Από τον Παύλο Λάλο, δημοσιογράφο (σε σύνταξη), συγγραφέα

Πέρασαν 30 χρόνια από το 1995 που απεβίωσε (πολύ νέα 55 ετών) η Τυρναβίτισσα Άννα Ιωαννίδου (γένν. τo 1940), του Θεμιστοκλή, με τα φημισμένα Σταμπωτά του Εργαστηρίου του στον Τύρναβο, που τώρα κοσμούν τις συλλογές Μουσείων, όπως το Λαογραφικό της Λάρισας.

Είχα την τύχη να τη γνωρίσω με την έκδοση του 1ου τεύχους/1993 του εξάμηνου περιοδικού μου «ΑΝΤΙδωρο, Τυρναβίτικο περιοδικό για τον Πολιτισμό», που το μοίραζα δωρεάν στον Τύρναβο και Αμπελώνα. Της άρεσε ως ιδέα, ως σχήμα, σαν ως, καθόσον άνθρωπος με ευαισθησία στον Πολιτισμό και μου πρότεινε να βοηθήσει. Έτσι, από το 2ο τεύχος κι αυτό στον ίδιο χρόνο 1993, πήρε τη θέση σύμβουλος Έκδοσης. Μιλούσαμε για τον τρόπο χορηγιών (διαφημίσεων) για τα έξοδα εκτύπωσης και ανέλαβε και βρήκε διαφημίσεις από τους γνωστούς της καταστηματάρχες.

Στο παλιό τούρκικο σπίτι κοντά στη μικρή πλατεία Αγοράς, τώρα πλατεία με το ΚΑΠΗ Τυρνάβου, που είχε πάρει η οικογένειά της ως Μικρασιάτες πρόσφυγες, με την ξύλινη σκεπαστή σκάλα, με καλούσε να πιούμε καφέ και να πούμε για την ύλη του περιοδικού και για ποιήματα, μια και η ίδια είχε τυπώσει στη Βηρυτό του Λιβάνου (!!!) μια Συλλογή ποιημάτων της στα Αγγλικά: Anna Ioannides, Through the windows of my mind, 1970, Βηρυτός (μαύρο φόντο με λευκά γράμματα οι σελίδες), που δεν την είχε μεταφράσει στα Ελληνικά.

Προσπάθησα να την πείσω να κάνει μετάφραση όλου του βιβλίου, αλλά το μόνο που πέτυχα ήταν να δημοσιεύσω 2 θαυμάσια ποιήματά της στο περιοδικό «ΑΝΤΙδωρο», στο τεύχος 2/1993, σελ.12: μία φωτοτυπία σελίδας με ποίημα στα Αγγλικά «In an honest yellow shel» (=Γεννήθηκα σε μια κίτρινη πόλη, δηλ. τον Τύρναβο», από το βιβλίο. Στο τεύχος 3/1993, στα Ελληνικά «Μπουρανίτικο Καρναβάλι, Α.Ι.»(= Άννα Ιωαννίδη), σελ. 29. Αυτό το ποίημα – ως Ύμνο του Μπουρανί, το είχε χαρίσει στον Σύλλογο Καρναβαλικών Εκδηλώσεων Τυρνάβου, όπου δραστηριοποιούνταν. Επίσης, στο τεύχος 4/1994 το «Φύλλα πράσινα της άνοιξης», Άννα Ιωαννίδη, (μεταφρασμένο από το ποίημα του βιβλίου της Greenleavedespring) σελ. 11.

Ζούσε με τη μάνα της και τον γιο της, τον Μάχο ή Ισχόμαχο. Μου έδειξε το Εργαστήρι και τις ξύλινες στάμπες που χτυπούσαν τα χρώματα στα υφάσματα, εξαιρετική δουλειά του πατέρα της και την αρχαία πέτρινη κουπάνα-ποτίστρα, όπου ξέπλεναν τα υφάσματα, μου έλεγε και για τη ζωή της, που ήταν μυθιστορηματική. Πήγε, μετά το Γυμνάσιο Τυρνάβου, για σπουδές στις ΗΠΑ, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε έναν Λιβανέζο, από πολύ πλούσια οικογένεια, κι απέκτησε μία κόρη, την Αΐντα (που μεγαλώνοντας παντρεύτηκε και ζει στον Λίβανο). Γυρίζοντας η Άννα με τον σύζυγο στη Βηρυτό αυτός έβγαλε τον Άραβα στη συμπεριφορά και η Άννα ως Ελληνίδα αντέδρασε, μέχρι να ζητήσει διαζύγιο, αλλά πέρασε περιπέτεια, ώσπου επενέβη ο Ελληνορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Λιβάνου και της δόθηκε το διαζύγιο, όμως την κόρη την κράτησε η πεθερά της και πέρασαν χρόνια να της επιτραπεί να τη δει, γιατί την έστειλαν σε συγγενείς στην Αίγυπτο.

Τότε η Άννα στη Βηρυτό ξεδίπλωσε την καλλιτεχνική της ιδιοσυγκρασία και έγινε γνωστή (τοπικά) για τις τηλεοπτικές εκπομπές της και εκτύπωσε και το βιβλίο της με ποίηση. Τέλος, αποφάσισε να γυρίσει στην Ελλάδα και γράφτηκε στη Φιλοσοφική (φιλόλογος) του ΑΠΘ στη Θεσσαλονίκη. Εκεί γνώρισε τον δεύτερο άντρα της Χάντουϊ (κι αυτός Άραβας), με τον οποίο απέκτησε τον γιο της Ισχόμαχο – Γεώργιο Χάντουϊ, αλλά στην πορεία χώρισαν και εγκαταστάθηκε στο πατρικό της σπίτι στον Τύρναβο, έχοντας αποκαταστήσει τη σχέση με την κόρη της απ’ την οποία απέκτησε 2 εγγόνια, στον Λίβανο.

Ασχολήθηκε με την ανάδειξη της τέχνης σταμπωτών του εργαστηρίου του παππού της Γιώργου Ιωαννίδη και της γιαγιάς Άννας (ταλέντο στα σχέδια), που ανέλαβε και απογείωσε ο πατέρας της, Θεμιστοκλής Γεωργίου Ιωαννίδης (γενν. το 1907 στην Προύσα της Μ. Ασίας), με σπουδές ξυλογλυπτικής στη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας (τότε Σχολείο Τεχνών). Ήταν εποχή το 1990 που τα μουσεία άρχισαν να ζητούν να αποκτήσουν στάμπες και σωζόμενα σταμπωτά, όπως το Λαογραφικό της Λάρισας και των Αθηνών. Μάλιστα, πραγματοποιήθηκε στο αδρανές από το 1988 Εργαστήριο Ιωαννίδη, το 1993, επιδοτούμενο μηνιαίο Σεμινάριο για νέες-νέους κάτω των 25 ετών «Παραδοσιακές Τέχνες», από τον Δήμο Τυρνάβου και το ΕΛΚΕΠΑ, όπου δίδαξαν η Άννα και ο αδερφός της Γιώργος, με τη συμβολή της μητέρας τους Αικατερίνης. Στην έναρξη η Άννα διάβασε μια εισήγηση που δημοσιεύσαμε στο τεύχος 3/193, σελ. 7-20. Ακόμη, η Άννα ασχολήθηκε με το ραδιόφωνο, «Ράδιο Φωνή Τυρνάβου» του μακαρίτη πια Κώστα Τσόλα από τον Αμπελώνα. Ο ξαφνικός της θάνατος στέρησε από τον Τύρναβο ένα φωτεινό καλλιτεχνικό πνεύμα, ανοιχτό μυαλό-κοσμοπολίτικο (που μιλούσε πολλές γλώσσες). Στέρησε και από το περιοδικό μας ένα βασικό στήριγμα. Αιωνία της η μνήμη.

Ο αδερφός της Γιώργος Ιωαννίδης (γενν. 1949), υπάλληλος του Αγρονομείου Τυρνάβου, είναι στη Θεσσαλία ο καλύτερος ραβδοσκόπος-ερευνητής υπόγειων νερών, για γεωτρήσεις με πολλές επιτυχίες (βλέπε συνέντευξη στον «Ημερήσιο Κήρυκα» (Λάρισας) 15 Ιαν. 1995, σελ. 6). Υπάρχουν και δύο άλλα αδέρφια, η Βάσω και ο Νίκος Ιωαννίδης.

www.eleftheria.gr