Με τη χρήση προηγμένης γεωφυσικής τεχνολογίας και ραντάρ διάτρησης του εδάφους, τομογραφία ηλεκτρικής αντίστασης και σεισμικής τομογραφίας, η ομάδα από τον Σύνδεσμο για την Αρχαιολογική Έρευνα και Εξερεύνηση ARX και το έργο με το όνομα Lyobaa, προσφέρει τα πρώτα αδιάσειστα στοιχεία για αυτό που οι αρχαιολόγοι υποπτεύονταν χρόνια: Έναν κρυμμένο υπόγειο λαβύρινθο που μπορεί να χρησίμευε ως πύλη για τον Κάτω Κόσμο για τους Ζαποτέκους.

H Mitla, στην κεντρική κοιλάδα της  Οαχάκα, 40 χλμ νοτιοανατολικά της πόλης Οαχάκα, ήταν ένα κέντρο τελετουργιών για τον πολιτισμό των Ζαποτέκων. Μετά την κατάρρευση του πολιτισμού Monte Albán γύρω στο 750 μ.Χ., η Mitla αποτέλεσε τη νέα θρησκευτική και πολιτική πρωτεύουσα. Η Mitla έφτασε στο αρχιτεκτονικό της απόγειο ανάμεσα στον 8^ο και τον 15^ο αιώνα μ.Χ.

Η τοποθεσία είναι γνωστή και την αρχιτεκτονική των μνημείων της, ειδικά την περίτεχνη γεωμετρική χαρακτική στους βράχους, τη Grecas, η οποία βρίσκεται τόσο στους εσωτερικούς, όσο και τους εξωτερικούς τοίχους των μνημείων της.

Ο αρχαιολογικός χώρος απαρτίζεται από τέσσερις κύριες ομάδες δομών: Την Ομάδα των Ναών, την Ομάδα των Κιόνων, την Ομάδα των Πλίνθων, την Ομάδα της Χαράδρας και την Ομάδα του Νότου.

Αν και το αρχιτεκτονικό ύφος καθεμίας διαφέρει, η τοποθεσία είναι γνωστή για τις ογκώδεις πέτρινες κατασκευές και τους μεγάλους υπόγειους τάφους, ειδικά στην περιοχή της Ομάδας των Κιόνων.

Το άρθρο Ανακαλύφθηκε μυστηριώδης υπόγειος λαβύρινθος με τούνελ και θαλάμους εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Οι Bruno Helly αρχαιολόγος επιγραφολόγος Γάλλος από το πανεπιστήμιο της Λυών και Richard Bouchon καθηγητής Ιστορίας επιγραφικής Πανεπιστήμιο της Λυών φωτογράφισαν και μελέτησαν αρχικά ότι είδαν και θα συνεχίσουν την έρευνα τους μαζί με άλλους συναδέλφους τους στο Πανεπιστήμιο.

Επίσης ξεναγήθηκαν και σε μαρμάρινα ευρήματα έξω από το Δαμάσι. Οι δύο αρχαιολόγοι γνωρίζουν άπταιστα Ελληνικά και παραβρέθηκαν χθες στην παρουσίαση του βιβλίου του κ Νίκου Κατσαρού για το Άνω Αργυροπουλι.

Η επιγραφή στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στο Δαμασουλι είναι σε γνώση της εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Λάρισας και το έργο συντηρείται με επιμέλεια και θεωρείτε πολύ σημαντικό για την αγιογραφική ιστορία του Τυρνάβου

Το άρθρο Γάλλοι αρχαιολόγοι επιγραφολόγοι στο Δαμάσι και Δαμασούλι για να δούνε ευρήματα και επιγραφές εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το βασίλειο της Κομμαγηνής

Το Βασίλειο της δυναστείας της Κομμαγηνής, υπερηφανευόταν για την καταγωγή του τόσο από τον Μέγα Αλέξανδρο, όσο και από τους Αχαιμενίδες. Ο βασιλιάς Αντίοχος Α΄ (69-34 π.Χ.) διεκδίκησε την καταγωγή του από τον Δαρείο Α΄ μέσω του Ορόντη του Βακτριανού, ένθερμου υποστηρικτή του Αρταξέρξη Β΄ κατά του Κύρου και των 10.000, που παντρεύτηκε την κόρη του Αρταξέρξη.

Το Βασίλειο της Κομμαγηνής, ήταν ένα μικρό βασίλειο που προσπάθησε να ισορροπήσει την ιρανική κληρονομιά του με την πολιτική πραγματικότητα, ως μέρος του ελληνορωμαϊκού κόσμου.
Διατήρησε την ταυτότητά του από το 163 π.Χ., μέχρι που έγινε μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Συρίας το 72 μ.Χ.

Ο Αντίοχος Α’ υποστήριξε τον Πομπήιο εναντίον του Μιθραδάτη ΣΤ΄ του Πόντου και αναφέρεται στον εαυτό του με περηφάνεια ως Φιλορωμαίο («εραστής της Ρώμης» ). Όχι μόνο θεωρούσε τον εαυτό του θεό, αλλά φιλοδοξούσε να είναι και ο οικουμενικός θεός που θα συμφιλιώνει όλες τις θρησκείες: Οι τέσσερις θεότητες του, εκτός από τον εαυτό του, ήταν οι Δίας/Αχουραμάσδα, Απόλλων/Ερμής/Μιθράς/Ήλιος, Αρταγένης/Ηρακλής/Άρης και Κομμαγηνής. Ο τάφος του βρίσκεται στην κορυφή του όρους Νεμρούτ.

Τυχαία ανακάλυψη του αετώματος από χωρικούς

Στις 26 Σεπτεμβρίου 2023, χωρικοί που είδαν ένα ανάγλυφο αέτωμα κοντά στο Κιμιλντάγκι, το ανέφεραν στη Διεύθυνση του Μουσείου Αντιγιαμάν. Οι αρμόδιες ομάδες ερεύνησαν τον χώρο και διαπίστωσαν ότι η περιοχή ήταν λατρευτικός χώρος (ιερή περιοχή).

Αρχαιολογικές ομάδες ανακάλυψαν στην περιοχή το ανάγλυφο το οποίο απεικονίζει μία σκηνή χειραψίας και στήλες, οι οποίες φέρουν επιγραφές. Λόγω του τραχέος εδάφους και των απότομων, βραχωδών πλαγιών, τα αντικείμενα που ανασύρθηκαν, μεταφέρθηκαν αεροπορικώς στην αρχαία πόλη Περρέ, με στρατιωτικό ελικόπτερο και ανέλκυση με σχοινιά.

Η ερμηνεία των ερευνητών

Ο Charles Crowther από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, και η καθηγήτρια Margherita Facella από το Πανεπιστήμιο της Πίζας ήρθαν στην περιοχή για να μελετήσουν το εύρημα.

«Στις επιγραφές, ο Αντίοχος Α’, Βασιλεύς της Καμμαγηνής, έδωσε οδηγίες, ειδικά στους πολίτες», είπε η καθηγήτρια Margherita Facella.

Τονίζοντας  τη σημασία της επιγραφής, η Facella είπε: «Είναι μια επιγραφή που θα ρίξει φως στην ιστορία της ανθρωπότητας και της Κομμαγηνής. Είναι τιμή μας να συμμετέχουμε στην εξέτασή του και να συμβάλλουμε στην κατανόηση της ιστορίας της Κομμαγηνής.

Το άρθρο Βρέθηκε επιγραφή ηλικίας 2.100 ετών που θα ρίξει φως στην ιστορία της ανθρωπότητας εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το πρόγραμμα εκπαίδευσης φοιτητών της Αρχαιολογίας, σχετικά με τη μυκηναϊκή περίοδο, άρχισε με τις πρώτες ανασκαφές που έγιναν το 1999 – 2000, με αφορμή τα έργα στον ΠΑΘΕ και κράτησαν, σύμφωνα με τα στοιχεία των αρχαιολόγων ενάμιση χρόνο.

Το χώρο των ανασκαφών επισκέφθηκε ο δήμαρχος Τεμπών κ. Γιώργος Μανώλης, συνοδευόμενος από την Πρόεδρος της Κοινότητας Μακρυχωρίου κ. Άννα Καραπάνου – Μαγαλιού, όπου η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Ιστορίας Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας κ. Ιφιγένεια Τουρναβίτου και οι συμμετέχοντες στις ανασκαφές φοιτητές της Αρχαιολογίας, ενημέρωσαν για την πορεία των φετινών ανασκαφών.

Συγκεκριμένα για το φετινό πρόγραμμα ανασκαφής η κ. Τουρναβίτου αναφέρει:

“Την φετινή ανασκαφική περίοδο (2023) αποκαλύφθηκε η συνέχεια μιας εκτεταμένης αναλημματικής κατασκευής, το βορειότερο τμήμα της οποίας εντοπίσθηκε το 2019, ανατολικά του Βόρειου κτιρίου. Πρόκειται για την υποδομή ενός τεχνητού ανδήρου/ισόπεδου στην ανηφορική πλαγιά του λόφου, σε ένα κατά τα φαινόμενα υπαίθριο, πιθανότατα κοινόχρηστο χώρο του οικισμού. Η αποκάλυψη ενός τέτοιου δημόσιου χώρου, μιας πλατείας, για τη συνάθροιση των κατοίκων, είναι προς το παρόν μοναδικό πολεοδομικό εύρημα στον Θεσσαλικό κάμπο. Στο ανατολικό τμήμα του χώρου αυτού, ανακαλύφθηκε φέτος, τμήμα ενός ακόμη κτιρίου, με ισχυρούς τοίχους και με προσανατολισμό διαφορετικό από αυτόν των άλλων κτιρίων του οικισμού, το

οποίο εδράζεται επάνω στο ανατολικό άκρο του κοινόχρηστου χώρου.

Νότια του δεύτερου μυκηναϊκού δρόμου, ο οποίος διασχίζει τον οικισμό από ανατολάς προς δυσμάς, στο νοτιότερο άκρο της ανασκαφής, αποκαλύφθηκαν δύο ακόμη δωμάτια κτιρίου της ίδιας περιόδου (δεύτερο μισό του 13 ου αιώνα π.Χ./αρχή 12 ου αιώνα π.Χ.), μικρό τμήμα του οποίου είχε πρωτοεμφανισθεί το 1999-2000. Πρόκειται για δύο χώρους/δωμάτια οικιακής χρήσης, το

δυτικότερο με σκληρό πήλινο δάπεδο και τμήμα της αρχικής του οικοσκευής και το ανατολικότερο με τμήματα πλακόστρωσης.

Τέλος στο ανατολικό άκρο του οικισμού ανοίχτηκε κιβωτιόσχημος τάφος του 13 ου αιώνα π.Χ., τμήμα του οποίου είχε εμφανισθεί κατά την προηγούμενη ανασκαφική περίοδο (2022). Οι καλυπτήριες πλάκες του τάφου είχαν συντριβεί από μυκηναϊκό λιθοσωρό, που είχε καταρρεύσει στην περιοχή του τάφου σε μεταγενέστερο χρόνο. Στο εσωτερικό του αποκαλύφθηκαν δύο

πλήρεις σκελετοί ενηλίκων, σε πολύ καλή κατάσταση και κάποια οστά παιδικού σκελετού. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πρώτος σκελετός δεν είχε παραμερισθεί, ως είθισται, πριν τον ενταφιασμό του δεύτερου νεκρού, πιθανώς γιατί δεν είχε μεσολαβήσει αρκετό διάστημα μεταξύ των θανάτων και

συνεπώς οι δύο σκελετοί βρέθηκαν ο ένας επάνω στον άλλο, φαινόμενο χωρίς προηγούμενο στα ταφικά κατάλοιπα από το εσωτερικό του μυκηναϊκού οικισμού. Στα κτερίσματα των νεκρών συγκαταλέγονται μόνο δύο διακοσμημένοι φακοειδείς σφραγιδόλιθοι από στεατίτη”.

Και η κ. Τουρναβίτου προσθέτει, αναφερόμενη στις προηγούμενες ανασκαφές στον Μυκηναϊκό Οικισμό Μακρυχωρίου.

“Η αρχαιολογική θέση στη μαγούλα Μακρυχωρίου, 18χλμ βόρεια της Λάρισας, στο βόρειο άκρο της πεδιάδας, σε μία γεωγραφικά στρατηγική θέση στην είσοδο της κοιλάδας των Τεμπών, ανακαλύφθηκε αρχικά από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Λάρισας (Γ. Τουφεξής), το 1999-2000, στα πλαίσια της κατασκευής της νέας Εθνικής Οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης. Οι νέες αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή του προϊστορικού οικισμού του Μακρυχωρίου, οι οποίες ξεκίνησαν το 2015, αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου ερευνητικού προγράμματος, που πραγματοποιείται στα πλαίσια της συνεργασίας μεταξύ της Εφορείας Αρχαιοτήτων Λάρισας, υπό την διεύθυνση του Γ. Τουφεξή, και του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, υπό την διεύθυνση της Καθηγήτριας Ιφιγ. Τουρναβίτου.

Στο βορειότερο τμήμα της ανασκαφής, στις παρυφές του λόφου, βόρεια των Νεολιθικών καταλοίπων, αποκαλύφθηκαν εκτεταμένα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της Μυκηναϊκής περιόδου, τμήμα ενός πεδινού οικισμού, με τουλάχιστον δύο οικοδομικές φάσεις, που χρονολογούνται στο τέλος του 13 ου αιώνα και στην αρχή του 12 ου αιώνα πΧ (ΥΕ ΙΙΙΒ2-ΥΕ ΙΙΙΓ). Τα κτιριακά συγκροτήματα που αποκαλύφθηκαν είχαν λίθινα θεμέλια, πλίνθινη ανωδομή, εσωτερικές

λιθόκτιστες κατασκευές, και δάπεδα από πηλό ή κονίαμα. Τον οικισμό διασχίζουν από βορρά προς νότο και από ανατολάς προς δυσμάς, δύο μυκηναϊκοί δρόμοι, πλάτους 4μ, οι οποίοι πλαισιώνονται από οικοδομικά συγκροτήματα.

Η έρευνα επικεντρώθηκε αρχικά σε περιοχή 131τμ ανατολικά του μεγαλύτερου και καλύτερα διατηρημένου βορειότερου κτιρίου του ήδη ανασκαμμένου οικισμού (Βόρειο κτίριο). Οι ανασκαφικές έρευνες στην περιοχή, έφεραν στο φως αρχιτεκτονικά κατάλοιπα από τουλάχιστον δύο περιόδους χρήσης του κτιρίου, και αποκάλυψαν, όχι μόνο το ανατολικό όριο του μυκηναϊκούσυγκροτήματος, αλλά και μεγάλο υπαίθριο χώρο/αυλή ανατολικά και κατά μήκος του τελευταίου, με δύο τοίχους περιβόλου που όριζαν την αυλή αυτή προς τα ανατολικά και βόρεια.

Οι ανασκαφές στον μυκηναϊκό οικισμό, ο οποίος αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα περιφερειακού οικισμού στην ενδοχώρα της Θεσσαλίας, και ο οποίος καταστράφηκε και εγκαταλείφθηκε στις αρχές του 12 ου αιώνα π.Χ.., πραγματοποιούνται με χρηματοδότηση του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, της ΕΦΑ Λάρισας και του Δήμου Τεμπών, που συνεχίζει, όλα αυτά τα χρόνια, να στηρίζει με αμείωτο ενδιαφέρον την προσπάθειά μας να αναδείξουμε την σημαντική και μακρόχρονη ιστορία του τόπου αυτού”.

Σε δηλώσεις του ο Δήμαρχος Τεμπών κ. Μανώλης ανέφερε:

“Η περιοχή του Δήμου Τεμπών είναι πλούσια σε αρχαιολογικά ευρήματα και αρχαιολογικούς θησαυρούς, οι οποίοι εκτίθενται στο Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας. Εκτός από τον Μηκυναικό Οικισμό στο Μακρυχώρι, η περιοχή διαθέτει και άλλους οικισμούς σε διάφορες περιοχές του Δήμου και σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των Αρχαιολόγων, αν και δεν έχουν αποκαλυφθεί ακόμη, διαθέτουν σημαντική και μεγάλη αρχαιολογική και πολιτιστική αξία. Επίσης, ευχαριστούμε την ομάδα των Αρχαιολόγων και τους φοιτητές που συνέχισαν το αξιόλογο έργο των ανασκαφών στην περιοχή του Μακρυχωρίου, εργαζόμενοι εν μέσω κύματος καύσωνα, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του πολιτισμού της ευρύτερης περιοχής του Δήμου Τεμπών”.

Το άρθρο Ανασκαφή και ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου στο Μακρυχώρι εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Το αρχαίο τείχος είναι δομημένο με κυβόλιθους, ενώ το βυζαντινό με επαναχρησιμοποιημένους αρχαίους κυβόλιθους, αργές πέτρες και συνδετικό υλικό κονίαμα.

Η τελευταία φάση κατοίκησης του χώρου ανάγεται στον 13ο-14ο αιώνα κατά τους οποίους η ακρόπολη παρουσίαζε την εικόνα μιας καστροπολιτείας.

Στην προηγούμενη Προγραμματική Περίοδο-ΕΣΠΑ 2007-2013 (α΄ φάση του έργου) πραγματοποιήθηκαν εργασίες συντήρησης και ανάδειξης της οχύρωσης και των ορατών αρχαίων/βυζαντινών δεξαμενών στην περιοχή του διάσελου, ενώ εντοπίστηκαν, έστω και αποσπασματικά, τμήματα λιθόστρωτων δρόμων και κτιριακών λειψάνων κοσμικής και λατρευτικής χρήσης χρονολογούμενα στα υστεροβυζαντινά χρόνια.

Στην παρούσα Προγραμματική Περίοδο-ΕΣΠΑ 2014-2020 (β΄ φάση του έργου) οι εργασίες συνεχίζονται στο ανατολικό και δυτικό πλάτωμα της ακρόπολης. Αποκαλύφθηκαν πλήρως τα σωζόμενα τμήματα της αρχαίας και βυζαντινής οχύρωσης και ειδικότερα στο δυτικό τμήμα, όπου διατηρούνται σε καλή κατάσταση αλλά και ικανοποιητικό ύψος (εικ. 1, 2). Έτσι, αποσαφηνίστηκε το σύνολο της πορείας των τειχών της ακρόπολης και ήλθαν στο φως νέα κατασκευαστικά στοιχεία σχετικά με αυτά. Παράλληλα, στο ανατολικό πλάτωμα ανασκάφθηκαν δύο μεγάλες δεξαμενές νερού βυζαντινών χρόνων, οι οποίες ήταν μερικώς ορατές. Η μία από αυτές εφάπτεται τετράγωνου πύργου, που αποτελούσε τον κεντρικό πύργο κατόπτευσης της ακρόπολης, αποτελώντας με αυτόν ένα ενιαίο αρχιτεκτονικό κατασκεύασμα (εικ. 3). Την περίοδο αυτή και μέχρι τέλους του χρόνου, οπότε το έργο περαιώνεται, πραγματοποιούνται εργασίες συντήρησης της οχύρωσης και των λοιπών λιθόκτιστων δομών, ενώ έχουν ολοκληρωθεί οι διάδρομοι κίνησης των επισκεπτών κατά μήκος των τειχών αλλά και στο εσωτερικό της ακρόπολης.

Με την ολοκλήρωση και της β΄ φάσης του έργου, ο χώρος της ακρόπολης Φαρσάλων θα αποτελεί πλέον ένα εκτεταμένο, πευκόφυτο αρχαιολογικό πάρκο με δροσιά και άπλετη θέα ολόγυρα στη νότια θεσσαλική πεδιάδα, που μπορεί να προσεγγίσει κάποιος και με τα πόδια από τη σύγχρονη πόλη και άμεσα να γίνει μέρος της ιστορίας της.

Το άρθρο Εργασίες συντήρησης και ανάδειξης στην ακρόπολη Φαρσάλων εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Οι περιηγητές ταξίδεψαν στον χρόνο και στον χώρο μίας αρχαίας πόλης, της οποίας σώζονται τα ερείπια (αρχαιολογικός χώρος Σαρανταπόρου). Η πόλη περιστοιχίζεται από ισχυρό τείχος του 3ου αι. π.Χ. και στο κέντρο της έχει αποκαλυφθεί δημόσιο συγκρότημα με στοά κιόνων από πωρόλιθο και θέα προς τον Όλυμπο.
Το ταξίδι συνεχίστηκε στο Καστρί της Δολίχης, μία οχυρωμένη ακρόπολη της πρώιμης βυζαντινής εποχής, ανάμεσα στις τρεις παλαιοχριστιανικές βασιλικές και άλλα κτίρια του οικισμού. Και οι δύο θέσεις συνδέονται με την αρχαία Δολίχη, σημαντική πόλη της Περραιβικής Τρίπολης (Πύθιο, Δολίχη, Άζωρος).

Ο οχυρωμένος οικισμός στο Καστρί της Δολίχης εγκαταλείπεται στα τέλη του 6ου αιώνα μ.Χ., πιθανόν μετά από επιδρομή, αφού αρκετά κτίρια καταστρέφονται από πυρκαγιά. Ο οικισμός ανασκάφηκε τμηματικά από την Εφορεία Αρχαιοτήτων, μεταξύ των ετών 2002-2008, με την υποστήριξη του Δήμου Λιβαδίου.

Η περιήγηση ολοκληρώθηκε με επίσκεψη στο ιστορικό Χάνι Χατζηγώγου και στο μουσείο της Μάχης του Σαρανταπόρου (1912), όπου με οπτικοακουστικά μέσα ζωντάνεψε το ένδοξο παρελθόν της περιοχής και προκάλεσε συγκίνηση.

Εκπροσώπησαν τον Δήμο Ελασσόνας και πλαισίωσαν την εκδήλωση ο Αντιδήμαρχος Πολεοδομίας – Προγραμματισμού και Οργάνωσης Δημήτριος Καρανίκας, ο Δημοτικός Σύμβουλος Ιπποκράτης Τζιουμακλής, η Αρχαιοφύλακας Σοφία Τεγούση, η Ειδική Συνεργάτης του Δημάρχου Βίκη Παγγέα και η Εκπρόσωπος της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού και Αθλητισμού Γεωργία Μπόντα, όπως και πολλοί τοπικοί που γνώριζαν ήδη την ιστορία του τόπου και άλλοι που είχαν την ευκαιρία να τη γνωρίσουν. Ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού & Αθλητισμού Κωνσταντίνος Πασχόπουλος φρόντισε για το καλωσόρισμα του κόσμου με την παροχή νερών, σνακ και χυμών.

Η πεζοπορία για την ξενάγηση, εκτός από ένα μικρό δύσκολο κατηφορικό μονοπάτι, ήταν γενικώς μετρίου βαθμού δυσκολίας μέσα στην κατάφυτη και καταπράσινη φύση με εξαίσια θέα στα χωριά του Δήμου Ελασσόνας και στον νεφελοσκεπή Όλυμπο.

Η αρχαιολογική περιήγηση ήταν μία διοργάνωση της Εφορείας Αρχαιοτήτων Λάρισας σε συνεργασία με τον Δήμο Ελασσόνας και την υποστήριξη του Συλλόγου των Φίλων του Διαχρονικού Μουσείου Λάρισας στο πλαίσιο της Πανελλήνιας δράσης του Υπουργείου Πολιτισμού & Αθλητισμού «Πράσινες Πολιτιστικές Διαδρομές 2023».

Έπεται συνέχεια μέσα στο καλοκαίρι ανάλογων συνδιοργανώσεων με κυρίαρχη την εκδήλωση για το Αυγουστιάτικο φεγγάρι την 1η Αυγούστου σε αρχαιολογικό χώρο του Δήμου.

Το άρθρο Ταξίδι στον Χρόνο μέσα από τους αρχαιολογικούς χώρους Σαρανταπόρου & Δολίχης εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Η αρχαιολόγος Καθλίν Μαρτίνεζ του Πανεπιστημίου του Σαν Ντομίνγκο είναι πεπεισμένη εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία ότι η τελευταία Φαραώ της Αιγύπτου και ο εραστής της Μάρκος Αντώνιος, θάφτηκαν μέσα στο ναό και είναι σίγουρη ότι η σήραγγα θα μπορούσε να είναι ο δρόμος προς αυτή την ανακάλυψη. Ο ναός, το όνομα του οποίου σημαίνει «μεγάλος τάφος του Όσιρι», βρίσκεται κοντά στην Αλεξάνδρεια.

Η Μαρτίνεζ δήλωσε στο ιστότοπο Heritage Key ότι υπάρχει 1% πιθανότητα η βασίλισσα να είναι θαμμένη εκεί και ότι η εύρεση των λειψάνων της θα ήταν «η πιο σημαντική ανακάλυψη του 21ου αιώνα».

Μετά την ήττα του από τον Οκταβιανό, ο Μάρκος Αντώνιος επέστρεψε στην Αίγυπτο. Βλέποντας τους άντρες του να στρέφονται τελικά με το μέρος του Οκταβιανού και να επιτίθενται στην Αλεξάνδρεια, αποφάσισε να αυτοκτονήσει. Η αρχαιολόγος πιστεύει ότι, μετά την αυτοκτονία του η Κλεοπάτρα έθεσε σε εφαρμογή λεπτομερή σχέδια ώστε να θαφτούν και οι δύο εκεί.

Στο παρελθόν η Μαρτίνεζ είχε δηλώσει στο National Geographic ότι «η Κλεοπάτρα διαπραγματεύτηκε με τον Οκταβιανό για να της επιτρέψει να θάψει τον Μάρκο Αντώνιο στην Αίγυπτο.

«Ήθελε να ταφεί μαζί του επειδή ήθελε να αναπαραστήσει τον μύθο της Ίσιδας και του Όσιρι», εξήγησε η αρχαιολόγος.

«Το πραγματικό νόημα της λατρείας του Όσιρι είναι ότι εξασφαλίζει την αθανασία. Μετά το θάνατό τους, οι θεοί θα επέτρεπαν στην Κλεοπάτρα να ζήσει με τον Αντώνιο σε μια άλλη μορφή, ώστε να είναι αιώνια μαζί».

Οι ομάδες που εργάζονταν στην περιοχή ανακάλυψαν ένα τμήμα της σήραγγας που ήταν βυθισμένο κάτω από τη Μεσόγειο. Κάτω από το ίζημα της λάσπης βρήκαν κεραμικά αγγεία και ελκυστήρες, καθώς και ένα κομμάτι ασβεστόλιθου.

Η ερευνητική ομάδα πιστεύει ότι τα θεμέλια του ναού Taposiris Magna μπορεί επίσης να βρίσκονται κάτω από το νερό, εξαιτίας τουλάχιστον 23 σεισμών που έπληξαν τις αιγυπτιακές ακτές μεταξύ του 320 μ.Χ. και του 1303 μ.Χ..

Η Μαρτίνεζ ανακάλυψε επίσης αρκετά σημαντικά αντικείμενα στο εσωτερικό του ναού, συμπεριλαμβανομένων νομισμάτων που φέρουν τις εικόνες και τα ονόματα τόσο της Κλεοπάτρας, όσο και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μερικά ακέφαλα αγάλματα, καθώς και αγάλματα της θεάς Ίσιδας.

Η Κλεοπάτρα ήταν η τελευταία μιας μακράς σειράς Πτολεμαίων ηγεμόνων της Αιγύπτου, που κατάγονταν από τον Έλληνα στρατηγό Μέγα Αλέξανδρο. Κυβέρνησε από το 51 π.Χ. έως το 30 π.Χ. – μέχρι την ημέρα που πέθανε. Η Κλεοπάτρα ανέβηκε στον θρόνο μετά το θάνατο του πατέρα της, Πτολεμαίου ΙΒ’ και συμβασίλευσε με το δεύτερο αδελφό της τον βασιλιά Πτολεμαίο ΙΓ’. Για να κερδίσει την υποστήριξη του λαού της, η Κλεοπάτρα ανακηρύχθηκε επίσης κόρη του Ρα, του αιγυπτιακού θεού του ήλιου.

Η Κλεοπάτρα χρησιμοποίησε τη γοητεία της για να αποπλανήσει αρχικά τον Ιούλιο Καίσαρα για να εδραιώσει τη συμμαχία της Αιγύπτου με τη Ρώμη, και στη συνέχεια για να αποπλανήσει τον δεύτερο στην ιεραρχία του, Μάρκο Αντώνιο. Το 41 π.Χ. ο Μάρκος Αντώνιος σύναψε πολιτική συμμαχία με την Κλεοπάτρα και στη συνέχεια οι δυο τους έγιναν εραστές. Ωστόσο, ο Μάρκος Αντώνιος ήταν ήδη παντρεμένος με την Οκταβία. Σύμφωνα με το History Channel, ο Αντώνιος χώρισε τη σύζυγό του και παντρεύτηκε την Κλεοπάτρα. Ο γάμος όμως αυτός παραβίαζε έναν ρωμαϊκό νόμο που απαγόρευε στους Ρωμαίους να παντρεύονται αλλοδαπές. Ο Οκταβιανός κήρυξε στη συνέχεια πόλεμο στην Κλεοπάτρα και τον Αντώνιο, νικώντας και τους δύο. Η Κλεοπάτρα κατέφυγε στο μαυσωλείο που είχε παραγγείλει για τον εαυτό της και όλοι πίστεψαν ότι αυτοκτόνησε. Ο Αντώνιος πέθανε στην αγκαλιά της Κλεοπάτρας, αφού μαχαιρώθηκε θανάσιμα επειδή νόμιζε ότι η βασίλισσά του είχε αυτοκτονήσει. Η Κλεοπάτρα πράγματι αυτοκτόνησε λίγο αφότου ο εραστής της υπέκυψε στα τραύματά του. Ο Οκταβιανός επέστρεψε στην Ιταλία όπου έγινε ο πρώτος αυτοκράτορας της Ρώμης, ενώ η Κλεοπάτρα και ο Αντώνιος θάφτηκαν κάπου στην Αίγυπτο.

[quads id=4]

πηγή

Το άρθρο Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια σήραγγα που πιστεύουν ότι οδηγεί στον τάφο της Κλεοπάτρας εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.

Τα ευρήματά τους συμπεριλαμβάνουν μία εξαιρετικά σπάνια, ξεκάθαρη ιερογλυφική αναπαράσταση μίας ημέρας του χρόνου, η οποία σύμφωνα με τη ραδιοχρονολόγηση εκτιμάται πως δημιουργήθηκε κάπου μεταξύ του 200 και 300 π.Χ., κάνοντάς το τουλάχιστον χιλίων ετών παλαιότερο από οποιοδήποτε ιερογλυφικό ημερολόγιο έχει βρεθεί στην Γουατεμάλα.

Τα στοιχεία μάς δείχνουν πως δεν μπορούμε πλέον να ξεχωρίσουμε μία και μόνη περιοχή της Μεσοαμερικής, όπως η Oaxaca, ως το σημείο προέλευσης αυτών των γραφών. Η κατάσταση μάς δείχνει μία ακόμα παλαιότερη προέλευση των ημερολογίων, κάποια στιγμή κατά το μέσο της Προκλασσικής περιόδου αν όχι παλαιότερα, αν και τα στοιχεία παραμένουν έμμεσα.

Ένα κομμάτι του ημερολογίου που κάποτε στόλιζε τον τοίχο της πυραμίδας Las Pinturas, εμφανίζει ένα κεφάλι ζώου, αντιπροσωπεύοντας την έβδομη μέρα του ελαφιού, στο ημερολόγιο των 260 ημερών. Η πυραμίδα είναι το πέμπτο και νεότερο στρώμα της περιοχής και από κάτω της κρύβει ακόμα παλαιότερα κτίσματα.

Οι Μάγια είχαν ένα ιερό ημερολόγιο 260 ημερών το οποίο χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από ορισμένους ιθαγενείς. Οι ημέρες από το 1 έως το 20 έχουν ονομασίες και επαναλαμβάνονται 13 φορές το χρόνο. Η έβδομη είναι το ελάφι, η όγδοη ο λαγός, η ένατη το νερό και η δέκατη ο σκύλος.

Το πάνω μέρος του θραύσματος που ανακαλύφθηκε δείχνει ξεκάθαρα το κεφάλι ενός ελαφιού και από πάνω υπάρχει μία τελεία και μία παύλα που αντιπροσωπεύει τον αριθμό 7.

Το νόημα του κάτω μέρους δεν έχει αποσαφηνισθεί και οι ερευνητές υποπτεύονται πως πρόκειται για κάποια ονομασία ημερολογιακού συμβάντος ή μήνα.

Το ημερολόγιο των 260 ημερών ήταν πάντα ένα στοιχείο-κλειδί στις παραδόσεις της Μεσοαμερικανικής κουλτούρας και η εύρεσή του σε τόσες πολλές κοινότητες μέχρι και σήμερα, αποτελεί απόδειξη για τη σημασία του στην θρησκευτική και κοινωνική ζωή. Η ικανότητά μας να εντοπίσουμε τη χρήση του 23 αιώνες πριν, αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την ιστορική και πολιτισμική σημασία του.

[quads id=4]

πηγή

Το άρθρο Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν θραύσματα από το αρχαιότερο ημερολόγιο των Μάγια εμφανίστηκε πρώτα στο TirnavosPress.