H Αρχαία Πέλιννα, το  Πελινναίο, πατρίδα του Ιπποκλή, τον οποίο υμνεί ο Πίνδαρος στο δέκατο Πυθιόνικό του, ταυτίστηκε με τα αρχαία λείψανα στη θέση «Παλαιογαρδίκι», βόρεια της σημερινής κοινότητας Πετρόπορου Τρικάλων και φέρει μια μακρά και σπουδαία ιστορία.

Ιδρυτής της ήταν σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση ο Πέλινος, γιος του Οιχαλιέα από την ομηρική πόλη Οιχαλία της χώρας του Ευρύτου, ενώ κατά την αρχαιότητα ανέπτυξε ιδιαίτερες σχέσεις με τη Μακεδονία.

Με μόνιμα εγκατεστημένη στην πόλη μακεδονική φρουρά από τα χρόνια του Φιλίππου Β΄, η Αρχαία Πέλιννα βρέθηκε στο προσκήνιο των πολιτικών εξελίξεων σε όλη τη διάρκεια της μακεδονικής κυριαρχίας στη Θεσσαλία, χάρη στην πιστή φιλομακεδονική πολιτική που ακολούθησε.
Κατά την περίοδο των κλασικών και ελληνιστικών χρόνων η θέση της παλαιάς πόλης μετατράπηκε σε ακρόπολη, και το άστυ επεκτάθηκε στην πεδιάδα και προστατεύτηκε με ισχυρό τείχος. Από την Αρχαία Πέλιννα πέρασε ο Μεγάλος Αλέξανδρος, το 335 π.Χ., για να εισβάλει στη Βοιωτία.

Οι ανασκαφές έφεραν στο φως πολύτιμα ευρήματα που αναδεικνύουν το πολιτισμικό επίπεδο των κατοίκων, την κοινωνική διαστρωμάτωση, την ιδεολογία και τις σχέσεις με την αρχαία Μακεδονία. Ξεχωρίζουν μια αρχαϊκή χάλκινη τεφροδόχος υδρία που εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και τα χρυσά κοσμήματα από τάφο του 2ου μισού του 2ου αι. π.Χ., που βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Βόλου. Η μελέτη των ευρημάτων οδηγεί στο συμπέρασμα πως η Αρχαία Πέλιννα ήταν πολύ σημαντικό κέντρο της Διονυσιακής λατρείας και εκεί τελούνταν βακχικά και ορφικά μυστήρια.

Το άρθρο Το προπύργιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Θεσσαλία εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το μνημείο αυτό, που στέκεται ως φόρος τιμής στον μεγάλο Έλληνα στρατηλάτη, αναδεικνύει την ιστορική του σύνδεση με την περιοχή, η οποία αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα σημεία της εκστρατείας του.

Η αρχιτεκτονική του μνημείου

Το μνημείο καταλαμβάνει μια περιφραγμένη έκταση 80 τετραγωνικών μέτρων, προσφέροντας έναν χώρο ηρεμίας και σεβασμού προς την ιστορία. Είναι υπερυψωμένο, αποπνέοντας επιβλητικότητα, ενώ η αυλή του είναι προσεγμένη και συμβάλλει στην ανάδειξη της κατασκευής.

Τα αετώματα του μνημείου, πλαισιωμένα από κίονες που θυμίζουν τον αρχαιοελληνικό ρυθμό, κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Κάθε αέτωμα είναι διακοσμημένο με παραστάσεις από τις μάχες του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αναπαριστώντας σκηνές που εξιστορούν τη γενναιότητα και τη στρατηγική ευφυΐα του. Ένα από αυτά ξεχωρίζει, καθώς φέρει το αστέρι της Μακεδονίας, ένα από τα πιο εμβληματικά σύμβολα της μακεδονικής δυναστείας.

Η καρδιά του μνημείου

Στο κέντρο του μνημείου δεσπόζει μια κυλινδρική βάση, πάνω στην οποία είναι τοποθετημένη μια εντυπωσιακή μαρμάρινη πλάκα. Η πλάκα αυτή αποτελεί πραγματικό έργο τέχνης, καθώς απεικονίζει με χρώματα ολόκληρη την πορεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Οι σταθμοί της εκστρατείας του, από την Ελλάδα έως την Ινδία, είναι χαρτογραφημένοι, προσφέροντας μια πολύτιμη ιστορική αναδρομή σε όποιον επισκέπτεται το μνημείο.

Ιστορική σύνδεση με την περιοχή

Η επιλογή του Τζαλαλπούρ Σαρίφ δεν είναι τυχαία. Η περιοχή αυτή βρίσκεται κοντά στον ποταμό Υδάσπη (σήμερα γνωστός ως Τζέλουμ), όπου έλαβε χώρα μία από τις πιο σπουδαίες μάχες του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Μάχη του Υδάσπη, το 326 π.Χ. Στη μάχη αυτή, ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε και νίκησε τον Ινδό βασιλιά Πώρο, σε ένα από τα πιο φημισμένα στρατηγικά του επιτεύγματα.

Η σημασία του μνημείου

Το μνημείο στο Τζαλαλπούρ Σαρίφ αποτελεί ένα μοναδικό δείγμα της παγκόσμιας αναγνώρισης του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της επίδρασής του στην περιοχή της Νότιας Ασίας. Παράλληλα, λειτουργεί ως σύμβολο σύνδεσης των λαών και των πολιτισμών, αναδεικνύοντας την κοινή ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά που ενώνει την Ανατολή και τη Δύση.

Η παρουσία ενός τέτοιου μνημείου στο Πακιστάν είναι μια υπενθύμιση της διαχρονικής σημασίας της ιστορίας και της κληρονομιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος παραμένει μια από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες της παγκόσμιας ιστορίας.

Το άρθρο Το Άγνωστο Μνημείο του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο Πακιστάν εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Ωστόσο, μια δενδρώδης καλλιέργεια που ευδοκιμεί στη χώρα μας από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όχι μόνο δεν δείχνει να μην την «ενοχλούν» αυτές οι καιρικές συνθήκες αλλά δείχνει να της «ταιριάζει» απόλυτα.

Ο λόγος για το ιπποφαές, μια δενδρώδης καλλιέργεια η οποία έχει γίνει γνωστή παγκοσμίως από το Μέγα Αλέξανδρο ο οποίος τάιζε με αυτό το άλογό του, τον Βουκεφάλα όπως και εκείνα του ιππικού του, κατά τη διάρκεια της πολυετούς εκστρατείας προς Ανατολάς.

«Είναι μια καλλιέργεια που μπορεί να συγκαταλέγεται στις πιο προσοδοφόρες της Ευρώπης. Οι εδαφολογικές συνθήκες στην Ελλάδα έχουν προσαρμόσει αυτές τις ποικιλίες σε απόδοση, κερδοφορία αλλά και ποιότητα» ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γενικός Διευθυντής της Ιπποφαές Ελλάς, Νίκος Δούκας.

Στη χώρα μας καλλιεργείται ποικιλία η οποία συναντάται μόνο στη Σιβηρία και έχει προσαρμοστεί πλήρως στο ελληνικό κλίμα. Τα θετικά σύμφωνα με τον κ. Δούκα είναι ότι «δεν έχουν αγκάθια» αλλά και ότι ο καρπός «δεν είναι “κολλημένος” επάνω στο κλαδί», κάτι που βοηθάει σε ό,τι έχει να κάνει με τη ευκολία στην συλλογή του.

Μάλιστα, ως προς αυτό μια αμερικανική εταιρία έχει δημιουργήσει μηχανή συλλογής, κάτι που έχει βοηθήσει να μειωθεί κατακόρυφα το κόστος παραγωγής.

Ελκυστική η καλλιέργεια στην Ελλάδα

Για τους παραγωγούς η καλλιέργεια ιπποφαούς αποτελεί μια από τις πιο προσοδοφόρες. Ειδικά για τους Έλληνες καλλιεργητές, η τιμή πώλησης είναι άκρως ανταγωνιστική.

Στην Κίνα, όπου καλλιεργούνται τεράστιες εκτάσεις που φτάνουν μέχρι και τα 25 εκατομμύρια στρέμματα, η τιμή πώλησης είναι 2 ευρώ το κιλό. Στη χώρα μας την ίδια στιγμή αγγίζει τα 2,5 ευρώ το κιλό και αν σε αυτά προστεθούν το ιδιαίτερα χαμηλό κόστος παραγωγής, τότε τα κέρδη για τον Έλληνα παραγωγό είναι πολλαπλάσια.

Αυτό αποτελεί και έναν από τους κύριους λόγος ελκυστικότητας της καλλιέργειας. «Πολλοί είναι εκείνοι που επιθυμούν να “στραφούν” στο ιπποφαές, ειδικά στη περιοχή της Θεσσαλίας όπου έγιναν οι μεγάλες καταστροφές» επισημαίνει ο κ. Δούκας.

Ελληνικά τα πιο γλυκά ιπποφαές παγκοσμίως

Στη χώρα μας όπως αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Δούκας καλλιεργείται ο πιο εύγευστος και γλυκός καρπός ιπποφαές παγκοσμίως. Σε αυτό θα πρέπει να προστεθεί και το τριπλάσιο μέγεθος του καρπού. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα την καλύτερη τιμή παραγωγού.

Όμως, για να φτάσει η καλλιέργεια να αποδώσει, χρειάζεται υπομονή μιας και μετά το 3ο έτος ξεκινάει η παραγωγή του η οποία βρίσκεται σε πλήρης ανάπτυξη κατά το 5ο – 6ο έτος, με τη μέση απόδοση να ανέρχεται σε 1,5 τόνο ανά στρέμμα.

Οι κύριες καλλιεργητικές περιοχές στη χώρα μας είναι η Θεσσαλία και η Μακεδονία. Οι πλημμύρες που έπληξαν τη Θεσσαλία είχαν ως αποτέλεσμα να καταστραφούν ολοσχερώς τα 300-400 στρέμματα που ήταν φυτεμένα στην περιοχή. Σημειώνεται ότι στην Ελλάδα, πριν τη θεομηνία «Ντάνιελ» οι εκτάσεις που ήταν φυτεμένες με ιπποφαές ανερχόταν περίπου στα 800 στρέμματα.

«Οπότε η βασική μας παραγωγή βρίσκεται πλέον στη Μακεδονία» σημειώνει ο κ. Δούκας, με την παραγωγή να φτάνει περί τους 150 τόνους.

Στη συνέχεια, η παραγωγή αγοράζεται από εταιρία η οποία με τη σειρά της κατασκευάζει τον πρώτο 100% φυσικό χυμό παγκοσμίως από ιπποφαές.

Τέλος, η μη προσθήκη ζάχαρης τον έχει καταστήσει ελκυστικό για αγορές του εξωτερικού, όπως της Ιταλίας και των ΗΠΑ, οι οποίες έχουν εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον.

Το άρθρο Ιπποφαές: Η υπερτροφή που έδινε ο Μέγας Αλέξανδρος στον Βουκεφάλα κερδίζει τη «μάχη» της κλιματικής κρίσης εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Μοιάζει με παραμύθι, ένα από αυτά που διηγούνται οι ίδιοι οι Ισκανταρί Παμίρσκι, στα υψίπεδα του Τατζικιστάν. Αλλά αποτελεί πραγματικότητα. Εκεί στα βάθη της Ανατολής, στο ορεινό και δυσπρόσιτο Παμίρ, υπάρχουν ολόκληρα χωριά με απογόνους στρατιωτών του Μέγα Αλέξανδρου. Ανθρώπους περήφανους για την ελληνική καταγωγή τους και με άσβεστη τη μνήμη -ύστερα από 20 και πλέον αιώνες- της προσωπικότητας του Μακεδόνα στρατηλάτη.

Την ανακάλυψη αυτών των παντελώς άγνωστων χωριών έκανε ο ιστορικός ερευνητής και σκηνοθέτης Δημήτρης Μανωλεσάκης. Μαζί του θα «ταξιδέψουμε» στο άγριο Παμίρ για να «γνωρίσουμε» τους μακρινούς… συμπατριώτες μας.

«Είναι δύσκολη η ζωή εδώ, πολύ δύσκολη, αλλά με τη βοήθεια του Ισκαντάρ, όλα πάνε καλά, πολύ καλά». Το πρόσωπο του γέροντα είναι γαλήνιο, στη φωνή του μια αναπάντεχη χροιά αισιοδοξίας.

Πίσω του, ο ολόλαμπρος καταγάλανος ουρανός αφήνει να διαγράφονται με καθαρότητα οι κορυφές των οροσειρών του Παμίρ. «Και τώρα που μας βρήκε ο Δημήτρης, νιώθουμε σαν να πετάμε ψηλά στα ουράνια, στα ουράνια», συνεχίζει με το πρόσωπο να αστράφτει από αγαλλίαση.

Και να σκεφθεί κανείς ότι το χωριό του (σε υψόμετρο σχεδόν 4.000 μ.) δεν απέχει πολύ από τα ουράνια. Τα οροπέδια του Παμίρ είναι πράγματι από τις πιο υψηλές «βεράντες» του κόσμου. Αλλά και τις πιο αποκομμένες από αυτόν. Τις πιο απόρθητες.

Αυτά τα σιωπηλά κακοτράχαλα βουνά της κεντρικής Ασίας δεν έχουν γνωρίσει ποτέ εισβολέα. Μόνο ένας πέρασε από εκεί, πριν από 2.333 χρόνια, και μολονότι τους κατέκτησε, αυτοί τον λάτρεψαν, γιατί δεν τους πάτησε παρά μόνο τους παρέσυρε σε έναν αστείρευτο ενθουσιασμό για τη ζωή και τη μάθηση.

Επειτα, άφησε σε αυτούς τα «φώτα» και κάποιους από τους στρατιώτες του (ζωντανή απόδειξη οι απόγονοί τους, που ζουν ακόμη εδώ) και συνέχισε τη μεγάλη πορεία του. Εκτοτε, εκείνοι θαρρείς και εισήλθαν σε μια ζώνη του απολύτου, όπου τίποτα δεν προκαλεί φθορά στις παραδόσεις, όπου η πίστη μένει δροσερή και αθώα, σαν μόλις να ανάβλυσε. Οπου οι ψυχές δεν γερνάνε, ελλείψει αμφιβολιών.

Δεν είναι εύκολο ένας κατακτητής να λατρευτεί, πόσο μάλλον να θεοποιηθεί και ως θεός να παραμείνει «ζωντανός» για 20 αιώνες. Αυτό το κατάφερε ο Αλέξανδρος. O Ισκαντάρ, γι’ αυτούς.

Από εκείνον πήραν και το όνομά τους: Ισκανταρί Παμίρσκι. Αλεξανδρινοί του Παμίρ.

Την ανακάλυψή τους,την έκανε ο Ελληνας ιστορικός ερευνητής και σκηνοθέτης Δημήτρης Μανωλεσάκης ύστερα από επίμονη και επίπονη εξερεύνηση στις οροσειρές του Παμίρ (στο Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν και τα σύνορά του με Αφγανιστάν, Κίνα και Κιργισία), δηλαδή στην αρχαία Σογδιανή και Βακτριανή, όπου, κατά τον Μάρκο Πόλο ζούσαν απόγονοι των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Κι όπως απεδείχθη, συνεχίζουν να ζουν. Πέντε τέτοια ελληνικά χωριά ανακάλυψε ο Δ. Μανωλεσάκης (υπάρχουν κι άλλα στην περιοχή, αλλά δεν ήταν δυνατή η πρόσβαση, χρειαζόταν πολυήμερη οδοιπορία). Πέντε χωριά σε υψόμετρο μεταξύ 3.000 και 4.000 μ. σε διαφορετικά οροπέδια των οροσειρών του Παμίρ.

Απόγονοι Ελλήνων στα βάθη της Ασίας

Ο πρώτος που μίλησε για ύπαρξη απογόνων των στρατιωτών του M. Αλεξάνδρου στην Ασία ήταν ο Αγγλος αξιωματικός και φιλέλληνας Σερ Τζωρτζ Ρόμπερτσον, ο οποίος το 1895 εντόπισε στον Ινδικό Καύκασο, στα Ιμαλάια του Πακιστάν, στο οροπέδιο Τσιτράλ, τους Καφίρ Καλάς, τους μελέτησε και έγραψε βιβλίο γι’ αυτούς.

Την πρώτη ταινία στην Ελλάδα για τους Καφίρ Καλάς, οι οποίοι πιστεύουν στους Θεούς του Ολύμπου και διατηρούν αρχαιοελληνικά ήθη και έθιμα (γι’ αυτό και καφίρ=άπιστοι, όχι μωαμεθανοί), έκανε ο Δημ. Μανωλεσάκης, για λογαριασμό της ελληνικής εκπαιδευτικής τηλεόρασης, ταξιδεύοντας πριν από αρκετά χρόνια στα οκτώ χωριά τους, στις απρόσιτες χαράδρες του Ινδικού Καυκάσου.

Οι απόγονοι Ελλήνων του Παμίρ ήταν μια παντελώς νέα ανακάλυψη -ουδείς γνώριζε ή είχε αναφερθεί ποτέ σ’ αυτούς.

Στο περιπετιώδες και επικίνδυνο ταξίδι στο Παμίρ, άλλοτε με τζιπ κι άλλοτε με τα πόδια, πολύτιμοι συνεργάτες στάθηκαν ο καθηγητής από την Τασκένδη Γιώργος Μιχαηλίδης και ο ιστορικός και διευθυντής μουσείου Σοχινμπέκ Αλλοουεντίν. «Δεν τους βρήκα εκεί που έλεγε ο Μάρκο Πόλο, αλλά ακόμη υψηλότερα -είχαν καταφύγει από αιώνες στα υψηλά οροπέδια προφανώς για να αποφύγουν επιδρομείς», λέει ο Δ. Μανωλεσάκης και συνεχίζει:

«Οι άνθρωποι αυτοί είναι περήφανοι για την καταγωγή τους, διηγούνται εκπληκτικές ιστορίες και θρύλους για τη δύναμη, τη σοφία, τη γενναιοψυχία του Ισκαντάρ. Και ενώ είναι Μουσουλμάνοι, τουλάχιστον έτσι δηλώνουν, πιστεύουν και προσεύχονται στον Μέγα Αλέξανδρο. Τον έχουν θεοποιήσει! Πιστεύουν όχι μόνο στη θεϊκή του δύναμη, αλλά και στις θαυματουργές του ικανότητες!

Ο ίδιος ο θρησκευτικός ηγέτης τους, ο ιμάμης, μαζί με άλλους ιερείς και δημογέροντες, μας εξιστόρησαν μπροστά στον φακό θαύματα του Βασιλιά Θεού Ισκαντάρ! «Αν μια γυναίκα δεν μπορεί να κάνει παιδί», είπαν ανάμεσα σε άλλα, «πηγαίνει στον τάφο του Ισκαντάρ, προσεύχεται κι όταν επιστρέφει, μένει έγκυος».

Κάθε άνοιξη και φθινόπωρο πηγαίνουν και προσκυνούν έναν τάφο που βρίσκεται ψηλά στα βουνά Γιασμουλάχ, που πιστεύουν ότι είναι του Ισκαντάρ.

Τον τάφο ανακάλυψε ένας δικός τους άνθρωπος πριν από δύο αιώνες. Πρόκειται προφανώς για κενοτάφιο, αλλά τι σημασία έχει, οι άνθρωποι αυτοί διανύουν με τα πόδια μια απόσταση 68 απόκρημνων χιλιομέτρων για να τιμήσουν τον Ισκαντάρ και να του ζητήσουν τη βοήθειά του».

Τα πέντε χωριά που εντόπισε ο Δ. Μανωλεσάκης βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία του Παμίρ και αγνοούν την ύπαρξη των υπολοίπων χωριών. Ακούν σε τρεις ονομασίες, ανάλογα με τις περιοχές όπου ζουν. Ισκανταρί Παμίρσκι (Αλεξανδρινοί του Παμίρ), Ισκανταρί Κούλι (Αλεξανδρινοί της Λίμνης) και Καλάσι Παμίρσκι (Καλάς του Παμίρ).

Αυτοί οι τελευταίοι, προέρχονται από τους Καλάς των Ιμαλαΐων του Πακιστάν. Προφανώς, κάποιοι από αυτούς εκδιώχθηκαν από το οροπέδιο του Τσιτράλ και κατέφυγαν στο Παμίρ.

Οπως και οι Καλάς των Ιμαλαΐων, έτσι και οι Καλάς του Παμίρ διατηρούν αρχαιοελληνικά έθιμα τα οποία αναβιώνουν σε μυστικές τοποθεσίες.

Οι απόγονοι Ελλήνων του Παμίρ μιλούν μια γλώσσα η οποία είναι μίξη περσικών, ουζμπεκικών, τατζικικών, ταρταρικών, αφγανικών και αρχαιοελληνικών λέξεων και ριζών. «Το όμορφο», λέει ο Ελληνας σκηνοθέτης, το λένε «εις καλόν», τη γυναίκα «γυναίκ», τα καρύδια «γιουνάν μακεδόνσκι αρύδ» ή «μακεδόνσκι αρύδ» ή «γιουνάν αρύδ», δηλαδή ελληνικά μακεδονικά καρύδια ή μακεδονικά καρύδια ή ελληνικά καρύδια.

Οι απόγονοι Ελλήνων του Παμίρ διηγούνται πλήθος θρύλων για τον M. Αλέξανδρο. Ενας από αυτούς αναφέρει τον Ισκαντάρ ως έναν πολύ δυνατό άνδρα, ο οποίος σήκωσε ένα βράχο τριών τόννων και τον τοποθέτησε ανάμεσα σε δύο απόκρημνα σημεία σχηματίζοντας γέφυρα. Αυτός που θα σηκώσει, λέει ο θρύλος, τον βράχο θα δει από κάτω τον Αλέξανδρο να ζωντανεύει και να διαβάζει το Κοράνι.

Ενας άλλος θρύλος, στην περιοχή της Λίμνης του Ισκαντάρ, μιλάει ακριβώς για τη δημιουργία της. O Αλέξανδρος έφτασε εκεί με τα στρατεύματά του έτοιμος να δώσει μάχη με τις ντόπιες φυλές.
Ομως λίγο πριν από τη σύγκρουση, άνοιξαν οι ουρανοί και έγινε τέτοιος κατακλυσμός που το οροπέδιο γέμισε νερά σχηματίζοντας λίμνη, που διαχώρισε τους δύο στρατούς.

H μάχη δεν δόθηκε ποτέ, οι λαοί συμφιλιώθηκαν. Αρκετοί στρατιώτες του Αλέξανδρου έμειναν εκεί και έκαναν οικογένειες. Σήμερα, οι Ισκανταρί Κούλι (Αλεξανδρινοί της Λίμνης) βλέπουν κάποιες εποχές τα ξημερώματα να αναδύεται από τη λίμνη ο M. Αλέξανδρος με τον Βουκεφάλα, ή μόνος του ο Βουκεφάλας που καλπάζει και ζευγαρώνει με τις ντόπιες φοράδες.

Ο θρύλος τους για τον Αλέξανδρο και το αθάνατο νερό είναι λίγο διαφορετικός από τον δικό μας. Κάποιος βασιλιάς προτείνει στον Αλέξανδρο να του δώσει να πιει το αθάνατο νερό.

Ομως του λέει να σκεφθεί πολύ πριν αποφασίσει να το κάνει. O Αλέξανδρος απαντά ότι δεν θέλει να το πιει, δεν θέλει να γίνει αθάνατος, αθάνατο θέλει να μείνει το έργο του. O βασιλιάς του εξηγεί ότι ούτε αυτοί το έχουν πιει ποτέ, γιατί δεν θέλουν να γίνουν αθάνατοι και να βασανίζονται αιώνες.

Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις στο tirnavospress.gr, ακολουθήστε μας στο Facebook, Instagram, Google News, YouTube και Twitter. 

πηγή

Το άρθρο Οι απόγονοι του Μ. Αλεξάνδρου: Οι ξεχασμένοι Έλληνες του Παμίρ εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το πρωί εκείνης της ημέρας, παραπονέθηκε ότι δεν ένιωθε καλά. Ωστόσο, πήγε στη γιορτή παρά την αδιαθεσία και ως γνήσιος Μακεδόνας στρατιώτης ήπιε πολύ αλκοόλ. Την επόμενη μέρα είχε ανεβάσει υψηλό πυρετό. Η υγεία του δεν επανήλθε ποτέ και πέθανε 11 μέρες μετά, στις 10 Ιουνίου του 323 π.Χ. Οι μελετητές δεν μπορούν να συμφωνήσουν αν ήταν αποτέλεσμα κάποιας ασθένειας ή αν ο Αλέξανδρος δηλητηριάστηκε. Αν δηλητηριάστηκε δεν γνωρίζουν από ποιον και με ποια ουσία. Κι αν ήταν απλώς μία ασθένεια, δεν ξέρουν ποια ήταν αυτή.

Οι υποστηρικτές του σεναρίου του «φυσικού θανάτου», υποστήριζαν ότι ο Αλέξανδρος πέθανε από ελονοσία ή τυφοειδή πυρετό.

Μία καινούρια θεωρία λέει ότι πέθανε από τον ιό του Δυτικού Νείλου.

Πολύ γρήγορα απορρίφθηκε, γιατί ο ιός του Δυτικού Νείλου εμφανίστηκε πρόσφατα και θα ήταν αδύνατο να είχε σκοτώσει έναν άνθρωπο 2.347 χρόνια πριν.
Ο τυφοειδής πυρετός παρουσιάζει επίσης ανακρίβειες. Συνήθως εμφανιζόταν σε επιδημίες και εκείνη την περίοδο, πέρα απ’ τον Αλέξανδρο, δεν υπήρξανμαζικοί θάνατοι με τα ίδια συμπτώματα.

Θα ήταν πολύ πιθανό ο Αλέξανδρος να έπασχε από ελονοσία, αφού εκστράτευε σε περιοχές που η ασθένεια ήταν πολύ συχνή.
Όμως τα συμπτώματα που παρουσίασε, δε συμφωνούσαν απόλυτα με τη συγκεκριμένη ασθένεια.

Το δηλητήριο

Η νεότερη θεωρία που έχει κυκλοφορήσει είναι αυτή του Δρ. Λίο Σκεπ, απ’ το Πανεπιστήμιο Οτάγκο της Νέας Ζηλανδίας. Σύμφωνα με τον Σκεπ, η ουσία που προκάλεσε τον αργό και βασανιστικό θάνατο του Αλέξανδρου, είναι το δηλητηριώδες φυτό «λευκός ελλέβορος». Το φυτό ήταν γνωστό στους αρχαίους Έλληνες, γιατί το χρησιμοποιούσαν για να σταματούν τον εμετό.

Σε μεγαλύτερες δόσεις όμως, μπορούσε να οδηγήσει σε θάνατο. Τα συμπτώματα που παρουσίασε ο Αλέξανδρος, ταιριάζουν απόλυτα με αυτά που προκύπτουν από δηλητηρίαση με ελλέβορο, δηλαδή γαστρικός πόνος, ναυτία, βραδυκαρδία, υπόταση και μυϊκή αδυναμία. Τις τελευταίες μέρες πριν από τον θάνατό του, ο μεγάλος στρατηλάτης δεν μπορούσε να κουνηθεί, ούτε να μιλήσει. Βέβαια, το σενάριο της δηλητηρίασης οδηγεί στο καίριο ερώτημα.
Ποιος τον δηλητηρίασε;

Ποιος σκότωσε τον Μέγα Αλέξανδρο;

Η πιο δημοφιλής θεωρία συνωμοσίας, παρουσιάζει τον Αντίπατρο ως τον εγκέφαλο, πίσω απ’ τη δολοφονία.

Ο Αντίπατρος

Ο Αντίπατρος ήταν στρατηγός του Φιλίππου Β’, του πατέρα του Αλεξάνδρου. Αργότερα έγινε ένας απ’ τους μεγαλύτερους υποστηρικτές και του Αλεξάνδρου.
Όσο ο Αλέξανδρος έλειπε στη μακροχρόνια εκστρατεία του, ο Αντίπατρος είχε αναλάβει την Αντιβασιλεία στη Μακεδονία.

Το 324 π.Χ., η σχέση των δύο αντρών είχε αρχίσει να καταρρέει. Ο Αλέξανδρος προσπάθησε να αντικαταστήσει τον Αντίπατρο, ίσως μετά από ώθηση της μητέρας του, Ολυμπιάδας, που πίστευε ότι ο Αντίπατρος σκόπευε να τον προδώσει.

Ο Αντίπατρος έστειλε τον γιο του, Κάσσανδρο, στη Βαβυλώνα για να μεταπείσει τον Αλέξανδρο. Αλλά ο Αλέξανδρος πέθανε πριν προλάβει να του αλλάξει γνώμη ο Κάσσανδρος. Συγχρόνως όμως, λόγω του ξαφνικού θανάτου, δεν πρόλαβε να εφαρμοστεί η διαταγή του Αλέξανδρου για αντικατάσταση του Αντίπατρου.

Ένα άλλο πολύ σημαντικό στοιχείο ήταν ότι ο αδερφός του Κάσσανδρου, ο Ιόλαος, ήταν ο οινοχόος του Αλέξανδρου και θα είχε πάμπολλες ευκαιρίες να δηλητηριάσει το ποτό του. Μετά τον Αντίπατρο, στη λίστα των πιθανών δολοφόνων είναι οι γυναίκες του Αλεξάνδρου.

Οι γυναίκες του

Καμία δεν φαίνεται να είχε κάποιο πολιτικό κίνητρο. Η Βαρσίνη ήταν η ερωμένη του, με την οποία απέκτησε κι έναν γιο, τον Ηρακλή. Όμως, ποτέ δεν την παντρεύτηκε. Αντιθέτως, παντρεύτηκε μια νεαρή καλλονή απ’ την εξωτική Βάκτρια, τη Ρωξάνη. Και μετά τη Ρωξάνη, παντρεύτηκε τη Στάτειρα, την κόρη του Βασιλιά Δαρείου. Μπορεί η Βαρσίνη να ζήλευε τη Ρωξάνη και η Ρωξάνη τη Στάτειρα;

Μπορεί να αποφάσισε η καθεμία ξεχωριστά να σκοτώσει τον άντρα που την πλήγωσε; Τα σενάρια είναι όσα και οι εχθροί του Αλεξάνδρου, δηλαδή αμέτρητα.
Ο χαμός του μπορεί να ωφέλησε πολλούς, αλλά ακόμη περισσότεροι ζημιώθηκαν. Δεν πρόλαβε να ορίσει διάδοχο και επικράτησε χάος, που χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλαγιάσει.Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν θα σταματήσουν ποτέ τα σενάρια για τον θάνατο του μεγαλύτερου στρατηλάτη που υπήρξε ποτέ.

Το άρθρο Σαν σήμερα «έφυγε» ο Μέγας Αλέξανδρος (Ιούλιος 356 π.Χ. – 10 Ιουνίου 323 π.Χ.) εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.