Μόλις μία ημέρα μετά την πρόταση του Νίκου Ανδρουλάκη για δωρεάν μετακίνηση των νέων έως 24 ετών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με συγκεκριμένο κόστος 35 εκατομμυρίων ευρώ και σαφή κοινωνική και περιβαλλοντική στόχευση, ήρθε η απάντηση από τον Αλέξη Τσίπρα. Μόνο που η απάντηση δεν συνοδεύτηκε από αριθμούς, μελέτες ή κοστολόγηση.

Η εξαγγελία για δωρεάν μετακίνηση όλων των πολιτών σε όλα τα αστικά κέντρα που διαθέτουν δημόσιες συγκοινωνίες ακούγεται ασφαλώς ευχάριστη. Ποιος δεν θα ήθελε να μετακινείται χωρίς κόστος; Το ερώτημα όμως δεν είναι αν ακούγεται ωραίο. Το ερώτημα είναι ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό, πόσο κοστίζει και από πού θα βρεθούν τα χρήματα.

Στη σοβαρή πολιτική, οι προτάσεις συνοδεύονται από στοιχεία. Δεν αρκεί μια γενική υπόσχεση που αφήνει τα πάντα στον αέρα. Όταν μάλιστα η εξαγγελία αφορά εκατομμύρια μετακινήσεις και τεράστια δημοσιονομική επιβάρυνση, η απουσία κοστολόγησης δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι η ουσία.

Η εικόνα θυμίζει έντονα άλλες εποχές. Τότε που οι υποσχέσεις δίνονταν αφειδώς και οι αριθμοί έρχονταν πάντα δεύτεροι. Τότε που η περίφημη «σεισάχθεια» παρουσιαζόταν ως μαγική λύση για τα πάντα, χωρίς να εξηγείται με σαφήνεια πώς και με ποιο κόστος θα εφαρμοζόταν.

Γι’ αυτό και πολλοί αναρωτιούνται αν τελικά το πολυσυζητημένο πολιτικό rebranding άλλαξε πραγματικά κάτι ή αν απλώς άλλαξε η συσκευασία, ενώ το περιεχόμενο παραμένει το ίδιο. Διότι όταν οι εξαγγελίες γίνονται χωρίς μέτρο, χωρίς κοστολόγηση και χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο εφαρμογής, ο κίνδυνος να επιστρέφουμε σε γνώριμες συνταγές λαϊκισμού είναι κάτι παραπάνω από ορατός.

Η πολιτική χρειάζεται όραμα. Χρειάζεται όμως και αριθμούς. Γιατί ανάμεσα σε μια μετρημένη πρόταση και σε μια γενική υπόσχεση που τα προσφέρει όλα σε όλους, η διαφορά είναι τεράστια. Και αυτή η διαφορά είναι που ξεχωρίζει τη σοβαρή διακυβέρνηση από την εύκολη δημαγωγία.

🔥 Διαβάζονται περισσότερο