Την ώρα που βρισκόταν στα Τέμπη, στην κοιλάδα αυτών είχε εισέλθει μια νταλίκα με ρυμουλκούμενη καρότσα, η οποία μετέφερε φύλλα ξυλείας- νοβοπάν. Στη στροφή ο οδηγός της νταλίκας χάνει τον έλεγχο, βγαίνει από την πορεία του και συγκρούεται πλαγιομετωπικά με το πούλμαν που μετέφερε τους μικρούς μαθητές. Τα ξύλα-νοβοπάν φεύγουν από τη θέση τους και σκίζουν την αριστερή πλευρά του πούλμαν, αλλά και… τους μικρούς μαθητές. Η τραγωδία είναι ανείπωτη, αλλά δεν σταματά εκεί.

Δύο ώρες χρειάστηκαν τα σωστικά συνεργεία, πυροσβεστικής και ΕΚΑΒ για να ανασύρουν ζωντανούς αλλά και νεκρούς μαθητές. Στις 02:00 τα ξημερώματα γνωστοποιήθηκε επίσημα ο τραγικός απολογισμός: 21 νεκροί μαθητές και 20 τραυματίες εκ των οποίων οι εννιά σε σοβαρή κατάσταση.

Την επόμενη μέρα η αστυνομία προχωρά στη σύλληψη του οδηγού της νταλίκας που μετέφερε τα ξύλα-νοβοπάν. Η νταλίκα, όπως φάνηκε από το πόρισμα, ήταν σε κακή κατάσταση, το φορτίο που μετέφερε ήταν υπέρβαρο, τα ελαστικά φθαρμένα και η ταχύτητα μεγαλύτερη από το επιτρεπόμενο όριο. Ο οδηγός μάλιστα οδηγούσε έξι ώρες χωρίς διακοπή και ήταν… καινούριος.

Είχε πει τότε, πως «αισθάνομαι συντριβή γι’ αυτό που συνέβη και θα προτιμούσα να είχα σκοτωθεί και εγώ για να μη ζήσω αυτή την τραγωδία», ενώ για το φορτίο και την υπέρβαρη ξυλεία, είχε αναφέρει: «Στην έξοδο από το εργοστάσιο ζύγισα πάλι τη φορτωμένη νταλίκα και διαπίστωσα κατά την οδήγηση ότι ήταν υπέρβαρο το φορτίο μου κατά δύο ή τρεις τόνους. Ακόμη και αν ήξερα ότι ήταν υπέρβαρο κατά τη φόρτωση, δεν θα αρνιόμουν να εκτελέσω το δρομολόγιο μήπως με διώξουν από τη δουλειά, γιατί ήμουν και καινούργιος. Πιστεύω ότι, αν δεν ήταν υπέρβαρο το φορτίο μου και το ύψος μεγάλο, δεν θα έχανα τον έλεγχο του αυτοκινήτου».

Τον Οκτώβριο του 2008 έγινε το δικαστήριο και ο οδηγός νταλίκας καταδικάστηκε σε 15 χρόνια κάθειρξη. Οι ιδιοκτήτες της σε 14 και 11 χρόνια, ενώ ποινές επιβλήθηκαν και στους υπεύθυνους του εργοστασίου στον Έβρο. Η εταιρεία επίσης κατέβαλε το ποσό των 8.500.000 ευρώ στις οικογένειες των θυμάτων. Όμως…

Όπως είχε δηλώσει πολύ εύστοχα ο αντιδήμαρχος Βέροιας, «παρά τις τιμωρίες, παρά τις αποζημιώσεις, τα παιδιά του Μακροχωρίου δεν θα γυρίσουν ποτέ πίσω».

Κατά την εγκαινίαση των σηραγγών στα Τέμπη, σε ένα σημείο όπου έχουν συμβεί δεκάδες τραγικά δυστυχήματα και ο δρόμος έχει ποτίσει με αίμα, η πρώτη σήραγγα έχει ονομαστεί σε «Μαθητών Μακροχωρίου Ημαθίας», ενώ στο σημείο του δυστυχήματος έχει τοποθετηθεί μια μαρμάρινη πλάκα που αναγράφει: «Στο σημείο αυτό, με ευθύνη της πολιτείας και στον βωμό του κέρδους, θυσιάστηκαν οι 21 μαθητές του Λυκείου Μακροχωρίου Ημαθίας».

Διαβάστε επίσης: Η Αναστασία (Σιάνα) Λιγούρα από τον Τύρναβο που βρέθηκε πρώτη στο σημείο περιγράφει πως έζησε την τραγωδία

Πηγή

Το άρθρο Η μέρα που σταμάτησε ο χρόνος: Η τραγωδία στα Τέμπη με τους 21 μαθητές νεκρούς εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Και πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τότε. Ένας χρόνος που η απουσία του είναι αισθητή σε κάθε μας στιγμή, μα και η παρουσία του ζωντανή μέσα μας, σε κάθε σκέψη και ανάμνηση.

Ήτανε ένας πατέρας που με μεγάλωσε με όλα τα καλά – με αρχές, αξίες, αγάπη και φροντίδα. Ήταν ένας άνθρωπος εργατικός, που δούλεψε σκληρά από τα νιάτα του, που δεν φοβήθηκε τον κόπο, που πάλεψε για να μας προσφέρει μια καλύτερη ζωή. Και τα κατάφερε.

Ο πατέρας μου, ήταν δίκαιος με όλους, ειλικρινής και τίμιος, ένας άνθρωπος που σεβόταν και σεβόταν τον εαυτό του. Όποιος τον γνώρισε, θα θυμάται, τη σταθερότητά του, το αυστηρό του βλέμμα αλλά και τα αστεία του.

Αλλά και παράλληλα, ήταν και ένας άνθρωπος που ήξερε να χαίρεται τη ζωή. Να τη ζει. Έβγαινε, γλεντούσε, γελούσε με την ψυχή του. Μας πήγαινε ταξίδια κάθε χρόνο, μας χάριζε στιγμές που έγιναν μνήμες ανεκτίμητες. Ήξερε ότι η ζωή δεν είναι μόνο αγώνας.

Σήμερα, έναν χρόνο μετά, νιώθω πως μας βλέπει από ψηλά μας καμαρώνει. Γιατί, όσο κι αν πονά η απώλεια, η αγάπη μένει. Και η αγάπη του πατέρα μου είναι χαραγμένη για πάντα μέσα μου.

Με αγάπη και περηφάνια, ο γιος σου!

Το άρθρο Στη μνήμη του πατέρα μου – Ένας χρόνος χωρίς εσένα εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Διότι στις 23/08/1939 υπεγράφη από την Σοβιετική Ένωση και τη Γερμανία το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ.
Το Σύμφωνο αυτό μη επίθεσης και συνεργασίας προέβλεπε, μεταξύ άλλων, τον διαμοιρασμό της Ανατολικής Ευρώπης μεταξύ Χίτλερ και Στάλιν. Μία εβδομάδα μετά η Βέρμαχτ εισέβαλε στην Πολωνία, ξεκινώντας τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το άρθρο 23 Αυγούστου. Ημέρα μνήμης για τα θύματα Ναζισμού και Σταλινισμού εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Εκείνη τη Δευτέρα μακάρι να μην την ξεχάσουμε… μα εκείνοι που την έζησαν από κοντά και που φέρουν τα σημάδια της στα κορμιά τους, είθε κάποτε να καταφέρουν να τη σβήσουν από τη σάρκα κι από τη μνήμη τους για να μην καίγονται ξανά και ξανά από τις αναμνήσεις. Όσο για εκείνους που έχουν από εκείνη τη Δευτέρα ψυχές στον παράδεισο, αυτοί είθε να αισθάνονται τους αγαπημένους τους γελαστούς κι ευτυχισμένους κι έτσι ας δροσίζουν αυτό το πυρωμένο σίδερο που απέκτησαν τόσο άδικα και βίαια.

Εκείνη τη Δευτέρα ο ελληνικός 21ος αιώνας απέκτησε τη δική του Πομπηία: μόνο που αυτή τη φορά, ποιος ξέρει ποιο χέρι, εκούσιο ή ακούσιο, άναψε την πρώτη σπίθα και την παρέδωσε στον άνεμο… κι ο άνεμος τη δυνάμωσε και την παρέδωσε στην ανθρώπινη αδιαφορία και την κρατική αναλγησία… πολλές αρνητικές δυνάμεις συγκεντρώθηκαν πάνω από μια περιοχή και πώς να τις τιθασέψεις; Μέσα σε λίγες ώρες, όλα άλλαξαν για κάποιους ανθρώπους… και εμείς που παρακολουθούσαμε το δράμα να εκτυλίσσεται λεπτό το λεπτό, βγήκαμε – αλίμονο για λίγο- από την αυταπάτη του “ρε, ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”

Εκείνη τη Δευτέρα, ένα πορτοκαλί σύννεφο είχε καλύψει τους ουρανούς μας… κι όσο κι αν ο αέρας έφερνε στα πνευμόνια μας την είδηση πως κάτι κακό συνέβαινε, όχι πολύ μακριά από την ηρεμία μας, κανείς μας – είμαι σίγουρη- δε μπορούσε να φανταστεί την κόλαση που απλωνόταν κάτω από το πορτοκαλί σύννεφο… το πρώτο χαστούκι το φάγαμε όταν είχε πια σκοτεινιάσει: πληροφορίες για ένα νεκρό στο Μάτι… μα ούτε και τότε μπορούσε το μυαλό μας να φτάσει το μέγεθος της καταστροφής…

Σιγά – σιγά σα βασανιστήριο μαθαίναμε πώς πεθαίνει η ελπίδα: όταν οι φωτογραφίες των αγνοούμενων, ευτυχισμένα και χαμογελαστά ενσταντανέ από παιδικά γενέθλια, ερωτευμένες διακοπές και τρυφερά γηρατειά, έμπαιναν η μια μετά την άλλη στη λίστα των νεκρών: ένας, πέντε, δώδεκα, δεκάπέντε, είκοσι- επτά, σαράντα – δύο, πενήντα, εξήντα, ογδόντα, εκατό… ένα κορίτσι που έπεσε από τα βράχια για να σωθεί από τις φλόγες, ένα αγοράκι που έσβησε στην αγκαλιά του πατέρα του, δυο παιδιά που για μια στιγμή νομίζαμε ότι είχαν βρεθεί κατά λάθος στην ασφάλεια άλλου γονιού, πριν αποκαλυφθεί η αλήθεια… και πιο πέρα ένα μωρούδι μόλις έξι μηνών, το νεαρότερο κομμάτι της τραγικής 26μελούς αγκαλιάς που μάταια προσπάθησε να φτάσει ως τη θάλασσα…

κι ακόμα η Μαρίλια, η Χρύσα, ο Δημήτρης, ο Βίκτωρας, ο Πάρης, ο Μάρκος, η Κάτια, ο Παναγιώτης, ο Μιχαήλ, η Στέλλα, η Βίκυ, η Βέτα… η #5 , η μικρή #2, ο κύρ-#4, φωτογραφίες χωρίς όνομα. Κάπως έτσι πεθαινε η ελπίδα εκείνη τη Δευτέρα, κομμάτι – κομμάτι… κι εμείς αποσβολωμένοι την κοιτούσαμε να χάνεται και δεν ξέραμε τι ακριβώς αισθανόμαστε: οργή; θλίψη; τρόμο;

Στη θέση εκείνων των ανθρώπων τυχαία δεν είμασταν εμείς… κι εκείνοι τυχαία δεν βρίσκονται εδώ σήμερα να γράφουν για εμάς ή για κάποιους άλλους…

Κι έπειτα πέρασαν οι μέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες και εκείνη η Δευτέρα έμεινε ζωντανή μόνο σε όσους άγγιξε… για τους υπόλοιπους, ισχυρούς και ανίσχυρους έγινε μια στραβή στη βάρδια, ή η τέλεια ευκαιρία για …αναρριχήσεις… και στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, οι ψυχές εκείνης της Δευτέρας θα ενωθούν με τις άλλες ψυχές στην Ηλεία και θα ξεχαστούν από όσους δεν πονούν… ή από όσους δεν θα τις βλέπουν σαν ευκαιρία…

Δευτέρα απόγευμα ήταν, όταν αποκτήσαμε ακόμα μια Πομπηία… μακάρι να μάθαμε κάτι από τις στάχτες της… ο καιρός θα δείξει αν μάθαμε και τι… πολύ φοβάμαι ελάχιστα…

Πηγή

Το άρθρο Το δακρυσμένο Μάτι… εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Και αγωνιστής της ζωής, των κοινωνικών κινημάτων, της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Που τον χάνεις, που τον βρίσκεις, με ένα πλακάτ στους δρόμους. Για τους φτωχούς, τους άστεγους, τους γκέι, τους εργάτες.

Ουπς… Λάθος. Ο Θάνος Αξαρλιάν δεν είναι μαζί μας. Επεσε νεκρός πριν από 29 χρόνια, μόλις 20 ετών ήτανε τότε.

Δεν σπούδασε, δεν έκανε οικογένεια, ούτε παιδιά. Δεν έγινε πετυχημένος στη δουλειά του, δεν έκανε παρέες και οι φίλοι του δεν άκουσαν ποτέ τα αστεία του.

Όχι, δεν κατέβηκε στους δρόμους και δεν σήκωσε πλακάτ για την κοινωνική δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ηταν μόλις 20 ετών και τον θυμόμαστε σαν σήμερα κάθε χρόνο. Γιατί εκείνη την ημέρα του Ιούλη του 1992 έπεσε νεκρός στο κέντρο της Αθήνας.

Μια «παράπλευρη απώλεια», το «μεγαλύτερο λάθος» της 17Ν (όπως έγραψε ο φαρμακοχέρης Δημήτρης Κουφοντίνας).

Ή όπως είπε στην απολογία του ένα μέλος της τρομοκρατικής ενέργειας, ήταν το θύμα της βιασύνης τους γιατί… ήθελαν να πάνε διακοπές. Διότι και οι τρομοκράτες – αντάρτες πόλης, θέλουν ξεκούραση…

Το σχέδιο ήταν λίγο πολύ το εξής. Χτυπάμε με ρουκέτα το αυτοκίνητο του υπουργού Παλαιοκρασσά αλλά με δύο προϋποθέσεις.

Να μην έχει στο αυτοκίνητο μέλη της οικογένειάς του και να μην κινδυνεύσουν περαστικοί.

Η τρομοκρατική επίθεση έγινε χωρίς να τηρηθούν οι υποσχέσεις των μελών της οργάνωσης.

Θύμα ο 20χρονος Αξαρλιάν που περπατούσε τυχαία στην Καραγιώργη Σερβίας.

Παράπλευρη απώλεια ενός τυφλού πολέμου, που όμως δεν πρέπει να τον ξεχνάμε. Δεν πρέπει να προσπερνάμε την ημερομηνία αυτή.

Και δεν πρέπει να το κάνουμε γιατί είμαστε σίγουροι ότι αν υπάρχει Επέκεινα, υπάρχει και μια παρέα που συζητά τα τεκταινόμενα.

Πιστεύω ότι στην παρέα είναι ο Αξαρλιάν, ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, ο Φύσσας, τα παιδιά της Marfin, μπορεί και οι παλιοί: Ο Κουμής, η Κανελλοπούλου, ο Καλτεζάς, ίσως κι άλλοι που μου διαφεύγουν.

Θύματα τυφλής βίας, μικρά παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν, που δεν πρόλαβαν να κάνουν οικογένειες, να αφήσουν το αποτύπωμά τους στη ζωή.

Είναι νεκροί και είναι όμοιοι νεκροί. Δεν ξεχωρίζουν, δεν έχουν κομματική ταυτότητα και σε καμιά περίπτωση δεν θέλουν την πολιτική τους εκμετάλλευση.

Από εκεί που είναι χαίρονται ή λυπούνται για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας.

Σε μια χώρα που διαχωρίζει τις μανάδες που κλαίνε για τα παιδιά τους. Τις διαχωρίζει σε «δεξιές» και σε «αριστερές».

Υπάρχουν μωρέ μανάδες που έζησαν το θάνατο του παιδιού τους και θέλουν να τους εκμεταλλεύονται τα κόμματα;

Τα δάκρυα της μάνας, του πατέρα, του αδερφού για τον «δικό τους» άνθρωπο είναι ίδια. Δεν ξεχωρίζουν επειδή τα σκότωσε ένας ηλίθιος μπάτσος ή ένας βλάκας τρομοκράτης ή ένας οργανωμένος φασίστας.

Τα δάκρυα της κοινωνίας δεν μπορεί να είναι υποκριτικά, δεν μπορεί να είναι διαφορετικά.

Ναι, κλαίμε το ίδιο για τα νεκρά παλικάρια και τα κορίτσια που έφυγαν από ένα δολοφονικό χέρι.

Και ναι, τους τιμούμε το ίδιο, χωρίς κομματικές παρωπίδες. Κι αφήνουμε ένα γαρύφαλλο στη μνήμη τους.

Και δεν καίμε την Αθήνα για να δείξουμε πόσο τιμούμε το νεκρό.

Δεν είναι ίσες αποστάσεις και δεν είναι η λογική των άκρων που συναντώνται.

Είναι η κοινή λογική που λέει ότι ο Θάνος Αξαρλιάν σαν σήμερα έπεσε νεκρός από ένα «τουρίστα» τρομοκράτη.

Είναι η κοινή λογική που λέει ότι η βία δεν έχει χρώμα και ιδεολογική ταυτότητα.

Η βία είναι βία και πρέπει να είναι πάντα και απ’ όλους καταδικαστέα.

«Ημουν ο Θάνος Αξαρλιάν. Σήμερα θα είχα γυναίκα και παιδιά και τον Δεκέμβριο θα πήγαινα με ένα γαρύφαλλο στα Εξάρχεια να τιμήσω τη μνήμη του Αλέξη. Και θα πήγαινα και στην Marfin και στη Νίκαια για να δω τα όμορφα αυτά παιδιά που έχασαν τη ζωή τους.

Είμαι ο Θάνος Αξαρλιάν. Δολοφονηθείς από τον Δημήτρη Κουφοντίνα και την παρέα του. Και θέλω να με σέβεστε. Εστω και νεκρό, αφού δε με σεβαστήκατε ζωντανό».

Πηγή

Το άρθρο «Είμαι ο Θάνος Αξαρλιάν. Με δολοφόνησαν, αλλά θέλω να με σέβεστε» εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Με την ενέργεια αυτή το Ελληνικό Κοινοβούλιο δηλώνει την άσβεστη ιστορική μνήμη και το διαρκές αίτημα της ιστορικής αποκατάστασης για την εξόντωση των Ελλήνων του Μικρασιατικού Πόντου.

Επίσης, σήμερα Τετάρτη 19 Μαΐου 2021, στις 09:30 το πρωί, θα πραγματοποιηθεί Ειδική Συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Η Βουλή των Ελλήνων, στις 24 Φεβρουαρίου 1994, αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ποντίων από το τουρκικό κράτος και ψήφισε ομόφωνα τον ορισμό της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου με τον νόμο 2193/1994.

Το άρθρο Η Βουλή τιμά την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Στην ενεργό μνήμη αυτής της αξίας, σήμερα η INTERAMERICAN συμβολικά με μια κατάθεση θυμήθηκε την επιθυμία της οικογένειάς του να ενισχυθεί η Βιβλιοθήκη Νίκου Ν. Γλέζου στον τόπο του, στ’ Απεράθου της Νάξου, ενώ ετοιμάζει και αποστολή βιβλίων. Στα εγκαίνια της βιβλιοθήκης το 1965, ο Μανώλης Γλέζος είχε πει:

«Θυμάμαι, βρεθήκαμε στην Αθήνα με τον αδελφό μου Νίκο, για να σπουδάσουμε. Ό,τι βλέπαμε τότε στην μεγάλη πολιτεία, που έλειπε απ το χωριουδάκι μας, λαχταρούσαμε να το αποκτήσει και το Απεράθου. Ό,τι θαυμαστό και να βλέπαμε τριγύρω μας, δεν μας έσβηνε την ανάμνηση από το μικρό, το φτωχό χωριό μας. Η σύγκριση δεν σκότωνε την αγάπη μας. Αντίθετα, την κραταίωνε και την γιγάντωνε. Και γεννούσε την επιθυμία εκείνα που βλέπαμε, να γίνουν κτήμα και για τους χωριανούς μας. Πρωτονειρευτήκαμε να γίνει το Σκολειουδάκι ένα κανονικό , πραγματικό Σχολείο. Οι απόδημοι Απεραθίτες πρόστρεξαν και σήμερα το χωριό μας έχει το Σχολείο του. Ένα από τα μεγάλα μας όνειρα ήταν να αποκτήσει το χωριό μας και Βιβλιοθήκη. Το βιβλίο είναι απαραίτητο στοιχείο ζωής, προόδου, πολιτισμού, αστείρευτη πηγή φωτός».

Το άρθρο «Αιέν ο Έλληνας»: Aντί μνημοσύνου για τον Μανώλη Γλέζο εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το άρθρο 27 Ιανουαρίου – Διεθνής Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Ολοκαυτώματος εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.