Αυτά που συμβαίνουν πλέον στο Δημαρχείο της Αθήνας ξεπερνούν κάθε όριο. Δεν μιλάμε απλώς για μια φωτογραφία. Δεν μιλάμε απλώς για μια σημαία. Μιλάμε για μια ορκωμοσία δημοτικού συμβούλου, σε θεσμικό χώρο, μπροστά στη δημοτική αρχή της πρωτεύουσας.

Και εκεί αρχίζουν τα ερωτήματα.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, ο νέος δημοτικός σύμβουλος, παλαιστινιακής καταγωγής, κατά την ορκωμοσία του δεν περιορίστηκε στον προβλεπόμενο όρκο πίστης στο Σύνταγμα και στους νόμους του ελληνικού κράτους, αλλά προχώρησε σε δική του πολιτική τοποθέτηση υπέρ των Παλαιστινίων.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, μετά την ορκωμοσία, αντί να σταθεί με σεβασμό απέναντι στους θεσμούς της χώρας που τον φιλοξενεί και μέσα στον Δήμο της ελληνικής πρωτεύουσας, σήκωσε τη σημαία της Παλαιστίνης.

Να τον χαίρεται ο Χάρης Δούκας.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για προσωπικές απόψεις. Ο καθένας έχει δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει, να στηρίζει όποιον θέλει και να εκφράζεται πολιτικά όπως θέλει, μέσα στα όρια του νόμου. Όμως άλλο πράγμα η προσωπική άποψη και άλλο πράγμα η ορκωμοσία σε δημόσιο θεσμό.

Το Δημαρχείο της Αθήνας δεν είναι χώρος ακτιβιστικών σόου. Δεν είναι κομματικό στέκι. Δεν είναι σκηνή για πολιτικά μηνύματα. Είναι θεσμός της Ελληνικής Δημοκρατίας. Και όταν κάποιος ορκίζεται δημοτικός σύμβουλος, οφείλει πρώτα απ’ όλα να δείχνει σεβασμό στο Σύνταγμα, στους νόμους και στους πολίτες που εκπροσωπεί.

Αλλά φαίνεται πως στην Αθήνα του Χάρη Δούκα όλα αυτά έχουν γίνει ψιλά γράμματα.

Ο απλός δημότης πληρώνει δημοτικά τέλη, βλέπει την πόλη του να βουλιάζει στα προβλήματα, παλεύει με την ανασφάλεια, τη βρωμιά, το κυκλοφοριακό, την εγκατάλειψη στις γειτονιές, και την ίδια ώρα στο Δημαρχείο στήνονται εικόνες πολιτικής πρόκλησης.

Αυτή είναι η νέα κανονικότητα;

Να μπαίνει κάποιος σε θεσμικό αξίωμα και αντί να εκπέμπει σεβασμό προς την πόλη, τη χώρα και τους πολίτες, να μετατρέπει την ορκωμοσία του σε διεθνές πολιτικό μήνυμα;

Και ο δήμαρχος τι κάνει; Παρακολουθεί; Χειροκροτεί; Καλύπτει; Σιωπά;

Η σιωπή, κύριε Δούκα, είναι θέση. Και όταν τέτοιες εικόνες βγαίνουν από το Δημαρχείο της Αθήνας, η δημοτική αρχή έχει ευθύνη. Δεν μπορεί να κάνει πως δεν βλέπει. Δεν μπορεί να παριστάνει ότι όλα είναι φυσιολογικά.

Γιατί δεν είναι φυσιολογικά.

Φυσιολογικό θα ήταν ένας δημοτικός σύμβουλος, όποιας καταγωγής κι αν είναι, να ορκιστεί με σεβασμό στους θεσμούς της χώρας στην οποία εκλέγεται και υπηρετεί. Φυσιολογικό θα ήταν να σηκώσει ψηλά την ευθύνη απέναντι στους δημότες της Αθήνας. Όχι να σηκώσει ξένη σημαία μέσα στο Δημαρχείο, αμέσως μετά την ορκωμοσία.

Η Αθήνα δεν χρειάζεται άλλες φιέστες. Δεν χρειάζεται άλλα επικοινωνιακά παιχνίδια. Δεν χρειάζεται δημοτική αρχή που να χαϊδεύει πολιτικά ακροατήρια και να ξεχνά τους δημότες.

Χρειάζεται σοβαρότητα. Χρειάζεται σεβασμό. Χρειάζεται διοίκηση που να καταλαβαίνει ότι ο Δήμος Αθηναίων δεν είναι προσωπικό μαγαζί κανενός.

Ο Χάρης Δούκας εξελέγη δήμαρχος της Αθήνας. Όχι εκπρόσωπος διεθνών κινημάτων. Όχι οικοδεσπότης πολιτικών παραστάσεων. Όχι διαχειριστής συμβολισμών που προκαλούν την κοινή γνώμη.

Και όταν στο Δημαρχείο της πρωτεύουσας η ορκωμοσία γίνεται αφορμή για τέτοιες εικόνες, τότε ο κόσμος δικαιούται να θυμώνει.

Δικαιούται να ρωτάει:

Σε ποια χώρα γίνεται αυτή η ορκωμοσία;

Ποιο Σύνταγμα ορκίζονται να υπηρετούν;

Ποια σημαία τιμούν μέσα στο Δημαρχείο της Αθήνας;

Και κυρίως:

Ο Χάρης Δούκας συμφωνεί με όλα αυτά ή απλώς τα ανέχεται;

Γιατί και στις δύο περιπτώσεις, το συμπέρασμα είναι βαρύ.

Να τον χαίρεται, λοιπόν. Και μαζί του να χαίρονται όλοι όσοι θεωρούν ότι οι θεσμοί μπορούν να μετατρέπονται σε σκηνικό πολιτικής παράστασης.

Η Αθήνα όμως δεν είναι πείραμα. Δεν είναι λάφυρο. Δεν είναι χώρος για να παίζει ο καθένας το ιδεολογικό του έργο.

Είναι η πρωτεύουσα της Ελλάδας.

Και αυτό κάποιοι φαίνεται πως το ξέχασαν.

🔥 Διαβάζονται περισσότερο