Η Τετάρτη 27/5 δεν αποτελεί σοκ για τον κόσμο της ΑΕΛ. Ίσως περισσότερο μοιάζει με την οριστική επιβεβαίωση μιας κατάστασης που εδώ και καιρό έδειχνε πως δύσκολα θα μπορούσε να αλλάξει. Η σημερινή ημέρα σηματοδοτεί το τέλος μίας ολόκληρης εποχής για την ΑΕΛ και ταυτόχρονα την αρχή μιας άλλης, εντελώς άγνωστης.

Ο υποβιβασμός της ΑΕΛ ουσιαστικά «κλείδωσε» μετά τη σημερινή συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Super League Greece, όπου η πρόταση για αναδιάρθρωση του πρωταθλήματος δεν συγκέντρωσε την απαιτούμενη πλειοψηφία. Με αυτό το αποτέλεσμα, το σενάριο αλλαγής δομής της κατηγορίας απορρίφθηκε, καθιστώντας τον υποβιβασμό της ΑΕΛ οριστικό και αμετάκλητο.

Όμως η αλήθεια είναι πως στη Λάρισα λίγοι ήθελαν η ΑΕΛ να σωθεί με αυτόν τον τρόπο. Ο κόσμος μπορεί να ήθελε μέχρι τέλους την παραμονή, αλλά όχι με τη «ρετσινιά» μιας σωτηρίας μέσω αλλαγής κανονισμών.

Και μέσα σε όλα αυτά ήρθε και η ανακοίνωση αποχώρησης της διοίκησης του Αχιλλέα Νταβέλη, κλείνοντας οριστικά έναν κύκλο τεσσάρων ετών.

Η πραγματικότητα είναι πως μεγάλο μέρος των φιλάθλων επιθυμούσε εδώ και καιρό αυτή την εξέλιξη, θεωρώντας πως η φετινή κατάληξη βαραίνει σε μεγάλο βαθμό τη διοίκηση και τους χειρισμούς που έγιναν κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Λάθη αγωνιστικά, επιλογές που δεν βγήκαν, καταστάσεις που ξέφυγαν και μία σεζόν που τελικά εξελίχθηκε σε εφιάλτη, έφεραν την κατάσταση σε σημείο που για όλους έγινε πλέον ανεπίτρεπτη.

Από την άλλη όμως, θα ήταν άδικο να μηδενιστούν τα πάντα.

Γιατί η ίδια διοίκηση ήταν εκείνη που πήρε την ομάδα σε μια δύσκολη περίοδο, τη σταθεροποίησε οικονομικά, την επανέφερε στη μεγάλη κατηγορία και χάρισε στον κόσμο στιγμές που είχε χρόνια να ζήσει. Η άνοδος, η επιστροφή της αισιοδοξίας και η αίσθηση ότι η ΑΕΛ ξαναβρίσκει τη θέση της στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ήταν επίσης μέρος αυτής της τετραετίας.

Από τη φιέστα ανόδου και την προσμονή για καθιέρωση στη μεγάλη κατηγορία, η ομάδα βρίσκεται μέσα σε λίγους μήνες σε ένα σημείο απόλυτης αβεβαιότητας. Νέα διοίκηση, άγνωστο αγωνιστικό πλάνο, ανοιχτό θέμα επενδυτή και ένα ρόστερ που δύσκολα θα μείνει ίδιο.

Η επόμενη μέρα πλέον δεν αφορά μόνο την κατηγορία στην οποία θα αγωνιστεί η ΑΕΛ. Αφορά την ίδια την ταυτότητα και την κατεύθυνση του συλλόγου.

Στο ρόστερ υπάρχουν 30 επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, με αρκετά βαριά συμβόλαια και παίκτες επιπέδου Super League, όμως θεωρείται δεδομένο ότι θα υπάρξουν σημαντικές αποχωρήσεις το καλοκαίρι. Το αν η ομάδα θα χτιστεί σχεδόν από την αρχή, θα εξαρτηθεί απόλυτα από τις διοικητικές εξελίξεις των επόμενων εβδομάδων.

Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο σημείο για τον κόσμο της ΑΕΛ. Όχι ο ίδιος ο υποβιβασμός, αλλά το γεγονός ότι κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς ξημερώνει για τον σύλλογο.

Η ΑΕΛ έχει περάσει πολλές φορές από δύσβατα μονοπάτια. Έχει πέσει, έχει διαλυθεί, έχει ξανασηκωθεί. Το αν αυτή η νέα αρχή θα οδηγήσει ξανά ψηλά ή αν η ομάδα θα χαθεί ξανά μέσα στην αβεβαιότητα, είναι κάτι που μόνο ο χρόνος θα δείξει.

Γι’ αυτό και σήμερα το συναίσθημα στη Λάρισα είναι περίεργο. Δεν υπάρχει μόνο απογοήτευση. Υπάρχει και η αίσθηση πως ένας κύκλος ολοκληρώθηκε δίκαια, αφού αγωνιστικά η ομάδα δεν κατάφερε να αποδείξει ότι άξιζε να παραμείνει στην κατηγορία.

Το μεγαλύτερο ζήτημα πλέον δεν είναι το χθες. Είναι το αύριο.

Οι φήμες για επενδυτές και ενδιαφερόμενους έχουν κουράσει πλέον τον κόσμο, ειδικά από τη στιγμή που μέχρι σήμερα δεν υπάρχει επίσημη και ουσιαστική πρόταση στο τραπέζι. Στη Λάρισα αυτό που περιμένουν πλέον δεν είναι λόγια, αλλά πράξεις.

Και η μοναδική ελπίδα όλων είναι μία: αν βρεθεί τελικά ο άνθρωπος ή το σχήμα που θα αναλάβει την ομάδα, να μπορέσει να την οδηγήσει ξανά εκεί όπου ανήκει.

Να κάνει ξανά τη μεγάλη ΑΕΛ… βασίλισσα.

Πέρα από διοικήσεις, αποφάσεις και κατηγορίες, υπάρχει όμως ένα σταθερό. Ο κόσμος της.
Μια βάση που έχει αποδείξει πως δεν εγκαταλείπει ποτέ την ομάδα, όποια κι αν είναι η συνθήκη. Στα εύκολα και κυρίως στα δύσκολα, θα είναι εκεί.

Και αυτό, είναι το μόνο πραγματικό δεδομένο της επόμενης μέρας.