Η Γαλάτω Αλεξανδράκη εξελέγη Ευρωβουλευτής με την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου. Μας την παρουσίασαν ως μάνα, κτηνοτρόφο, ακρίτισσα, γυναίκα της υπαίθρου, άνθρωπο του μόχθου και της παραγωγής.

Ωραία όλα αυτά.
Μόνο που από τότε που εξελέγη, ο κόσμος ψάχνει να τη βρει.

Γιατί η κυρία Αλεξανδράκη, έναν χρόνο μετά την εκλογή της, παραμένει για πολλούς πολίτες άφαντη και άφωνη. Ούτε δυνατές παρεμβάσεις, ούτε δημόσιες τοποθετήσεις που να συζητήθηκαν, ούτε παρουσία δίπλα στους ανθρώπους του Έβρου, ούτε πολιτική δράση που να φαίνεται και να ακούγεται.

Και το ερώτημα είναι απλό:

Γιατί την πληρώνει ο ελληνικός λαός και ο Ευρωπαίος φορολογούμενος; Για να κάθεται σιωπηλή;

Ο Κυριάκος Βελόπουλος είπε ότι την έβαλε στο ψηφοδέλτιο μετά από πρόταση ομοσπονδίας κτηνοτρόφων. Είπε μάλιστα ότι προτίμησε μια μάνα, μια κτηνοτρόφο, μια ακρίτισσα, και όχι ηθοποιούς, καλλιτέχνες ή σκηνοθέτες.

Καλά έκανε, θα πει κάποιος.
Αλλά το θέμα δεν είναι μόνο ποιον βάζεις στο ψηφοδέλτιο.
Το θέμα είναι τι κάνει αυτός που εκλέγεται.

Γιατί μετά την κάλπη αρχίζει η δουλειά. Δεν τελειώνει.

Η κυρία Αλεξανδράκη δεν εξελέγη για να είναι απλώς ένα όνομα στη λίστα των Ευρωβουλευτών. Δεν εξελέγη για να τη βλέπουμε μόνο στα χαρτιά. Εξελέγη για να μιλάει, να διεκδικεί, να φωνάζει, να πιέζει, να ενοχλεί, να υπερασπίζεται τον τόπο της.

Και ειδικά τον Έβρο.

Έναν νομό που περνάει δύσκολα. Έναν τόπο με αγρότες και κτηνοτρόφους που παλεύουν καθημερινά. Με ανθρώπους που είδαν κοπάδια να χάνονται, περιουσίες να καταστρέφονται, οικογένειες να αγωνιούν για το αύριο.

Και όμως, η “κτηνοτρόφος Ευρωβουλευτής” πού ήταν;

Πού ήταν όταν οι κτηνοτρόφοι του Έβρου ζητούσαν στήριξη;
Πού ήταν όταν οι αγρότες φώναζαν για τα προβλήματά τους;
Πού ήταν όταν ο τόπος της χρειαζόταν μια φωνή στην Ευρώπη;
Πού ήταν όταν έπρεπε να βγει μπροστά;

Γιατί άλλο πράγμα να είσαι χαμηλών τόνων και άλλο να είσαι πολιτικά εξαφανισμένη.

Ο κόσμος δεν ζητάει από έναν Ευρωβουλευτή να κάνει τηλεοπτικό σόου κάθε μέρα. Ζητάει όμως να ξέρει ότι υπάρχει. Να ακούει μια κουβέντα. Να βλέπει μια παρέμβαση. Να νιώθει ότι κάποιος τον εκπροσωπεί.

Στην περίπτωση της κυρίας Αλεξανδράκη, πολλοί πολίτες νιώθουν ότι ψήφισαν μια Ευρωβουλευτή που μετά την εκλογή της χάθηκε από τον πολιτικό χάρτη.

Και το ακόμη πιο περίεργο;

Ο βουλευτής της Ελληνικής Λύσης στον Έβρο, Πάρης Παπαδάκης, δήλωσε ότι δεν τη γνωρίζει. Δηλαδή ο βουλευτής του ίδιου κόμματος, στον ίδιο νομό, δεν γνωρίζει την Ευρωβουλευτή του κόμματός του;

Εδώ δεν μιλάμε απλώς για αμηχανία.
Εδώ μιλάμε για πολιτικό ανέκδοτο.

Πώς γίνεται να εκλέγεται μια Ευρωβουλευτής από ένα κόμμα, να παρουσιάζεται ως φωνή της υπαίθρου και της κτηνοτροφίας, και την ίδια ώρα άνθρωποι του ίδιου πολιτικού χώρου στον Έβρο να λένε ότι δεν τη γνωρίζουν;

Τότε ποιος τη γνωρίζει πολιτικά;
Ποιος συνεργάζεται μαζί της;
Ποιος μεταφέρει τα προβλήματα του τόπου στις Βρυξέλλες;
Ποιος ενημερώνει τους πολίτες για το έργο της;

Γιατί η Ευρωβουλή δεν είναι βραβείο.
Δεν είναι τιμητική θέση.
Δεν είναι καρέκλα για να κάθεται κάποιος αθόρυβα και να περνάει ο καιρός.

Είναι δουλειά. Και μάλιστα καλοπληρωμένη δουλειά.

Ο απλός πολίτης δουλεύει για 800 και 1.000 ευρώ. Ο αγρότης παλεύει με το κόστος παραγωγής. Ο κτηνοτρόφος βλέπει τις ζωοτροφές, τις αρρώστιες και τις αποζημιώσεις να τον πνίγουν. Ο επαγγελματίας δεν ξέρει αν θα βγάλει τον μήνα.

Και την ίδια ώρα μια Ευρωβουλευτής εισπράττει μεγάλες αποδοχές, έχει συνεργάτες, έχει θέση, έχει προνόμια, έχει βήμα — αλλά δεν έχει φωνή.

Αυτό είναι που εξοργίζει τον κόσμο.

Όχι ότι εξελέγη μια γυναίκα από την επαρχία.
Ίσα ίσα, αυτό θα μπορούσε να είναι τιμή.
Το πρόβλημα είναι ότι, αφού εξελέγη, μοιάζει να εξαφανίστηκε.

Ο Έβρος δεν χρειάζεται Ευρωβουλευτές-φαντάσματα.
Δεν χρειάζεται πολιτικούς που εμφανίζονται μόνο στα ψηφοδέλτια.
Δεν χρειάζεται ονόματα που παίρνουν σταυρούς και μετά σιωπούν.

Χρειάζεται ανθρώπους που να βγαίνουν μπροστά.

Η κυρία Αλεξανδράκη οφείλει να μιλήσει. Να πει τι έκανε μέχρι σήμερα. Να εξηγήσει πού ήταν. Να παρουσιάσει έργο. Να σταθεί δίπλα στους κτηνοτρόφους και στους αγρότες. Να εμφανιστεί στον Έβρο όχι ως περαστική, αλλά ως εκλεγμένη εκπρόσωπος.

Και η Ελληνική Λύση οφείλει να απαντήσει:

Είναι ικανοποιημένη από αυτή την εικόνα;
Θεωρεί ότι έτσι εκπροσωπείται ο Έβρος στην Ευρώπη;
Θεωρεί ότι έτσι τιμάται η ψήφος των πολιτών;

Γιατί ο κόσμος δεν τρώει κουτόχορτο.
Βλέπει, ακούει και κρίνει.

Και σήμερα αυτό που βλέπει είναι μια Ευρωβουλευτής που πληρώνεται για να εκπροσωπεί, αλλά δεν φαίνεται να εκπροσωπεί. Μια πολιτικό που παρουσιάστηκε ως φωνή των κτηνοτρόφων, αλλά δεν ακούγεται ούτε ψίθυρος. Μια εκλεγμένη που αντί να είναι δίπλα στον κόσμο, μοιάζει να είναι μακριά από όλους.

Άφωνη στην Ευρώπη.
Άφαντη στον Έβρο.
Αλλά κανονικά πληρωμένη.

Και αυτό δεν είναι απλώς πολιτική αποτυχία.

Είναι πρόκληση.

🔥 Διαβάζονται περισσότερο