Οι ερευνητές από τις ΗΠΑ, τη Νέα Ζηλανδία και τη Γκάνα, με επικεφαλής τη Μόλι Ρέιντζ του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση για τον αστεροειδή στο περιοδικό “AGU Advances” της Αμερικανικής Ένωσης Γεωφυσικής, βασίζουν τις εκτιμήσεις τους σε ένα νέο υπολογιστικό μοντέλο, το οποίο τροφοδότησαν με όλα τα διαθέσιμα γεωλογικά και ωκεανογραφικά δεδομένα από περίπου 100 περιοχές της Γης.

Ο αστεροειδής, που ονομάστηκε Τσιξουλούμπ, εκτιμήθηκε ότι είχε διάμετρο 10 έως 14 χιλιομέτρων και προσέκρουσε στον πλανήτη μας με ταχύτητα 12 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Έπεσε στην περιοχή του σημερινού Γιουκατάν στο Μεξικό σε γρανιτικό φλοιό πάνω από τον οποίο υπήρχαν παχιά στρώματα ιζημάτων και ρηχά νερά θάλασσας, ανοίγοντας έναν κρατήρα διαμέτρου περίπου 100 χιλιομέτρων και εκτινάσσοντας τεράστιες ποσότητες πυκνών νεφών σκόνης και αιθάλης στην ατμόσφαιρα.

Η μελέτη μοντελοποίησης συμπέρανε – με βάση τις σχετικές προσομοιώσεις – ότι δυόμισι λεπτά μετά το πλήγμα υψώθηκε από το σημείο πρόσκρουσης ένα πανύψηλο τείχος νερού ύψους 4,5 χιλιομέτρων, το οποίο γρήγορα υποχώρησε. Όμως δέκα λεπτά μετά την πρόσκρουση και σε απόσταση έως 220 χιλιομέτρων ένα κύμα τσουνάμι ύψους 1,5 χιλιομέτρου άρχισε να σαρώνει τον ωκεανό προς όλες τις κατευθύνσεις.

Μία ώρα μετά το χτύπημα από τον αστεροειδή, εκτιμάται ότι το τσουνάμι είχε πια εξαπλωθεί έξω από τον Κόλπο του Μεξικού προς τον Βόρειο Ατλαντικό. Τέσσερις ώρες μετά, τα κύματα, κινούμενα με υποθαλάσσια ταχύτητα 20 εκατοστών το δευτερόλεπτο, είχαν φθάσει στον Ειρηνικό Ωκεανό, ενώ έπειτα από 24 ώρες, έχοντας διασχίσει το μεγαλύτερο μέρος του Ειρηνικού από τα ανατολικά και του Ατλαντικού από τα δυτικά, είχαν πλέον εισέλθει στον Ινδικό Ωκεανό και από τις δύο πλευρές του.

Τελικά, μετά από 48 ώρες, τσουνάμι ύψους πολλών μέτρων είχαν πλήξει τις περισσότερες ακτογραμμές του πλανήτη, πλημμυρίζοντας και διαβρώνοντας τις. Σημειωτέον ότι, όπως εκτιμά το νέο μοντέλο, η σχετικά κλειστή θάλασσα της σημερινής Μεσογείου απέφυγε τις ισχυρότερες συνέπειες του τσουνάμι.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η αρχική ενέργεια του τσουνάμι ήταν 30.000 φορές μεγαλύτερη από την ενέργεια του πολύνεκρου και καταστροφικού τσουνάμι (ενός από τα μεγαλύτερα στη σύγχρονη ιστορία) που προκλήθηκε τον Δεκέμβριο 2004 μετά από υποθαλάσσιο σεισμό στον Ινδικό Ωκεανό, προκαλώντας περισσότερα από 230.000 θύματα

[quads id=4]

πηγή

Το άρθρο Ο μετεωρίτης που εξαφάνισε τους δεινοσαύρους προκάλεσε τσουνάμι ύψους 1.500 μέτρων εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Περνώντας σε λεπτομέρειες, εκατοντάδες Νεοζηλανδοί πλημμύρισαν με αναφορές και ερωτήματα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, περιγράφοντας βουητά, ήχους κρότου, τριξίματα στα αυτιά τους, τρίχες σηκωμένες, θόρυβο από τα παράθυρα των σπιτιών τους και μια φλεγόμενη μπάλα ή μια τεράστια λάμψη φωτός στον ουρανό, την οποία ακολούθησε καπνός αμέσως μετά.

Το περιστατικό συνέβη τις απογευματινές ώρες της Πέμπτης 7 Ιουλίου, με τον μετεωρίτη να εντοπίζεται στον ουρανό πάνω από το Στενό Κουκ, που χωρίζει τα βόρεια και νότια νησιά της Νέας Ζηλανδίας.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε το βίντεο που κατέγραψε η κάμερα που είχε στο ταμπλό του αυτοκινήτου του ένας ντόπιος υδραυλικός.

Η φλεγόμενη μπάλα που φαίνεται στα πλάνα πιστεύεται ότι προκλήθηκε από έναν μικρό μετεωρίτη, πλάτους έως και μερικών μέτρων, ο οποίος χωρίστηκε σε μικρότερα τμήματα όταν εισήλθε στην ατμόσφαιρα, προκαλώντας ηχητική έκρηξη, καθώς εξερράγη με ισχύ περίπου αντίστοιχη με 1.800 τόνους TNT.

Μάλιστα, το ωστικό κύμα που δημιουργήθηκε από τον κατακερματισμένο μετεωρίτη ανιχνεύθηκε από το GeoNet, ένα δίκτυο από σεισμόμετρα που χρησιμοποιείται για την ανίχνευση σεισμών. Παράλληλα, και η έντονη λάμψη φωτός που παράχθηκε από το συμβάν καταγράφηκε και ειδικότερα από δορυφόρους που χρησιμοποιούνται για την ανίχνευση κεραυνών παγκοσμίως.

Ο μετεωρίτης πιθανότατα χωρίστηκε σε κομμάτια πάνω από τον ωκεανό και έτσι τα θραύσματά του είναι σχεδόν αδύνατο να ανακτηθούν.

An interesting signature from the Wellington Radar, at 1:52pm.

This shows a cross-section of the atmosphere, with what may be the smoke trail of the meteor ☄ that passed over the lower North Island.

It’s about the right place and time, and it’s not meteorological. pic.twitter.com/2pY3WqzenT

— MetService (@MetService) July 7, 2022

[quads id=4]

Πηγή

Το άρθρο Σπάνιο εντυπωσιακό βίντεο από μετεωρίτη κατέγραψε με την κάμερα του ένας υδραυλικός στη Νέα Ζηλανδία εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ένα εντυπωσιακά λαμπρό μετέωρο και συγκεκριμένα μια βολίδα, «έπιασαν» και οι κάμερες του ιστότοπου kopaida στις 23:08 το βράδυ της Τρίτης ενώ πολλές αναφορές θέασης της πτώσης υπήρξαν σε Αττική, Αιτωλοακαρνανία, Αρκαδία και άλλες περιοχές.

Τι είναι όμως ο μετεωρίτης, ποια τα χαρακτηριστικά του και σε πόσους τύπους ταξινομείται.

Τι είναι μετεωρίτης

Ο ορισμός των μετεωριτών μπορεί να ειπωθεί ως ένα κομμάτι ενός ουράνιου σώματος που πέφτει στον πλανήτη Γη ή σε οποιοδήποτε άλλο αστέρι. Αυτό συνεπάγεται ότι το βραχώδες σώμα πρέπει να είναι σε θέση να φτάσει στην επιφάνεια ενός αστεριού αφήνοντας πίσω του ένα φωτεινό ίχνος φωτός που ονομάζουμε μετεωρίτη.

Επομένως, οι μετεωρίτες δεν μπορούν μόνο να πέσουν στη γη, αλλά και να φτάσουν σε οποιοδήποτε άλλο αστέρι: Άρης, Αφροδίτη, η επιφάνεια του φεγγαριού, και ούτω καθεξής.

Όσο για τη γη, έχει το δικό της φυσικό φράγμα για να αντισταθεί σε αυτό το φαινόμενο: την ατμόσφαιρα. Αυτό το στρώμα αερίου μπορεί να προκαλέσει το μεγαλύτερο μέρος του διαπλανητικού υλικού που φτάνει στην ατμόσφαιρα να αποσυντεθεί πριν χτυπήσει την επιφάνεια.Το Μεγαλύτεροι μετεωρίτες σπάζουν σε μικρά κομμάτια, μερικά από τα οποία μπορεί να φτάσουν στο έδαφος.

Όταν περνούν, παράγουν τους μετεωρίτες που αναφέραμε νωρίτερα. Όταν αυτές οι σφαίρες εκρήγνυνται στην ατμόσφαιρα, ονομάζονται βολίδες. Οι περισσότεροι μετεωρίτες είναι ανεπαίσθητοι ή μικροσκοπικοί όταν φτάνουν στην επιφάνεια. Ωστόσο, άλλα μπορούν να βρεθούν για περαιτέρω έρευνα και ανάλυση.

Πηγή

η φωτογραφία είναι από την σελίδα Meteology .

Το άρθρο Μετεωρίτης «έσκισε» τον ουρανό της Ελλάδας και έγινε ορατός σε πολλά σημεία της χώρας εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Τα μετέωρα αρχίζουν να πέφτουν αραιά από τις 14 Ιουλίου και πυκνώνουν έως τις 24 Αυγούστου. Η καλύτερη στιγμή για να τις δούμε με γυμνό μάτι είναι κοντά στην ανατολή του ηλίου.

Σύμφωνα με τη NASA, οι Περσείδες προσφέρουν περισσότερα φωτεινά μετέωρα από κάθε άλλη βροχή διαττόντων μέσα στο έτος. Το ρεκόρ τους ήταν το 1993, όταν είχαν καταγραφεί περίπου 300 μετέωρα την ώρα.

Το άρθρο Έρχονται και φέτος οι Περσείδες εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Στόχος της συγκεκριμένης Παγκόσμιας Ημέρας είναι η ευαισθητοποίηση της επιστημονικής κοινότητας, του κοινού, των κυβερνήσεων και των φιλανθρωπικών οργανώσεων, για την απειλή που υφίσταται η Γη από τους αστεροειδείς και η ανάγκη για την προστασία του πλανήτη μας.

Η 30η Ιουνίου επελέγη σε ανάμνηση της «Εκρήξεως της Τουνγκούσκα», που συνέβη στις 30 Ιουνίου 1908 στη Σιβηρία, όταν ένα ουράνιο σώμα (μετεωροειδής ή αστεροειδής) προκάλεσε τη μεγαλύτερη έκρηξη στη σύγχρονη ιστορία. Η ενέργεια που εκλύθηκε από την έκρηξη ήταν χίλιες φορές μεγαλύτερη από αυτή της βόμβας στη Χιροσίμα και κατέστρεψε περίπου μία έκταση 1000 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Οι αστεροειδείς είναι μικρά σώματα σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο, που η μία τους διάσταση είναι μεγαλύτερη από 50 μέτρα (για να διακρίνονται από τους μετεωροειδείς) και μικρότερη από 2.500 χιλιόμετρα (ώστε να διακρίνονται από τους πλανήτες), η δε σύνθεσή τους βασίζεται κυρίως στο πυρίτιο, τον άνθρακα και τον σίδηρο (για να διακρίνονται από τους κομήτες). Θεωρούνται κατάλοιπα από το σχηματισμό του Ηλιακού Συστήματος και υπολογίζονται σε εκατομμύρια.

Στην Ελλάδα διοργανώνονται εκδηλώσεις τόσο στην Αθήνα, όσο και στη Θεσσαλονίκη στις οποίες καθηγητές και φίλοι της αστρονομίας πραγματοποιούν εισηγήσεις στο κοινό, ενώ ακολουθεί συζήτηση με το τελευταίο.

Το άρθρο 30 Ιουνίου, Παγκόσμια ημέρα Αστεροειδών εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.