν εθελοτυφλούν και δεν αντιλαμβάνονται τη δυναμική των διεθνών εξελίξεων εκτίθενται σε μεγάλο κίνδυνο.

Όταν οι θέσεις σου ταυτίζονται, στην προσπάθεια υποστήριξης του αυταρχικού καθεστώτος Μαδούρο, με την Τουρκία η οποία διατυπώνει ανοιχτά και απροκάλυπτα τις αναθεωρητικές της φιλοδοξίες μέσω του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» και αξιοποιεί τη ρευστότητα του διεθνούς συστήματος για να διευρύνει τον στρατηγικό της χώρο, τότε υπάρχει δομικό πρόβλημα εξωτερικής πολιτικής.

Το ζήτημα δεν είναι πλέον η επίκληση των αρχών του Διεθνούς Δικαίου, αλλά η απουσία στρατηγικής επίγνωσης των πραγματικών συσχετισμών ισχύος και των συνεπειών που αυτοί παράγουν για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

Η ελληνική στάση δεν συνιστά νομιμοποίηση κάθε μονομερούς ενέργειας, αλλά αναγνώριση ότι στο παρόν διεθνές περιβάλλον η διατήρηση ισχυρών συμμαχιών αποτελεί προϋπόθεση εθνικής ασφάλειας και πολλαπλασιαστή της στρατηγικής ισχύος της χώρας.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η επίκληση του διεθνούς δικαίου παύει να λειτουργεί ως στρατηγικό εργαλείο και μετατρέπεται σε άλλοθι πολιτικής αδράνειας, με άμεσες συνέπειες για τη γεωπολιτική θέση και την αξιοπιστία της Ελλάδας στο νέο περιβάλλον ισχύος.

Η ελληνική κυβέρνηση, στο πλαίσιο της υπεύθυνης εξωτερικής πολιτικής, δεν επιλέγει ανάμεσα σε αρχές και ρεαλισμό, αλλά αναζητά τη διατήρηση ισχυρών συμμαχιών ως προϋπόθεση για την εθνική ασφάλεια.

Σε ένα διεθνές σύστημα όπου η ισχύς επανέρχεται ως κυρίαρχος ρυθμιστής των εξελίξεων, η στρατηγική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελεί αντικειμενικά πολλαπλασιαστή ισχύος και παράγοντα σταθερότητας για τα ελληνικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Η δημόσια στήριξη της Ουάσιγκτον σε κρίσιμες συγκυρίες δεν συνιστά ιδεολογική ταύτιση, αλλά συνειδητή επιλογή στρατηγικής ευθυγράμμισης, με γνώμονα τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων και την προάσπιση του εθνικού συμφέροντος.

Η νέα αμερικανική στρατηγική εθνικής ασφάλειας αφήνει σαφές περιθώριο για χώρες που αναλαμβάνουν μεγαλύτερη ευθύνη για την ασφάλεια των περιφερειών τους να τύχουν ευνοϊκότερης μεταχείρισης σε τομείς όπως η άμυνα, η τεχνολογία και το εμπόριο.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαμηνύουν πλέον, ότι η στήριξη των συμμάχων δεν θα είναι αυτόματη, αλλά συνδεδεμένη με τη συμβολή τους στη διατήρηση των περιφερειακών ισορροπιών ισχύος, την ενίσχυση των αμυντικών τους δυνατοτήτων και την ευθυγράμμισή τους με τις στρατηγικές προτεραιότητες της Ουάσιγκτον.

Υπό αυτό το πρίσμα, η Ελλάδα έχει ήδη προβεί σε κινήσεις που την κατατάσσουν στους συμμάχους που αναλαμβάνουν ουσιαστικό βάρος ασφάλειας, ιδίως μέσω της αύξησης των αμυντικών δαπανών, της φιλοξενίας κρίσιμων στρατιωτικών υποδομών και της ενίσχυσης της διαλειτουργικότητας με τις αμερικανικές και συμμαχικές δυνάμεις.

Ταυτόχρονα, η αμερικανική στρατηγική λειτουργεί και ως σαφές οδικός χάρτης για τα επόμενα βήματα της Ελλάδας.

Δηλαδή την βαθύτερη σύνδεση της άμυνας, της τεχνολογίας και της βιομηχανικής βάσης, τον ενεργό ρόλο στην ασφάλεια των εφοδιαστικών αλυσίδων και την μεγαλύτερη ανάληψη περιφερειακών ευθυνών.

Υπό αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα μπορεί να αναδειχθεί σε πυλώνα σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, σε κόμβο ενέργειας και logistics και σε αξιόπιστο εταίρο που δεν ζητά απλώς εγγυήσεις ασφαλείας, αλλά συμβάλλει έμπρακτα στη διαμόρφωση της περιφερειακής ασφάλειας.

Πρόκειται για στρατηγική επιλογή που ενισχύει τη διαπραγματευτική ισχύ της χώρας και όχι για ιδεολογική και θεσμική ευθυγράμμιση.

Κοντολογίς, σε ένα κόσμο λιγότερο θεσμικό, περισσότερο ανταγωνιστικό και σαφώς πιο επικίνδυνο, η πρόκληση για την Ελλάδα δεν είναι να κρίνει τις εξελίξεις ηθικά και θεσμικά, αλλά να τις αξιολογεί και κατανοεί στρατηγικά.

Η μετάβαση σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί το δίκαιο του ισχυρού δεν είναι επιλογή της Ελλάδας.

Είναι όμως, στρατηγική επιλογή της αν θα προσαρμοστεί έγκαιρα ή αν θα αιφνιδιαστεί.

Σε αυτή τη νέα εποχή, η ασφάλεια δεν εξασφαλίζεται με ευχολόγια και ηθικολογίες, αλλά με στρατηγικό ρεαλισμό, συνέπεια και ισχύ.

Το κόστος της μη προσαρμογής μπορεί να αποδειχθεί πολύ μεγαλύτερο από το κόστος της έγκαιρης δράσης.

Το άρθρο Η Ελλάδα σε ένα κόσμο που κυριαρχεί το δίκαιο του ισχυρού εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Κείμενο (όπως το έγραψε ο περιφερειάρχης):

«Στην Αργεντινή η τιμή της φέτας είναι 60.000 πέσος το κιλό. Δηλαδή 30 ευρώ το κιλό. Ο μισθός είναι 600 ευρώ. Πιστεύει κάποιος νοήμων ότι μπορεί να αγοραστεί φέτα με τόσα χρήματα; Ρε τι λέτε στον κόσμο;»

Το άρθρο Κουρέτας για Mercosur: «Ποιος μπορεί να αγοράσει φέτα με 30 ευρώ το κιλό στην Αργεντινή;» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Στην παρούσα έρευνα εκτιμάται η ψήφος των δύο αυτών κομμάτων μαζί με τα υπάρχοντα κόμματα, λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία των 11 τελευταίων μέχρι σήμερα δημοσκοπήσεων (Alco, Gpo, Interview, Opinion Poll, Marc, Metron Analysis, Mrb, Palmos Analysis, Prorata, Pulse και Real Poll), όπως την πρόθεση ψήφου, τις μετακινήσεις ψηφοφόρων, το πόσο πιθανό θα ψηφίζονταν από τους πολίτες τα δύο δυνητικά κόμματα, κλπ.

Η αναγωγή των αναποφάσιστων δεν έγινε αναλογικά, αλλά με το δοκιμασμένο με επιτυχία 95% σε εκλογές ξένων χωρών, μαθηματικό μου μοντέλο.

Τα αποτελέσματα της έρευνας απεικονίζονται στον παρακάτω πίνακα, σύμφωνα με τον οποίο:

• Η Νέα Δημοκρατία προηγείται με 25,5% και ακολουθούν το κόμμα Καρυστιανού (12,1%), το ΠΑΣΟΚ (11,5%), το κόμμα Τσίπρα (9,5%), το ΚΚΕ (6,7%), η Φωνή Λογικής (6,2%), η Ελληνική Λύση (6,1%), η Πλεύση Ελευθερίας (5,5%), ο ΣΥΡΙΖΑ (2,8%), το Μερα25 (2,6%), το Κίνημα Δημοκρατίας (2,2%), η Νίκη (1,8%), η Νέα Αριστερά (1,6%), οι Σπαρτιάτες (1,1%) και το άλλο Κόμμα (4,6%).

Δίνεται και αναμένεται να δοθεί μάχη για την πέμπτη θέση μεταξύ ΚΚΕ, Φωνής Λογικής, Ελληνικής Λύσης

Ο Νίκος Καρδούλας είναι Τοπογράφος Μηχανικός του Ε.Μ.Π., MSc στην Αγγλία, πρώην καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Στατιστικολόγος, Πολιτικός Αναλυτής, Συνταγματάρχης ε.α. και υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ το 2023 στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας

Το άρθρο Πολιτικός σεισμός: Το μοντέλο Καρδούλα δείχνει τον χάρτη εξουσίας αν είχαμε εκλογές σήμερα εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Μέσα από συγκεκριμένα στοιχεία και παραδείγματα, εξηγεί γιατί απαιτείται μεγάλη προσοχή στην ερμηνεία της συμφωνίας, αλλά και γιατί απουσίασε ο δημόσιος διάλογος στη χώρα.

Το κείμενο του Δημήτρη Κουρέτα, όπως το ανάρτησε στο Facebook:

Θα έπρεπε η Ελλάδα να ψηφίσει θετικά στην mercosur η όχι; Την συμφέρει ; Για να δούμε .

Οι χώρες της Νοτίου Αμερικής και κυρίως Βραζιλία και Αργεντινή έχουν το μισό κατά κεφαλή εισόδημα από ότι εμείς . Άρα είναι σαφώς πιο φτωχές από μας . Όσον αφορά αποκλειστικά την Ελλάδα , η χώρα μας εισάγει αγροτικά προϊόντα αξίας σχεδόν 500 εκατομμύρια ευρώ και εξάγει  μόνο 34 εκατομμύρια ευρώ.

Με την συμφωνία μπορεί να προστατεύει τα ποπ προϊόντα μας αλλά για σκεφτείτε πόσο εύκολο είναι να πουλήσει κάποιος ιδιαίτερα προϊόντα όταν αυτός που θα του  πουλήσει   είναι φτωχός .

Και αυτός ο φτωχός θα μπορέσει να εισάγει σε μας φτηνότερα αρκετά προϊόντα όπως ρύζι, κρέας, κοτόπουλο, ζάχαρι,  ρύζι .

Άρα με την συμφωνία θα πιεστουν οι τιμές αρκετών προϊόντων προς τα κάτω μέσα στην Ελλάδα  και θα κάνει την επιβίωση αρκετών αγροτων ακόμη πιο δυσκολη .

Ένα παράδειγμα . Η Ελλάδα παράγει περίπου 22000 τόνους μέλι το οποίο καταναλώνεται σχεδόν όλο μεσα στη χώρα . Τώρα θα έρθουν από την mercosur άλλοι 45.000 τόνοι μέλι . Όχι όλοι στην Ελλάδα αλλά βλέπουμε ότι θα πιεστεί πολύ η επιβίωση ορισμένων κλάδων .

Άρα δεν χρειάζεται θρίαμβο λόγια ότι θα σωθούμε εξάγοντας στις χώρες αυτές . Έτσι και αλλιώς από τα 14 δις ευρώ εξαγωγές τροφίμων μόνο 34 εξάγουμε εκεί.

Θέλει πολλή προσοχή στην ερμηνεία της συμφωνίας γιατί μπορεί να μας δυσκολέψει πολύ .

Και επίσης θα έπρεπε να έχει γίνει δημόσια συζήτηση στη χώρα κάτι που δεν έγινε .

Το άρθρο Mercosur: Συμφέρει τελικά την Ελλάδα ή απειλεί την αγροτική παραγωγή; Η παρέμβαση Κουρέτα εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ενώ ο μισθός των Ελλήνων πολιτών είναι τρίτος από το τέλος (25ος) μεταξύ των 27 χωρών της ΕΕ, ο μισθός των Ελλήνων βουλευτών είναι 17ος σύμφωνα με την αγοραστική δύναμη και 15ος ονομαστικά και ο κάθε Έλληνας βουλευτής κοστίζει στο Ελληνικό Κράτος 20.000 € περίπου το μήνα.

Στην παρούσα έρευνα προτείνεται η κατάργηση της ταχυδρομικής και της τηλεφωνικής ατέλειας των βουλευτών, η επιστροφή των αποσπασμένων στους βουλευτές υπαλλήλων στις κανονικές δουλειές τους, η επάνδρωση και συντήρηση των βουλευτικών γραφείων στις εκλογικές περιφέρειες με ίδια έξοδα των βουλευτών, να υπάρξει ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού, να προβλέπεται μέγιστη διάρκεια κοινοβουλευτικής θητείας η οκταετία και η Βουλή να δημοσιεύει κάθε χρόνο εκτός από πόθεν έσχες των βουλευτών, την περιουσιακή τους κατάσταση πριν εισέλθουν στη Βουλή.

Το PoliticalSalaries.com είναι ένα μη κερδοσκοπικό εργαλείο ανοιχτών δεδομένων που συλλέγει και συγκρίνει τους μισθούς πολιτικών (βουλευτών και αρχηγών κρατών) σε όλο τον κόσμο (162 χώρες), με σκοπό να βελτιώσει τη διαφάνεια της πολιτικής και των πολιτικών μισθών και να βοηθήσει τους ανθρώπους να μάθουν πόσο πληρώνονται οι πολιτικοί τους.

Ιδρύθηκε το 2022 από τον δημοσιογράφο William Summers, στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, ο οποίος προηγουμένως ήταν επικεφαλής δημοσιογράφος ελέγχου γεγονότων στο Australian Associated Press και δεν συνδέεται με κανένα άλλο άτομο ή οργανισμό. Ο δημοσιογράφος αναφέρει ότι εάν το συγκεκριμένο εργαλείο αποκομίσει ποτέ κέρδος, αυτό θα δωρηθεί 100% στο αυστραλιανό φιλανθρωπικό ίδρυμα για παιδιά Berry Street.

Τα δεδομένα των μισθών των πολιτικών προέρχονται από τις πιο αξιόπιστες δημόσιες πηγές και κυρίως από τα αρμόδια εθνικά κοινοβούλια, άλλες κυβερνητικές πηγές και άρθρα των μέσων ενημέρωσης, μπορούν να αναδημοσιευτούν δωρεάν για μη εμπορικούς σκοπούς και σκοπούς ρεπορτάζ, με την κατάλληλη αναφορά στο PoliticalSalaries.com και ενημερώνονται τακτικά, τουλάχιστον μία φορά το χρόνο.

Οι μισθοί που αναφέρονται στο PoliticalSalaries.com είναι μόνο οι ετήσιοι ακαθάριστοι βασικοί μισθοί, χωρίς να περιλαμβάνονται τα διάφορα πολιτικά έξοδα και επιδόματα, τα οποία διαφέρουν σημαντικά από χώρα σε χώρα.

Μισθοί βουλευτών στην ΕΕ

Λαμβάνοντας δεδομένα από το PoliticalSalaries.com και από τη βάση δεδομένων Ameco της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, συντάχθηκε ο παρακάτω Πίνακας 1, όπου απεικονίζονται οι ακαθάριστοι ετήσιοι ονομαστικοί βασικοί μισθοί των βουλευτών χωρίς πολιτικά έξοδα και επιδόματα, η αγοραστική δύναμη των μισθών όλων των πολιτών σε κάθε χώρα το 1ο ενιάμηνο του 2025 και για πιο δίκαιη σύγκριση των μισθών των βουλευτών, οι ακαθάριστοι ετήσιοι βασικοί μισθοί χωρίς πολιτικά έξοδα και επιδόματα σύμφωνα με την αγοραστική δύναμη μισθών, στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από τον πίνακα συμπεραίνεται:

· Ο ακαθάριστος ετήσιος βασικός μισθός χωρίς πολιτικά έξοδα και επιδόματα των Ελλήνων Βουλευτών (44.109 €), σύμφωνα με την αγοραστική δύναμη μισθών, είναι 17ος στην ΕΕ των 27 χωρών.

· Σύμφωνα με την αγοραστική δύναμη, ο μισθός όλων των άλλων Ελλήνων πολιτών είναι 25ος στην ΕΕ των 27 χωρών.

· Τις υψηλότερες ετήσιες ακαθάριστες αποδοχές σύμφωνα με την αγοραστική δύναμη στο βασικό μισθό στην ΕΕ, έχουν οι βουλευτές του Λουξεμβούργου (261.225 €) και ακολουθούν οι βουλευτές της Ιρλανδίας (247.211 €), της Ολλανδίας (190.996 €), της Γερμανίας (161.168 €) και της Δανίας (153.258 €), ενώ τις χαμηλότερες αποδοχές έχουν οι βουλευτές της Μάλτας (26.588 €), της Βουλγαρίας (28.810 €), της Πολωνίας (29.287 €), της Ουγγαρίας (30.751 €) και της Ρουμανίας (34.895 €).

· Όσον αφορά τους ονομαστικούς μισθούς, ο ετήσιος μεικτός μισθός των Ελλήνων βουλευτών είναι 62.000 € (περιλαμβάνεται μόνο η βουλευτική αποζημίωση), τις υψηλότερες ετήσιες αποδοχές έχουν οι βουλευτές της Γερμανίας (141.998 €), της Ολλανδίας (141.429 €) και της Ιταλίας (125.220 €), ενώ τις χαμηλότερες έχουν οι βουλευτές της Μάλτας (24.254 €), της Πολωνίας (36.195 €) και της Ουγγαρίας (39.959 €).

Μισθοί, επιδόματα και προνόμια Ελλήνων βουλευτών

Σύμφωνα με τον πίνακα 2, ο ακαθάριστος μηνιαίος μισθός των Ελλήνων βουλευτών είναι 5.135 €. Για τους βουλευτές προβλέπονται και δαπάνες οργάνωσης γραφείου που ξεκινούν από τα 665 € και μπορούν να φτάσουν έως και τα 831 €, δαπάνες για ταχυδρομικά τέλη 909 €, έξοδα κίνησης από 291 € έως 648 € και δικαιούνται αποζημίωση 75 € ανά συνεδρίαση κοινοβουλευτικών επιτροπών. Συνήθως σε κάθε διαρκή επιτροπή έρχονται περίπου ένα με δύο νομοσχέδια τη βδομάδα, οπότε οι έμμισθες συνεδριάσεις είναι περίπου 4 με 8 το μήνα και η αντίστοιχη μηνιαία αποζημίωση για κάθε βουλευτή είναι περίπου από 300 € έως 600 € το μήνα.

Σύμφωνα με τον πίνακα 3 το καθαρό εισόδημα ενός Έλληνα βουλευτή της Αθήνας είναι 4.787 €. Ο βουλευτής καταβάλλει μηνιαίως για φόρους 530 €, για τον ΕΦΚΑ 640 €, για την υποχρεωτική εισφορά υπέρ κόμματος 770 € και για άλλες κρατήσεις 273 €. Οι κρατήσεις υπέρ κόμματος διαφέρουν ανάλογα με τις κεντρικές αποφάσεις των ηγεσιών και φτάνουν έως το 20% της βουλευτικής αποζημίωσης.

Για τους βουλευτές της ΝΔ η κράτηση ανέρχεται σε 770 € τον μήνα (15%), του ΠΑΣΟΚ 868 € (17%), του ΣΥΡΙΖΑ σε 1.027 € (20%), της Ελληνικής Λύσης σε 1.000 € (19,5%), ενώ οι βουλευτές του ΚΚΕ καταθέτουν στο κόμμα όλες τις παροχές που τους δίνει η Βουλή και για την προσωπική τους διαβίωσή τους το ΚΚΕ τούς χορηγεί μια μικρή μηνιαία αποζημίωση.

Σύμφωνα με τον πίνακα 4 οι υπόλοιπες παροχές και προνόμια των Ελλήνων βουλευτών είναι:

· Οι βουλευτές της επαρχίας παίρνουν προσωπικά γραφεία πλήρως εξοπλισμένα σε ένα από τα τρία ακίνητα που μισθώνει η Βουλή πέριξ του κεντρικού Μεγάρου, καταβάλλοντας περίπου 3,5 εκατομμύρια € το χρόνο. Πέραν αυτών, η Βουλή καλύπτει και ένα σημαντικό μέρος των λειτουργικών δαπανών (αναλώσιμα, ενοίκιο, λογαριασμοί ΔΕΚΟ κ.ά.) των πολιτικών γραφείων που διατηρούν οι βουλευτές στις εκλογικές τους περιφέρειες (δαπάνες οργάνωσης γραφείου).

· Οι βουλευτές των περιφερειών που διαθέτουν αεροδρόμια (Έβρου, Ζακύνθου, Ηρακλείου, Θεσσαλονίκης, Καβάλας, Κέρκυρας, Κεφαλληνίας, Κοζάνης, Λέσβου, Σάμου, Χανίων, Χίου), εκτός από τα 291 € το μήνα που παίρνουν για έξοδα κίνησης, παίρνουν επιπλέον 52 δωρεάν αεροπορικά εισιτήρια μετ’ επιστροφής το χρόνο, ενώ στους υπόλοιπους βουλευτές καλύπτονται πλήρως τα έξοδα των διοδίων.

· Η Βουλή καλύπτει και τα έξοδα διαμονής για όλους τους βουλευτές που δεν έχουν δική τους κατοικία στην πρωτεύουσα ή στις εκλογικές τους περιφέρειες. Το ποσό ανέρχεται μέχρι 1.000 € το μήνα, στην περίπτωση που ο βουλευτής επιλέξει να μισθώσει διαμέρισμα ή έως 1.200 € το μήνα στην περίπτωση που επιλέξει να μείνει σε ξενοδοχείο.

· Η Βουλή καταβάλλει άλλα 2,7 εκατομμύρια € το χρόνο για τη μίσθωση του στόλου των βουλευτικών αυτοκινήτων Ι.Χ. Οι βουλευτές Επικρατείας και του Λεκανοπεδίου Αττικής, πλην εκείνων της Ανατολικής και Δυτικής Αττικής, δικαιούνται Ι.Χ. έως 1.600 κ.ε. με μηνιαίο μίσθωμα έως το ποσό των 450 €, ενώ οι υπόλοιποι μπορούν να επιλέξουν Ι.Χ. έως 1.800 κ.ε. και έως του ποσού των 765 € τον μήνα. Τα τελευταία χρόνια παρέχεται και η επιλογή των ηλεκτροκίνητων Ι.Χ. προς όλους τους βουλευτές, με το μηνιαίο μίσθωμα να πηγαίνει στα 765 €.

· Οι βουλευτές δικαιούνται μέχρι 8 σταθερές τηλεφωνικές συνδέσεις ατελώς με δωρεάν πάγιο έως 413 € το μήνα ή 4.956 € το χρόνο καθώς και δωρεάν βουλευτικό κινητό τηλέφωνο με πάγιο έως 117 € το μήνα ή 1.404 € το χρόνο. Το σύνολο της τηλεφωνικής ατέλειας είναι 530 € το μήνα.

· Κάθε βουλευτής έχει δικαίωμα να επιλέξει μέχρι δύο επιστημονικούς συνεργάτες – μετακλητούς, το μισθό των οποίων καλύπτει η Βουλή (περίπου 1.500 € μεικτός μισθός το μήνα για κάθε μετακλητό) και οι οποίοι πρέπει είναι κάτοχοι πανεπιστημιακού τίτλου σπουδών, να διαθέτουν μεταπτυχιακό τίτλο και πιστοποιημένη γνώση αγγλικών.

· Κάθε βουλευτής δικαιούται είτε έναν αστυνομικό και τρεις αποσπασμένους υπαλλήλους του Δημοσίου, είτε δύο αστυνομικούς και δύο αποσπασμένους υπαλλήλους, το μεικτό κόστος των οποίων είναι περίπου 8.000 € το μήνα για το Ελληνικό Κράτος.

· Όλοι οι βουλευτές έχουν τη δυνατότητα να αιτηθούν και να λάβουν άτοκα δάνεια έως και 15.000 €.

· Όσοι βουλευτές έχουν εκλεγεί πριν από τις 12/11/2012 δικαιούνται βουλευτική σύνταξη και καταβάλλουν μηνιαίως για τον κλάδο σύνταξης Δημοσίου 6,67% επί της βουλευτικής αποζημίωσης και 2,55% για την υγειονομική περίθαλψη, ενώ όσοι εξελέγησαν μετά τις 12/11/2012 ασφαλίζονται υποχρεωτικά στους φορείς που ανήκαν προτού αποκτήσουν τη βουλευτική ιδιότητα.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, από τον Κρατικό Προϋπολογισμό και τη Βουλή δαπανώνται περίπου 20.000 € το μήνα μεικτά για κάθε έναν βουλευτή, χωρίς να συνυπολογίζονται τα αεροπορικά εισιτήρια (7.000 € για βασικό μισθό, 3.000 € για 2 μετακλητούς, 8.000 € για 4 αποσπασμένους, 1.700 € για αυτοκίνητο και ενοίκιο σπιτιού και 450 € περίπου για επιτροπές Βουλής) ή 240.000 € το χρόνο. Για τους 300 βουλευτές της Βουλής δαπανώνται περίπου 72 εκατομμύρια € το χρόνο.

Σκέψεις και Προτάσεις

Στη εποχή της τεχνολογίας και της ψηφιακής επανάστασης που ζούμε, οι βουλευτές μπορούν να επικοινωνούν με τους ψηφοφόρους τους ηλεκτρονικά δωρεάν, δεν στέλνουν πια γράμματα ή ευχετήριες κάρτες και η μόνη φορά που επικοινωνούν με το ταχυδρομείο είναι οι εκλογές, όπου στέλνουν στους ψηφοφόρους τους διαφημιστικά φυλλάδια. Για πιο λόγο λοιπόν να υπάρχει ταχυδρομική ατέλεια 909 € το μήνα για κάθε βουλευτή;

Στη σημερινή επίσης εποχή, η σταθερή και κινητή τηλεφωνία είναι πολύ φθηνές για απεριόριστες κλήσεις, internet και μηνύματα. Για πιο λόγο λοιπόν να υπάρχει τηλεφωνική ατέλεια 530 € το μήνα για κάθε βουλευτή, όταν οι Έλληνες πολίτες πληρώνουν από 40 € έως 50 € το μήνα για τις εν λόγω υπηρεσίες;

Τα καθήκοντα των βουλευτών περιλαμβάνουν τη συμμετοχή στη νομοθετική διαδικασία (ψήφιση νόμων, προϋπολογισμού), τον κοινοβουλευτικό έλεγχο της κυβέρνησης (ερωτήσεις, επερωτήσεις, αναφορές, προτάσεις νόμων, αιτήσεις για κατάθεση εγγράφων και ψηφίσματα εμπιστοσύνης ή δυσπιστίας), την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, την αναθεώρηση του Συντάγματος και την εκπροσώπηση των πολιτών, ενεργώντας με αμεροληψία και υπακούοντας στο Σύνταγμα και τους νόμους.

Οι βουλευτές δικαιούνται γραφείο εντός του κτιρίου της Βουλής ή πέριξ αυτού, ώστε να ασκούν τα κοινοβουλευτικά τους καθήκοντα και βουλευτικό γραφείο στην εκλογική τους περιφέρεια, τα οποία προβλέπονται από τον κανονισμό της Βουλής και διοικητικές αποφάσεις και όχι από το Σύνταγμα.

Τα βουλευτικά γραφεία στην εκλογική περιφέρεια αποσκοπούν στη διασφάλιση της ουσιαστικής άσκησης της αντιπροσωπευτικής εντολής, ιδίως μέσω της διαρκούς και απρόσκοπτης επικοινωνίας του βουλευτή με το εκλογικό σώμα, της συλλογής και επεξεργασίας τοπικών αιτημάτων και της θεσμικής μεταφοράς αυτών στο Κοινοβούλιο στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου και της νομοθετικής λειτουργίας.

Πουθενά δεν προβλέπεται η ρουσφετολογία στα καθήκοντα των βουλευτών. Τόσο από προσωπική εμπειρία, όσο και από δημοσιεύματα στα ΜΜΕ, το 90% των ψηφοφόρων που επισκέπτονται τα γραφεία των βουλευτών στην εκλογική τους περιφέρεια ζητούν ρουσφέτια, εις βάρος των άλλων πολιτών και με αυτά ασχολούνται κυρίως οι αποσπασμένοι και μετακλητοί υπάλληλοι. Ο θεσμικός όμως ρόλος των βουλευτών δεν είναι αυτός, αλλά να μεταφέρουν τα αιτήματα της τοπικής κοινωνίας στη Βουλή.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα περίπου το 40% έως το 50% από το χρόνο των δύο βουλευτικών γραφείων (Βουλή και εκλογική περιφέρεια) αφιερώνεται σε ρουσφέτια, το 30% έως 40% για νομοθετική και πολιτική εργασία και το 10% έως 20% για διοργάνωση εκδηλώσεων.

Κατόπιν των παραπάνω προτείνεται:

· Να καταργηθούν η ταχυδρομική και η τηλεφωνική ατέλεια των βουλευτών.

· Να προβλέπονται για τους βουλευτές μόνο οι δύο επιστημονικοί συνεργάτες, οι οποίοι θα είναι στα γραφεία των βουλευτών στη Βουλή και οι αποσπασμένοι υπάλληλοι (δημόσιοι και αστυνομικοί) να γυρίσουν στις κανονικές δουλειές τους.

· Εάν επιθυμούν οι βουλευτές να διατηρούν γραφεία εκτός από τη Βουλή και στις εκλογικές τους περιφέρειες, θα πρέπει να τα επανδρώνουν και να τα συντηρούν με δικά τους έξοδα. Για τη γραμματειακή υποστήριξη, τον οδηγό-συνοδό και την ασφάλειά τους, θα μπορούν να προσλαμβάνουν με ίδια έξοδα άτομα από τον ιδιωτικό τομέα (γραμματείς, οδηγούς-συνοδούς και εταιρείες security με οπλοφορία για VIP πρόσωπα).Τα αιτήματα δε της τοπικής κοινωνίας, μπορούν να μεταφέρονται σήμερα και από τους τοπικούς συλλόγους, σωματεία, συνδικάτα και ενώσεις, μέσω των αντίστοιχων κεντρικών τους στην πρωτεύουσα, στα αρμόδια Υπουργεία και στη Βουλή.

· Για να περιορισθούν τα ρουσφέτια, η διαφθορά και η διαπλοκή, θα πρέπει να υπάρξει ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού, όλοι οι υπουργοί να είναι εξωκοινοβουλευτικοί και να προβλέπεται μέγιστη διάρκεια κοινοβουλευτικής θητείας η οκταετία.

· Εάν θέλουμε διαφάνεια παντού, η Βουλή θα πρέπει να δημοσιεύει κάθε χρόνο εκτός από πόθεν έσχες των βουλευτών, την περιουσιακή τους κατάσταση πριν εισέλθουν στη Βουλή και πόσα χρόνια είναι βουλευτές. Επίσης η Βουλή πρέπει να δώσει στη δημοσιότητα από το 1975 και μετά (μεταπολίτευση), την περιουσιακή κατάσταση όλων των βουλευτών προτού εισέλθουν στη Βουλή και τη σημερινή περιουσιακή κατάσταση όσων είναι ακόμα και όσων δεν είναι σήμερα βουλευτές.

Συμπεράσματα

Ο αρχαίος τραγικός ποιητής του 5ου π.Χ. αιώνα Αγάθωνας είπε: «Ο άρχοντας πρέπει να θυμάται τρία πράγματα, πρώτον ότι κυβερνά ανθρώπους, δεύτερον ότι κυβερνά σύμφωνα με τους νόμους και τρίτον ότι δεν κυβερνά για πάντα».

Οι άρχοντες λοιπόν της χώρας, οι βουλευτές, θα πρέπει οι ίδιοι να αποτελούν παράδειγμα για τους υπόλοιπους πολίτες και θα πρέπει να ασχολούνται αποκλειστικά με το κοινοβουλευτικό τους έργο και να αξιολογούνται από αυτό.

Εάν θέλουμε να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο μέλλον, θα πρέπει να περιορίσουμε τη ρουσφετολογία, τη διαφθορά και τη διαπλοκή, κάνοντας τις απαραίτητες θεσμικές αλλαγές.

Ο Νίκος Καρδούλας είναι Τοπογράφος Μηχανικός του Ε.Μ.Π., MSc στην Αγγλία, πρώην καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Στατιστικολόγος, Πολιτικός Αναλυτής, Συνταγματάρχης ε.α. και υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ το 2023 στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας

Το άρθρο Καρδούλας: Προνομιούχοι οι ‘Ελληνες βουλευτές, ουραγοί οι πολίτες στην ΕΕ εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η πρωτοφανής έκρηξη του αγροτικού και κτηνοτροφικού κόσμου, τόσο σε μαζικότητα όσο και σε πανελλαδικότητα και μαχητικότητα, έχει ένα κυρίαρχο αίτιο και αυτό δεν είναι άλλο από την επιβίωση του ίδιου του κλάδου ο οποίος οδηγείται στο ξεκλήρισμα. Οι αγρότες έβγαλαν τα τρακτέρ τους από άκρη σε άκρη σε ολόκληρη την χώρα σαν ύστατη προσπάθεια ανακοπής μιας πορείας που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον αφανισμό τους.

Τα τελευταία χρονιά ο αγροτοκτηνοτροφικός πληθυσμός έρχεται αντιμέτωπος με μια τεράστια αντίφαση μεταξύ της τιμής πώλησης των αγροτικών προϊόντων που παράγει και της τελικής τιμής του προϊόντος για τον καταναλωτή.

Η αντίθεση αυτή αποτελεί δομικό στοιχείο του καπιταλιστικού συστήματος, ευνοεί τους μεσάζοντες και τις μεγάλες αγροτοδιατροφικές επιχειρήσεις και έχει δημιουργηθεί μεθοδικά βήμα το βήμα επί σειράς κυβερνήσεων, με απώτερο σκοπό να προχωρήσει η καπιταλιστική αναδιάρθρωση στον χώρο του πρωτογενή τομέα πετώντας εκτός κλάδου τους μικρομεσαίους αγρότες και κτηνοτρόφους οι οποίοι δεν μπορούν να ακολουθήσουν το μοντέλο της αναδιαρθρωμένης παραγωγής της κεντρικής Ευρώπης.

Τα τελευταία 40 χρόνια η Ελλάδα ακολουθώντας τις επιταγές της ΕΕ και των ντόπιων αγροδιατροφικών βιομηχάνων, μέσα από την ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) κατάφερε να μετατραπεί από χώρα με θετικό εμπορικό ισοζύγιο σε ό,τι αφορά τα αγροτικά προϊόντα, σε μια χώρα που για να μπορέσει να καλύψει τις διατροφικές ανάγκες της εξαρτάται όλο και περισσότερο από τις εισαγωγές αγροτικών προϊόντων.

Συνέπειες της υιοθέτησης αυτής της πολιτικής ήταν η όξυνση της κοινωνικής-ταξικής πόλωσης στον αγροτικό τομέα, που εκφράζεται απ’ τη μια μεριά με τη συγκέντρωση της γης και του ζωικού κεφαλαίου με άμεσο και έμμεσο τρόπο (ενοικίαση) και του πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια μεγαλοαγροτών και αγροτικών επιχειρήσεων, ενώ απ’ την άλλη χιλιάδες μικρομεσαίοι αγρότες, λόγω αυτής της πολιτικής και σε συνδυασμό με την αύξηση του κόστους παραγωγής (αύξηση της τιμής του αγροτικού πετρελαίου, του αγροτικού ηλεκτρικού ρεύματος, των τιμών των φυτοπροστατευτικών προϊόντων, των λιπασμάτων, των σπόρων, των μηχανημάτων, των κτηνιατρικών φαρμάκων, των ζωοτροφών, την αύξηση και αλλαγή του τρόπου φορολόγησης από το 2014 αλλά και το κόστος των εργατικών ως απότοκο του καλπάζοντος πληθωρισμού), ωθούνται στην εγκατάλειψη της αγροτοκτηνοτροφικής δραστηριότητας.

Στην αύξηση του κόστους παραγωγής έρχονται να προστεθούν οι ζημιές από τα όλο και πιο συνήθη ακραία καιρικά φαινόμενα, οι ασθένειες όπως η ευλογία η οποία δείχνει την γύμνια του κράτους όσον αφορά την υποστελέχωση των κτηνιατρικών υπηρεσιών και εργαστηρίων με επαρκές κτηνιατρικό και βοηθητικό προσωπικό, αλλά και οι τράπεζες που ρουφάνε κέρδη και από την αγροτική παραγωγή των μικρομεσαίων, συμβάλλοντας στη δημιουργία περιβάλλοντος απόγνωσης.

Στις παραπάνω παθογένειες το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν το κερασάκι στην τούρτα το οποίο ήρθε να μας καταδείξει με πολύ σαφή τρόπο, ότι τελικά λεφτά για την στήριξη του πρωτογενή τομέα υπήρχαν αλλά πηγαίναν στην στήριξη του κομματικού μηχανισμού της Νέας Δημοκρατίας και όχι στην στήριξη της αγροτικής παραγωγής και της κτηνοτροφίας. Ούτως η άλλως ο ρόλος της ΕΕ είναι τόσο βαθιά ταξικός που έχει θεσμοθετήσει έτσι ώστε να λαμβάνουν το 80% των

επιδοτήσεων οι μεγαλοαγρότες και οι μεγαλοεπιχειρηματίες του αγροτοδιατροφικού τομέα καθώς και οι ημέτεροι της κυβέρνησης όπως φάνηκε μέσω του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Οι Ευρωπαϊκές χώρες με το πρόγραμμα Rearm Europe θα δαπανήσουν 800 δισ. ευρώ μέχρι το 2030 για εξοπλισμούς, με τα 28 δις από αυτά να αναλογούν στην Ελλάδα. Ο κρατικός προϋπολογισμός του 2026 προβλέπει νέα κέρδη για το κεφάλαιο, αυξημένη φορολογία, μειωμένες κοινωνικές δαπάνες, εκτόξευση των αμυντικών εξοπλισμών πλήρως προσαρμοσμένος στο πρόγραμμα Rearm Europe.

Οι πολεμικοί προϋπολογισμοί του Rearm Europe και οι προτάσεις για την περίοδο 2028-2034 περικόπτουν από την γεωργία και την κτηνοτροφία 300 εκατομμύρια ευρώ προς όφελος της πολεμικής βιομηχανίας όπως επιτάσσουν οι προσταγές του Ευρωατλαντικου άξονα υπηρετώντας τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ και των Ελλήνων επιχειρηματιών που μεταφέρουν δραστηριότητες στα εξοπλιστικά πεδία και μάλιστα και σε συνεργασία με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ. Ο σύγχρονος καπιταλισμός και η επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού οδηγούν στην καταστροφή του λεγόμενου Κράτους Πρόνοιας, δηλαδή των κοινωνικών κατακτήσεων για στοιχειώδη προστασία από τις φυσικές καταστροφές και τις ασθένειες.

Στην ίδια κατεύθυνση των ΕυρωΝΑΤΟικων συμφερόντων του ιμπεριαλιστικού άξονα ΗΠΑ – ΕΕ οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας από το 2014 έχουν αποκόψει μια τεράστια αγορά διάθεσης των Ελληνικών αγροτικών προϊόντων. Μια απόφαση που υπηρέτησαν όλες οι κυβερνήσεις από το 2014 και μετά και η οποία φέρει κύρια ευθύνη για την στασιμότητα των τιμών των αγροτικών προϊόντων την στιγμή που τα έξοδα παράγωγης έχουν εκτιναχθεί την τελευταία δεκαετία οδηγώντας πλήθος μικρομεσαίων αγροτών και κτηνοτρόφων να εγκαταλείψουν τις περιουσίες τους, με την επαρχία να ερημώνει.

Το ξεκλήρισμα του αγροτικού κλάδου δεν είναι εγχώριο φαινόμενο, αλλά κόντρα στην ρητορική των λιβελλογράφων της κυβέρνησης για τα “καθιερωμένα” χειμερινά μπλόκα των αγροτών, παρατηρούνται μαζικές κινητοποιήσεις σε πολλές χώρες της Ευρώπης όπως στη Γαλλία, την Ιταλία και το Βέλγιο, με μεγάλη ένταση και συμμετοχή. Η σπίθα που πυροδότησε τις κινητοποιήσεις ήταν η προσπάθεια υπογραφής της συμφωνίας ΕΕ-Mercosur η οποία ανοίγει την ευρωπαϊκή αγορά, μεταξύ άλλων, στα φθηνά αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα από χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Είναι προφανές πως παράλληλα με την εντατικοποίηση της αγροτικής παραγωγής, την τάση για συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του φυτικού και ζωικού κεφαλαίου, υπάρχει συνειδητή επιλογή καταστροφής εκείνων των παραγωγικών δυνάμεων οι οποίες δεν έχουν περιθώρια να αναδιαρθρωθούν και εισαγωγής των αντίστοιχων αγροτικών προϊόντων από κοινωνικούς σχηματισμούς με δυνατότητα παραγωγής με εξαιρετικά συμπιεσμένο κόστος.

Στην Ευρώπη η παράγωγη των γεωργοκτηνοτροφικών προϊόντων υπόκειται σε αυστηρούς κανονισμούς για την δραστικές ουσίες των φυτοπροστατευτικών προϊόντων, την προστασία του περιβάλλοντος, στο μισθολόγιο και τα δικαιώματα των εργαζομένων στον πρωτογενή τομέα σε συνδυασμό με την εκτόξευση της τιμής της ενέργειας.

Πρόκειται για κανόνες που αυξάνουν το κόστος παραγωγής, αλλά εγγυώνται υψηλά πρότυπα σε αντίθεση με τα προϊόντα της Mercosur τα οποία παράγονται με πολύ πιο χαμηλές προδιαγραφές, αλλά προσφέρουν πολύ ανταγωνιστικές τιμές για τον παγκόσμιο ανταγωνισμό.

Τα αιτήματα του αγροτικού κόσμου σε Ελλάδα και Ευρώπη είναι δίκαια και επαφίενται στην επιβίωσή τους. Οι κυβερνητικές εξαγγελίες απαντούν επιφανειακά στα αιτήματα επιβίωσης όπως είναι η ακρίβεια στο κόστος παραγωγής, οι χαμηλές τιμές διάθεσης των προϊόντων και οι συνέπειες της κλιματικής κρίσης και προσπαθούν να αποποιηθούν τις ευθύνες τους καταδεικνύοντας την ΕΕ και την ΚΑΠ για τα ανικανοποίητα αιτήματα.

Χαρακτηριστικότερο όλων είναι ο χαρακτηρισμός του αιτήματος των κατώτατων εγγυημένων τιμών, οι οποίες προστατεύουν το αγροτοκτηνοτροφικό εισόδημα και συμβάλλουν στην αξιοπρεπή διαβίωση των εργαζομένων στον πρωτογενή τομέα, ως μαξιμαλιστικό αίτημα που προσκρούει σε βασικούς ευρωπαϊκούς κανόνες και στη λειτουργία της ΚΑΠ. Ταυτόχρονα στην Ιταλία το σκληρό σιτάρι πριμοδοτείται από την Ιταλική Κυβέρνηση με ενισχύσεις τύπου de minimis δείχνοντας με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πως υπάρχουν τρόποι να ξεπεράσει μια κυβέρνηση τους περιορισμούς για τα στρατηγικής σημασίας αγροτικά προϊόντα της και την προστασία των παραγωγών του πρωτογενή τομέα οι οποίοι συνεισφέρουν σημαντικά στο ΑΕΠ της χώρας.

Ο φετινός Δεκέμβρης θα μείνει χαραγμένος από την συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση του αγροτοκτηνοτροφικού κόσμου απέναντι στην ασυδοσία της κυβέρνησης και των πολιτικών της ΕΕ και του κεφαλαίου, οι οποίες κάνουν την καθημερινότητα έναν διαρκή αγώνα για την επιβίωση. Η μαχητική εικόνα των τρακτέρ να έρχονται αντιμέτωπα με τους φραγμούς της αστυνομίας σε Ελλάδα και Ευρώπη, ανάμεσα σε φωτιές και οδοφράγματα, βάζει επιτακτικά το ερώτημα με ποια παραγωγική διαδικασία θα πρέπει να παράγει ο αγροτικός κόσμος και υπό ποιο «κοινωνικό σχέδιο», παίρνοντας σοβαρά τον ίδιο το μετασχηματισμό των παραγωγικών σχέσεων προς μια κοινωνικοποιημένη κατεύθυνση.

Κόντρα στο σημερινό πρότυπο, στο κέντρο της αγροτικής παραγωγής πρέπει να μπουν οι διατροφικές ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας, οι ανάγκες των παραγωγών και η διαλεκτική αρμονική σχέση με τη φύση. Η αλληλεγγύη στον αγώνα των αγροτών και των κτηνοτρόφων συνδέεται άμεσα με την πρόσβαση σε φθηνή και ποιοτική τροφή γι’ αυτό και η κοινωνία συνεχίζει να στηρίζει με συντριπτικά ποσοστά τις κινητοποιήσεις, μέχρι την τελική νίκη.

Τσιφής Κώστας

(Γεωπόνος-Αγρότης, Λάρισα)

Το άρθρο Όταν ο κόσμος εξεγείρεται, πόσο να τον δείρετε – Το αγροτικό πρόβλημα στο προσκήνιο εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.